ບໍ່ແມ່ນຄະດີອາຍາ, ແຕ່ຍັງເປັນຜູ້ຕ້ອງສົງໄສ: ສິ່ງໃດກຳນົດການລົງໂທດຫຼັງຈາກເກີດອຸບັດຕິເຫດຈະລາຈອນຮ້າຍແຮງ?

ຊ່ວງເວລາໜຶ່ງຂອງການບໍ່ສົນໃຈ. ເຈົ້າຫຼຽວເບິ່ງໂທລະສັບຂອງເຈົ້າ, ຂັບລົດຜ່ານໄຟແດງ ແລະ ຕຳກັບຜູ້ຂີ່ລົດຖີບ. ຫຼື ເຈົ້າໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າສອງສາມຈອກໃນງານວັນເກີດ ແລະ ຂັບລົດກັບບ້ານ, ແລະ ລະຫວ່າງທາງກໍ່ມີບາງຢ່າງຜິດພາດເກີດຂຶ້ນ. ເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຄະດີອາຍາ. ເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຕັ້ງໃຈທີ່ຈະທຳຮ້າຍໃຜ. ແຕ່ທັນໃດນັ້ນເຈົ້າກໍ່ນັ່ງຢູ່ກົງກັນຂ້າມກັບອົງການໄອຍະການໃນຖານະຜູ້ຕ້ອງສົງໄສ, ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດເຈົ້າຕ້ອງປະເຊີນກັບການຕິດຄຸກຫຼາຍປີ. ຫຼັງຈາກເກີດອຸບັດຕິເຫດຈະລາຈອນທີ່ຮ້າຍແຮງ, ຄຳຖາມກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາສາມາດປ່ຽນແປງຊີວິດຂອງເຈົ້າໄດ້ພາຍໃນຂ້າມຄືນ.

ສຳລັບຫຼາຍໆຄົນນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ໜ້າຕົກໃຈຢ່າງຍິ່ງ: ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ວ່າຕົນເອງບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ກະທຳຜິດ, ໃນຂະນະທີ່ກົດໝາຍປະຕິບັດຕໍ່ທ່ານຄືກັບຜູ້ກະທຳຜິດຄົນໜຶ່ງ. ໃນບລັອກນີ້, ພວກເຮົາຈະອະທິບາຍວ່າວິທີນີ້ເຮັດວຽກແນວໃດທາງກົດໝາຍ, ສິ່ງທີ່ກຳນົດຄວາມຮຸນແຮງຂອງການລົງໂທດ, ແລະເປັນຫຍັງຄຳຖາມທີ່ວ່າທ່ານຍັງມີສິດໄດ້ຮັບການບໍລິການຊຸມຊົນຢູ່ນັ້ນຈຶ່ງມີຄວາມສັບສົນທາງກົດໝາຍຫຼາຍກວ່າທີ່ທ່ານຄາດຫວັງ.

ການກະທຳຜິດ ຫຼື ອາຊະຍາກຳ?

ໃນພາສາປະຈຳວັນ ພວກເຮົາເອີ້ນພວກມັນວ່າການກະທຳຜິດທາງຈະລາຈອນທັງໝົດ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນທາງກົດໝາຍ, ມັນມີຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສຳຄັນ. ການລະເມີດຄວາມໄວປົກກະຕິ ຫຼື ການຈອດລົດໃນບ່ອນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງແມ່ນການກະທຳຜິດເລັກນ້ອຍ ແລະ ມັກຈະຖືກປັບໃໝ. ແຕ່ທັນທີທີ່ທ່ານກໍ່ໃຫ້ເກີດອຸບັດຕິເຫດຍ້ອນຄວາມຜິດຂອງທ່ານເອງ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມີຜູ້ໄດ້ຮັບບາດເຈັບສາຫັດ ຫຼື ເສຍຊີວິດ, ສິ່ງນີ້ຈະຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈະລາຈອນທາງບົກຂອງໂຮນລັງ. ແລະ ນັ້ນບໍ່ແມ່ນການກະທຳຜິດເລັກນ້ອຍອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ເປັນອາຊະຍາກຳ.

ຄວາມແຕກຕ່າງດັ່ງກ່າວມີຜົນສະທ້ອນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ອາຊະຍາກຳສາມາດນຳໄປສູ່ການຖືກຕັດສິນຈຳຄຸກ ແລະ ມີປະຫວັດອາຊະຍາກຳ, ພ້ອມກັບຜົນສະທ້ອນທັງໝົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໃບຢັ້ງຢືນການປະພຶດທີ່ດີ (VOG). ມັນຍັງອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງຜູ້ທີ່ເຫັນວ່າຕົນເອງເປັນຜູ້ໃຊ້ຖະໜົນທີ່ລະມັດລະວັງ ແລະ ຮອບຄອບຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄະດີອາຍາຢ່າງກະທັນຫັນ ເຊິ່ງໃນແງ່ຂອງຄວາມຮຸນແຮງ, ສາມາດປຽບທຽບກັບການກະທຳຜິດທີ່ຮ້າຍແຮງອື່ນໆ.

ລະດັບຄວາມຜິດແມ່ນຂຶ້ນກັບຄວາມເໝາະສົມ

ປັດໄຈທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດສຳລັບຄວາມຮຸນແຮງຂອງການລົງໂທດແມ່ນລະດັບຄວາມອາດສາມາດໃນການກະທຳຜິດ. ສານຈະປະເມີນວ່າພຶດຕິກຳການຂັບຂີ່ຂອງທ່ານມີຄວາມຜິດຫຼາຍປານໃດ, ແລະ ສຳລັບສິ່ງນີ້ມີລະດັບຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການກະທຳຜິດກັບຜູ້ກະທຳຜິດຄົນໜຶ່ງຫາຫຼາຍຄົນ.

ໃນຕອນທ້າຍແມ່ນຄວາມຜິດທີ່ເບົາກວ່າ: ການກະທຳທີ່ບໍ່ມີສະຕິ, ຄວາມຜິດພາດໃນການຕັດສິນໃຈ, ຊ່ວງເວລາທີ່ລົບກວນທີ່ສາມາດເກີດຂຶ້ນກັບທຸກຄົນ. ໃນຕອນທ້າຍແມ່ນຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງ, ຮູບແບບຄວາມຜິດທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. ນີ້ໃຊ້ກັບການຂັບຂີ່ທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງຫຼາຍ ເຊິ່ງມີຄວາມສ່ຽງທີ່ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ໂດຍເຈດຕະນາ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນການແຂ່ງລົດຕາມຖະໜົນ ຫຼື ການຂັບຂີ່ໄວຫຼາຍຜ່ານບໍລິເວນທີ່ມີຄົນແອອັດ.

ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນບໍ່ແມ່ນລາຍລະອຽດ. ສ່ວນໃຫຍ່ແລ້ວມັນກຳນົດວ່າສານຈະຕັດສິນລົງໂທດສູງສຸດໃດ. ຖ້າທ່ານກໍ່ໃຫ້ເກີດອຸບັດຕິເຫດຮ້າຍແຮງຍ້ອນຄວາມຜິດທຳມະດາ, ໂທດສູງສຸດຈະຕໍ່າກວ່າເມື່ອສານພົບວ່າການກະທຳທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງຖືກພິສູດແລ້ວ. ໃນກໍລະນີສຸດທ້າຍ, ໂທດສູງສຸດຈະເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງໄວວາ.

ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດແມ່ນສານຕ່າງໆລັງເລໃຈມາດົນແລ້ວທີ່ຈະໃຊ້ປ້າຍຊື່ຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງ. ສານສູງສຸດໄດ້ກຳນົດຂໍ້ກຳນົດທີ່ເຂັ້ມງວດ, ດ້ວຍເຫດນີ້, ພຶດຕິກຳທີ່ໜ້າຕຳໜິຢ່າງຮ້າຍແຮງບາງຄັ້ງຍັງຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ຮູບແບບການກະທຳທີ່ເບົາກວ່າ. ສິ່ງນີ້ນຳໄປສູ່ຄວາມບໍ່ພໍໃຈທາງສັງຄົມ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍ່ເຮັດໃຫ້ກົດໝາຍເຂັ້ມງວດຂຶ້ນ.

ຜົນສະທ້ອນຂອງອຸບັດຕິເຫດ

ນອກເໜືອໄປຈາກຄຳຖາມກ່ຽວກັບຄວາມຜິດ, ສານຍັງພິຈາລະນາເຖິງຜົນສະທ້ອນ. ມັນມີຄວາມແຕກຕ່າງພື້ນຖານລະຫວ່າງການບາດເຈັບເລັກນ້ອຍ, ການທຳຮ້າຍຮ່າງກາຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ ແລະ ການເສຍຊີວິດຂອງຜູ້ເຄາະຮ້າຍ. ຜົນສະທ້ອນທີ່ຮ້າຍແຮງເທົ່າໃດ, ການລົງໂທດກໍ່ຈະສູງຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.

ສຳລັບຜູ້ຕ້ອງສົງໄສຫຼາຍຄົນ, ສິ່ງນີ້ຮູ້ສຶກວ່າໂຫດຮ້າຍ. ບໍ່ວ່າຊ່ວງເວລາຂອງການບໍ່ສົນໃຈຈະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ຫຼື ການເສຍຊີວິດກໍສາມາດເປັນເລື່ອງຂອງຊັງຕີແມັດ ຫຼື ວິນາທີ, ແລະ ໃນຈຸດນັ້ນເຈົ້າຈະບໍ່ມີອິດທິພົນຕໍ່ມັນອີກຕໍ່ໄປ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ສານໄດ້ໃຫ້ນ້ຳໜັກຜົນສະທ້ອນຢ່າງໜັກໜ່ວງ, ສ່ວນໜຶ່ງແມ່ນຍ້ອນວ່າກົດໝາຍອາຍາຍັງຊອກຫາວິທີທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມຍຸຕິທຳຕໍ່ຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງຜູ້ເຄາະຮ້າຍ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່.

ສະຖານະການຮ້າຍແຮງຂຶ້ນ

ກົດໝາຍໄດ້ລະບຸເຖິງສະຖານະການຈຳນວນໜຶ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ການລົງໂທດເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ດ້ວຍປັດໄຈທີ່ເຮັດໃຫ້ຮ້າຍແຮງຂຶ້ນແບບນີ້, ໂທດສູງສຸດຕາມກົດໝາຍສາມາດເພີ່ມຂຶ້ນໄດ້ເຄິ່ງໜຶ່ງ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ລວມມີ, ແລະອື່ນໆອີກ:

• ການຂັບຂີ່ໃນຂະນະທີ່ມີອິດທິພົນຈາກເຫຼົ້າ ຫຼື ຢາເສບຕິດ. ນີ້ແມ່ນປັດໄຈທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມລຳບາກຫຼາຍທີ່ສຸດ.
• ຂັບລົດໄວເກີນໄປ, ແຊງໜ້າເປັນອັນຕະລາຍ, ບໍ່ໃຫ້ສິດທາງ ແລະ ບໍ່ສົນໃຈໄຟແດງ.
• ໃຊ້ໂທລະສັບ ຫຼື ສິ່ງລົບກວນອື່ນໆຢູ່ຫຼັງພວງມາໄລ.
• ການບໍ່ຢຸດຫຼັງຈາກເກີດອຸບັດຕິເຫດ, ນັ້ນຄື ການອອກຈາກສະຖານທີ່ເກີດອຸບັດຕິເຫດໂດຍບໍ່ໄດ້ສະເໜີຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ ຫຼື ໃຫ້ຂໍ້ມູນຂອງທ່ານໄວ້.

ມັນແມ່ນການປະສົມປະສານຂອງປັດໃຈເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ອະທິບາຍເຖິງການຕັດສິນໂທດທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຕົກໃຈ. ອຸບັດຕິເຫດຮ້າຍແຮງທີ່ສານຖືວ່າເປັນການກະທຳທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງ, ບວກກັບເຫຼົ້າ, ໃນກໍລະນີຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດສາມາດເພີ່ມໂທດໄດ້ເຖິງເກົ້າປີ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄວາມສຸດຂີດ, ແຕ່ມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າການຕັດສິນໂທດສາມາດເພີ່ມຂຶ້ນໄດ້ໄວເທົ່າໃດເມື່ອອົງປະກອບທີ່ເຮັດໃຫ້ຮ້າຍແຮງຫຼາຍຢ່າງມາລວມກັນ.

ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 2020 ເປັນຕົ້ນມາ, ພຶດຕິກຳການຂັບຂີ່ທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຫຼາຍໃນຕົວຂອງມັນເອງ, ນັ້ນຄື, ຖ້າບໍ່ມີຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ, ກໍສາມາດຖືກດຳເນີນຄະດີເປັນອາຊະຍາກຳໄດ້. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ສະແດງພຶດຕິກຳທີ່ເປັນອັນຕະລາຍສະສົມໄວ້ສາມາດມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການຖືກຕັດສິນຈຳຄຸກໄດ້ເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ມີອຸບັດຕິເຫດກໍຕາມ.

ປະໂຫຍກສູງສຸດໂດຍຫຍໍ້

ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຮູບແບບຂອງການກະທຳຜິດ, ຜົນສະທ້ອນ ແລະ ເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ຮ້າຍແຮງຂຶ້ນຮ່ວມກັນກຳນົດຄວາມຮຸນແຮງຂອງການລົງໂທດແນວໃດ, ຕາຕະລາງຂ້າງລຸ່ມນີ້ກຳນົດສະຖານະການທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ ແລະ ໂທດສູງສຸດຕາມກົດໝາຍທີ່ສອດຄ້ອງກັນ. ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນໂທດສູງສຸດຕາມກົດໝາຍ. ໂທດທີ່ສານຕັດສິນຕົວຈິງແລ້ວ, ໃນທາງປະຕິບັດ, ມັກຈະຕໍ່າກວ່າຍ້ອນສະຖານະການສ່ວນຕົວ.

ຕາຕະລາງນີ້ເຮັດໃຫ້ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນສອງຢ່າງ. ຫນຶ່ງ, ຂັ້ນຕອນຈາກຄວາມຜິດທໍາມະດາໄປສູ່ການບໍ່ລະມັດລະວັງໃນອຸບັດຕິເຫດທີ່ຮ້າຍແຮງເຮັດໃຫ້ສູງສຸດສອງເທົ່າ, ຈາກສາມຫາຫົກປີ. ສອງ, ເຫດຜົນທີ່ຮ້າຍແຮງຂຶ້ນ, ເຊັ່ນ: ການຂັບຂີ່ໃນຂະນະທີ່ມຶນເມົາ ຫຼື ການປະຕິເສດຄໍາສັ່ງໃຫ້ຮ່ວມມື, ເພີ່ມໂທດຕື່ມອີກ, ສູງສຸດເກົ້າປີສໍາລັບອຸບັດຕິເຫດທີ່ຮ້າຍແຮງ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ການຫ້າມຂັບຂີ່ເກືອບທຸກຄັ້ງແມ່ນຖືກເພີ່ມເຂົ້າມາ, ເຊິ່ງສໍາລັບການກະທຳຜິດຊ້ຳອີກສາມາດເພີ່ມຂຶ້ນເປັນສິບປີ.

ມັນສຳຄັນບໍ່ວ່າເຈົ້າຂັບລົດຄັນໃດ?

ຫຼາຍຄົນຄິດວ່າມາດຕາ 6 ໃຊ້ໄດ້ກັບຜູ້ຂັບຂີ່ລົດເທົ່ານັ້ນ. ນັ້ນບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ກົດໝາຍແມ່ນແນໃສ່ທຸກຄົນທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການຈະລາຈອນ, ແລະນັ້ນລວມທັງຜູ້ຂີ່ລົດຖີບ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຂີ່ລົດຖີບຂ້າຄົນຍ່າງທາງຍ້ອນຄວາມຜິດຂອງຕົນເອງກໍ່ສາມາດມີຄວາມຜິດທາງອາຍາພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6. ດັ່ງນັ້ນ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທາງກົດໝາຍແມ່ນຄືກັນສຳລັບທຸກໆຍານພາຫະນະ.

ໃນທາງປະຕິບັດ, ຍານພາຫະນະສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງ, ດ້ວຍສາມເຫດຜົນ. ຫນຶ່ງ, ລະດັບການດູແລທີ່ຄາດຫວັງ ແລະ ຄວາມສ່ຽງ: ຍານພາຫະນະທີ່ໜັກ ແລະ ໄວເທົ່າໃດ, ອັນຕະລາຍກໍ່ຈະຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການໃນຄວາມຕື່ນຕົວຂອງທ່ານກໍ່ຈະສູງຂຶ້ນ. ລົດບັນທຸກ ຫຼື ລົດໃຫຍ່ສາມາດເຮັດໃຫ້ເກີດການບາດເຈັບທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າລົດຖີບ, ເຊິ່ງສົ່ງຜົນທັງການປະເມີນຄວາມຜິດ ແລະ ຜົນສະທ້ອນ. ສອງ, ການຫ້າມຂັບຂີ່: ສິ່ງນີ້ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນສຳຄັນສຳລັບຍານພາຫະນະທີ່ຕ້ອງການໃບຂັບຂີ່, ແລະ ມີບົດບາດໜ້ອຍກວ່າ, ຫຼື ບໍ່ມີບົດບາດເລີຍ, ສຳລັບລົດຖີບ. ສາມ, ການຂັບຂີ່ພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງເຫຼົ້າ: ມາດຕາ 8 ນຳໃຊ້ໃນຫຼັກການກັບຜູ້ຂັບຂີ່ຍານພາຫະນະໃດກໍ່ຕາມ, ລວມທັງຜູ້ຂີ່ລົດຖີບ, ເຖິງແມ່ນວ່າການບັງຄັບໃຊ້ຈະເຮັດວຽກແຕກຕ່າງກັນໃນການປະຕິບັດ.

ສຳລັບຜູ້ຂັບຂີ່ມືອາຊີບ, ມັນມີບາງສິ່ງບາງຢ່າງຫຼາຍກວ່ານັ້ນ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຂັບລົດບັນທຸກແມ່ນຂັບລົດໃນສະພາບການເຮັດວຽກ ແລະ ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມມາດຕະຖານ ແລະ ຄວາມຄາດຫວັງທີ່ເຂັ້ມງວດກວ່າ. ຂີດຈຳກັດເຫຼົ້າຕາມກົດໝາຍກໍ່ບໍ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ສະພາບການວິຊາຊີບສາມາດມີນ້ຳໜັກໃນການພິຈາລະນາຄວາມຜິດພາດທີ່ຮ້າຍແຮງ. ຕາຕະລາງຂ້າງລຸ່ມນີ້ສະຫຼຸບວ່າຍານພາຫະນະມີຜົນກະທົບແນວໃດ.

ມັນສຳຄັນວ່າເຈົ້າຕີໃຜ ຫຼື ຕີຫຍັງ?

ສຳລັບຄວາມຮຸນແຮງຂອງການລົງໂທດພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6, ສິ່ງທີ່ຕັດສິນບໍ່ແມ່ນວ່າເຈົ້າຕຳໃຜ, ແຕ່ມັນມີຜົນສະທ້ອນແນວໃດ. ກົດໝາຍພິຈາລະນາເຖິງຄວາມຮຸນແຮງຂອງການບາດເຈັບ, ນັ້ນຄື, ການທຳຮ້າຍຮ່າງກາຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ ຫຼື ການເສຍຊີວິດ. ບໍ່ວ່າຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈະເປັນຜູ້ຍ່າງທາງ, ຜູ້ຂີ່ລົດຖີບ ຫຼື ຜູ້ໂດຍສານໃນລົດຄັນອື່ນ, ສິ່ງທີ່ສຳຄັນແມ່ນຜົນໄດ້ຮັບ.

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ປະເພດຂອງຜູ້ເຄາະຮ້າຍກໍ່ສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງທາງອ້ອມ. ຄົນຍ່າງທາງ ແລະ ຜູ້ຂີ່ລົດຖີບແມ່ນຜູ້ໃຊ້ຖະໜົນທີ່ມີຄວາມສ່ຽງ: ໃນການປະທະກັນ, ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບບາດເຈັບສາຫັດ ຫຼື ເຖິງຕາຍໄດ້ໄວກວ່າ. ດັ່ງນັ້ນ, ການປະທະກັບຄົນຍ່າງທາງຈຶ່ງນຳໄປສູ່ໝວດໝູ່ຜົນສະທ້ອນທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າການປະທະກັນລະຫວ່າງສອງລົດ, ເຊິ່ງຜູ້ໂດຍສານຈະໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງດີກວ່າໂດຍເຂດທີ່ຍຸບຕົວ, ສາຍແອວນິລະໄພ ແລະ ຖົງລົມນິລະໄພ.

ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສຳຄັນແມ່ນຢູ່ທີ່ນີ້. ຖ້າທ່ານຕຳພຽງແຕ່ລົດທີ່ຈອດຢູ່ ແລະ ມີພຽງຄວາມເສຍຫາຍຂອງຕົວຖັງລົດໂດຍບໍ່ມີໃຜໄດ້ຮັບບາດເຈັບ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວມາດຕາ 6 ຈະບໍ່ມີບົດບາດຫຍັງເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ເລື່ອງດັ່ງກ່າວແມ່ນກ່ຽວກັບຄວາມເສຍຫາຍທາງວັດຖຸ, ບັນຫາແພ່ງ, ຫຼື ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວແມ່ນການຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍພາຍໃຕ້ມາດຕາ 5. ດັ່ງນັ້ນ, ຂັ້ນຕອນຈາກຄວາມເສຍຫາຍພຽງຢ່າງດຽວໄປສູ່ການໄດ້ຮັບບາດເຈັບຈຶ່ງໃຫຍ່ກວ່າທີ່ຫຼາຍຄົນສົງໃສທາງກົດໝາຍ.

ສຸດທ້າຍ, ຄວາມແຕກຕ່າງເລັກນ້ອຍທີ່ແຍກອອກຈາກການລົງໂທດ ແຕ່ມັກຈະມີບົດບາດໃນກໍລະນີເຫຼົ່ານີ້. ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍແພ່ງ, ຜູ້ໃຊ້ຖະໜົນທີ່ມີຄວາມສ່ຽງໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງເປັນພິເສດ. ອີງຕາມມາດຕາ 185 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈະລາຈອນທາງບົກ, ຜູ້ຂັບຂີ່ຍານພາຫະນະມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຢ່າງກວ້າງຂວາງຕໍ່ຜູ້ເຄາະຮ້າຍທີ່ບໍ່ມີເຄື່ອງຈັກ, ໂດຍມີກົດລະບຽບພິເສດສຳລັບເດັກນ້ອຍ ແລະ ອື່ນໆ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສິ່ງນີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄ່າຊົດເຊີຍທີ່ຈ່າຍໃຫ້ຜູ້ເຄາະຮ້າຍ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນໂທດຈຳຄຸກ ຫຼື ການບໍລິການຊຸມຊົນທີ່ສານອາຍາກຳນົດ. ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຮັກສາສອງຂໍ້ນັ້ນ, ກົດໝາຍອາຍາ ແລະ ກົດໝາຍແພ່ງ, ແຍກຕ່າງຫາກ.

ຂ້ອຍຕ້ອງໄປຄຸກແທ້ໆບໍ, ຫຼືວ່າ ການບໍລິການຊຸມຊົນເປັນໄປໄດ້ບໍ?

ນີ້ອາດເປັນຄຳຖາມທີ່ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສຄິດຫຼາຍທີ່ສຸດ. ຫຼາຍຄົນຄິດວ່າການບໍລິການຊຸມຊົນແມ່ນຜົນໄດ້ຮັບທີ່ສົມເຫດສົມຜົນສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ມີປະຫວັດອາຊະຍາກຳ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສຳລັບການກະທຳຜິດທາງຈະລາຈອນທີ່ຮ້າຍແຮງ, ນີ້ແມ່ນມີລາຍລະອຽດທາງກົດໝາຍຫຼາຍກວ່າ, ແລະນັ້ນມັກຈະເປັນບ່ອນທີ່ຫ້ອງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດສຳລັບການປ້ອງກັນຕົວ.

ຫຼັກແມ່ນການຫ້າມການບໍລິການຊຸມຊົນຕາມມາດຕາ 22b ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງ. ການຫ້າມດັ່ງກ່າວໄດ້ຍົກເວັ້ນຄຳສັ່ງການບໍລິການຊຸມຊົນທີ່ບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ, ນັ້ນຄືການບໍລິການຊຸມຊົນໂດຍບໍ່ມີການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ. ການຫ້າມດັ່ງກ່າວໃຊ້ໄດ້ໃນສອງສະຖານະການ. ອັນທຳອິດແມ່ນການຕັດສິນລົງໂທດສຳລັບການກະທຳຜິດຮ້າຍແຮງບາງຢ່າງທີ່ມີການລະເມີດຄວາມສົມບູນຂອງຮ່າງກາຍຂອງຜູ້ເຄາະຮ້າຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ອັນທີສອງແມ່ນການກະທຳຜິດຊ້ຳອີກ: ໃນຫ້າປີກ່ອນການກະທຳຜິດໃໝ່, ການບໍລິການຊຸມຊົນໄດ້ຖືກບັງຄັບໃຊ້ກັບຜູ້ຕ້ອງສົງໄສສຳລັບອາຊະຍາກຳທີ່ຄ້າຍຄືກັນແລ້ວ.

ມີຈຸດສຳຄັນທີ່ຄວນເອົາໃຈໃສ່ຢູ່ທີ່ນີ້. ສຳລັບກົດລະບຽບການກະທຳຜິດຊ້ຳອີກ ມັນບໍ່ພຽງພໍທີ່ການບໍລິການຊຸມຊົນເຄີຍຖືກບັງຄັບໃຊ້ມາກ່ອນ. ມັນຍັງຈຳເປັນຕ້ອງມີການບໍລິການຊຸມຊົນກ່ອນໜ້ານີ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນກ່ອນການກະທຳຜິດໃໝ່, ຫຼື ຕ້ອງມີຄຳສັ່ງກັກຂັງແທນ. ແນວຄິດທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງນີ້ແມ່ນວ່າຄຳສັ່ງບໍລິການຊຸມຊົນຄັ້ງທີສອງຈະຖືກຍົກເລີກພຽງແຕ່ຖ້າຄຳສັ່ງທຳອິດເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີຜົນໃນການແກ້ໄຂ. ຖ້າການບໍລິການຊຸມຊົນເກົ່າຍັງບໍ່ທັນສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນວັນທີ່ກະທຳຜິດ, ການຫ້າມດັ່ງກ່າວຈະບໍ່ຖືກນຳໃຊ້. ສານສູງສຸດໄດ້ຍົກເລີກຄຳຕັດສິນໃນຈຸດນີ້ຢ່າງແນ່ນອນ, ເພາະວ່າສານອຸທອນໄດ້ນຳໃຊ້ການຫ້າມການບໍລິການຊຸມຊົນຢ່າງຜິດພາດໃນຂະນະທີ່ການບໍລິການຊຸມຊົນກ່ອນໜ້ານີ້ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ປະຕິບັດຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ນອກຈາກນັ້ນ, ການຕັດສິນລົງໂທດກ່ອນໜ້ານີ້ຕ້ອງກາຍເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດຍົກເລີກໄດ້ກ່ອນທີ່ຈະມີການກະທຳຜິດໃໝ່; ຖ້າສິ່ງນັ້ນຍັງບໍ່ທັນເປັນກໍລະນີ, ມັນບໍ່ນັບລວມເຖິງການຫ້າມການບໍລິການຊຸມຊົນ. ດັ່ງນັ້ນ, ການພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດໃນເອກະສານຄະດີສາມາດສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກ ແລະ ການບໍ່ມີ.

ຖ້າການຫ້າມດັ່ງກ່າວມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, ກໍຍັງບໍ່ມີໂທດຈຳຄຸກໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ກົດໝາຍໄດ້ໃຫ້ຂໍ້ຍົກເວັ້ນໃນວັກທີສາມຂອງມັນ: ການຫ້າມດັ່ງກ່າວອາດຈະຖືກແຍກອອກຈາກຖ້າຫາກ, ຄຽງຄູ່ກັບການບໍລິການຊຸມຊົນ, ມີການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ ຫຼື ມາດຕະການຈຳຄຸກ. ສານຕ່າງໆໄດ້ນຳໃຊ້ສິ່ງນີ້ເລື້ອຍໆໃນການປະຕິບັດໂດຍການລວມການບໍລິການຊຸມຊົນເຂົ້າກັບສ່ວນທີ່ບໍ່ມີເງື່ອນໄຂທີ່ສັ້ນຫຼາຍ. ໃນຄຳຕັດສິນທີ່ຜ່ານມາ, ພວກເຮົາເຫັນ, ຕົວຢ່າງ, ການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກ 91 ມື້ ເຊິ່ງໃນນັ້ນ 90 ມື້ຖືກໂຈະ, ເສີມດ້ວຍການບໍລິການຊຸມຊົນ 120 ຊົ່ວໂມງ ແລະ ການຫ້າມຂັບຂີ່. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ມີພຽງມື້ດຽວຂອງການຈຳຄຸກໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂເທົ່ານັ້ນ, ພຽງພໍທີ່ຈະຢູ່ພາຍໃນຂໍ້ຍົກເວັ້ນທາງກົດໝາຍ. ໂຄງສ້າງທີ່ທຽບເທົ່າໄດ້ແມ່ນການຈຳຄຸກ 14 ມື້ ເຊິ່ງໃນນັ້ນ 13 ຄົນຖືກໂຈະ, ອີກເທື່ອໜຶ່ງດ້ວຍການຫ້າມຂັບຂີ່.

ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກທີ່ຖືກໂຈະໄວ້ທັງໝົດນັ້ນບໍ່ພຽງພໍສຳລັບເລື່ອງນີ້. ການຕັດສິນໂທດທີ່ຖືກໂຈະໄວ້ບາງສ່ວນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 14a ແມ່ນມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ໃນຕົວຂອງມັນເອງ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ຜ່ານການຫ້າມການບໍລິການຊຸມຊົນ. ສຳລັບສິ່ງນັ້ນ, ສ່ວນທີ່ບໍ່ມີເງື່ອນໄຂນັ້ນຄຽງຄູ່ກັບການບໍລິການຊຸມຊົນແມ່ນມີຄວາມຈຳເປັນ. ມັນເບິ່ງຄືວ່າເປັນພິທີການ, ແຕ່ມັນແມ່ນເຕັກນິກນີ້ແທ້ໆທີ່ກົດລະບຽບຫຼັກທາງກົດໝາຍຖືກເຮັດໃຫ້ອ່ອນລົງໃນການປະຕິບັດ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນເອກະສານທາງກົດໝາຍ, ຈຶ່ງມີການສັງເກດວ່າການຫ້າມດັ່ງກ່າວຖືກຫຼີກລ່ຽງເປັນປະຈຳໂດຍຜ່ານການປະສົມປະສານກັບການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກໄລຍະສັ້ນທີ່ບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ.

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ມັນມີຂໍ້ຈຳກັດສູງສຸດສຳລັບເຕັກນິກດັ່ງກ່າວ. ກົດໝາຍອະນຸຍາດໃຫ້ມີການບໍລິການຊຸມຊົນຄຽງຄູ່ກັບການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າສ່ວນທີ່ບໍ່ມີເງື່ອນໄຂທີ່ຈະຖືກຮັບໃຊ້ບໍ່ເກີນຫົກເດືອນ. ຖ້າສ່ວນທີ່ບໍ່ມີເງື່ອນໄຂຍາວກວ່າ, ການລວມເຂົ້າກັບການບໍລິການຊຸມຊົນແມ່ນຂັດກັບກົດໝາຍແລ້ວ. ດັ່ງນັ້ນ, ສ່ວນທີ່ບໍ່ມີເງື່ອນໄຂຕ້ອງມີຢູ່ແທ້ໆ, ແຕ່ມັນອາດຈະບໍ່ໃຫຍ່ເກີນໄປ: ພື້ນທີ່ສຳລັບປະໂຫຍກລວມເຂົ້າກັນແມ່ນຢູ່ລະຫວ່າງສອງຂໍ້ຈຳກັດນັ້ນຢ່າງແນ່ນອນ.

ສຳລັບການປ້ອງກັນຕົວ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີສອງເສັ້ນທາງທີ່ເປັນເອກະລາດ. ເສັ້ນທາງທຳອິດແມ່ນການໂຕ້ຖຽງວ່າການຫ້າມການບໍລິການຊຸມຊົນໃນກໍລະນີສະເພາະນີ້ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ຕົວຈິງ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນຍ້ອນວ່າເງື່ອນໄຂການກະທຳຜິດຊ້ຳອີກທີ່ເຂັ້ມງວດບໍ່ໄດ້ຮັບການຕອບສະໜອງ. ເສັ້ນທາງທີສອງແມ່ນ, ຖ້າການຫ້າມດັ່ງກ່າວໃຊ້ໄດ້, ເພື່ອໂຕ້ຖຽງສຳລັບການລົງໂທດປະສົມປະສານທີ່ມີສ່ວນທີ່ບໍ່ມີເງື່ອນໄຂໜ້ອຍທີ່ສຸດ, ເພື່ອຫຼີກລ່ຽງການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂທີ່ມີຄວາມສຳຄັນໃດໆ.

ສຸດທ້າຍ, ເຫດຜົນມີບົດບາດ. ສານຕັດສິນມີອຳນາດຕັດສິນຢ່າງກວ້າງຂວາງໃນການກຳນົດຄຳຕັດສິນ, ແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ຝ່າຍຈຳເລີຍສະເໜີຈຸດຢືນທີ່ມີຫຼັກຖານຢ່າງຈະແຈ້ງ ແລະ ສານບໍ່ຍອມຮັບ, ສິ່ງນີ້ຕ້ອງມີເຫດຜົນໂດຍສະເພາະ. ໃນແງ່ມຸມທີ່ແນ່ນອນ, ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ, ເມື່ອປະເຊີນກັບການປ້ອງກັນທີ່ມີການໂຕ້ຖຽງທີ່ດີ, ສານຕ້ອງອະທິບາຍຢ່າງໜ້ອຍວ່າເປັນຫຍັງການຫ້າມການບໍລິການຊຸມຊົນຈຶ່ງໃຊ້ໄດ້ ຫຼື ບໍ່ໃຊ້ໄດ້, ແລະ ເປັນຫຍັງຮູບແບບການລົງໂທດທີ່ເລືອກຈຶ່ງເໝາະສົມ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈຸດຢືນທີ່ມີຫຼັກຖານຢ່າງຈະແຈ້ງຈຶ່ງບັງຄັບໃຫ້ສານໃຫ້ຄຳຕອບທີ່ມີຫຼັກຖານ, ແລະ ມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນຢ່າງແນ່ນອນທີ່ຜົນໄດ້ຮັບສາມາດມີອິດທິພົນ.

ສະຖານະການສ່ວນຕົວ ແລະ ການປະພຶດຫຼັງຈາກເກີດອຸບັດຕິເຫດ

ສານບໍ່ພຽງແຕ່ພິຈາລະນາເຖິງອຸບັດຕິເຫດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງພິຈາລະນາເຖິງຜູ້ທີ່ຢູ່ຫຼັງພວງມາໄລນຳອີກ. ມີການກະທຳຜິດຊ້ຳອີກບໍ, ຫຼື ນີ້ແມ່ນຄວາມຜິດພາດຄັ້ງທຳອິດ? ທ່ານໄດ້ປະພຶດຕົວແນວໃດຫຼັງຈາກເກີດອຸບັດຕິເຫດ? ທ່ານໄດ້ສະເໜີຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ, ເປີດເຜີຍຢ່າງເຕັມທີ່ ແລະ ສະແດງຄວາມເສຍໃຈຢ່າງແທ້ຈິງບໍ?

ສະຖານະການສ່ວນຕົວຂອງທ່ານກໍ່ມີຄວາມສຳຄັນເຊັ່ນກັນ. ວຽກງານ, ຄອບຄົວ, ສຸຂະພາບ ແລະ ຄຳຖາມທີ່ວ່າໂທດຈຳຄຸກແບບບໍ່ມີເງື່ອນໄຂຈະຮຸນແຮງເກີນໄປຫຼືບໍ່ ສາມາດເປັນພື້ນຖານສຳລັບການຕັດສິນໂທດທີ່ຕ່ຳກວ່າ ຫຼື ຖືກໂຈະບາງສ່ວນ. ສະຖານະການເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສິ່ງທີ່ກົດໝາຍອະນຸຍາດສູງສຸດ ແລະ ສິ່ງທີ່, ໃນກໍລະນີສະເພາະຂອງທ່ານ, ເປັນໂທດທີ່ເໝາະສົມ.

ການຫ້າມຂັບຂີ່: ການລົງໂທດທີ່ມັກຖືກປະເມີນຄ່າຕໍ່າເກີນໄປ

ໃນການສົນທະນາກ່ຽວກັບການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກສູງ, ຈຸດສຸມມັກຈະຢູ່ທີ່ໂທດຈຳຄຸກ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນທາງປະຕິບັດ, ການຕັດສິດຈາກການຂັບຂີ່ຢ່າງໜ້ອຍກໍ່ກວ້າງຂວາງພໍສົມຄວນສຳລັບຄົນຈຳນວນຫຼາຍ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ອາໄສລົດຂອງເຂົາເຈົ້າເພື່ອເຮັດວຽກ ຫຼື ວຽກງານດູແລສຸຂະພາບສາມາດພົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຮ້າຍແຮງໂດຍຜ່ານການຫ້າມຂັບຂີ່ເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ມີການຕັດສິນຈຳຄຸກໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂກໍຕາມ. ດັ່ງນັ້ນ, ມັນຈຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການລົງໂທດທີ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈຢ່າງຊັດເຈນໃນທຸກໆກໍລະນີການຈະລາຈອນ.

ເປັນຫຍັງປະໂຫຍກຈຶ່ງສູງຫຼາຍ

ການຕັດສິນລົງໂທດທີ່ຂ້ອນຂ້າງສູງນັ້ນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບັງເອີນ. ໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້, ຜູ້ອອກກົດໝາຍໄດ້ເພີ່ມໂທດສູງສຸດຢ່າງຕັ້ງໃຈສຳລັບການກະທຳຜິດທາງຈະລາຈອນທີ່ຮ້າຍແຮງ, ສ່ວນໜຶ່ງແມ່ນຢູ່ພາຍໃຕ້ຄວາມກົດດັນທາງສັງຄົມ ແລະ ສ່ວນໜຶ່ງແມ່ນຍ້ອນກໍລະນີທີ່ການຕັດສິນລົງໂທດຖືກຮູ້ສຶກວ່າເບົາບາງເກີນໄປ. ແນວຄວາມຄິດທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງນີ້ແມ່ນວ່າການຈະລາຈອນແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງເປັນອັນຕະລາຍເຖິງຊີວິດ, ແລະມາດຕະຖານທີ່ໜັກແໜ້ນຄວນຢືນຢູ່ຕໍ່ຕ້ານມັນ.

ນັ້ນອະທິບາຍເຖິງຄວາມເຄັ່ງຕຶງທີ່ບົດຂຽນນີ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ທ່ານບໍ່ແມ່ນຄະດີອາຍາໃນຄວາມໝາຍແບບຄລາສສິກ, ແຕ່ກົດໝາຍອາຍາບໍ່ໄດ້ຍົກເວັ້ນໃນຈຸດນັ້ນ. ຜົນສະທ້ອນຂອງຄວາມຜິດພາດໃນການຈະລາຈອນສາມາດໃຫຍ່ຫຼວງຫຼາຍຈົນກົດໝາຍຖືເອົາມັນຢ່າງຈິງຈັງ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ

ຂ້ອຍຈະເປັນຄະດີອາຍາບໍຖ້າຂ້ອຍຕຳຄົນອື່ນໂດຍບັງເອີນ?

ໃນປະສົບການຂອງເຈົ້າເອງ, ບໍ່, ແລະນັ້ນແມ່ນເຂົ້າໃຈໄດ້. ໃນທາງກົດໝາຍມັນຈະປ່ຽນແປງທັນທີທີ່ການບາດເຈັບສາຫັດ ຫຼື ການເສຍຊີວິດເກີດຂຶ້ນຈາກຄວາມຜິດຂອງເຈົ້າ: ຫຼັງຈາກນັ້ນມັນບໍ່ແມ່ນການກະທຳຜິດເລັກນ້ອຍອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ເປັນອາຊະຍາກຳພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈະລາຈອນທາງບົກ. ສິ່ງນີ້ສາມາດນຳໄປສູ່ປະຫວັດອາຊະຍາກຳ, ເຖິງແມ່ນວ່າສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍຕິດຕໍ່ກັບລະບົບຍຸຕິທຳມາກ່ອນກໍຕາມ.

ຂ້ອຍຕ້ອງໄປຄຸກສະເໝີບໍ?

ບໍ່. ການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກຈະຖືກຕັດສິນຫຼືບໍ່, ແລະ ໄລຍະເວລາດົນປານໃດ, ແມ່ນຂຶ້ນກັບລະດັບຄວາມຜິດ, ຜົນສະທ້ອນ ແລະ ສະພາບການ. ໃນຫຼາຍໆກໍລະນີ, ມີບ່ອນຫວ່າງສຳລັບການຕັດສິນໂທດທີ່ຖືກໂຈະໄວ້ບາງສ່ວນ, ແລະ ບາງຄັ້ງກໍ່ມີການປະສົມປະສານກັບການບໍລິການຊຸມຊົນ. ມີພຽງໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດເທົ່ານັ້ນ, ເຊັ່ນ: ການປະໝາດຮ່ວມກັບເຫຼົ້າ ແລະ ຜູ້ເຄາະຮ້າຍທີ່ເສຍຊີວິດ, ການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກສູງສຸດຈຶ່ງມີບົດບາດ.

ຂ້ອຍສາມາດໄດ້ຮັບການບໍລິການຊຸມຊົນບໍ?

ບາງຄັ້ງ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນສະເໝີໄປ. ສຳລັບການກະທຳຜິດທາງຈະລາຈອນທີ່ຮ້າຍແຮງ, ການຫ້າມການບໍລິການຊຸມຊົນໃນມາດຕາ 22b ຈະຖືກນຳໃຊ້: ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຄຳສັ່ງການບໍລິການຊຸມຊົນທີ່ບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຈະຖືກຍົກເລີກ. ສານຍັງສາມາດບັງຄັບໃຊ້ການບໍລິການຊຸມຊົນໄດ້ຖ້າການຫ້າມດັ່ງກ່າວບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, ຫຼືໂດຍການລວມເຂົ້າກັບການຕັດສິນຈຳຄຸກໄລຍະສັ້ນໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂສູງສຸດຫົກເດືອນ. ນີ້ມັກຈະເປັນບ່ອນທີ່ຫ້ອງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດສຳລັບການປ້ອງກັນຕົວ.

ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນແນວໃດລະຫວ່າງການມີຄວາມຜິດ ແລະ ການບໍ່ມີຄວາມຜິດ?

ການກະທຳຜິດແມ່ນຮູບແບບທີ່ເບົາກວ່າ: ການກະທຳທີ່ບໍ່ມີສະຕິ ຫຼື ການຕັດສິນໃຈຜິດພາດ. ການປະໝາດແມ່ນຮູບແບບທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ແລະ ໝາຍຄວາມວ່າມີຄວາມສ່ຽງທີ່ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ໂດຍເຈດຕະນາ, ເຊັ່ນ: ການແຂ່ງລົດຕາມຖະໜົນ. ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນແມ່ນສຳຄັນ, ເພາະວ່າໃນອຸບັດຕິເຫດທີ່ຮ້າຍແຮງ, ໂທດສູງສຸດຈະເພີ່ມຂຶ້ນສອງເທົ່າຈາກສາມຫາຫົກປີເມື່ອເກີດການປະໝາດ.

ມັນສຳຄັນບໍ່ວ່າຂ້ອຍໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າມາຫຼືບໍ່?

ແມ່ນແລ້ວ, ຫຼາຍ. ເຫຼົ້າ ຫຼື ຢາເສບຕິດ ເປັນສາເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ຮ້າຍແຮງຂຶ້ນ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ໂທດສູງສຸດສູງຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ໃນອຸບັດຕິເຫດທີ່ຮ້າຍແຮງເຖິງຕາຍດ້ວຍຄວາມປະໝາດ ດັ່ງນັ້ນ, ໂທດສາມາດເພີ່ມຂຶ້ນເປັນເກົ້າປີ. ການປະຕິເສດການກວດລົມຫາຍໃຈ ຫຼື ການກວດເລືອດຍັງເປັນສາເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ຮ້າຍແຮງຂຶ້ນເຊັ່ນກັນ.

ສິ່ງນີ້ຍັງໃຊ້ໄດ້ບໍຖ້າຂ້ອຍຂີ່ລົດຖີບ?

ແມ່ນແລ້ວ. ມາດຕາ 6 ໃຊ້ໄດ້ກັບທຸກຄົນທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການຈະລາຈອນ, ລວມທັງຜູ້ຂີ່ລົດຖີບ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ປະເພດຂອງຍານພາຫະນະ ແລະ ຄວາມຮຸນແຮງຂອງການບາດເຈັບແມ່ນມີນ້ຳໜັກ, ແຕ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນທາງກົດໝາຍແມ່ນຄືກັນ.

ຂ້ອຍຈະເສຍໃບຂັບຂີ່ບໍ?

ນັ້ນເປັນໄປໄດ້. ນອກເໜືອໄປຈາກການຕັດສິນໂທດຈຳຄຸກ ຫຼື ການບໍລິການຊຸມຊົນ, ສານມັກຈະກຳນົດການຫ້າມຂັບຂີ່. ສິ່ງນີ້ສາມາດແກ່ຍາວເຖິງຫ້າປີ, ແລະ ຖ້າກະທຳຜິດຊ້ຳອີກຍິ່ງດົນກວ່ານັ້ນ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ຕ້ອງການລົດຂອງເຂົາເຈົ້າສຳລັບການເຮັດວຽກ ຫຼື ການດູແລ, ບາງຄັ້ງນີ້ກໍ່ເປັນການລົງໂທດທີ່ກວ້າງຂວາງທີ່ສຸດ.

ຂ້ອຍຈຳເປັນຕ້ອງໃຫ້ຖະແຫຼງການຕໍ່ຕຳຫຼວດທັນທີບໍ?

ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງກ່າວໂທດຕົນເອງ. ເນື່ອງຈາກຖະແຫຼງການທຳອິດໂດຍສະເພາະສາມາດມີອິດທິພົນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ຂະບວນການຂອງຄະດີ, ມັນຈຶ່ງຄວນປຶກສາທະນາຍຄວາມກ່ອນການສອບສວນ.

ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດຖ້າມັນເກີດຂຶ້ນກັບທ່ານ?

ຖ້າທ່ານຖືກເບິ່ງວ່າເປັນຜູ້ຕ້ອງສົງໄສຫຼັງຈາກເກີດອຸບັດຕິເຫດ, ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຕ້ອງຮູ້ວ່າຜົນໄດ້ຮັບແມ່ນບໍ່ຄ່ອຍຈະແນ່ນອນ. ເນື່ອງຈາກວ່າຄວາມຮຸນແຮງຂອງການລົງໂທດແມ່ນຂຶ້ນກັບລະດັບຂອງຄວາມຜິດ, ຜົນສະທ້ອນ, ສະຖານະການ ແລະ ສະຖານະການສ່ວນຕົວຂອງທ່ານ, ມັກຈະມີພື້ນທີ່ຫຼາຍກວ່າທີ່ຄົນຄິດ. ແລະເຖິງແມ່ນວ່າມັນເບິ່ງຄືວ່າການຕັດສິນຈຳຄຸກແມ່ນບໍ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້, ແຕ່ການເຮັດວຽກຂອງການຫ້າມການບໍລິການຊຸມຊົນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຮູບແບບທີ່ແນ່ນອນຂອງການລົງໂທດຍັງສາມາດເປີດໃຫ້ມີການສົນທະນາໄດ້ຫຼາຍ.

ວິທີການທີ່ບັນຫາກ່ຽວກັບຄວາມຜິດຖືກພິສູດ, ບໍ່ວ່າຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງຈະຖືກສົມມຸດຕິຖານຢ່າງຖືກຕ້ອງຫຼືບໍ່, ບໍ່ວ່າການຫ້າມການບໍລິການຊຸມຊົນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ແທ້ຫຼືບໍ່ ແລະ ການລວມກັນຂອງປະໂຫຍກໃດທີ່ເໝາະສົມສາມາດສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ຜົນໄດ້ຮັບສຸດທ້າຍ. ຖ້າທ່ານຖືກສົງໃສວ່າກະທຳຜິດທາງຈະລາຈອນຮ້າຍແຮງ, ໃຫ້ຊອກຫາຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍໃນໄລຍະຕົ້ນໆ, ດີກວ່າກ່ອນການສອບສວນຄັ້ງທຳອິດ. ຍິ່ງຜົນປະໂຫຍດຂອງທ່ານຖືກສະແດງອອກໄວເທົ່າໃດ, ອິດທິພົນຕໍ່ຂະບວນການຂອງຄະດີກໍ່ຈະຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.