AI ໃນບ່ອນເຮັດວຽກ: ໃຜເປັນເຈົ້າຂອງເນື້ອຫາທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍ AI?

ລິຂະສິດໃນເນື້ອຫາທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍ AI ຈະມີຢູ່ໃນກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງເທົ່ານັ້ນ ຖ້າມະນຸດມີການເລືອກສ້າງສັນທີ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ໃນຜົນໄດ້ຮັບ. ຂໍ້ຄວາມ, ຮູບພາບ ຫຼື ລະຫັດທີ່ ChatGPT ຜະລິດຈາກຄຳແນະນຳສັ້ນໆ ແລະ ຖືກນຳໃຊ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂ ໂດຍຫຼັກການແລ້ວບໍ່ແມ່ນຜົນງານທີ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ, ສະນັ້ນບໍ່ມີໃຜເປັນເຈົ້າຂອງມັນ ແລະ ຄູ່ແຂ່ງສາມາດນຳມາໃຊ້ຄືນໄດ້ຢ່າງເສລີ. ໃນກໍລະນີທີ່ພະນັກງານເພີ່ມການປ້ອນຂໍ້ມູນສ້າງສັນ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວລິຂະສິດແມ່ນຕົກເປັນຂອງນາຍຈ້າງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7 ຂອງກົດໝາຍລິຂະສິດຂອງໂຮນລັງ (Auteurswet); ສຳລັບນັກອິດສະຫຼະ ຫຼື ນັກຝຶກງານ ມັນຈະຢູ່ກັບບຸກຄົນນັ້ນ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມັນຖືກໂອນໂດຍເອກະສານເປັນລາຍລັກອັກສອນ.

ນັ້ນແມ່ນຄຳຕອບສັ້ນໆ, ແລະ ມັນຍັງເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າເງື່ອນໄຂການນຳໃຊ້ຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ AI ມີການຕົກລົງໜ້ອຍກວ່າທີ່ເບິ່ງຄືວ່າຈະເປັນ. ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການສາມາດອະນຸຍາດສິ່ງທີ່ມັນຖືເທົ່ານັ້ນ; ມັນບໍ່ສາມາດສ້າງລິຂະສິດທີ່ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງບໍ່ຮັບຮູ້, ແລະ ມັນບໍ່ສາມາດລົບລ້າງກົດລະບຽບບັງຄັບກ່ຽວກັບວຽກງານຂອງພະນັກງານ, ສິດທິດ້ານສິນທຳ ຫຼື ການໂອນສິດ. ບົດຄວາມນີ້ກຳນົດວິທີທີ່ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ ແລະ EU ຈັດສັນສິດໃນວຽກງານທີ່ຊ່ວຍເຫຼືອດ້ວຍ AI, ບ່ອນທີ່ມີຄວາມສ່ຽງດ້ານການລະເມີດ ແລະ ການຮັກສາຄວາມລັບ, ພັນທະໃດທີ່ກົດໝາຍ AI ແລະ GDPR ກຳນົດໄວ້ກັບນາຍຈ້າງໃນປີ 2026, ແລະ ຂໍ້ ແລະ ນະໂຍບາຍໃດທີ່ຮັບປະກັນຕຳແໜ່ງດັ່ງກ່າວແທ້ໆ.

ຜົນຜະລິດຂອງ AI ມີສິດໄດ້ຮັບລິຂະສິດບໍ?

ລິຂະສິດຂອງໂຮນລັງປົກປ້ອງຜົນງານວັນນະຄະດີ, ວິທະຍາສາດ ຫຼື ສິລະປະທີ່ມີລັກສະນະຕົ້ນສະບັບຂອງຕົນເອງ ແລະ ມີເຄື່ອງໝາຍສ່ວນຕົວຂອງຜູ້ສ້າງ. ສານຍຸຕິທຳຂອງສະຫະພາບເອີຣົບນຳໃຊ້ເກນດຽວກັນໃນເງື່ອນໄຂຂອງ EU: ຜົນງານຈະໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຖ້າມັນເປັນການສ້າງສັນທາງປັນຍາຂອງຜູ້ຂຽນເອງ, ເຊິ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີທາງເລືອກທີ່ເສລີ ແລະ ສ້າງສັນ. ໃນກົດໝາຍກໍລະນີກ່ຽວກັບການທົດສອບນັ້ນ, ທາງເລືອກທີ່ກຳນົດໂດຍໜ້າທີ່ດ້ານວິຊາການ ຫຼື ໂດຍກົດລະບຽບທີ່ບໍ່ມີພື້ນທີ່ສ້າງສັນຕົກຢູ່ນອກການປົກປ້ອງ. ຜົນຜະລິດທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍຮູບແບບໂດຍອີງໃສ່ການກະຕຸ້ນສັ້ນໆແມ່ນຜົນມາຈາກລະບົບ, ບໍ່ແມ່ນການເລືອກທີ່ສ້າງສັນຂອງມະນຸດ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງບໍ່ເໝາະສົມ.

ຜົນສະທ້ອນໃນທາງປະຕິບັດແມ່ນບໍ່ສະບາຍໃຈສຳລັບທຸລະກິດຕ່າງໆ: ເອກະສານດັ່ງກ່າວຢູ່ນອກລິຂະສິດ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າມັນສາມາດຄັດລອກໄດ້ຢ່າງເສລີໂດຍທຸກຄົນ, ລວມທັງຄູ່ແຂ່ງທີ່ພົບມັນຢູ່ໃນເວັບໄຊທ໌ຂອງທ່ານ. ບໍ່ເຫມືອນກັບບາງເຂດອຳນາດການປົກຄອງນອກສະຫະພາບເອີຣົບ, ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງບໍ່ມີໝວດໝູ່ແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບຜົນງານທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍຄອມພິວເຕີ ແລະ ບໍ່ມີການປົກປ້ອງແບບສຳຮອງສຳລັບຜູ້ທີ່ໃຊ້ເຄື່ອງຈັກ. ບໍ່ມີເສັ້ນທາງການລົງທະບຽນເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າລິຂະສິດໃນປະເທດເນເທີແລນເກີດຂຶ້ນໂດຍອັດຕະໂນມັດ ຫຼື ບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ.

ສິ່ງທີ່ປ່ຽນແປງການວິເຄາະແມ່ນຜົນງານຂອງມະນຸດທີ່ແທ້ຈິງ. ການເລືອກຈາກຫຼາຍຮູບແບບທີ່ສ້າງຂຶ້ນ, ການປັບປຸງໂຄງສ້າງ ແລະ ສູດ, ການລວມຊິ້ນສ່ວນຕ່າງໆເຂົ້າກັນເປັນຜົນງານທັງໝົດທີ່ມີສ່ວນປະກອບຂອງມັນເອງ, ແລະ ການເລືອກບັນນາທິການທີ່ເຫັນໄດ້ໃນຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍສາມາດສ້າງຜົນງານທີ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຜົນງານທັງໝົດທີ່ຖືກແກ້ໄຂ ຫຼື ການປະກອບສ່ວນຂອງມະນຸດຕໍ່ມັນ. ການປ້ອນຂໍ້ມູນຂອງມະນຸດຖືກຈຳກັດໃຫ້ຍອມຮັບຮ່າງສະບັບທຳອິດຫຼາຍເທົ່າໃດ, ຕຳແໜ່ງກໍ່ຈະອ່ອນແອລົງເທົ່ານັ້ນ. ສຳລັບສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ສຳຄັນທາງການຄ້າ, ນັ້ນໂຕ້ຖຽງໃຫ້ມີຂັ້ນຕອນການແກ້ໄຂທີ່ບັນທຶກໄວ້ ແລະ ສຳລັບການຮັກສາບັນທຶກວ່າໃຜເຮັດຫຍັງ, ເພາະວ່າໃນການຂັດແຍ້ງ, ພາລະໃນການສະແດງການປ້ອນຂໍ້ມູນຂອງມະນຸດທີ່ສ້າງສັນແມ່ນຂຶ້ນກັບຝ່າຍທີ່ອ້າງສິດ.

ສິດທິສອງຢ່າງທີ່ຢູ່ໃກ້ຄຽງກັນສາມາດຕື່ມຊ່ອງຫວ່າງສ່ວນໜຶ່ງໄດ້. ການລົງທຶນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນການໄດ້ຮັບ, ການກວດສອບ ຫຼື ການນຳສະເໜີການເກັບກຳຂໍ້ມູນສາມາດດຶງດູດສິດທິຂອງຖານຂໍ້ມູນພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຖານຂໍ້ມູນ (Databankenwet), ໂດຍບໍ່ຂຶ້ນກັບລິຂະສິດໃດໆໃນແຕ່ລະລາຍການ. ແລະ ເອກະສານທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງເລີຍຍັງສາມາດຖືກປົກປ້ອງທາງການຄ້າເປັນຄວາມລັບທາງການຄ້າໄດ້, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າມັນຖືກຮັກສາເປັນຄວາມລັບ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ລະບົບການຮັກສາຄວາມລັບທີ່ໄດ້ກ່າວມາຂ້າງລຸ່ມນີ້ມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍສຳລັບຜົນຜະລິດຂອງ AI ຫຼາຍກວ່າຂໍ້ຄວາມທຳມະດາ.

ຜູ້ທີ່ມີສິດທິ: ນາຍຈ້າງ, ລູກຈ້າງ ຫຼື ຜູ້ເຮັດວຽກອິດສະຫຼະ

ໃນກໍລະນີທີ່ມີຜົນງານທີ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງເກີດຂຶ້ນ, ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຈະຈັດສັນມັນຕາມຄວາມສຳພັນແທນທີ່ຈະຕາມຜູ້ທີ່ພິມຂໍ້ຄວາມ. ມາດຕາ 7 ຂອງກົດໝາຍລິຂະສິດກຳນົດວ່າ ຖ້າວຽກງານທີ່ປະຕິບັດເພື່ອຮັບໃຊ້ຄົນອື່ນປະກອບດ້ວຍການຜະລິດຜົນງານບາງຢ່າງ, ນາຍຈ້າງຈະຖືກຖືວ່າເປັນຜູ້ຂຽນຜົນງານເຫຼົ່ານັ້ນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຝ່າຍຕ່າງໆໄດ້ຕົກລົງກັນເປັນຢ່າງອື່ນ. ເງື່ອນໄຂແມ່ນວ່າການຜະລິດເອກະສານດັ່ງກ່າວຕົກຢູ່ໃນໜ້າທີ່ຂອງພະນັກງານ; ເຈົ້າໜ້າທີ່ການຕະຫຼາດທີ່ຂຽນສຳເນົາການໂຄສະນາຫາສຽງດ້ວຍເຄື່ອງມື AI ແມ່ນຢູ່ພາຍໃຕ້ໜ້າທີ່ຂອງມັນ, ໃນຂະນະທີ່ພະນັກງານສາງທີ່ຂຽນນິຍາຍໃນຕອນແລງບໍ່ແມ່ນ. ມາດຕາ 8 ກວມເອົາຜົນງານທີ່ຈັດພິມໂດຍນິຕິບຸກຄົນເປັນຂອງຕົນເອງໂດຍບໍ່ໄດ້ລະບຸຊື່ບຸກຄົນທຳມະດາເປັນຜູ້ຂຽນ, ແລະມີກົດລະບຽບແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບຜົນງານທີ່ສ້າງຂຶ້ນຫຼັງຈາກການອອກແບບ ແລະ ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳ ແລະ ການຊີ້ນຳຂອງບຸກຄົນອື່ນ.

ການຈ້າງງານພາຍນອກ ຄ່າເລີ່ມຕົ້ນຈະປ່ຽນໄປ. ພະນັກງານອິດສະຫຼະ, ພະນັກງານຝຶກງານທີ່ບໍ່ມີການຈ້າງງານ, ອົງການ ຫຼື ທີ່ປຶກສາຮັກສາລິຂະສິດໃນສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າເຮັດ, ແລະ ລູກຄ້າໄດ້ຮັບໃບອະນຸຍາດພຽງແຕ່ໃນຂອບເຂດທີ່ການມອບໝາຍໝາຍເຖິງໃບອະນຸຍາດເທົ່ານັ້ນ. ການໂອນຍ້າຍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີເອກະສານ: ມາດຕາ 2 ຂອງກົດໝາຍລິຂະສິດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີເອກະສານເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ມີຈຸດປະສົງນັ້ນ, ແລະ ການແລກປ່ຽນອີເມວ ຫຼື ເອກະສານອ້າງອີງໃບແຈ້ງໜີ້ບໍ່ພຽງພໍ. ການເຊັນເອກະສານນັ້ນກ່ອນ ຫຼື ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງວຽກມອບໝາຍ, ແທນທີ່ຈະຫຼັງຈາກການຈັດສົ່ງ, ຫຼີກລ່ຽງສະຖານະການທີ່ຫຍຸ້ງຍາກທີ່ຜູ້ສະໜອງຖືສິດໃນເອກະສານທີ່ທ່ານໄດ້ເຜີຍແຜ່ແລ້ວ. ສິ່ງດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບໃບອະນຸຍາດສະເພາະ, ເຊິ່ງຕ້ອງການເອກະສານເຊັ່ນກັນ.

ສິດທິທາງດ້ານສິນທຳຍັງຄົງຢູ່ກັບຜູ້ຂຽນທີ່ເປັນມະນຸດເຖິງແມ່ນວ່າສິດທິທາງດ້ານເສດຖະກິດຈະຢູ່ບ່ອນອື່ນກໍຕາມ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 25 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍລິຂະສິດ, ຜູ້ຂຽນສາມາດຄັດຄ້ານການພິມເຜີຍແຜ່ໂດຍບໍ່ມີການລະບຸຕົວຕົນ, ການປ່ຽນແປງຊື່, ແລະການປ່ຽນແປງຜົນງານ; ສິດທີ່ຈະຄັດຄ້ານການບິດເບືອນ ຫຼື ການທຳລາຍທີ່ອາດຈະທຳລາຍກຽດສັກສີ ຫຼື ຊື່ສຽງຂອງຜູ້ຂຽນບໍ່ສາມາດຍົກເວັ້ນໄດ້ເລີຍ, ໃນຂະນະທີ່ສິດທິທາງດ້ານສິນທຳອື່ນໆສາມາດຖືກຍົກເວັ້ນໄດ້ໂດຍການຕົກລົງ. ໃນທາງປະຕິບັດແລ້ວ ສິ່ງນີ້ບໍ່ຄ່ອຍຈະເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ສຳເນົາທຸລະກິດປົກກະຕິ, ແຕ່ມັນມີຄວາມສຳຄັນສຳລັບການອອກແບບ, ການຖ່າຍຮູບ, ສະຖາປັດຕະຍະກຳ ແລະ ວຽກງານໂຄສະນາສ້າງສັນທີ່ເຄື່ອງມື AI ຖືກນໍາໃຊ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການສ້າງສັນຂອງມະນຸດ. ທະນາຍຄວາມດ້ານຊັບສິນທາງປັນຍາ ຂອງພວກເຮົາ ຈັດການກັບການຈັດສັນເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ກັບບັນຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບ ສິດທິໃນການພິມເຜີຍແຜ່ ແລະ ຮູບຄົນ ທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຮູບພາບທີ່ສ້າງຂຶ້ນຄ້າຍຄືກັບຄົນແທ້.

ສິດທິບັດປະຕິບັດຕາມເຫດຜົນຂອງຕົນເອງ ແລະ ບໍ່ຄວນສົມມຸດວ່າເດີນທາງມາພ້ອມກັບລິຂະສິດ. ນັກປະດິດພາຍໃຕ້ລະບົບສິດທິບັດຂອງເອີຣົບ ແລະ ໂຮນລັງ ແມ່ນບຸກຄົນທຳມະດາ; ບໍ່ສາມາດຕັ້ງຊື່ຕົວແບບເປັນນັກປະດິດໄດ້. ໃນກໍລະນີທີ່ພະນັກງານສ້າງສິ່ງປະດິດໃນລະຫວ່າງໜ້າທີ່ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບວຽກງານປະດິດ, ສິດໃນການໄດ້ຮັບສິດທິບັດແມ່ນຂອງນາຍຈ້າງພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍສິດທິບັດປີ 1995 (Rijksoctrooiwet), ແລະ ພະນັກງານອາດຈະມີສິດໄດ້ຮັບຄ່າຕອບແທນທີ່ຍຸດຕິທຳ ບ່ອນທີ່ເງິນເດືອນຂອງເຂົາເຈົ້າບໍ່ສະທ້ອນເຖິງສິ່ງປະດິດ. ອັນຕະລາຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າກັບການຮ່າງ AI ແມ່ນການເປີດເຜີຍແທນທີ່ຈະເປັນເຈົ້າຂອງ: ການແຜ່ກະຈາຍຊຸດການຮຽກຮ້ອງຮ່າງ ຫຼື ລາຍລະອຽດດ້ານວິຊາການນອກວົງມົນທີ່ເປັນຄວາມລັບກ່ອນທີ່ຈະຍື່ນສາມາດທຳລາຍຄວາມແປກໃໝ່, ແລະ ຄວາມແປກໃໝ່ເມື່ອສູນເສຍໄປແລ້ວຈະບໍ່ສາມາດຟື້ນຟູໄດ້.

ເງື່ອນໄຂຂອງແພລດຟອມໃດທີ່ເຮັດ ແລະ ບໍ່ແກ້ໄຂ

ເງື່ອນໄຂການນຳໃຊ້ຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ AI ຫຼັກໆ ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະລະບຸວ່າ, ລະຫວ່າງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ ແລະ ຜູ້ໃຊ້, ສິດໃນຜົນຜະລິດແມ່ນຂອງຜູ້ໃຊ້, ແລະ ຜູ້ໃຊ້ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການກະຕຸ້ນເຕືອນທີ່ສົ່ງມາ ແລະ ວິທີການນຳໃຊ້ຜົນຜະລິດ. ເງື່ອນໄຂເຫຼົ່ານັ້ນມັກຈະມີການຊົດເຊີຍໃຫ້ແກ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ, ສິດໃນການໂຈະບັນຊີສຳລັບການລະເມີດນະໂຍບາຍການນຳໃຊ້, ແລະ ກົດລະບຽບສະເພາະສຳລັບແຜນທຸລະກິດ ແລະ ວິສາຫະກິດກ່ຽວກັບວ່າຂໍ້ມູນອາດຈະຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຝຶກອົບຮົມຮູບແບບຫຼືບໍ່. ເງື່ອນໄຂມີການປ່ຽນແປງໂດຍບໍ່ມີການເຕືອນ, ສະນັ້ນເວີຊັນທີ່ຕ້ອງອີງໃສ່ແມ່ນເວີຊັນທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໃນເວລາທີ່ນຳໃຊ້, ບໍ່ແມ່ນເວີຊັນທີ່ສະຫຼຸບໄວ້ໃນບລັອກໂພສ.

ມີຂໍ້ຈຳກັດສາມຢ່າງທີ່ຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະນຳມາໃຊ້ພາຍໃນ. ທຳອິດ, ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການສາມາດໂອນຍ້າຍສິ່ງທີ່ມັນມີໄດ້ເທົ່ານັ້ນ: ຖ້າຜົນຜະລິດບໍ່ດຶງດູດລິຂະສິດພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ, ຂໍ້ດັ່ງກ່າວຈະມອບກ່ອງຫວ່າງເປົ່າ. ອັນທີສອງ, ບໍ່ມີຂໍ້ໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ຜົນຜະລິດບໍ່ມີສິດທິຂອງພາກສ່ວນທີສາມ; ຖ້າເອກະສານທີ່ສ້າງຂຶ້ນມາສະແດງການສະແດງອອກທີ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ, ຜູ້ຖືສິດຈະກ່າວເຖິງຝ່າຍທີ່ເຜີຍແຜ່ມັນ, ແລະການຊົດເຊີຍຕາມສັນຍາຈະເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການແທນທີ່ຈະເປັນຜົນປະໂຫຍດຂອງທ່ານ. ອັນທີສາມ, ກົດລະບຽບບັງຄັບຂອງໂຮນລັງ ແລະ ສະຫະພາບເອີຣົບມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເໜືອເງື່ອນໄຂຕ່າງໆໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງການເລືອກກົດໝາຍ: ກົດລະບຽບລິຂະສິດຂອງພະນັກງານ, ຂໍ້ກຳນົດການໂອນຍ້າຍ, ສ່ວນທີ່ບໍ່ສາມາດຍົກເວັ້ນໄດ້ຂອງສິດທິທາງສິນທຳ, ແລະ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນທັງໝົດ.

ສະຫຼຸບການດຳເນີນງານແມ່ນງ່າຍດາຍ. ໃຫ້ພະນັກງານເຮັດວຽກໃນບັນຊີຂອງບໍລິສັດພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງບໍລິສັດແທນທີ່ຈະເປັນບັນຊີສ່ວນຕົວ, ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າຂອງບັນຊີແມ່ນບໍລິສັດ ແລະ ມີຮ່ອງຮອຍການກວດສອບຢູ່; ຕົກລົງໃນ ເງື່ອນໄຂໃບອະນຸຍາດ ແລະ ການບໍລິການ ກັບຜູ້ໃຫ້ບໍລິການບ່ອນທີ່ຂໍ້ມູນຖືກເກັບໄວ້ ແລະ ວ່າຈະໃຊ້ຂໍ້ມູນສຳລັບການຝຶກອົບຮົມຫຼືບໍ່; ແລະ ສອດຄ່ອງກັບສິ່ງທີ່ສັນຍາການຈ້າງງານ, ຂໍ້ຕົກລົງຂອງຜູ້ຮັບເໝົາ ແລະ ນະໂຍບາຍພາຍໃນຂອງທ່ານເວົ້າກ່ຽວກັບຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງກັບສິ່ງທີ່ເງື່ອນໄຂຂອງແພລດຟອມໃຫ້ຕົວຈິງ.

ເມື່ອຜົນຜະລິດຂອງ AI ລະເມີດສິດທິຂອງຄົນອື່ນ

ຄວາມສ່ຽງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ບໍ່ຊັດເຈນແມ່ນການລະເມີດ, ແລະມັນຈະຕົກຢູ່ກັບຜູ້ເຜີຍແຜ່. ຖ້າຂໍ້ຄວາມ, ຮູບພາບ ຫຼື ບລັອກລະຫັດທີ່ສ້າງຂຶ້ນມານັ້ນ ສຳເນົາຄຳອະທິບາຍທີ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຈາກພາກສ່ວນທີສາມໃນຮູບແບບທີ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້, ການເຜີຍແຜ່ມັນແມ່ນການສຳເນົາ ແລະ ການສື່ສານຕໍ່ສາທາລະນະຊົນທີ່ຕ້ອງການການອະນຸຍາດ. ກົດໝາຍໂຮນລັງບໍ່ມີການປ້ອງກັນການນຳໃຊ້ທີ່ຍຸດຕິທຳໂດຍທົ່ວໄປ; ຂໍ້ຍົກເວັ້ນແມ່ນມີຈຳກັດ ແລະ ສະເພາະເຈາະຈົງ, ແລະ ພວກມັນຖືກຕີຄວາມໝາຍຢ່າງແຄບ. ສິດໃນການອ້າງອີງໃນມາດຕາ 15a ຂອງກົດໝາຍລິຂະສິດອະນຸຍາດໃຫ້ອ້າງອີງໃນສະພາບການເຊັ່ນ: ການປະກາດ, ການທົບທວນ ຫຼື ບົດວິທະຍາສາດ, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າຜົນງານດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍຕໍ່ສາທາລະນະຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ, ການອ້າງອີງມີສັດສ່ວນ, ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ ແລະ ຊື່ຜູ້ຂຽນໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້, ແລະ ສິດທິທາງດ້ານສິນທຳໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ. ນັ້ນບໍ່ໄດ້ກວມເອົາຂໍ້ຄວາມທີ່ສ້າງຂຶ້ນທີ່ດູດຊຶມປະໂຫຍກຂອງຄົນອື່ນຢ່າງງຽບໆ.

ຂໍ້ຍົກເວັ້ນດ້ານຂໍ້ຄວາມ ແລະ ການຂຸດຄົ້ນຂໍ້ມູນທີ່ນຳສະເໜີໃນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍລິຂະສິດເພື່ອຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຄຳສັ່ງຂອງ EU ກ່ຽວກັບລິຂະສິດໃນຕະຫຼາດດິຈິຕອນດຽວກ່ຽວຂ້ອງກັບການວິເຄາະເອກະສານທີ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ, ໂດຍມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນຢ່າງກວ້າງຂວາງສຳລັບອົງການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ຂໍ້ຍົກເວັ້ນທົ່ວໄປສຳລັບການນຳໃຊ້ອື່ນໆທີ່ຜູ້ຖືສິດອາດຈະສະຫງວນໄວ້ໃນລັກສະນະທີ່ເຄື່ອງຈັກສາມາດອ່ານໄດ້ຢ່າງເໝາະສົມ. ຂໍ້ຍົກເວັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນຄວບຄຸມການຝຶກອົບຮົມຮູບແບບແທນທີ່ຈະເປັນການນຳໃຊ້ຜົນຜະລິດຂອງທ່ານ, ແຕ່ພວກມັນອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງການໂຕ້ວາທີກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຮູບແບບໄດ້ນຳເຂົ້າແມ່ນເປັນຮູບແບບສົດ, ແລະເປັນຫຍັງກົດໝາຍ AI ໃນປັດຈຸບັນຈຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຮູບແບບທົ່ວໄປມີນະໂຍບາຍລິຂະສິດ ແລະ ເຜີຍແຜ່ບົດສະຫຼຸບທີ່ລະອຽດພຽງພໍກ່ຽວກັບເນື້ອຫາທີ່ໃຊ້ສຳລັບການຝຶກອົບຮົມ.

ຊອບແວສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈແຍກຕ່າງຫາກ. ລະຫັດທີ່ສ້າງຂຶ້ນສາມາດສ້າງຊິ້ນສ່ວນຕ່າງໆຈາກບ່ອນເກັບມ້ຽນແບບໂອເພນຊອສໄດ້, ແລະໃບອະນຸຍາດແບບໂອເພນຊອສມີເງື່ອນໄຂຄື: ການລະບຸຕົວຕົນ, ການຮັກສາແຈ້ງການໃບອະນຸຍາດ ແລະ ສຳລັບໃບອະນຸຍາດ copyleft, ມີພັນທະທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນຂອງວຽກງານທີ່ໄດ້ມາມີໃຫ້ໃຊ້ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂດຽວກັນ. ພັນທະນັ້ນອາດຈະບໍ່ເຂົ້າກັນໄດ້ກັບຜະລິດຕະພັນທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງ. ການຄວບຄຸມຕົວຈິງແມ່ນຄວາມຄ້າຍຄືກັນຂອງລະຫັດ ແລະ ການສະແກນໃບອະນຸຍາດໃນຂັ້ນຕອນການສ້າງ, ກົດລະບຽບທີ່ລະຫັດທີ່ສ້າງຂຶ້ນຈະຖືກທົບທວນໂດຍນັກພັດທະນາທີ່ມີຊື່ກ່ອນທີ່ມັນຈະຖືກສົ່ງມອບ, ແລະ ການເກັບຮັກສາຂໍ້ຄວາມ ແລະ ປະຫວັດເວີຊັນ ເພື່ອໃຫ້ການສ້າງເອກະລາດສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນໄດ້ຖ້າມີການຮຽກຮ້ອງ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີຂໍ້ຂັດແຍ່ງເກີດຂຶ້ນ, ການຕອບສະໜອງແມ່ນຄືກັນກັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງດ້ານຊັບສິນທາງປັນຍາອື່ນໆ, ແລະ ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບຊັບສິນທາງປັນຍາໃນປະເທດເນເທີແລນ ກຳນົດເສັ້ນທາງທີ່ມີຢູ່.

ການເປີດເຜີຍຊື່ສຽງມາພ້ອມກັບການເປີດເຜີຍທາງກົດໝາຍ, ແລະມັນບໍ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂດ້ວຍການຊະນະ. ເອກະສານທີ່ສ້າງຂຶ້ນຍັງມີຄວາມສ່ຽງດ້ານຂໍ້ເທັດຈິງ: ຕົວເລກທີ່ຖືກປະດິດຂຶ້ນ, ການອ້າງອີງທີ່ປອມແປງ ແລະ ການອ້າງອີງກໍລະນີທີ່ບໍ່ມີຢູ່ໃນບົດລາຍງານຂອງລູກຄ້າບໍ່ແມ່ນບັນຫາລິຂະສິດ ແຕ່ມັນເປັນບັນຫາທີ່ເປັນມືອາຊີບ, ແລະຂັ້ນຕອນການທົບທວນຄືນໂດຍຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ສາມາດຕັດສິນເນື້ອໃນໄດ້ແມ່ນການຄວບຄຸມດຽວທີ່ຈັບພວກມັນໄດ້.

ການກະຕຸ້ນ, ຄວາມລັບທາງການຄ້າ ແລະ ການຮັກສາຄວາມລັບ

ສິ່ງທີ່ເຂົ້າໄປໃນຮູບແບບມີຄວາມສຳຄັນເທົ່າກັບສິ່ງທີ່ອອກມາ. ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມລັບທາງການຄ້າ (Wet bescherming bedrijfsgeheimen), ເຊິ່ງຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຄຳສັ່ງຄວາມລັບທາງການຄ້າຂອງ EU, ຂໍ້ມູນຈະຖືກປົກປ້ອງເປັນຄວາມລັບທາງການຄ້າພຽງແຕ່ຖ້າມັນເປັນຄວາມລັບ, ມີມູນຄ່າທາງການຄ້າເພາະມັນເປັນຄວາມລັບ, ແລະໄດ້ມີຂັ້ນຕອນທີ່ສົມເຫດສົມຜົນເພື່ອຮັກສາມັນເປັນຄວາມລັບ. ການວາງຮ່າງສັນຍາ, ລາຍຊື່ລູກຄ້າ, ລະຫັດແຫຼ່ງ ຫຼື ສິ່ງປະດິດທີ່ບໍ່ໄດ້ເຜີຍແຜ່ເຂົ້າໃນບັນຊີ AI ຂອງຜູ້ບໍລິໂພກແມ່ນຍາກທີ່ຈະປະນີປະນອມກັບຂັ້ນຕອນທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ, ແລະເມື່ອການປົກປ້ອງສູນເສຍໄປແລ້ວມັນຈະບໍ່ກັບມາ. ວິທີແກ້ໄຂພາຍໃຕ້ກົດໝາຍ, ລວມທັງຄຳສັ່ງຫ້າມ ແລະ ຄ່າເສຍຫາຍ, ແມ່ນຂຶ້ນກັບການໄດ້ປະຕິບັດຂັ້ນຕອນເຫຼົ່ານັ້ນລ່ວງໜ້າ.

ສິ່ງດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບຂໍ້ມູນທີ່ທ່ານເກັບຮັກສາໄວ້ພາຍໃຕ້ໜ້າທີ່ຮັກສາຄວາມລັບຕໍ່ລູກຄ້າ ຫຼື ຄູ່ຮ່ວມສັນຍາ. ຂໍ້ຕົກລົງການບໍ່ເປີດເຜີຍຂໍ້ມູນມັກຈະຈຳກັດການເປີດເຜີຍຂໍ້ມູນໃຫ້ແກ່ພາກສ່ວນທີສາມ, ແລະ ການສົ່ງຂໍ້ມູນໄປຫາບໍລິການ AI ພາຍນອກສາມາດເປັນແບບນັ້ນໄດ້, ໂດຍສະເພາະບ່ອນທີ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການອາດຈະໃຊ້ຂໍ້ມູນສຳລັບການຝຶກອົບຮົມ. ການຈັດການວິສາຫະກິດທີ່ບໍ່ລວມເອົາການຝຶກອົບຮົມ ແລະ ເກັບຮັກສາຂໍ້ມູນພາຍໃນເຂດເສດຖະກິດເອີຣົບຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນບັນຫາແຕ່ບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງຄວາມຈຳເປັນໃນການກວດສອບສັນຍາທີ່ທ່ານໄດ້ເຊັນກັບລູກຄ້າຂອງທ່ານເອງ.

ຕົວກະຕຸ້ນເຕືອນເອງສາມາດມີຄຸນຄ່າໄດ້. ຫ້ອງສະໝຸດການກະຕຸ້ນເຕືອນທີ່ໄດ້ຮັບການປັບປຸງ, ຂໍ້ຄວາມຂອງລະບົບທີ່ໄດ້ຮັບການປັບແຕ່ງເປັນເວລາຫຼາຍເດືອນ ຫຼື ການຕັ້ງຄ່າການດຶງຂໍ້ມູນຄືນແມ່ນຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດທີ່ຄູ່ແຂ່ງຢາກມີ. ປະຕິບັດຕໍ່ມັນຕາມຄວາມເໝາະສົມ: ເກັບຮັກສາມັນດ້ວຍການຄວບຄຸມການເຂົ້າເຖິງ, ໝາຍມັນເປັນຄວາມລັບ, ກວມເອົາມັນໄວ້ໃນຂໍ້ກຳນົດຄວາມລັບ ແລະ ຂໍ້ IP ໃນສັນຍາການຈ້າງງານ ແລະ ຜູ້ຮັບເໝົາ, ແລະ ຈື່ໄວ້ວ່າພະນັກງານທີ່ອອກຈາກວຽກຈະເອົາສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສາມາດຈື່ໄດ້ໄປນຳ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ຂໍ້ກຳນົດຄວາມລັບທີ່ແຕ້ມໄວ້ຢ່າງດີມີຄ່າຫຼາຍກວ່າຄຳຂວັນກ່ຽວກັບນະວັດຕະກຳ. ໃນກໍລະນີທີ່ເອກະສານກ່ຽວຂ້ອງກັບພະນັກງານແທນທີ່ຈະເປັນລູກຄ້າ, ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບ ສິດ ແລະ ພັນທະຂອງນາຍຈ້າງ ຈະຖືກນຳໃຊ້ຄຽງຄູ່ກັນ.

ສິ່ງທີ່ກົດໝາຍ AI ແລະ GDPR ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ນາຍຈ້າງໃນປີ 2026

ເຄື່ອງມືສອງຢ່າງຂອງເອີຣົບນຳໃຊ້ໂດຍກົງກັບການນຳໃຊ້ AI ໃນບ່ອນເຮັດວຽກ ແລະ ທັງສອງຢ່າງນັ້ນບໍ່ແມ່ນທາງເລືອກ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍ AI ໄດ້ເລີ່ມໃຊ້ເປັນໄລຍະໆຕັ້ງແຕ່ປີ 2024. ຂໍ້ຫ້າມກ່ຽວກັບການປະຕິບັດທີ່ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 2 ກຸມພາ 2025, ແລະ ໃນນັ້ນມີການຫ້າມການຄາດເດົາອາລົມຂອງຜູ້ອອກແຮງງານໃນບ່ອນເຮັດວຽກນອກເໜືອຈາກຈຸດປະສົງທາງການແພດ ແລະ ຄວາມປອດໄພ, ເຊິ່ງຍົກເວັ້ນໝວດໝູ່ຂອງເຄື່ອງມືຕິດຕາມກວດກາທີ່ຜູ້ຂາຍຍັງຂາຍຢູ່. ພັນທະໃນການສົ່ງເສີມຄວາມຮູ້ດ້ານ AI ໃນບັນດາພະນັກງານທີ່ເຮັດວຽກກັບລະບົບເຫຼົ່ານີ້ຍັງນຳໃຊ້ໄດ້: ນາຍຈ້າງຕ້ອງມີມາດຕະການເພື່ອໃຫ້ຜູ້ທີ່ໃຊ້ເຄື່ອງມືເຂົ້າໃຈວ່າພວກເຂົາເຮັດຫຍັງ ແລະ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາລົ້ມເຫຼວ. ພັນທະສຳລັບຜູ້ໃຫ້ບໍລິການແບບຈຳລອງ AI ທົ່ວໄປໄດ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 2 ສິງຫາ 2025, ແລະ ກົດລະບຽບຄວາມໂປ່ງໃສໃນມາດຕາ 50 ໄດ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໃນວັນທີ 2 ສິງຫາ 2026, ໂດຍມີພັນທະໃນການໃຫ້ເຄື່ອງໝາຍສະເພາະສຳລັບຜູ້ໃຫ້ບໍລິການລະບົບທີ່ສ້າງເນື້ອຫາສັງເຄາະຖືກເລື່ອນໄປເປັນວັນທີ 2 ທັນວາ 2026.

ມາດຕາ 50 ແມ່ນຂໍ້ກຳນົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການພິມເຜີຍແຜ່ປະຈຳວັນ. ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການໝາຍເນື້ອຫາທີ່ສ້າງຂຶ້ນ ຫຼື ດັດແປງໂດຍ AI ໃນຮູບແບບທີ່ເຄື່ອງຈັກສາມາດອ່ານໄດ້, ໃຫ້ປະຊາຊົນໄດ້ຮັບແຈ້ງເມື່ອພວກເຂົາພົວພັນກັບລະບົບ AI, ແລະ ໃຫ້ຜູ້ນຳໃຊ້ທີ່ເຜີຍແຜ່ຂໍ້ຄວາມທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍ AI ເພື່ອແຈ້ງໃຫ້ສາທາລະນະຊົນຮູ້ກ່ຽວກັບເລື່ອງທີ່ມີຄວາມສົນໃຈສາທາລະນະເປີດເຜີຍວ່າຂໍ້ຄວາມດັ່ງກ່າວຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍທຽມ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມະນຸດໄດ້ທົບທວນມັນ ແລະ ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງຮັບຜິດຊອບດ້ານບັນນາທິການສຳລັບມັນ. ສຳລັບບລັອກຂອງບໍລິສັດ ຫຼື ຫ້ອງຂ່າວທີ່ເປັນກົດລະບຽບທີ່ໃຊ້ໄດ້: ໃຫ້ບັນນາທິການມະນຸດຢູ່ໃນວົງຈອນ ແລະ ສາມາດສະແດງມັນໄດ້. ພັນທະສຳລັບລະບົບທີ່ມີຄວາມສ່ຽງສູງໄດ້ຖືກເລື່ອນອອກໄປໂດຍຊຸດ omnibus ດິຈິຕອນ, ໄປເປັນວັນທີ 2 ທັນວາ 2027 ສຳລັບລະບົບທີ່ລະບຸໄວ້ໃນ Annex III, ເຊິ່ງລວມມີການນຳໃຊ້ການຮັບສະໝັກ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງພະນັກງານ, ແລະ ໄປເປັນວັນທີ 2 ສິງຫາ 2028 ສຳລັບຜະລິດຕະພັນ Annex I; ການເລື່ອນອອກໄປກ່ຽວຂ້ອງກັບເວລາ, ບໍ່ແມ່ນເນື້ອໃນ, ຂອງໜ້າທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນ.

GDPR ນຳໃຊ້ກັບທຸກໆການກະຕຸ້ນທີ່ມີຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວ, ແລະມັນຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ຂໍ້ມູນຖືກສົ່ງມາ. ນາຍຈ້າງເປັນຜູ້ຄວບຄຸມສຳລັບການປະມວນຜົນນັ້ນ ແລະ ຕ້ອງການພື້ນຖານທາງກົດໝາຍ, ຂໍ້ຈຳກັດຈຸດປະສົງ, ໄລຍະເວລາເກັບຮັກສາ ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງຂອງຜູ້ປະມວນຜົນກັບຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ; ການໂອນຍ້າຍນອກເຂດເສດຖະກິດເອີຣົບຕ້ອງການກົນໄກການໂອນຍ້າຍທີ່ເໝາະສົມ. ໝວດໝູ່ຂໍ້ມູນພິເສດ, ເຊັ່ນຂໍ້ມູນສຸຂະພາບໃນສະພາບການ HR, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 9 GDPR ທີ່ບໍ່ຄ່ອຍມີໃຫ້ໃຊ້ສຳລັບຄວາມສະດວກສະບາຍ. ບ່ອນທີ່ AI ຖືກນໍາໃຊ້ສໍາລັບການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບຄົນ, ມາດຕາ 22 ຈໍາກັດການຕັດສິນໃຈໂດຍອີງໃສ່ການປະມວນຜົນອັດຕະໂນມັດທີ່ຜະລິດຜົນກະທົບທາງກົດໝາຍ ຫຼື ຜົນກະທົບທີ່ສໍາຄັນທີ່ຄ້າຍຄືກັນ, ແລະ ການປະເມີນຜົນກະທົບຂອງການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະເປັນສິ່ງຈໍາເປັນສໍາລັບການຕິດຕາມກວດກາ ຫຼື ການປະເມີນຜົນຂອງພະນັກງານຢ່າງເປັນລະບົບ.

ນອກນັ້ນຍັງມີຊັ້ນຂອງໂຮນລັງທີ່ງ່າຍທີ່ຈະລືມ. ໂຄງການສຳລັບການຕິດຕາມກວດກາ ຫຼື ການກວດສອບການມີໜ້າ, ການປະພຶດ ຫຼື ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພະນັກງານຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຍິນຍອມຈາກສະພາວຽກງານພາຍໃຕ້ມາດຕາ 27 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍສະພາວຽກງານ (Wet op de ondernemingsraden). ນະໂຍບາຍການນຳໃຊ້ AI ທີ່ບັນທຶກການກະຕຸ້ນ, ວັດແທກຜົນຜະລິດ ຫຼື ປະເມີນຜົນການປະຕິບັດງານແມ່ນຢູ່ໃນຄຳອະທິບາຍນັ້ນ, ແລະ ນະໂຍບາຍທີ່ນຳສະເໜີໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການຍິນຍອມຈາກສະພາວຽກງານສາມາດຖືກທ້າທາຍໄດ້. ການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງສະພາວຽກງານແຕ່ຫົວທີແມ່ນໄວກວ່າການແກ້ໄຂນະໂຍບາຍໃນພາຍຫຼັງ, ແລະ ມັນເໝາະສົມກັບຂອບໜ້າທີ່ທີ່ກວ້າງຂວາງຂອງ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈ້າງງານຂອງໂຮນລັງ ຕໍ່ພະນັກງານ.

ບ່ອນທີ່ສິ່ງຕ່າງໆຜິດພາດໃນການປະຕິບັດ

ຮູບແບບສີ່ຢ່າງກວມເອົາຂໍ້ຂັດແຍ່ງສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ເຂົ້າເຖິງທະນາຍຄວາມ. ຮູບແບບທຳອິດແມ່ນຂໍ້ຄວາມການຕະຫຼາດ ຫຼື ການອອກແບບທີ່ເຜີຍແຜ່ແລ້ວ ເຊິ່ງກາຍເປັນວ່າບໍ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ: ຄູ່ແຂ່ງຄັດລອກແຄມເປນ, ແລະ ບໍລິສັດຄົ້ນພົບວ່າບໍ່ມີສິດທີ່ຈະບັງຄັບໃຊ້ເພາະວ່າບໍ່ສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນທາງເລືອກທີ່ສ້າງສັນຂອງມະນຸດ. ວິທີແກ້ໄຂແມ່ນການປ້ອງກັນແທນທີ່ຈະເປັນການແກ້ໄຂ, ແລະ ມັນປະກອບດ້ວຍການແກ້ໄຂທີ່ບັນທຶກໄວ້ ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ວັດສະດຸມີມູນຄ່າທີ່ແທ້ຈິງ, ເຄື່ອງໝາຍການຄ້າ ຫຼື ການລົງທະບຽນການອອກແບບສຳລັບອົງປະກອບທີ່ສາມາດລົງທະບຽນໄດ້.

ອັນທີສອງແມ່ນຜົນງານອິດສະຫຼະທີ່ສົ່ງມອບໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີໃບມອບໝາຍ. ລູກຄ້າໄດ້ຈ່າຍເງິນ, ຈັດພິມ ແລະ ສ້າງຂຶ້ນໂດຍອີງໃສ່ເອກະສານດັ່ງກ່າວ, ແລະ ເມື່ອຄວາມສຳພັນສິ້ນສຸດລົງເທົ່ານັ້ນທີ່ລິຂະສິດຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການຍ້າຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຜູ້ສະໜອງຈະຢູ່ໃນຖານະທີ່ຕໍ່ລອງທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ແລະ ລູກຄ້າຈະໄດ້ຮັບຊັບສິນທີ່ຄິດວ່າໄດ້ຊື້ມາຢ່າງແນ່ນອນ. ການກວດສອບຢ່າງລະອຽດໃນຮອບການສະໜອງທຶນ ຫຼື ການຊື້ກິດຈະການຈະທົດສອບລະບົບຕ່ອງໂສ້ຂອງກຳມະສິດນີ້ຢ່າງແນ່ນອນ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ຊ່ອງຫວ່າງມັກຈະປາກົດຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ.

ອັນທີສາມແມ່ນຊອບແວທີ່ສ້າງຂຶ້ນເຊິ່ງມີໃບອະນຸຍາດແຫຼ່ງເປີດມານຳ. ພັນທະທີ່ຕິດກັບອົງປະກອບ copyleft ອາດຈະບໍ່ເຂົ້າກັນໄດ້ກັບຮູບແບບການແຈກຢາຍທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງ, ແລະການແກ້ໄຂ, ເມື່ອລະຫັດຖືກຝັງແລ້ວ, ແມ່ນການຂຽນຄືນໃໝ່ ຫຼື ການເຈລະຈາ. ການສະແກນໃບອະນຸຍາດໃນເວລາສົ່ງມອບມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍພຽງເລັກນ້ອຍ.

ອັນທີສີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄົນຫຼາຍກວ່າຊັບສິນ. ພະນັກງານທີ່ໃຊ້ບັນຊີສ່ວນຕົວ, ນຳເອົາຫ້ອງສະໝຸດດ່ວນໄປຫານາຍຈ້າງໃໝ່ ຫຼື ເຜີຍແຜ່ເອກະສານຂອງລູກຄ້າຜ່ານການບໍລິການພາຍນອກເຮັດໃຫ້ເກີດຄຳຖາມກ່ຽວກັບຄວາມລັບ, ກ່ຽວກັບຂໍ້ຫ້າມການແຂ່ງຂັນ ຫຼື ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບຄວາມສຳພັນ ແລະ ກ່ຽວກັບຄວາມສຳພັນດ້ານການຈ້າງງານເອງ. ສະຖານະການເຫຼົ່ານັ້ນມັກຈະຖືກແກ້ໄຂໂດຍການຕົກລົງເຫັນດີແທນທີ່ຈະຖືກດຳເນີນຄະດີ, ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງການຕົກລົງ ທີ່ກວມເອົາການສົ່ງຄືນ ແລະ ການລຶບເອກະສານແມ່ນເຄື່ອງມືສຳລັບມັນ. ເງື່ອນໄຂສຳລັບການເຈລະຈາຈາກຕຳແໜ່ງທີ່ເຂັ້ມແຂງແມ່ນ, ອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ເອກະສານ: ບັນຊີໃດ, ເຄື່ອງມືໃດ, ເອກະສານໃດ, ແລະ ສິ່ງທີ່ສັນຍາ ແລະ ນະໂຍບາຍກ່າວໃນເວລານັ້ນ.

ສັນຍາ ແລະ ນະໂຍບາຍທີ່ຮັບປະກັນຕຳແໜ່ງຕົວຈິງ

ລິຂະສິດໃນເນື້ອຫາທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍ AI ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນເອກະສານສາມສະບັບ, ແລະແຕ່ລະສະບັບກວມເອົາຄວາມສຳພັນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ສັນຍາຈ້າງງານຄວນລະບຸວ່າສິດໃນຜົນງານ, ຊອບແວ, ການອອກແບບ, ຂໍ້ມູນ ແລະ ເອກະສານອື່ນໆທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ແມ່ນຂອງນາຍຈ້າງ, ບໍ່ວ່າຈະສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍ ຫຼື ບໍ່ມີເຄື່ອງມື AI, ແລະ ຄວນບັນທຶກການຍິນຍອມໃຫ້ມີການດັດແປງເອກະສານດັ່ງກ່າວຕາມຂອບເຂດທີ່ສິດທິທາງດ້ານສິນທຳອະນຸຍາດ. ມັນຍັງຄວນບັງຄັບໃຫ້ພະນັກງານໃຊ້ພຽງແຕ່ເຄື່ອງມື ແລະ ບັນຊີຂອງບໍລິສັດທີ່ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດ ແລະ ປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບການຮັກສາຄວາມລັບຕາມການແຈ້ງເຕືອນ. ນາຍຈ້າງທີ່ຕ້ອງການໃຫ້ພັນທະດັ່ງກ່າວມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສາມາດຕິດມັນໃສ່ກອບການລົງໂທດທາງວິໄນ, ແລະ ຂໍ້ລົງໂທດໃນສັນຍາຈ້າງງານ ແມ່ນເປັນໄປໄດ້, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າຂໍ້ກຳນົດທາງກົດໝາຍສຳລັບຂໍ້ດັ່ງກ່າວໄດ້ຮັບການຕອບສະໜອງ.

ສັນຍາກັບນັກອິດສະຫຼະ, ອົງການ ແລະ ນັກຝຶກງານຕ້ອງການການມອບໝາຍໃນເອກະສານທີ່ໄດ້ເຊັນແລ້ວ ເຊິ່ງກວມເອົາສິດທິທີ່ມີຢູ່ ແລະ ໃນອະນາຄົດໃນຜົນງານທີ່ສົ່ງມອບ, ບວກກັບການຮັບປະກັນວ່າເອກະສານດັ່ງກ່າວບໍ່ໄດ້ລະເມີດສິດທິຂອງພາກສ່ວນທີສາມ ແລະ ການຊົດເຊີຍສຳລັບການຮຽກຮ້ອງທີ່ມັນລະເມີດ. ຖາມຢ່າງຊັດເຈນວ່າເຄື່ອງມື AI ໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ຫຼືບໍ່, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການເປີດເຜີຍອົງປະກອບແຫຼ່ງເປີດໃນລະຫັດ, ແລະ ເຊັນຊື່ຕໍ່ກ່ອນການຈ່າຍເງິນຄັ້ງທຳອິດ; ການໂອນທີ່ຕົກລົງກັນຫຼັງຈາກການຈັດສົ່ງເຮັດໃຫ້ມີໄລຍະຫ່າງທີ່ຜູ້ສະໜອງຖືສິດ, ແລະ ນັກຝຶກງານທີ່ເຮັດວຽກໂດຍບໍ່ມີການຈັດແຈງເປັນລາຍລັກອັກສອນແມ່ນຊ່ອງຫວ່າງທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດ.

ເອກະສານທີສາມແມ່ນນະໂຍບາຍ AI ພາຍໃນ. ມັນຄວນຕັ້ງຊື່ເຄື່ອງມືທີ່ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດ ແລະ ຫ້າມບັນຊີສ່ວນຕົວສຳລັບວຽກງານຂອງບໍລິສັດ, ລະບຸສິ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດໃສ່ເຂົ້າໃນການແຈ້ງເຕືອນໄດ້, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຜູ້ທົບທວນທີ່ເປັນມະນຸດທີ່ມີຊື່ກ່ອນທີ່ຈະເຜີຍແຜ່ ຫຼື ສົ່ງຕໍ່, ກຳນົດກົດລະບຽບການເກັບຮັກສາສຳລັບການແຈ້ງເຕືອນ ແລະ ຮ່າງທີ່ກົງກັບກົດລະບຽບການເກັບຮັກສາຢູ່ບ່ອນອື່ນໃນອົງກອນແທນທີ່ຈະເປັນໄລຍະເວລາທີ່ບໍ່ເປັນທາງການ, ແລະ ມອບໝາຍຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການຮັກສາລາຍຊື່ເຄື່ອງມືໃຫ້ທັນສະໄໝ. ເຮັດໃຫ້ມັນສັ້ນພໍທີ່ຈະອ່ານໄດ້, ແລະ ສອດຄ່ອງກັບນະໂຍບາຍຄວາມລັບ, ຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ ແລະ ຄວາມປອດໄພທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ແລ້ວ. ໃນກໍລະນີທີ່ນະໂຍບາຍກ່ຽວຂ້ອງກັບການຕິດຕາມກວດກາ, ໃຫ້ມີສ່ວນຮ່ວມກັບສະພາວຽກງານ. ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ມີຜົນສະທ້ອນທີ່ພະນັກງານປະເຊີນ, ໃຫ້ກວດສອບພັນ ທະທີ່ກວ້າງຂວາງທີ່ນາຍຈ້າງມີພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ ກ່ອນທີ່ຈະບັງຄັບໃຊ້.

ທີມງານສາກົນ: ກົດໝາຍໃດ ແລະ ສານໃດ

ບັນຫາກ່ຽວກັບຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງບໍ່ໄດ້ຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງສະເໝີໄປ. ລິຂະສິດແມ່ນອານາເຂດ, ແລະການປົກປ້ອງຜົນງານໃນປະເທດໃດໜຶ່ງແມ່ນຖືກຕັດສິນໂດຍກົດໝາຍຂອງປະເທດນັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ຄວາມສຳພັນທາງສັນຍາລະຫວ່າງບັນດາຝ່າຍແມ່ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດໝາຍທີ່ພວກເຂົາເລືອກ ຫຼື ຖ້າບໍ່ມີທາງເລືອກ, ໂດຍກົດໝາຍທີ່ຕາມມາຈາກກົດລະບຽບຂໍ້ຂັດແຍ່ງຂອງເອີຣົບ. ຄວາມສຳພັນດ້ານການຈ້າງງານມີກົດລະບຽບປົກປ້ອງຂອງຕົນເອງທີ່ບໍ່ສາມາດຍົກເລີກໄດ້ໂດຍການເລືອກກົດໝາຍ, ສະນັ້ນຂໍ້ກຳນົດການມອບໝາຍທີ່ຈະຖືກຕ້ອງພາຍໃຕ້ລະບົບດຽວອາດຈະຍັງເຂົ້າໄປໃນກົດລະບຽບບັງຄັບໃນປະເທດທີ່ພະນັກງານເຮັດວຽກເປັນປະຈຳ.

ບາງເຂດອຳນາດຢູ່ນອກສະຫະພາບເອີຣົບມີທັດສະນະທີ່ແຕກຕ່າງກັນກ່ຽວກັບວັດສະດຸທີ່ຜະລິດໂດຍເຄື່ອງຈັກ, ແລະທີມງານທີ່ກະຈາຍຢູ່ໃນຫຼາຍປະເທດສາມາດສິ້ນສຸດດ້ວຍຜົນຜະລິດດຽວກັນທີ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງໃນບ່ອນໜຶ່ງ ແລະ ບໍ່ເສຍຄ່າໃນອີກບ່ອນໜຶ່ງ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຈະເວົ້າຢ່າງຊັດເຈນແທນທີ່ຈະຫວັງໃນສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດ: ຕົກລົງເຫັນດີກັບກົດໝາຍ ແລະ ເວທີທີ່ຄຸ້ມຄອງໃນສັນຍາຂອງທ່ານກັບຜູ້ຮັບເໝົາ ແລະ ຜູ້ຂາຍ, ນຳໃຊ້ມາດຕະຖານທີ່ເຂັ້ມງວດທີ່ສຸດໃນນະໂຍບາຍຂອງທ່ານເພື່ອໃຫ້ມັນເຮັດວຽກໄດ້ທຸກບ່ອນ, ແລະ ບັນທຶກວ່າໃຜສ້າງຫຍັງ ແລະ ຢູ່ໃສ. ສຳລັບກຸ່ມບໍລິສັດ, ໃບອະນຸຍາດພາຍໃນກຸ່ມ ຫຼື ໂຄງສ້າງການມອບໝາຍຮັກສາສິດໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ທຸລະກິດຕ້ອງການ. ຂໍ້ຕົກລົງຂອງຜູ້ຖືຫຸ້ນ ແລະ ເອກະສານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຂອງບໍລິສັດຄວນສະທ້ອນເຖິງໂຄງສ້າງນັ້ນເມື່ອ IP ເປັນຊັບສິນທີ່ສຳຄັນຂອງບໍລິສັດ.

ສິ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດຕໍ່ໄປ

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍບັນຊີສິນຄ້າຄົງຄັງ: ທີມໃດໃຊ້ເຄື່ອງມືໃດ, ບັນຊີໃດ, ສຳລັບຜົນຜະລິດໃດ, ແລະສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເຜີຍແຜ່ແລ້ວ. ຈາກນັ້ນປິດຊ່ອງຫວ່າງສັນຍາໃນລຳດັບນີ້: ສັນຍາຈ້າງງານ ແລະ ຂໍ້ AI, ເອກະສານມອບໝາຍສຳລັບຜູ້ຮັບເໝົາ ແລະ ນັກສຶກສາຝຶກງານທຸກຄົນທີ່ໄດ້ສົ່ງມອບເອກະສານ, ແລະ ເງື່ອນໄຂຂອງຜູ້ຂາຍສຳລັບເຄື່ອງມືທີ່ທ່ານຮັກສາໄວ້. ເພີ່ມຂັ້ນຕອນການທົບທວນຄືນກ່ອນການເຜີຍແຜ່, ຄວາມຄ້າຍຄືກັນ ແລະ ການສະແກນລະຫັດໃບອະນຸຍາດ, ແລະ ບັນທຶກການກະຕຸ້ນ ແລະ ຮ່າງສຳລັບສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ມີຄວາມສຳຄັນທາງການຄ້າ. ສຸດທ້າຍ, ກວດສອບວ່າການນຳໃຊ້ຂອງທ່ານຕົກຢູ່ໃນໝວດໝູ່ທີ່ກົດໝາຍ AI ປະຕິບັດແຍກຕ່າງຫາກ, ໂດຍສະເພາະໃນການຮັບສະໝັກ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງພະນັກງານ, ແລະ ວ່າສະພາວຽກງານຕ້ອງມີສ່ວນຮ່ວມຫຼືບໍ່.

ລິຂະສິດໃນເນື້ອຫາທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍ AI ໃນທີ່ສຸດແມ່ນໄດ້ຮັບການຮັບປະກັນໂດຍຂະບວນການ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍຂໍ້ດຽວ: ການປ້ອນຂໍ້ມູນສ້າງສັນຂອງມະນຸດແມ່ນສິ່ງທີ່ສ້າງສິດ, ເອກະສານແມ່ນສິ່ງທີ່ພິສູດມັນ, ແລະ ການຮັກສາຄວາມລັບແມ່ນສິ່ງທີ່ປົກປ້ອງເອກະສານທີ່ບໍ່ມີສິດ. ສຳລັບຄຳຖາມກ່ຽວກັບລິຂະສິດກ່ຽວກັບເອກະສານທີ່ເຜີຍແຜ່, ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ລິຂະສິດກ່ຽວກັບຮູບພາບ ແລະ ກ່ຽວກັບ ເວລາທີ່ເນື້ອຫາເປັນສາທາລະນະ ກ່ຽວຂ້ອງກັບສອງສະຖານະການທີ່ເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.

Law & More ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ນາຍຈ້າງ, ອົງການ ແລະ ບໍລິສັດເຕັກໂນໂລຢີກ່ຽວກັບການເປັນເຈົ້າຂອງວຽກງານທີ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກ AI, ກ່ຽວກັບນະໂຍບາຍ ແລະ ການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງສະພາວຽກງານກ່ຽວກັບ AI, ແລະ ກ່ຽວກັບສັນຍາກັບພະນັກງານ, ພະນັກງານອິດສະຫຼະ ແລະ ຜູ້ຂາຍ. ພວກເຮົາຍັງປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃນກໍລະນີທີ່ມີການຮຽກຮ້ອງການລະເມີດ ຫຼື ໄດ້ຮັບການຮຽກຮ້ອງ. ບອກພວກເຮົາກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງທ່ານພວກເຮົາຈະແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ທາງເລືອກຂອງທ່ານພາຍໃນໜຶ່ງມື້ເຮັດວຽກ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ

ວິທີການ Law & More ສາມາດຊ່ວຍທ່ານໄດ້ກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ໃນພວກເຮົາ ທະນາຍຄວາມດ້ານໄອທີ ຫນ້າ.