ການອຸທອນຕໍ່ການຍຶດໃບຂັບຂີ່ຂອງທ່ານໃນປະເທດເນເທີແລນ

ໃບຂັບຂີ່ທີ່ຖືກຍຶດໂດຍຕຳຫຼວດໂຮນລັງຈະບໍ່ສູນເສຍໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 164 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈະລາຈອນທາງບົກ ຄ.ສ. 1994 (Wegenverkeerswet 1994, WVW), ອົງການໄອຍະການຕ້ອງຕັດສິນໃຈພາຍໃນສິບວັນຫຼັງຈາກການຍຶດວ່າຈະຮັກສາໃບຂັບຂີ່ໄວ້ຫຼືບໍ່; ຖ້າບໍ່ມີການຕັດສິນໃຈທັນເວລາ, ໃບຂັບຂີ່ຕ້ອງຖືກສົ່ງຄືນທັນທີ. ໃນກໍລະນີທີ່ມັນຖືກຮັກສາໄວ້, ພາກສ່ວນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກເປັນລາຍລັກອັກສອນ (klaagschrift) ຕໍ່ສານເຂດພາຍໃຕ້ມາດຕາ 164(8) WVW, ແລະສານຈະຕັດສິນໃນຫ້ອງພິຈາລະນາຄະດີໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້. ຖ້າຄຳຮ້ອງທຸກດັ່ງກ່າວຖືກຍົກເລີກ, ການອຸທອນຕໍ່ Hoge Raad (ສານສູງສຸດ) ຕ້ອງໄດ້ຍື່ນພາຍໃນສິບສີ່ວັນ.

ເສັ້ນຕາຍເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສາມວິທີທີ່ຜູ້ຂັບຂີ່ຊາວໂຮນລັງສາມາດສູນເສຍສິດໃນການຂັບຂີ່, ຕັດສິນເກືອບທຸກກໍລະນີ. ຄູ່ມືນີ້ກຳນົດສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນສິບມື້ທຳອິດ, ວິທີການເຮັດວຽກຂອງຂັ້ນຕອນການຮ້ອງທຸກ ແລະ ສິ່ງທີ່ສານທົດສອບຕົວຈິງ, ການຕັດສິນຄະດີໃດທີ່ສາມາດບັນລຸໄດ້ ແລະ ບໍ່ສາມາດບັນລຸໄດ້, ສິ່ງທີ່ເສັ້ນທາງການບໍລິຫານແຍກຕ່າງຫາກຜ່ານ CBR ກ່ຽວຂ້ອງ, ແລະ ສິ່ງທີ່ປັບປຸງຕຳແໜ່ງຂອງທ່ານຢ່າງເປັນຈິງ. ໃນກໍລະນີທີ່ຕົວເລກມີການປ່ຽນແປງຈາກປີໜຶ່ງໄປຫາອີກປີໜຶ່ງ ຫຼື ການຕັດສິນໃຈບໍ່ໄດ້ຖືກເຜີຍແຜ່, ພວກເຮົາເວົ້າແນວນັ້ນແທນທີ່ຈະຄາດເດົາ.

ໃນສາມສະຖານະການນີ້ເຈົ້າກຳລັງຢູ່ໃນສະຖານະການໃດ?

ໃບອະນຸຍາດຂອງທ່ານສາມາດຖືກຮັກສາໄວ້ໂດຍອົງການໄອຍະການ, ຖືກເອົາໄປເປັນການລົງໂທດໂດຍສານອາຍາ, ຫຼື ຖືກໂຈະ ຫຼື ຖືກຍົກເລີກໂດຍ CBR. ແຕ່ລະຢ່າງມີວິທີແກ້ໄຂ ແລະ ກຳນົດເວລາຂອງມັນເອງ. ຄວາມສັບສົນສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນມາຈາກການປະຕິບັດຕໍ່ສະຖານະການໜຶ່ງເປັນສາມ, ຫຼື ສາມເປັນໜຶ່ງ. ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງແຍກພວກມັນອອກ, ແລະ ອົງການທີ່ແຕກຕ່າງກັນຕັດສິນໃຈ. ກຳນົດວ່າທ່ານຢູ່ໃນສະຖານະການໃດກ່ອນທີ່ຈະເຮັດສິ່ງອື່ນ, ເພາະວ່າຂັ້ນຕອນທີ່ຜິດພາດໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມແມ່ນຄືກັນກັບບໍ່ມີຂັ້ນຕອນໃດໆເລີຍ.

ການຍຶດ ແລະ ການເກັບຮັກສາພາຍໃຕ້ມາດຕາ 164 WVW ແມ່ນຫຍັງ?

ນີ້ແມ່ນມາດຕະການທາງອາຍາຊົ່ວຄາວ. ເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດຈະຍຶດໃບອະນຸຍາດທັນທີ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຫຼັງຈາກໄດ້ຜົນກວດລົມຫາຍໃຈ ຫຼື ການກວດເລືອດ ຫຼື ຫຼັງຈາກການກະທຳຜິດຮ້າຍແຮງກ່ຽວກັບການຂັບລົດເກີນຄວາມໄວ, ແລະ ອົງການໄອຍະການຈະຕັດສິນໃຈວ່າຈະຍຶດໃບອະນຸຍາດນັ້ນໄວ້ຫຼືບໍ່ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງກະກຽມຄະດີອາຍາ. ຍັງບໍ່ທັນມີການຕັດສິນກ່ຽວກັບຄວາມຜິດໃນຂັ້ນຕອນນີ້. ວິທີແກ້ໄຂແມ່ນຂັ້ນຕອນການຮ້ອງທຸກພາຍໃຕ້ມາດຕາ 164(8) WVW, ແລະ ມັນເປັນຫົວຂໍ້ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງມາດຕານີ້.

ການຫ້າມຂັບຂີ່ທີ່ສານອາຍາກຳນົດແມ່ນຫຍັງ?

ການຖືກຕັດສິດຈາກການຂັບຂີ່ (ontzegging van de rijbevoegdheid) ເປັນການລົງໂທດ. ມັນຖືກກຳນົດໂດຍສານອາຍາ ຫຼື ຍອມຮັບເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການຕົກລົງຫຼັງຈາກຄະດີໄດ້ພິຈາລະນາແລ້ວ. ມັນຖືກຄັດຄ້ານບໍ່ແມ່ນໂດຍການຮ້ອງທຸກ ແຕ່ໂດຍການອຸທອນຕໍ່ຄຳຕັດສິນທຳມະດາ, ຕໍ່ສານອຸທອນ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໃນຈຸດທາງກົດໝາຍ, ຕໍ່ Hoge Raad. ເວລາທີ່ໃຊ້ໄປແລ້ວກັບໃບອະນຸຍາດຂັບຂີ່ທີ່ຮັກສາໄວ້ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 164 WVW ແມ່ນຖືກຫັກອອກຈາກການຫ້າມຂັບຂີ່ແບບບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ໄລຍະເວລາການຮັກສາໄວ້ມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍໃນການປະຕິບັດ.

ການຍົກເລີກ ຫຼື ການໂຈະໂດຍ CBR ໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ?

ເສັ້ນທາງທີສາມແມ່ນທາງດ້ານການບໍລິຫານ ແລະ ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄະດີອາຍາ. ໃນກໍລະນີທີ່ຕຳຫຼວດລາຍງານຜູ້ຂັບຂີ່ຕໍ່ຫ້ອງການສູນກາງສຳລັບການທົດສອບຜູ້ຂັບຂີ່ຍານພາຫະນະ (Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen, CBR), CBR ສາມາດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີມາດຕະການດ້ານການສຶກສາ ຫຼື ການສືບສວນກ່ຽວກັບຄວາມແຂງແຮງ ຫຼື ຄວາມສາມາດໃນການຂັບຂີ່, ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່ານັ້ນ, ຈະຖືກໂຈະຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງໃບອະນຸຍາດໃນຂະນະທີ່ການສືບສວນນັ້ນດຳເນີນຢູ່. ຜູ້ຂັບຂີ່ທີ່ບໍ່ຮ່ວມມື, ຫຼື ຜູ້ທີ່ພົບວ່າບໍ່ມີສຸຂະພາບແຂງແຮງ, ໃບອະນຸຍາດຈະຖືກປະກາດວ່າບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ການຕັດສິນໃຈນັ້ນແມ່ນການຕັດສິນໃຈທາງດ້ານການບໍລິຫານພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກຄອງທົ່ວໄປ, ແລະ ວິທີແກ້ໄຂແມ່ນການຄັດຄ້ານຕໍ່ CBR ແລະ ຕິດຕາມດ້ວຍການອຸທອນຕໍ່ສານບໍລິຫານ. ສານອາຍາສາມາດຕັດສິນທ່ານໃຫ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ ແລະ ການຕັດສິນໃຈ CBR ຍັງສາມາດຍັງຄົງຢູ່ໄດ້.

ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນໃນສິບມື້ທຳອິດ?

ໃນສິບມື້ທຳອິດ ຕຳຫຼວດຈະສົ່ງໃບອະນຸຍາດຂອງທ່ານໄປຫາອົງການໄອຍະການ, ຜູ້ທີ່ຕ້ອງຕັດສິນໃຈວ່າຈະເກັບມັນໄວ້ຫຼືບໍ່. ຖ້າບໍ່ມີການຕັດສິນໃດໆທັນເວລາ, ທ່ານຈະໄດ້ຮັບໃບອະນຸຍາດຄືນ. ມາດຕາ 164 WVW ຄວບຄຸມໄລຍະເປີດນີ້, ແລະມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະເຂົ້າໃຈເປັນແຖວໆ, ເພາະວ່າມັນມີກົດລະບຽບທີ່ເຂັ້ມງວດສອງຢ່າງທີ່ເຮັດວຽກເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງຜູ້ຂັບຂີ່.

ຕຳຫຼວດສາມາດຍຶດໃບອະນຸຍາດຂອງທ່ານໄດ້ເມື່ອໃດ?

ເຈົ້າໜ້າທີ່ອາດຈະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທ່ານມອບໃບຂັບຂີ່ຂອງທ່ານໃນກໍລະນີທີ່ມີຄວາມສົງໃສຢ່າງຮ້າຍແຮງກ່ຽວກັບການກະທຳຜິດທີ່ອາດຈະຖືກຫ້າມຂັບຂີ່, ແລະກົດໝາຍໄດ້ລະບຸສະຖານະການທີ່ໃບຂັບຂີ່ຕ້ອງຖືກສົ່ງໄປໃຫ້ອົງການໄອຍະການ: ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ, ການຂັບຂີ່ດ້ວຍລະດັບເຫຼົ້າເກີນຂອບເຂດ, ການປະຕິເສດການກວດລົມຫາຍໃຈ ຫຼື ການກວດເລືອດ, ການຂັບຂີ່ພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງຢາເສບຕິດ, ຄວາມໄວເກີນກຳນົດ, ແລະ ການຂັບຂີ່ໃນລັກສະນະທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ຄົນອື່ນ. ເກນການຂັບຂີ່ແມ່ນຄວາມສົງໃສ, ບໍ່ແມ່ນຫຼັກຖານ. ການມອບໃບຂັບຂີ່ແມ່ນບັງຄັບ, ແລະ ການປະຕິເສດແມ່ນການກະທຳຜິດແຍກຕ່າງຫາກ, ສະນັ້ນນີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາທີ່ຈະໂຕ້ຖຽງ.

ຂໍບັນທຶກການຍຶດ ແລະ ເກັບຮັກສາໄວ້. ມັນລະບຸວັນທີ ແລະ ພື້ນທີ່, ແລະ ວັນທີແມ່ນສິ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນທຸກໆໂມງທີ່ຕິດຕາມມາ.

ກົດລະບຽບສິບມື້ແມ່ນຫຍັງ?

ອົງການໄອຍະການຕ້ອງຕັດສິນໃຈພາຍໃນສິບວັນຫຼັງຈາກການຍຶດໃບອະນຸຍາດຫຼືບໍ່. ນີ້ແມ່ນມື້ປະຕິທິນ, ບໍ່ແມ່ນມື້ເຮັດວຽກ. ຖ້າບໍ່ມີການຕັດສິນພາຍໃນໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວ, ໃບອະນຸຍາດຕ້ອງໄດ້ສົ່ງຄືນໂດຍບໍ່ມີການຊັກຊ້າ. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນການຕັດສິນໃຈ ແລະ ບໍ່ແມ່ນມາລະຍາດ: ມັນເປັນຜົນສະທ້ອນທາງກົດໝາຍຂອງການພາດກຳນົດເວລາ, ແລະ ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະກວດສອບ, ເພາະວ່າການຊັກຊ້າທາງດ້ານການບໍລິຫານແມ່ນເປັນເລື່ອງທຳມະດາ ແລະ ການຄືນເງິນໃນເຫດຜົນນີ້ບໍ່ຕ້ອງການການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງທ່ານເລີຍ.

ອົງການໄອຍະການຕ້ອງສົ່ງຄືນໃບອະນຸຍາດໃນໄລຍະເວລາທີ່ຖືກຮັກສາໄວ້ ຖ້າຫາກເຫດຜົນສຳລັບການຍຶດໄວ້ຖືກຍົກເລີກ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໃນກໍລະນີທີ່ເອກະສານສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າການວັດແທກບໍ່ສາມາດສະໜັບສະໜູນຄວາມສົງໄສໄດ້.

ການຮັກສາໄວ້ສາມາດຢູ່ໄດ້ດົນປານໃດ?

ການຍຶດລົດແມ່ນຊົ່ວຄາວ ແລະ ມີເວລາຈຳກັດ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 164(6) WVW ໃບຂັບຂີ່ຕ້ອງຖືກສົ່ງຄືນ ຖ້າພາຍໃນຫົກເດືອນຫຼັງຈາກການຍຶດ, ຄະດີບໍ່ໄດ້ຖືກນຳມາຂຶ້ນສານ ແລະ ບໍ່ມີຄຳສັ່ງລົງໂທດ. ເມື່ອຄະດີໄດ້ຖືກນຳມາຕາມເວລາກຳນົດ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ ການຍຶດລົດສາມາດສືບຕໍ່ໄປຈົນກວ່າຄະດີຈະຖືກພິຈາລະນາ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນຫຼາຍໆກໍລະນີ, ຄຳຖາມທີ່ເປັນປະໂຫຍດບໍ່ແມ່ນວ່າທ່ານຈະຂັບລົດອີກຫຼືບໍ່, ແຕ່ວ່າທ່ານຈະບໍ່ມີໃບຂັບຂີ່ເປັນເວລາຫົກອາທິດ ຫຼື ຫົກເດືອນ, ແລະ ເວລາທີ່ໃຊ້ແລ້ວຈະຖືກກຳນົດໄວ້ຕໍ່ກັບການຫ້າມຂັບຂີ່ໃດໆທີ່ສານກຳນົດໃນພາຍຫຼັງ. ມັນຈະເປັນ: ການຫ້າມຂັບຂີ່ແບບບໍ່ມີເງື່ອນໄຂຈະຖືກຫຼຸດລົງຕາມໄລຍະເວລາທີ່ໃບຂັບຂີ່ຖືກເກັບໄວ້ແລ້ວ.

ເຈົ້າສາມາດຂັບລົດໄດ້ໃນເວລານີ້ບໍ?

ບໍ່ແມ່ນ. ການຂັບຂີ່ໃນຂະນະທີ່ໃບຂັບຂີ່ຍັງຖືກຮັກສາໄວ້, ຖືກໂຈະ ຫຼື ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແມ່ນການກະທຳຜິດທາງອາຍາແຍກຕ່າງຫາກພາຍໃຕ້ມາດຕາ 9 WVW ແລະ ໄດ້ຮັບການປະຕິບັດຢ່າງຈິງຈັງ. ມັນລົບລ້າງການໂຕ້ຖຽງໃດໆກ່ຽວກັບສັດສ່ວນທີ່ທ່ານອາດຈະມີ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວມັນຈະຖືກກວດພົບຢ່າງໄວວາເພາະວ່າສະຖານະພາບໄດ້ຖືກລົງທະບຽນແລ້ວ, ແລະ ມັນສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ການຄຸ້ມຄອງປະກັນໄພໃນກໍລະນີທີ່ເກີດອຸບັດຕິເຫດ. ໃບຂັບຂີ່ສາກົນ ຫຼື ຕ່າງປະເທດບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍຫຍັງ: ສິ່ງທີ່ຖືກຖອນຄືນແມ່ນສິດອຳນາດໃນການຂັບຂີ່ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ບໍ່ແມ່ນເອກະສານສະເພາະ.

ຕ້ອງມີໃບອະນຸຍາດເມື່ອໃດ, ແລະເວລາໃດທີ່ບໍ່ຕ້ອງ?

ການຍຶດຊັບສິນບໍ່ໄດ້ຖືກປ່ອຍໃຫ້ຂຶ້ນກັບການຕັດສິນຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ໃນໝວດໝູ່ຫຼັກໆ. ມາດຕາ 164(2) WVW ກຳນົດໃຫ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ຮຽກຮ້ອງໃບອະນຸຍາດໃນສະຖານະການທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້. ການຮູ້ຂອບເຂດຈຳກັດບອກທ່ານທັນທີວ່າການຍຶດຊັບສິນແມ່ນເລື່ອງຂອງພັນທະ ຫຼື ການຕັດສິນໃຈ, ແລະ ນັ້ນກໍ່ເປັນຮູບຮ່າງຂອງການຮ້ອງຮຽນ.

ຕ້ອງມີໃບຂັບຂີ່ໃນກໍລະນີທີ່ການວິເຄາະລົມຫາຍໃຈສະແດງໃຫ້ເຫັນເຫຼົ້າຫຼາຍກວ່າ 570 ໄມໂຄຣກຣາມຕໍ່ລິດຂອງອາກາດຫາຍໃຈອອກສຳລັບຜູ້ຂັບຂີ່ທຳມະດາ, ຫຼືຫຼາຍກວ່າ 350 ໄມໂຄຣກຣາມສຳລັບຜູ້ຂັບຂີ່ໃໝ່; ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຂັບຂີ່ປະຕິເສດທີ່ຈະຮ່ວມມືກັບການກວດສອບລົມຫາຍໃຈ ຫຼື ເລືອດ; ແລະ, ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຂັບຂີ່ຖືກຢຸດ, ໃນກໍລະນີທີ່ຄວາມໄວເກີນຫ້າສິບກິໂລແມັດຕໍ່ຊົ່ວໂມງຫຼືຫຼາຍກວ່ານັ້ນໂດຍຍານພາຫະນະ, ຫຼືສາມສິບກິໂລແມັດຕໍ່ຊົ່ວໂມງຫຼືຫຼາຍກວ່ານັ້ນໂດຍລົດຈັກ. ໃຫ້ສັງເກດຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງຕົວເລກເຫຼົ່ານີ້ແລະຂໍ້ຈຳກັດໃນມາດຕາ 8 WVW: ຜູ້ຂັບຂີ່ສາມາດກະທຳຜິດໄດ້ທີ່ 220 ໄມໂຄຣກຣາມ ແລະ ເກັບໃບຂັບຂີ່ໄວ້ຂ້າງທາງ, ໃນຂະນະທີ່ຂອບເຂດການຍຶດແມ່ນສູງກວ່າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ນອກເໜືອໄປຈາກກໍລະນີເຫຼົ່ານັ້ນ, ກົດໝາຍອະນຸຍາດໃຫ້ມີການອອກໃບຂັບຂີ່ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຂັບຂີ່ມີຄວາມສ່ຽງຢ່າງຮ້າຍແຮງຕໍ່ຄວາມປອດໄພທາງຖະໜົນ, ເຊິ່ງກວມເອົາການກະທຳຜິດກ່ຽວກັບຢາເສບຕິດ, ອຸບັດຕິເຫດທີ່ມີການບາດເຈັບ ແລະ ການຂັບຂີ່ທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຮ້າຍແຮງ. ບໍ່ມີເກນທີ່ກຳນົດໄວ້, ສະນັ້ນນີ້ແມ່ນໝວດໝູ່ທີ່ການຍຶດລົດເອງເປີດໃຫ້ຖືກທ້າທາຍຫຼາຍທີ່ສຸດ. ຖ້າໃບຂັບຂີ່ຂອງທ່ານຖືກອອກໂດຍອີງໃສ່ການຕັດສິນໃຈນີ້, ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທຳອິດທີ່ຕ້ອງກວດສອບ.

ມາດຕາ 164(6) WVW ຍັງລະບຸສະຖານະການທີ່ໃບຂັບຂີ່ຕ້ອງໄດ້ສົ່ງຄືນ, ເຊິ່ງສະທ້ອນເຖິງເງື່ອນໄຂການຮ້ອງຮຽນ: ບໍ່ມີການຕັດສິນໃຈທີ່ຈະຮັກສາໄວ້ພາຍໃນສິບມື້, ບໍ່ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ແທ້ຈິງທີ່ຈະຖືກຫ້າມຂັບຂີ່ໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂດົນກວ່າການຮັກສາໄວ້ທີ່ໄດ້ປະຕິບັດແລ້ວ, ແລະ ໝົດອາຍຸຫົກເດືອນໂດຍບໍ່ມີການນຳສະເໜີຄະດີຕໍ່ສານ ຫຼື ມີຄຳສັ່ງລົງໂທດ. ແຕ່ລະຢ່າງນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນສະເພາະຕົວທີ່ບໍ່ຕ້ອງການການດຸ່ນດ່ຽງຜົນປະໂຫຍດໃດໆເລີຍ.

ເດືອນທຳອິດມີລັກສະນະແນວໃດ?

ເກືອບທຸກໆການຕັດສິນໃຈທີ່ສຳຄັນແມ່ນຖືກປະຕິບັດພາຍໃນສີ່ອາທິດທຳອິດ. ມັນຊ່ວຍໃຫ້ເຫັນລຳດັບທີ່ວາງໄວ້, ມື້ຕໍ່ມື້ ແລະ ອາທິດຕໍ່ອາທິດ.

• ມື້ທຳອິດ. ໃບຂັບຂີ່ຖືກມອບໃຫ້ ແລະ ທ່ານຈະໄດ້ຮັບບັນທຶກການຍຶດ. ເກັບຮັກສາໄວ້, ຈົດບັນທຶກວັນທີ, ແລະ ຢ່າຂັບຂີ່.
• ມື້ທີໜຶ່ງຫາສາມ. ຮັບຟັງຄຳແນະນຳ, ແລະຕັດສິນໃຈວ່າຈະຂໍການວິເຄາະຕອບໂຕ້ຫຼືບໍ່ ຖ້າການອ່ານຖືກໂຕ້ແຍ້ງ. ໄລຍະເວລາສຳລັບສິ່ງນັ້ນສັ້ນ ແລະບໍ່ສາມາດເປີດຄືນໃໝ່ໄດ້ໃນພາຍຫຼັງ.
• ພາຍໃນສິບມື້. ອົງການໄອຍະການຕັດສິນໃຈວ່າຈະຮັກສາໃບອະນຸຍາດໄວ້ຫຼືບໍ່. ຖ້າບໍ່ມີການຕັດສິນໃດໆມາຮອດ, ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນສຳລັບການສົ່ງຄືນທັນທີ ແລະ ຄວນໄດ້ຮັບການຍົກຂຶ້ນມາທັນທີ.
• ມື້ທີສິບຫາຊາວ. ຖ້າໃບອະນຸຍາດຖືກຮັກສາໄວ້, ຄຳຮ້ອງທຸກຈະຖືກກະກຽມ ແລະ ຍື່ນ. ນີ້ແມ່ນເວລາທີ່ໃບລາຍງານຂອງນາຍຈ້າງ, ບັນທຶກການດູແລ ແລະ ຂໍ້ມູນເສັ້ນທາງຖືກເກັບກຳ, ເພາະວ່າພວກມັນຕ້ອງຢູ່ໃນເອກະສານກ່ອນການພິຈາລະນາຄະດີ.
• ອາທິດທີສາມຫາຫົກ. ຄະນະກຳມະການຈະຮັບຟັງຄຳຮ້ອງທຸກ ແລະ ຕັດສິນ. ການຕັດສິນທີ່ຂັດກັບເຈົ້າ ຈະເລີ່ມໄລຍະເວລາສິບສີ່ວັນສຳລັບການຕັດສິນຄະດີ, ສະນັ້ນຄຳຖາມທີ່ຈະອຸທອນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຕອບທັນທີ, ບໍ່ແມ່ນການພິຈາລະນາໃນເວລາຫວ່າງ.
• ພ້ອມກັນນັ້ນ. ຈົດໝາຍຈາກ CBR ອາດຈະມາຮອດຈຸດໃດກໍໄດ້, ໂດຍມີໄລຍະເວລາຄັດຄ້ານຫົກອາທິດຂອງຕົນເອງ, ແລະ ຄຳສັ່ງລົງໂທດຈາກອົງການໄອຍະການອາດຈະມາຮອດດ້ວຍໄລຍະເວລາຄັດຄ້ານສິບສີ່ວັນຂອງຕົນເອງ. ທັງສອງຝ່າຍບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າອີກຝ່າຍໜຶ່ງ.

ຄວາມລົ້ມເຫຼວທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆບໍ່ແມ່ນການຂາດການໂຕ້ຖຽງ ແຕ່ເປັນການຂາດການຈັດລຳດັບ. ມີເຈົ້າໜ້າທີ່ສາມຄົນກຳລັງປະຕິບັດໜ້າທີ່ພ້ອມກັນ, ແຕ່ລະໜ່ວຍມີໂມງຂອງຕົນເອງ, ແລະບໍ່ມີໃຜໃນນັ້ນຈະບອກທ່ານວ່າໜ່ວຍອື່ນກຳລັງເຮັດຫຍັງ.

ຂັ້ນຕອນການຮ້ອງຮຽນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 164(8) WVW ເຮັດວຽກແນວໃດ?

ທ່ານຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກເປັນລາຍລັກອັກສອນ (klaagschrift) ຕໍ່ສານເມືອງ, ເຊິ່ງຈະຕັດສິນໃນຫ້ອງຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນທ່ານ. ຂັ້ນຕອນການຮ້ອງທຸກມີຢູ່ເພາະວ່າການຕັດສິນໃຈທີ່ຈະຮັກສາໃບອະນຸຍາດແມ່ນເຮັດໂດຍອົງການໄອຍະການໂດຍບໍ່ມີການພິຈາລະນາຄະດີ. ມາດຕາ 164(8) WVW ໃຫ້ສິດແກ່ພາກສ່ວນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນການຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກເປັນລາຍລັກອັກສອນຕໍ່ສານເມືອງ, ເຊິ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນຈະຕັດສິນໃນຫ້ອງ (raadkamer) ໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້, ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຜູ້ຮ້ອງທຸກ ຫຼື ຢ່າງໜ້ອຍກໍ່ເອີ້ນພວກເຂົາ. ມັນເປັນຈຸດດຽວໃນໄລຍະຊົ່ວຄາວທີ່ຜູ້ພິພາກສາເອກະລາດພິຈາລະນາສະຖານະການຂອງທ່ານ.

ທ່ານຄວນຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກເວລາໃດ?

ກົດໝາຍບໍ່ໄດ້ກຳນົດເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບການຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກ, ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຕ້ອງລໍຖ້າ. ໄລຍະເວລາຫົກເດືອນຍັງສືບຕໍ່ດຳເນີນໄປ ແລະ ສານຈະຕັດສິນໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້; ທຸກໆອາທິດທີ່ທ່ານຊັກຊ້າແມ່ນໜຶ່ງອາທິດຂອງໄລຍະເວລາຮັກສາໄວ້ທີ່ໄດ້ດຳເນີນໄປແລ້ວ, ແລະ ຄຳຮ້ອງທຸກທີ່ຍື່ນຊ້າກວ່າໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວມັກຈະໄດ້ຮັບຄຳຕອບວ່າເວລາທີ່ເຫຼືອນັ້ນສັ້ນເກີນໄປທີ່ຈະໃຫ້ເຫດຜົນໃນການນຳໃຊ້. ໃນທາງປະຕິບັດ, ຄຳຮ້ອງທຸກຄວນຍື່ນພາຍໃນສອງສາມມື້ຫຼັງຈາກການຕັດສິນຂອງໄອຍະການ.

ເສັ້ນຕາຍທີ່ຮ້າຍແຮງຈະມາພາຍຫຼັງ, ໃນຄະດີອາຍາ, ແລະ ຫຼັງຈາກຄຳຕັດສິນຄະດີອາຍາ. ໃນຂັ້ນຕອນການຮ້ອງທຸກ, ສັດຕູບໍ່ແມ່ນເສັ້ນຕາຍແຕ່ແມ່ນເວລາຜ່ານໄປ.

ສານກວດສອບຫຍັງແທ້?

ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ຄຳຮ້ອງທຸກສ່ວນໃຫຍ່ຈະຫາຍໄປກ່ອນທີ່ຈະຖືກໂຕ້ຖຽງ. ຫ້ອງດັ່ງກ່າວບໍ່ໄດ້ຖືກຖາມວ່າການຍຶດຊັບສິນນັ້ນຍຸດຕິທຳຫຼືບໍ່, ຫຼືວ່າທ່ານສົມຄວນໄດ້ຮັບໂອກາດຄັ້ງທີສອງຫຼືບໍ່. ມັນໃຊ້ເງື່ອນໄຂສະເພາະ ແລະ ແຄບໆ: ຕ້ອງໄດ້ພິຈາລະນາຢ່າງຈິງຈັງກ່ຽວກັບຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ສານອາຍາຈະບໍ່ບັງຄັບໃຊ້ການຫ້າມຂັບຂີ່ແບບບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ, ຫຼືຈະບັງຄັບໃຊ້ການຫ້າມຂັບຂີ່ທີ່ສັ້ນກວ່າການກັກຂັງທີ່ໄດ້ຮັບໃຊ້ແລ້ວ. ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງ, ສານຈະປະເມີນໂທດຊົ່ວຄາວ ແລະ ຖາມວ່າການກັກຂັງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຈະເກີນຂອບເຂດຫຼືບໍ່.

ເງື່ອນໄຂດັ່ງກ່າວອະທິບາຍຜົນໄດ້ຮັບທີ່ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີເຫດຜົນ. ການອ່ານຄ່າເຫຼົ້າໃນປະລິມານສູງເຮັດໃຫ້ການຫ້າມຂັບຂີ່ເປັນເວລາດົນນານມີແນວໂນ້ມ, ສະນັ້ນການຮັກສາໄວ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເກືອບບໍ່ເຄີຍເກີນຂອບເຂດຂອງມັນ ແລະ ການຮ້ອງຮຽນຈະລົ້ມເຫຼວ, ບໍ່ວ່າຈະເຫັນອົກເຫັນໃຈສະຖານະການສ່ວນຕົວແນວໃດກໍ່ຕາມ. ການອ່ານຄ່າທີ່ເກີນຂອບເຂດ, ການກະທຳຜິດຄັ້ງທຳອິດ, ຫຼື ຄວາມເປັນໄປໄດ້ທີ່ແທ້ຈິງທີ່ຫຼັກຖານຈະບໍ່ຢືນຢັນເຮັດໃຫ້ການຫ້າມໄລຍະສັ້ນ ຫຼື ບໍ່ມີການຫ້າມເປັນໄປໄດ້, ແລະ ການຮ້ອງຮຽນຈະກາຍເປັນການໂຕ້ຖຽງ. ສະຖານະການສ່ວນຕົວມີຄວາມສຳຄັນພາຍໃນຂອບດັ່ງກ່າວ, ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຍ້ອນວ່າມັນມີອິດທິພົນຕໍ່ປະໂຫຍກທີ່ອາດຈະເປັນໄປໄດ້, ບໍ່ແມ່ນເປັນພື້ນຖານແຍກຕ່າງຫາກຂອງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ.

ມີຫຍັງແດ່ທີ່ຢູ່ໃນຄຳຮ້ອງທຸກ?

ການຮ້ອງຮຽນແມ່ນເອກະສານທາງກົດໝາຍ, ບໍ່ແມ່ນຈົດໝາຍຄັດຄ້ານ. ມັນຄວນລະບຸການຕັດສິນໃຈທີ່ຖືກຮ້ອງຮຽນ ແລະ ວັນທີຂອງການຍຶດ, ກຳນົດຢ່າງຊັດເຈນວ່າເປັນຫຍັງການຮັກສາໄວ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຈຶ່ງເກີນກວ່າການຫ້າມຂັບຂີ່ທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນ, ແລະ ສະໜັບສະໜູນທຸກໆການຢືນຢັນຂໍ້ເທັດຈິງດ້ວຍເອກະສານ. ຖະແຫຼງການທີ່ບໍ່ສາມາດກວດສອບໄດ້ເກືອບບໍ່ມີນ້ຳໜັກໃນການພິຈາລະນາຄະດີຂອງສະພາທີ່ອາດຈະໃຊ້ເວລາຊາວນາທີ.

ເອກະສານທີ່ຊ່ວຍໄດ້ແທ້ໆແມ່ນແຄບ ແລະ ສະເພາະເຈາະຈົງ:

• ບັນທຶກການຍຶດ ແລະ ການຕັດສິນໃຈຂອງໄອຍະການ, ດັ່ງນັ້ນວັນທີຈຶ່ງເກີນກວ່າທີ່ຈະໂຕ້ຖຽງໄດ້.
• ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຫຼັກຖານ: ຜົນການວັດແທກ, ບັນທຶກການວິເຄາະລົມຫາຍໃຈ ຫຼື ເລືອດ, ແລະ ຕົວຊີ້ບອກໃດໆທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຂັ້ນຕອນທີ່ກຳນົດໄວ້.
• ສານສະກັດຈາກບັນທຶກການຂັບຂີ່ທີ່ສະອາດ, ບ່ອນທີ່ທ່ານມີໄວ້.
• ຫຼັກຖານທີ່ແນ່ນອນຂອງຜົນສະທ້ອນ: ຖະແຫຼງການເປັນລາຍລັກອັກສອນຂອງນາຍຈ້າງວ່າຕຳແໜ່ງດັ່ງກ່າວຕ້ອງການໃບອະນຸຍາດ ແລະ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ມີໃບອະນຸຍາດ, ສັນຍາຈ້າງງານ ຫຼື ລາຍລະອຽດວຽກ, ຫຼື ສຳລັບຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກດ້ວຍຕົນເອງ ສັນຍາທີ່ບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້.
• ບ່ອນທີ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການດູແລແມ່ນຂຶ້ນກັບ: ຖະແຫຼງການຈາກແພດທີ່ປິ່ນປົວ ຫຼື ອົງການດູແລ, ຕາຕະລາງນັດໝາຍ, ແລະ ບັນຊີທີ່ເປັນຈິງກ່ຽວກັບເຫດຜົນທີ່ການຂົນສົ່ງສາທາລະນະ ຫຼື ຄົນຂັບລົດຄົນອື່ນບໍ່ແມ່ນທາງເລືອກອື່ນ.
• ຫຼັກຖານຂອງຂັ້ນຕອນທີ່ໄດ້ປະຕິບັດແລ້ວ, ເຊັ່ນ: ການລົງທະບຽນຮຽນຫຼັກສູດປັບປຸງຜູ້ຂັບຂີ່ ຫຼື ໂຄງການປິ່ນປົວ, ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມສ່ຽງໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂແລ້ວ ແທນທີ່ຈະຖືກໂຕ້ຖຽງ.

ໃຫ້ຊັດເຈນແທນທີ່ຈະເນັ້ນໜັກ. ປະໂຫຍກທີ່ໄດ້ຜົນບໍ່ແມ່ນວ່າທ່ານຕ້ອງການໃບອະນຸຍາດສຳລັບວຽກງານຂອງທ່ານ; ແຕ່ແມ່ນວ່າທ່ານໄດ້ຄຸ້ມຄອງສະຖານທີ່ດູແລສຸຂະພາບຢູ່ເຮືອນສິບເອັດແຫ່ງຕໍ່ມື້ໃນທົ່ວເຂດຊົນນະບົດບ່ອນທີ່ລົດເມຄັນທຳອິດມາຮອດຫຼັງຈາກການນັດໝາຍຄັ້ງທຳອິດ, ທີ່ນາຍຈ້າງຂອງທ່ານໄດ້ຢືນຢັນເປັນລາຍລັກອັກສອນວ່າບໍ່ມີໜ້າທີ່ອື່ນ, ແລະການສູນເສຍລາຍໄດ້ທີ່ເກີດຂຶ້ນແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນໃບຮັບເງິນເດືອນທີ່ຕິດຄັດມາ.

ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນໃນການພິຈາລະນາຄະດີໃນຫ້ອງປະຊຸມ?

ສະພາປະກອບດ້ວຍຜູ້ພິພາກສາຄົນດຽວ ຫຼື ສາມຄົນ ຂຶ້ນກັບສານ ແລະ ຄະດີ, ແລະ ອົງການໄອຍະການຈະເຂົ້າຮ່ວມ. ການພິຈາລະນາຄະດີບໍ່ແມ່ນການພິຈາລະນາຄະດີ: ບໍ່ມີຫຼັກຖານ, ບໍ່ມີພະຍານ ແລະ ບໍ່ມີຄຳຕັດສິນວ່າມີຄວາມຜິດ. ສານໄດ້ອ່ານສຳນວນຄະດີແລ້ວ, ແລະ ຈຸດປະສົງຂອງການພິຈາລະນາຄະດີແມ່ນເພື່ອທົດສອບການປະເມີນທີ່ມັນໄດ້ເລີ່ມສ້າງຂຶ້ນແລ້ວ.

ທ່ານມີສິດທີ່ຈະໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຄະດີ, ແລະສິດດັ່ງກ່າວມີຢູ່ຈິງ. ກົດໝາຍກຳນົດໃຫ້ສານພິຈາລະນາຄະດີຜູ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ຫຼື ຢ່າງໜ້ອຍຕ້ອງເອີ້ນພວກເຂົາມາ, ແລະ ສິດທີ່ຈະໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຄະດີໃນຂັ້ນຕອນທີ່ກຳນົດສິດທິພົນລະເຮືອນປະເພດນີ້ແມ່ນໄດ້ຮັບການເສີມໂດຍມາດຕາ 6 ຂອງສົນທິສັນຍາເອີຣົບວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດ. ການຕັດສິນໃຈທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ມີການຮຽກຕົວທີ່ເໝາະສົມ, ຫຼື ໂດຍບໍ່ໃຫ້ໂອກາດທ່ານເວົ້າ, ແມ່ນມີຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ແລະ ນີ້ແມ່ນພື້ນຖານທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືທີ່ສຸດໃນຂັ້ນຕອນທັງໝົດ. ມັນຕາມມາວ່າທ່ານຄວນເຂົ້າຮ່ວມ, ແລະ ຖ້າທ່ານບໍ່ສາມາດເຂົ້າຮ່ວມໃນວັນທີ່ກຳນົດໄວ້, ທ່ານຄວນຂໍເລື່ອນການພິຈາລະນາຄະດີເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ພ້ອມດ້ວຍເຫດຜົນ, ແທນທີ່ຈະພຽງແຕ່ຢູ່ຫ່າງ.

ໃນການພິຈາລະນາຄະດີ, ຄວາມກະທັດຮັດ ແລະ ຄວາມຈິງໃຈເຮັດວຽກໄດ້ດີກ່ວາການໂຕ້ຖຽງ. ຜູ້ພິພາກສາໄດ້ຍິນຄຳໃຫ້ການດຽວກັນທຸກໆອາທິດ ແລະ ບໍ່ພິຈາລະນາຕາມຄວາມເໝາະສົມ. ການຫຼຸດຜ່ອນການກະທຳຜິດ, ການຕຳນິຕິຕຽນອຸປະກອນ ຫຼື ເຈົ້າໜ້າທີ່, ຫຼື ການນຳສະເໜີການສູນເສຍໃບອະນຸຍາດວ່າເປັນຄວາມບໍ່ຍຸຕິທຳໃນຕົວຂອງມັນເອງ ລ້ວນແຕ່ຖືກອ່ານວ່າເປັນການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ, ແລະ ການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈມັກຈະເພີ່ມໂທດທີ່ຄາດຄະເນໄວ້ແທນທີ່ຈະຫຼຸດຜ່ອນມັນລົງ. ການຮັບຮູ້ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ການອະທິບາຍຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າມີຫຍັງປ່ຽນແປງນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ແລະ ການຈຳກັດຕົວທ່ານເອງໃຫ້ຢູ່ໃນເກນທີ່ສານຕ້ອງນຳໃຊ້ແມ່ນທ່າທາງທີ່ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍກວ່າ.

ສິ່ງໃດມີນໍ້າໜັກ, ແລະ ສິ່ງໃດບໍ່ມີນໍ້າໜັກ?

ປັດໄຈທີ່ປັບປຸງການຄາດຄະເນຢ່າງແທ້ຈິງແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ການຫ້າມຂັບຂີ່ທີ່ສັ້ນລົງເປັນໄປໄດ້: ການອ່ານພຽງແຕ່ເລັກນ້ອຍເກີນຂອບເຂດຈຳກັດ, ການກະທຳຜິດຄັ້ງທຳອິດຫຼັງຈາກການຂັບຂີ່ທີ່ສະອາດເປັນເວລາຫຼາຍທົດສະວັດ, ຫຼັກຖານທີ່ວ່າການກະທຳຜິດເກີດຂຶ້ນຈາກຢາຕາມໃບສັ່ງແພດທີ່ຜົນກະທົບຂອງມັນບໍ່ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ທ່ານຮູ້, ບັນຫາທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນກັບການວັດແທກ, ຫຼື ຄວາມບໍ່ສົມສ່ວນທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ມີເອກະສານບັນທຶກລະຫວ່າງການຮັກສາໄວ້ແລ້ວ ແລະ ໂທດທີ່ການກະທຳຜິດປົກກະຕິແລ້ວຈະຖືກລົງໂທດ.

ປັດໄຈທີ່ເຮັດໃຫ້ການຮ້ອງຮຽນໃກ້ຈະໝົດຫວັງແມ່ນສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ເທົ່າທຽມກັນ: ການອ່ານສູງ, ຢາເສບຕິດປະເພດຮຸນແຮງ, ການປະຕິເສດການທົດສອບ, ການຖືກຕັດສິນລົງໂທດກ່ອນໜ້ານີ້ສຳລັບຄວາມຜິດທີ່ຄ້າຍຄືກັນພາຍໃນໄລຍະເວລາສັ້ນໆ, ຫຼື ຄວາມຜິດທີ່ມາພ້ອມກັບອຸບັດຕິເຫດ ຫຼື ການຂັບຂີ່ທີ່ເປັນອັນຕະລາຍ. ໃນກໍລະນີເຫຼົ່ານັ້ນ, ການຫ້າມໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂທີ່ຍາວນານອາດຈະເປັນໄປໄດ້, ການຮັກສາໄວ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງບໍ່ສາມາດເກີນຂອບເຂດໄດ້, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມລຳບາກສ່ວນຕົວໃດໆທີ່ຈະປ່ຽນແປງເລກຄະນິດ.

ການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທົ່ວໄປແມ່ນເຫດຜົນທົ່ວໄປທີ່ສຸດທີ່ເຮັດໃຫ້ການຮ້ອງຮຽນລົ້ມເຫຼວ. ວ່າໃບອະນຸຍາດແມ່ນຈຳເປັນສຳລັບການເຮັດວຽກ, ວ່າເຈົ້າອາໄສຢູ່ນອກເມືອງ, ວ່າສະຖານະການບໍ່ສະດວກສຳລັບຄອບຄົວຂອງເຈົ້າ: ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄວາມຈິງຂອງເກືອບທຸກຄົນທີ່ຮ້ອງຮຽນ, ແລະສານທີ່ໃຫ້ການບັນເທົາທຸກໂດຍອີງໃສ່ພື້ນຖານດັ່ງກ່າວຈະອະນຸຍາດໃຫ້ມັນແກ່ທຸກຄົນ. ການໂຕ້ຖຽງຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ພຽງແຕ່ເມື່ອມັນມີຄວາມຊັດເຈນ, ມີເອກະສານ ແລະ ເຊື່ອມໂຍງກັບການຄາດຄະເນການຕັດສິນລົງໂທດ.

ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າການຮ້ອງຮຽນປະສົບຜົນສໍາເລັດ ຫຼື ລົ້ມເຫຼວ?

ຖ້າສານຮັບຮອງຄຳຮ້ອງທຸກ, ສານຈະສັ່ງໃຫ້ສົ່ງຄືນໃບອະນຸຍາດ. ນັ້ນແມ່ນການຕັດສິນກ່ຽວກັບມາດຕະການຊົ່ວຄາວເທົ່ານັ້ນ; ຄະດີອາຍາຍັງສືບຕໍ່, ແລະສານທີ່ໄດ້ຍິນໃນທີ່ສຸດຍັງສາມາດຫ້າມການຂັບຂີ່ໄດ້. ຖ້າຄຳຮ້ອງທຸກຖືກຍົກເລີກ, ການເກັບຮັກສາຈະສືບຕໍ່ຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ກຳນົດໄວ້ຕາມກົດໝາຍ ຫຼື ຈົນກວ່າຄະດີຈະຖືກພິຈາລະນາ, ແລະຍັງມີສອງເສັ້ນທາງຄື: ການຟ້ອງຮ້ອງຕໍ່ Hoge Raad ຕາມຈຸດທາງກົດໝາຍ, ແລະ ການຟ້ອງຮ້ອງໃໝ່ຖ້າສະຖານະການມີການປ່ຽນແປງຢ່າງແທ້ຈິງ.

ທ່ານສາມາດອຸທອນຕໍ່ສານສູງສຸດໄດ້ບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ, ແຕ່ພຽງແຕ່ໃນຈຸດຕ່າງໆຂອງກົດໝາຍເທົ່ານັ້ນ, ແລະພາຍໃນສິບສີ່ມື້. ການອຸທອນໃນຄະດີຟ້ອງຮ້ອງແມ່ນຕໍ່ກັບຄຳຕັດສິນຂອງສານ. ມັນຕ້ອງໄດ້ຍື່ນພາຍໃນສິບສີ່ມື້: ສຳລັບຜູ້ມີສ່ວນຮ່ວມ, ສິບສີ່ມື້ຫຼັງຈາກຄຳຕັດສິນໄດ້ຮັບການມອບໝາຍ; ສຳລັບອົງການໄອຍະການສາທາລະນະ, ສິບສີ່ມື້ຫຼັງຈາກວັນທີຂອງມັນ. ເສັ້ນຕາຍນີ້ແມ່ນເດັດຂາດ. ການຊ້າມື້ໜຶ່ງແມ່ນເປັນອັນຕະລາຍເຖິງຊີວິດ, ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນ ແລະ ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຫດຜົນໃດກໍຕາມ, ສະນັ້ນການອຸທອນຈຶ່ງຖືກຍື່ນກ່ອນ ແລະ ການໂຕ້ຖຽງຈະຖືກກຳນົດຫຼັງຈາກນັ້ນ.

ການຕັດສິນຄະດີແບບ Cassation ກ່ຽວຂ້ອງກັບສອງຂັ້ນຕອນໃດແດ່?

ການຍື່ນອຸທອນແມ່ນການກະທຳຢ່າງເປັນທາງການທີ່ປະຕິບັດຢູ່ທີ່ສຳນັກງານທະບຽນຂອງສານທີ່ອອກຄຳຕັດສິນ. ມັນບໍ່ມີເຫດຜົນຫຍັງເລີຍ. ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນ schriftuur, ຖະແຫຼງການເຫດຜົນ, ເຊິ່ງຕ້ອງໄດ້ຍື່ນພາຍໃນໄລຍະເວລາທີ່ກຳນົດໂດຍ Hoge Raad ແລະຕ້ອງໄດ້ຮັບການລົງນາມໂດຍທະນາຍຄວາມທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ປະຕິບັດຕໍ່ໜ້າສານສູງສຸດ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຊ່ຽວຊານທີ່ແຍກຕ່າງຫາກຢ່າງແທ້ຈິງ: ທະນາຍ ຄວາມທຳມະດາ , ບໍ່ວ່າຈະມີປະສົບການໃນຄະດີການຈະລາຈອນ, ບໍ່ສາມາດເຊັນມັນໄດ້. ຖ້າບໍ່ມີການຍື່ນເຫດຜົນໃດໆທັນເວລາ, ການອຸທອນຈະຖືກປະກາດວ່າບໍ່ຍອມຮັບໂດຍບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາ. ໜ້າເວັບຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ cassation ໃນປະເທດເນເທີແລນ ອະທິບາຍວ່າຄວາມຊ່ຽວຊານນັ້ນເຮັດວຽກແນວໃດ.

ການຕັດສິນຄະດີແບບ Cassation ສາມາດບັນລຸຫຍັງໄດ້ແດ່, ແລະສິ່ງໃດບໍ່ສາມາດບັນລຸໄດ້?

ການພິຈາລະນາຄະດີແມ່ນການທົບທວນກົດໝາຍ, ບໍ່ແມ່ນການພິຈາລະນາຄະດີຄືນໃໝ່. ສານ Hoge Raad ເອົາຂໍ້ເທັດຈິງຕາມທີ່ສະພາໄດ້ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ ແລະ ຖາມພຽງແຕ່ວ່າການຕັດສິນໃຈນັ້ນຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ ແລະ ມີເຫດຜົນພຽງພໍຫຼືບໍ່. ມັນບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບຜົນປະໂຫຍດຂອງທ່ານຕໍ່ກັບຄວາມປອດໄພທາງຖະໜົນອີກ, ມັນບໍ່ໄດ້ຮັບຫຼັກຖານ, ແລະ ມັນບໍ່ໄດ້ຍິນທ່ານ.

ການແປແບບປະຕິບັດແມ່ນກົງໄປກົງມາ. ການຮ້ອງຮຽນທີ່ວ່າສະພາໄດ້ໃຫ້ນ້ຳໜັກໜ້ອຍເກີນໄປຕໍ່ສະຖານະການຂອງທ່ານບໍ່ແມ່ນພື້ນຖານຂອງການຕັດສິນຄະດີ, ເພາະວ່າການຊັ່ງນໍ້າໜັກແມ່ນເລື່ອງຂອງສານຊອກຫາຄວາມຈິງ. ການຮ້ອງຮຽນທີ່ວ່າສະພາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເຫດຜົນທີ່ເຂົ້າໃຈໄດ້ເລີຍສຳລັບການຍົກເລີກສະຖານະການເຫຼົ່ານັ້ນອາດຈະເປັນ. ຄວາມແຕກຕ່າງແມ່ນແຄບ, ແລະມັນແມ່ນຫົວຂໍ້ທັງໝົດ.

ຂໍ້ເທັດຈິງໃໝ່ກໍ່ບໍ່ມີບ່ອນຢູ່ທີ່ນີ້ເຊັ່ນກັນ. ສະຖານະການທີ່ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກການຕັດສິນຂອງຄະນະກຳມະການ, ເຊັ່ນ: ການຍົກຟ້ອງທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ແລ້ວ ຫຼື ການປ່ຽນແປງທີ່ຢູ່ທີ່ເຮັດໃຫ້ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຂັບລົດ, ບໍ່ສາມາດນຳສະເໜີໄດ້. ພວກມັນຢູ່ໃນຄຳຮ້ອງທຸກໃໝ່ຕໍ່ສານເມືອງ, ເຊິ່ງມີອິດສະຫຼະທີ່ຈະພິຈາລະນາສະຖານະການຕາມທີ່ມັນເປັນຢູ່ໃນປະຈຸບັນ. ສະຖານະການທີ່ມີຢູ່ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີແມ່ນສູນເສຍໄປ.

ເຫດຜົນໃດແດ່ທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການພິຈາລະນາຄະດີແບບ Cassation?

ສາມໝວດໝູ່ກວມເອົາເກືອບທັງໝົດຂອງການອຸທອນທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ.

ຂໍ້ທຳອິດແມ່ນຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນສິດທິໃນການຖືກພິຈາລະນາຄະດີ. ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຮ້ອງທຸກບໍ່ໄດ້ຖືກເອີ້ນ, ຖືກເອີ້ນໄປຫາທີ່ຢູ່ທີ່ສານມີເຫດຜົນທີ່ຈະຮູ້ວ່າຜິດ, ຖືກປະຕິເສດການເລື່ອນການພິຈາລະນາຄະດີໂດຍບໍ່ມີການຕັດສິນ, ຫຼື ໃນກໍລະນີທີ່ທະນາຍຄວາມບໍ່ໄດ້ຮັບແຈ້ງການ, ການຕັດສິນນັ້ນຈະບໍ່ສາມາດຢືນຢັນໄດ້. ນີ້ແມ່ນພື້ນຖານທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືທີ່ສຸດເພາະວ່າມັນບໍ່ໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ສານສູງສຸດບໍ່ເຫັນດີກັບການປະເມີນໃດໆ: ຂັ້ນຕອນດັ່ງກ່າວບໍ່ໄດ້ຖືກປະຕິບັດຕາມ.

ອັນທີສອງແມ່ນການບໍ່ໃຫ້ເຫດຜົນ. ສະພາຕ້ອງຕອບສະໜອງຕໍ່ການໂຕ້ຖຽງທີ່ຖ້າຍອມຮັບ, ຈະນຳໄປສູ່ຜົນໄດ້ຮັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ການຕັດສິນທີ່ກ່າວວ່າຄວາມປອດໄພທາງຖະໜົນມີນ້ຳໜັກຫຼາຍກວ່າຜົນປະໂຫຍດຂອງຜູ້ຮ້ອງທຸກ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມກັບສະຖານະການສະເພາະ ແລະ ມີເອກະສານທີ່ອີງໃສ່, ແມ່ນເປີດໃຫ້ມີການທ້າທາຍ. ການຕັດສິນທີ່ມີຄວາມຂັດແຍ້ງພາຍໃນ, ຫຼື ປະຕິເສດການໂຕ້ຖຽງທີ່ຜູ້ຮ້ອງທຸກບໍ່ເຄີຍເຮັດໃນຂະນະທີ່ບໍ່ສົນໃຈການໂຕ້ຖຽງທີ່ພວກເຂົາເຮັດ.

ຂໍ້ທີສາມແມ່ນຄວາມຜິດພາດຂອງກົດໝາຍ: ການນຳໃຊ້ມາດຖານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ປະຕິບັດຕໍ່ການຍົກເລີກໃບອະນຸຍາດຄືກັບວ່າມັນເປັນການຕັດສິນໃຈຮັກສາມັນໄວ້, ຫຼື ການອ່ານແຜນການທາງກົດໝາຍຜິດພາດ. ນີ້ແມ່ນໝວດໝູ່ທີ່ຫາຍາກທີ່ສຸດ, ເພາະວ່າກົດລະບຽບທີ່ໃຊ້ໄດ້ແມ່ນສັ້ນ ແລະ ມີການກຳນົດໄວ້ຢ່າງດີ.

ເປັນຫຍັງການອຸທອນສ່ວນໃຫຍ່ໃນຄະດີ cassation ຈຶ່ງລົ້ມເຫຼວຢ່າງໄວວາ?

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງຕຸລາການອະນຸຍາດໃຫ້ Hoge Raad ປະກາດວ່າອຸທອນບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ໃນໄລຍະຕົ້ນໆ ບ່ອນທີ່ເຫດຜົນບໍ່ສາມາດນຳໄປສູ່ການຕັດສິນຄະດີໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນ ຫຼື ບ່ອນທີ່ຜູ້ອຸທອນມີຄວາມສົນໃຈບໍ່ພຽງພໍໃນຜົນໄດ້ຮັບ, ແລະ ຈັດການອຸທອນດ້ວຍເຫດຜົນທີ່ຫຍໍ້ລົງ ບ່ອນທີ່ຄະດີບໍ່ໄດ້ຍົກບັນຫາກ່ຽວກັບຄວາມເປັນເອກະພາບທາງກົດໝາຍ ຫຼື ການພັດທະນາທາງກົດໝາຍ. ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງການອຸທອນການຕັດສິນຄະດີໃນຂົງເຂດນີ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍວິທີໜຶ່ງໃນສອງວິທີນັ້ນ. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄຳເຫັນກ່ຽວກັບຂໍ້ດີຂອງສະຖານະການຂອງຜູ້ຮ້ອງທຸກ; ມັນສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນວ່າການຕັດສິນຄະດີຖືກອອກແບບມາເພື່ອຊີ້ນຳກົດໝາຍ, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອທົບທວນຜົນໄດ້ຮັບສ່ວນບຸກຄົນ.

ນອກນັ້ນຍັງມີບັນຫາກ່ຽວກັບເວລາທີ່ບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຮັບການຍອມຮັບ. ຂັ້ນຕອນການພິຈາລະນາຄະດີໃຊ້ເວລາຫຼາຍເດືອນ, ໃນຂະນະທີ່ຂອບເຂດຈຳກັດຫົກເດືອນໃນການຮັກສາຄະດີຍັງສືບຕໍ່ດຳເນີນຢູ່. ມັນເປັນໄປໄດ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງທີ່ຈະຊະນະຈຸດຫຼັກການຫຼັງຈາກມາດຕະການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໝົດອາຍຸແລ້ວ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ສານສູງສຸດອາດຈະພົບວ່າຜູ້ອຸທອນບໍ່ມີຜົນປະໂຫຍດພຽງພໍອີກຕໍ່ໄປ. ກ່ອນທີ່ຈະແນະນຳທະນາຍຄວາມໃນການພິຈາລະນາຄະດີ, ໃຫ້ຖາມໂດຍສະເພາະວ່າການອຸທອນທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດຈະບັນລຸຜົນຫຍັງຕໍ່ຂໍ້ເທັດຈິງຂອງທ່ານ.

ອົງການໄອຍະການສາທາລະນະສາມາດອຸທອນໄດ້ບໍ?

ການຕັດສິນຄະດີບໍ່ພຽງແຕ່ມີໃຫ້ທ່ານເທົ່ານັ້ນ. ອົງການໄອຍະການສາທາລະນະສາມາດອຸທອນຕໍ່ການຕັດສິນທີ່ເຂົ້າຂ້າງທ່ານ, ແລະມັນຈະເຮັດເຊັ່ນນັ້ນໃນກໍລະນີທີ່ການຕັດສິນແຕະຕ້ອງຈຸດຫຼັກການ, ບ່ອນທີ່ມັນຢ້ານວ່າການຕີຄວາມໝາຍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ການບັງຄັບໃຊ້ອ່ອນແອລົງ, ຫຼືບ່ອນທີ່ເຫດຜົນຖືກຄິດວ່າບໍ່ພຽງພໍ. ເສັ້ນຕາຍຂອງມັນແມ່ນສິບສີ່ມື້ດຽວກັນ, ນັບແຕ່ວັນທີຂອງການຕັດສິນໃຈ, ແລະມັນຢູ່ພາຍໃຕ້ຂໍ້ກຳນົດດຽວກັນໃນການຍື່ນຫຼັກຖານໃຫ້ທັນເວລາ.

ສຳລັບຜູ້ຮ້ອງທຸກທີ່ຫາກໍ່ໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າໃບອະນຸຍາດຈະຖືກສົ່ງຄືນ, ນີ້ແມ່ນການຄົ້ນພົບທີ່ບໍ່ພໍໃຈ: ການຕັດສິນໃຈຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດຈົນກວ່າໄລຍະເວລາສຳລັບການອຸທອນຈະຜ່ານໄປ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ໃບອະນຸຍາດຈະຖືກສົ່ງຄືນໃນລະຫວ່າງນັ້ນ, ແລະ ຖ້າສານສູງສຸດໄດ້ຍົກເລີກການຕັດສິນໃຈໃນພາຍຫຼັງ, ຄະດີຈະກັບຄືນໄປສານເມືອງເພື່ອການປະເມີນຄືນໃໝ່. ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະຖາມທະນາຍຄວາມຂອງທ່ານ, ໃນມື້ທີ່ມີການຕັດສິນໃຈ, ວ່າອົງການໄອຍະການໄດ້ສະແດງເຈດຕະນາທີ່ຈະອຸທອນຫຼືບໍ່.

ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າສານສູງສຸດຍົກເລີກຄຳຕັດສິນ?

ການອຸທອນທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດບໍ່ໄດ້ສົ່ງຄືນໃບອະນຸຍາດ. ສານ Hoge Raad ຈະຍົກເລີກຄຳຕັດສິນ ແລະ ໃນກໍລະນີນີ້, ຈະສົ່ງເລື່ອງກັບຄືນເພື່ອໃຫ້ສາມາດປະເມີນຄືນໃໝ່ໄດ້ຕາມກົດໝາຍທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້. ສານທີ່ພິຈາລະນາຄະດີດັ່ງກ່າວຈະພິຈາລະນາເບິ່ງທ່າທີໃນເວລານັ້ນ, ເຊິ່ງສາມາດຕັດອອກໄດ້ທັງສອງທາງ: ການຮັກສາໄວ້ອາດຈະດຳເນີນໄປໃນເວລານັ້ນ, ຫຼື ຄະດີອາຍາອາດຈະຖືກພິຈາລະນາແລ້ວ, ເຊິ່ງໃນກໍລະນີນີ້ຄຳຮ້ອງທຸກໄດ້ສູນເສຍຈຸດປະສົງຂອງມັນ.

ເຈົ້າສາມາດຂັບລົດໄດ້ໃນຂະນະທີ່ຂັ້ນຕອນດຳເນີນຢູ່ບໍ?

ບໍ່ແມ່ນ. ທັງການຮ້ອງຮຽນ ແລະ ການອຸທອນໃນຄະດີອາຍາບໍ່ໄດ້ຢຸດການກັກຂັງ, ແລະ ບໍ່ມີຂັ້ນຕອນຊົ່ວຄາວໃນພາກນີ້ຂອງກົດໝາຍທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ພິພາກສາສົ່ງຄືນໃບອະນຸຍາດໄດ້ໃນໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວ. ຄຳແນະນຳທີ່ແນະນຳວ່າໃບຄຳຮ້ອງຂໍການບັນເທົາທຸກເບື້ອງຕົ້ນຕໍ່ສານແພ່ງສາມາດນຳໃຊ້ເພື່ອຢຸດການກັກຂັງທາງອາຍາຄວນໄດ້ຮັບການປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ: ສານແພ່ງບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະແຊກແຊງໃນການຕັດສິນທີ່ສະພານິຕິບັນຍັດອາຍາໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ສານອາຍາ, ແລະ ຂັ້ນຕອນການຮ້ອງຮຽນເອງກໍ່ເປັນວິທີແກ້ໄຂທີ່ກົດໝາຍກຳນົດໄວ້.

ສິ່ງທີ່ມີຢູ່ນັ້ນມີປະໂຫຍດຫຼາຍກວ່າທີ່ມັນຟັງ. ສາມເສັ້ນທາງສາມາດຫຼຸດໄລຍະເວລາໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີໃບອະນຸຍາດ.

• ກົດລະບຽບສິບວັນ. ຖ້າອົງການໄອຍະການບໍ່ໄດ້ຕັດສິນໃຈທັນເວລາ, ໃບອະນຸຍາດຕ້ອງໄດ້ສົ່ງຄືນ, ແລະ ເລື່ອງນີ້ສາມາດຍົກຂຶ້ນມາໄດ້ທັນທີ.
• ການຮ້ອງຮຽນໃໝ່. ບໍ່ມີຂໍ້ຫ້າມໃນການຍື່ນຄຳຮ້ອງຮຽນເພີ່ມເຕີມເມື່ອສະຖານະການໄດ້ປ່ຽນແປງຢ່າງແທ້ຈິງ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ເມື່ອການຍົກຟ້ອງໄດ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ແລ້ວ, ເມື່ອສະຖານະການທາງການແພດຊຸດໂຊມລົງ, ຫຼື ເມື່ອເອກະສານໄດ້ພັດທະນາໄປໃນທາງທີ່ບ່ອນທຳລາຍຄວາມສົງໄສ. ສິ່ງທີ່ຈະບໍ່ເຮັດວຽກຄືການຮ້ອງຮຽນຊ້ຳອີກດ້ວຍຄຳເວົ້າທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.
• ຂອບເຂດຈຳກັດຫົກເດືອນ ແລະ ການພິຈາລະນາຄະດີທີ່ມີເນື້ອໃນ. ເນື່ອງຈາກໃບອະນຸຍາດຕ້ອງໄດ້ສົ່ງຄືນຖ້າຄະດີບໍ່ໄດ້ຖືກນຳມາສານພາຍໃນຫົກເດືອນ, ແລະ ການເກັບຮັກສາຄະດີຈະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອຄະດີໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາ, ການຂໍໃຫ້ມີບັນຊີລາຍຊື່ຄະດີອາຍາສາມາດມີປະສິດທິພາບຫຼາຍກວ່າການດຳເນີນຄະດີກ່ຽວກັບມາດຕະການຊົ່ວຄາວ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີການຫ້າມຂັບຂີ່, ການຍອມຮັບມັນ ແລະ ເລີ່ມການຂັບຂີ່ມັກຈະເປັນເສັ້ນທາງທີ່ສັ້ນທີ່ສຸດທີ່ຈະກັບຄືນສູ່ການຂັບຂີ່, ເນື່ອງຈາກການເກັບຮັກສາຄະດີທີ່ໄດ້ປະຕິບັດແລ້ວແມ່ນຖືກຫັກອອກຈາກມັນ.

ເສັ້ນທາງ CBR ກ່ຽວຂ້ອງກັບຫຍັງແດ່?

CBR ສາມາດກຳນົດຫຼັກສູດ ຫຼື ການສືບສວນກ່ຽວກັບຄວາມເໝາະສົມໃນການຂັບຂີ່ຂອງທ່ານ, ແຍກຕ່າງຫາກຈາກຄະດີອາຍາ. ການດຳເນີນການຄຽງຄູ່ກັບທັງໝົດນີ້, ແລະມັກຖືກມອງຂ້າມຈົນກວ່າຈົດໝາຍມາຮອດ, ແມ່ນເສັ້ນທາງການບໍລິຫານ. ໃນກໍລະນີທີ່ຕຳຫຼວດລາຍງານຜູ້ຂັບຂີ່ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຫຼົ້າ, ຢາເສບຕິດ, ຫຼື ພຶດຕິກຳການຂັບຂີ່ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມບໍ່ເໝາະສົມ, CBR ຈະປະເມີນວ່າມາດຕະການໃດທີ່ຕ້ອງການ. ຜົນໄດ້ຮັບທີ່ເບົາກວ່າແມ່ນມາດຕະການການສຶກສາກ່ຽວກັບເຫຼົ້າ ແລະ ການຈະລາຈອນ ຫຼື ກ່ຽວກັບພຶດຕິກຳການຂັບຂີ່, ໂດຍຜູ້ຂັບຂີ່ຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເອງ. ຜົນໄດ້ຮັບທີ່ໜັກກວ່າແມ່ນການສືບສວນກ່ຽວກັບຄວາມເໝາະສົມໃນການຂັບຂີ່, ດຳເນີນການໂດຍຈິດແພດເອກະລາດ, ຫຼື ການສືບສວນກ່ຽວກັບຄວາມສາມາດໃນການຂັບຂີ່.

ສອງລັກສະນະຂອງລະບົບນີ້ມັກຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນຕົກໃຈເປັນປະຈຳ. ອັນທຳອິດແມ່ນໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່ານັ້ນ CBR ຈະໂຈະຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງໃບອະນຸຍາດໃນຂະນະທີ່ການສືບສວນກຳລັງດຳເນີນຢູ່, ດັ່ງນັ້ນໃບອະນຸຍາດອາດຈະບໍ່ສາມາດໃຊ້ໄດ້ຍ້ອນເຫດຜົນທາງການບໍລິຫານເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະຖືກສົ່ງຄືນໃນຄະດີອາຍາແລ້ວກໍຕາມ. ອັນທີສອງແມ່ນວ່າການບໍ່ຮ່ວມມື, ການບໍ່ເຂົ້າຮ່ວມ, ຫຼື ການບໍ່ຈ່າຍຄ່າມາດຕະການດັ່ງກ່າວນຳໄປສູ່ການປະກາດວ່າໃບອະນຸຍາດບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ແລະ ໃບອະນຸຍາດທີ່ຖືກປະກາດວ່າບໍ່ຖືກຕ້ອງຈະບໍ່ຖືກສົ່ງຄືນໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະເວລາ: ມັນຕ້ອງໄດ້ຮັບຄືນຜ່ານຂັ້ນຕອນທີ່ກຳນົດໄວ້.

ວິທີແກ້ໄຂຢູ່ທີ່ນີ້ແມ່ນທາງດ້ານການບໍລິຫານ, ບໍ່ແມ່ນທາງອາຍາ. ທ່ານຍື່ນຄຳຄັດຄ້ານຕໍ່ CBR ພາຍໃນຫົກອາທິດຫຼັງຈາກການຕັດສິນ, ແລະ ຖ້າສິ່ງນັ້ນຖືກປະຕິເສດ, ທ່ານຍື່ນອຸທອນຕໍ່ພະແນກບໍລິຫານຂອງສານເມືອງ, ພ້ອມກັບອຸທອນຕໍ່ໄປຕໍ່ພະແນກອຳນາດການປົກຄອງຂອງສະພາແຫ່ງລັດ. ໄລຍະເວລາຫົກອາທິດແມ່ນເຂັ້ມງວດ. ເນື່ອງຈາກວ່າຄະດີອາຍາ ແລະ ຄະດີບໍລິຫານແມ່ນເອກະລາດ, ການຍົກຟ້ອງ, ການຍົກເລີກຄະດີອາຍາ ຫຼື ການຕັດສິນໃຈທີ່ເປັນເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ຄຳຮ້ອງທຸກຂອງທ່ານບໍ່ໄດ້ຍົກເລີກມາດຕະການ CBR, ແລະ ທັງສອງຢ່າງຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຈັດການຮ່ວມກັນຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ.

ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນກັບຄະດີອາຍາເອງ?

ຄະດີສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄຳສັ່ງລົງໂທດ, ຄຳຕັດສິນຂອງສານ, ຫຼື ການຍົກຟ້ອງ ຫຼື ການບໍ່ມີຄວາມຜິດ. ການເກັບຮັກສາຄະດີແມ່ນຊົ່ວຄາວ, ແລະ ມັນມີຢູ່ພຽງແຕ່ຍ້ອນວ່າຄະດີອາຍາກຳລັງຈະມາເຖິງ. ວິທີການທີ່ຄະດີນັ້ນຖືກກຳຈັດຈະເປັນຕົວກຳນົດວ່າທ່ານຈະຂັບລົດອີກຄັ້ງເມື່ອໃດ, ສະນັ້ນມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະເຂົ້າໃຈເສັ້ນທາງທີ່ເປັນໄປໄດ້ສາມຢ່າງ.

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າໄອຍະການອອກຄໍາສັ່ງລົງໂທດ?

ໃນຄະດີການຈະລາຈອນສ່ວນໃຫຍ່, ອົງການໄອຍະການສາທາລະນະບໍ່ໄດ້ນຳເອົາເລື່ອງດັ່ງກ່າວຂຶ້ນສານເລີຍ ແຕ່ອອກຄຳສັ່ງລົງໂທດ (strafbeschikking) ພາຍໃຕ້ປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີອາຍາ. ອົງການໄອຍະການສາມາດປັບໃໝ, ຄຳສັ່ງບໍລິການຊຸມຊົນ ແລະ ຫ້າມຂັບຂີ່ໃນໄລຍະເວລາຈຳກັດໂດຍບໍ່ມີການພິຈາລະນາຄະດີ. ຄຳສັ່ງລົງໂທດແມ່ນການຕັດສິນຄວາມຜິດ, ແລະ ການຍອມຮັບມັນໂດຍການຈ່າຍເງິນແມ່ນການຕັດສິນທີ່ມີຜົນສະທ້ອນເກີນກວ່າຈຳນວນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.

ຖ້າທ່ານບໍ່ເຫັນດີ, ທ່ານຕ້ອງຍື່ນຄໍາຄັດຄ້ານ (verzet) ພາຍໃນສິບສີ່ວັນນັບຈາກວັນທີ່ຄໍາສັ່ງໄດ້ຖືກແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຊາບ. ​​ນັ້ນຈະນໍາເອົາຄະດີໄປສູ່ສານອາຍາໃນລັກສະນະປົກກະຕິ. ການພາດໄລຍະເວລາຫມາຍຄວາມວ່າຄໍາສັ່ງດັ່ງກ່າວຍັງຄົງຢູ່ແລະຖືກບັງຄັບໃຊ້. ນີ້ແມ່ນເສັ້ນຕາຍທີ່ສ່ວນຫຼາຍມັກພາດ, ເພາະວ່າຄໍາສັ່ງລົງໂທດມາຮອດເປັນຈົດໝາຍແລະອ່ານຄືກັບໃບແຈ້ງໜີ້.

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າທ່ານຖືກເອີ້ນໄປສານອາຍາ?

ໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າ, ແລະບ່ອນທີ່ມີການຄັດຄ້ານ, ຄະດີດັ່ງກ່າວຈະຖືກພິຈາລະນາໂດຍຜູ້ພິພາກສາຕຳຫຼວດ (politierechter) ທີ່ນັ່ງຢູ່ຄົນດຽວ, ຫຼືໂດຍຄະນະຕຸລາການເຕັມຄະນະທີ່ຄະດີດັ່ງກ່າວມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ສານຈະຕັດສິນວ່າມີຄວາມຜິດ ແລະ ຖ້າສານຕັດສິນວ່າມີຄວາມຜິດ, ຈະຕັດສິນລົງໂທດ. ທາງເລືອກໃນການຕັດສິນລວມມີການປັບໃໝ, ຄຳສັ່ງບໍລິການຊຸມຊົນ, ການຕັດສິນໂທດໂຈະ ຫຼື ການຄຸມຂັງທັນທີໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າ, ການຫ້າມຂັບຂີ່ໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ, ການຫ້າມຂັບຂີ່ແບບມີເງື່ອນໄຂພາຍໃຕ້ໄລຍະເວລາທົດລອງ, ຫຼື ການປະສົມປະສານກັນ.

ການຫ້າມຂັບຂີ່ແບບມີເງື່ອນໄຂມັກຈະເປັນຈຸດປະສົງຕົວຈິງຂອງການປ້ອງກັນທີ່ດີ. ມັນເຮັດໃຫ້ທ່ານສາມາດຂັບຂີ່ໄດ້ໃນຂະນະທີ່ກະທຳຜິດຊ້ຳອີກ ເຊິ່ງມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງຫຼາຍ, ແລະສານກໍ່ຍອມຮັບມັນໃນກໍລະນີທີ່ຜົນສະທ້ອນສ່ວນຕົວຂອງການຫ້າມຂັບຂີ່ແບບບໍ່ມີເງື່ອນໄຂຮ້າຍແຮງ, ການກະທຳຜິດແມ່ນຢູ່ໃນຂອບເຂດຕໍ່າສຸດ, ແລະຈຳເລີຍໄດ້ດຳເນີນຂັ້ນຕອນທີ່ແນ່ນອນເພື່ອແກ້ໄຂສາເຫດ. ນີ້ແມ່ນການໂຕ້ຖຽງທີ່ຕ້ອງພັດທະນາກ່ອນການພິຈາລະນາຄະດີ, ພ້ອມດ້ວຍເອກະສານ, ບໍ່ແມ່ນການໂຕ້ຖຽງທີ່ຈະຍົກຂຶ້ນມາເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນສານ.

ການຫ້າມຂັບຂີ່ແບບບໍ່ມີເງື່ອນໄຂໃດໆຈະຖືກຫຼຸດລົງເມື່ອໃບຂັບຂີ່ຖືກຮັກສາໄວ້ແລ້ວພາຍໃຕ້ມາດຕາ 164 WVW. ການອຸທອນຕໍ່ຄຳຕັດສິນແມ່ນຂຶ້ນກັບສານອຸທອນ ແລະ ຕ້ອງໄດ້ຍື່ນພາຍໃນສິບສີ່ມື້, ໂດຍມີການຕັດສິນຄະດີຕາມຈຸດທາງກົດໝາຍຫຼັງຈາກນັ້ນ. ການອຸທອນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜົນກະທົບຂອງການຫ້າມຂັບຂີ່ເລື່ອນອອກໄປ, ສະນັ້ນ ໃຫ້ຖາມໂດຍສະເພາະກ່ຽວກັບການບັງຄັບໃຊ້ກ່ອນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈອຸທອນ.

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າຄະດີຖືກຍົກເລີກ ຫຼື ທ່ານຖືກຕັດສິນບໍ່ມີຄວາມຜິດ?

ອົງການໄອຍະການສາມາດຕັດສິນໃຈທີ່ຈະບໍ່ດຳເນີນຄະດີ, ແລະສານສາມາດຍົກຟ້ອງໄດ້, ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນບ່ອນທີ່ຫຼັກຖານຂອງການອ່ານບໍ່ຢືນຢັນ. ຖ້າເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນ, ການເກັບຮັກສາຈະສິ້ນສຸດລົງ ແລະໃບອະນຸຍາດຈະຖືກສົ່ງຄືນ. ມັນບໍ່ໄດ້ຍົກເລີກມາດຕະການ CBR, ແລະມັນບໍ່ໄດ້ສ້າງຄ່າຊົດເຊີຍດ້ວຍຕົວມັນເອງ, ເຖິງແມ່ນວ່າພາຍໃຕ້ມາດຕາ 164(9) WVW ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສເກົ່າສາມາດຂໍໃຫ້ສານຊົດເຊີຍຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຈາກການເກັບຮັກສາ, ພາຍໃນໄລຍະເວລາທີ່ຈຳກັດຫຼັງຈາກຄະດີສິ້ນສຸດລົງ. ນັ້ນແມ່ນຄຳຮ້ອງແຍກຕ່າງຫາກທີ່ມີກົດລະບຽບ ແລະ ວັນສິ້ນສຸດຂອງມັນເອງ, ແລະມັນງ່າຍທີ່ຈະສູນເສຍຍ້ອນການຊັກຊ້າ.

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າທ່ານຖືໃບອະນຸຍາດຕ່າງປະເທດ ຫຼື ມາຈາກຕ່າງປະເທດ?

ມາດຕະການຂອງໂຮນລັງນຳໃຊ້ກັບທ່ານຢ່າງເຕັມທີ່, ບໍ່ວ່າປະເທດໃດກໍຕາມທີ່ອອກໃບອະນຸຍາດໃຫ້ທ່ານ. Law & More ປະຕິບັດຕໍ່ລູກຄ້າມືຖືສາກົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ, ແລະ ຄຳຖາມຢູ່ທີ່ນີ້ແມ່ນສອດຄ່ອງພໍທີ່ຈະຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະຕອບໂດຍກົງ.

ການຫ້າມຂັບຂີ່ທີ່ບັງຄັບໃຊ້ໃນປະເທດເນເທີແລນເຮັດໃຫ້ສິດໃນການຂັບຂີ່ໃນປະເທດເນເທີແລນຖືກຍົກເລີກ. ມັນຈະຕິດຢູ່ກັບບຸກຄົນ, ບໍ່ແມ່ນກັບບັດພລາສຕິກ, ສະນັ້ນການສະແດງໃບອະນຸຍາດທີ່ອອກໃຫ້ໃນປະເທດອື່ນບໍ່ໄດ້ຟື້ນຟູສິດໃນການຂັບຂີ່ຢູ່ທີ່ນີ້, ແລະການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນກໍ່ເປັນການກະທຳຜິດຄືກັນກັບການຂັບຂີ່ດ້ວຍໃບອະນຸຍາດຂັບຂີ່ຂອງໂຮນລັງທີ່ຍັງຄົງຢູ່. ເຈົ້າໜ້າທີ່ໂຮນລັງສາມາດຍຶດ ແລະ ຮັກສາໃບອະນຸຍາດຂັບຂີ່ຕ່າງປະເທດໄວ້ໃນລັກສະນະດຽວກັນ, ແລະ ການຕັດສິນໃຈອາດຈະຖືກແຈ້ງໃຫ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ອອກໃບອະນຸຍາດຂັບຂີ່.

ສຳລັບຜູ້ຂັບຂີ່ທີ່ຖືໃບອະນຸຍາດຈາກລັດ EU ຫຼື EEA ອື່ນ ແລະ ອາໄສຢູ່ໃນເນເທີແລນ, ມາດຕະການຂອງໂຮນລັງຈະຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງເຕັມທີ່, ແລະ ຜົນກະທົບຂອງການຕັດສິນໃຈຂອງໂຮນລັງໃນປະເທດທີ່ອອກໃບອະນຸຍາດແມ່ນເລື່ອງຂອງປະເທດນັ້ນ. ຜູ້ຂັບຂີ່ທີ່ຫາກໍ່ຍ້າຍໄປເນເທີແລນຄວນກວດສອບແຍກຕ່າງຫາກກັບ RDW ວ່າໃບອະນຸຍາດຂອງເຂົາເຈົ້າຍັງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສຳລັບການນຳໃຊ້ຢູ່ທີ່ນີ້ຫຼືບໍ່ ແລະ ມັນຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ແລກປ່ຽນຫຼືບໍ່, ເພາະວ່າໃບອະນຸຍາດທີ່ຢຸດເຊົາການມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສຳລັບການນຳໃຊ້ຂອງໂຮນລັງຈະເຮັດໃຫ້ເກີດການກະທຳຜິດທາງອາຍາຄືກັນກັບໃບອະນຸຍາດທີ່ຖືກຖອນຄືນ, ໂດຍບໍ່ມີການເຕືອນໃດໆ.

ສອງຈຸດເພີ່ມເຕີມມີຄວາມສຳຄັນສຳລັບລູກຄ້າທີ່ບໍ່ແມ່ນຄົນໂຮນລັງ. ການດຳເນີນຄະດີແມ່ນດຳເນີນເປັນພາສາໂຮນລັງ, ແລະ ທ່ານມີສິດໄດ້ຮັບນາຍພາສາ ແລະ ການແປເອກະສານທີ່ສຳຄັນ; ຂໍມັນແທນທີ່ຈະເຮັດວຽກຈາກບົດສະຫຼຸບ. ແລະ ການຕັດສິນລົງໂທດສາມາດມີຜົນສະທ້ອນຕໍ່ໃບອະນຸຍາດທີ່ຢູ່ອາໄສ ຫຼື ໃບສະໝັກສັນຊາດ, ເຊິ່ງຖືກປະເມີນພາຍໃຕ້ກົດລະບຽບແຍກຕ່າງຫາກໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ກວດຄົນເຂົ້າເມືອງ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີສະຖານະພາບການຢູ່ອາໄສ, ການປະເມີນນັ້ນຄວນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຍຸດທະສາດຕັ້ງແຕ່ອາທິດທຳອິດ, ບໍ່ແມ່ນການຄິດພາຍຫຼັງເມື່ອກໍລະນີການຈະລາຈອນສິ້ນສຸດລົງ.

ຜົນສະທ້ອນນອກເໜືອໄປຈາກໃບອະນຸຍາດມີຫຍັງແດ່?

ໃບອະນຸຍາດທີ່ຖືກຍຶດສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ວຽກ, ປະຫວັດ ແລະ ການປະກັນໄພຂອງທ່ານ. ລູກຄ້າມັກຈະມາຮອດດ້ວຍຄຳຖາມດຽວ ແລະ ອອກໄປດ້ວຍຄຳຖາມສາມຂໍ້, ເພາະວ່າການສູນເສຍໃບອະນຸຍາດບໍ່ຄ່ອຍຈະເປັນບັນຫາການຂົນສົ່ງ.

ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນກັບວຽກຂອງເຈົ້າ?

ການຫ້າມຂັບຂີ່ບໍ່ແມ່ນເຫດຜົນໃນການໄລ່ອອກໃນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈ້າງງານຂອງໂຮນລັງ, ແລະນາຍຈ້າງບໍ່ສາມາດຍົກເລີກສັນຍາໄດ້ງ່າຍໆເພາະວ່າໃບອະນຸຍາດໄດ້ຖືກຖອນຄືນ. ສິ່ງທີ່ນາຍຈ້າງສາມາດເຮັດໄດ້ແມ່ນການໂຕ້ຖຽງວ່າທ່ານບໍ່ສາມາດປະຕິບັດວຽກງານທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ, ແລະໃນກໍລະນີທີ່ການຂັບຂີ່ມີຄວາມຈຳເປັນຢ່າງແທ້ຈິງຕໍ່ບົດບາດ ແລະບໍ່ມີໜ້າທີ່ທາງເລືອກທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ, ການໂຕ້ຖຽງນັ້ນສາມາດສະໜັບສະໜູນຄຳຮ້ອງຂໍໃຫ້ສານຂັ້ນແຂວງຍົກເລີກສັນຍາ, ຫຼືໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງການໄລ່ອອກຍ້ອນສາເຫດຮີບດ່ວນທີ່ການປະພຶດນັ້ນລະເມີດກົດລະບຽບທີ່ຊັດເຈນ. ຜົນໄດ້ຮັບຈະຂຶ້ນກັບສັນຍາ, ລັກສະນະຂອງບົດບາດ, ໄລຍະເວລາຂອງການຫ້າມ ແລະສິ່ງທີ່ນາຍຈ້າງໄດ້ເຮັດເພື່ອຊອກຫາທາງເລືອກອື່ນ.

ສອງຈຸດທີ່ຄວນປະຕິບັດແຕ່ຫົວທີ. ບອກນາຍຈ້າງຂອງທ່ານກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຮູ້ຈາກບ່ອນອື່ນ, ແລະວາງຂໍ້ສະເໜີໄວ້ຂ້າງຂ່າວ: ການມອບໝາຍໜ້າທີ່ຊົ່ວຄາວ, ເພື່ອນຮ່ວມງານຂັບລົດ, ການຫຼຸດຜ່ອນຮອບ, ການລາພັກໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄ່າຈ້າງໃນໄລຍະເວລາ. ແລະຢ່າເຊັນສັນຍາຢຸດຕິການຈ້າງງານໃນອາທິດທຳອິດ. ການຕົກລົງທີ່ລົງນາມພາຍໃຕ້ຄວາມກົດດັນແມ່ນຍາກທີ່ຈະແກ້ໄຂໄດ້, ແລະເຫດຜົນທີ່ເບິ່ງຄືວ່າໜັກໜ່ວງໃນມື້ທີ່ໃບອະນຸຍາດຖືກເອົາອອກມັກຈະເບິ່ງແຕກຕ່າງກັນໃນເດືອນຕໍ່ມາ.

ມັນມີຜົນກະທົບຕໍ່ບັນທຶກ ແລະ ໃບຢັ້ງຢືນການປະພຶດຂອງທ່ານບໍ?

ການເກັບຮັກສາໃບອະນຸຍາດແມ່ນມາດຕະການຊົ່ວຄາວ ແລະ ບໍ່ແມ່ນການຕັດສິນລົງໂທດ. ການຕັດສິນລົງໂທດສຳລັບການກະທຳຜິດພື້ນຖານແມ່ນຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນລະບົບເອກະສານຂອງສານ, ແລະ ບັນທຶກນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ຖືກປຶກສາຫາລືເມື່ອຍື່ນໃບຢັ້ງຢືນການປະພຶດ (Verklaring Omtrent het Gedrag, VOG). ວ່າການກະທຳຜິດເປັນອຸປະສັກຕໍ່ VOG ຫຼືບໍ່ນັ້ນແມ່ນຂຶ້ນກັບຈຸດປະສົງທີ່ຮ້ອງຂໍ: ການຕັດສິນລົງໂທດຍ້ອນການຂັບຂີ່ໃນຂະນະມຶນເມົາມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະສຳຄັນຫຼາຍສຳລັບວຽກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຂັບຂີ່ ຫຼື ການຂົນສົ່ງຄົນກ່ວາບົດບາດໃນຫ້ອງການທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ແລະ ການປະເມີນແມ່ນເຮັດຕາມໂປຣໄຟລ໌ການກວດສອບສຳລັບຈຸດປະສົງນັ້ນ. ມັນເປັນການຕັດສິນໃຈແຍກຕ່າງຫາກທີ່ມີການຄັດຄ້ານ ແລະ ເສັ້ນທາງອຸທອນຂອງຕົນເອງ, ແລະ ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະກວດສອບກ່ອນທີ່ຈະສົມມຸດວ່າຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ.

ຈະເປັນແນວໃດກ່ຽວກັບການປະກັນໄພ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ?

ບໍລິສັດປະກັນໄພຖາມກ່ຽວກັບການຫ້າມຂັບຂີ່ ແລະ ກ່ຽວກັບການຕັດສິນລົງໂທດທາງອາຍາເມື່ອມີການຕໍ່ອາຍຸກົມມະທັນ ຫຼື ຕໍ່ອາຍຸກົມມະທັນ, ແລະ ການຕອບຜິດແມ່ນວິທີທີ່ດີທີ່ຈະສູນເສຍການຄຸ້ມຄອງໃນເວລາທີ່ທ່ານຕ້ອງການ. ຄ່າປະກັນໄພມັກຈະເພີ່ມຂຶ້ນຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງມາດຕະການການສຶກສາ ແລະ ການສືບສວນສຸຂະພາບທີ່ກຳນົດໂດຍ CBR ແມ່ນຮັບຜິດຊອບໂດຍຜູ້ຂັບຂີ່, ແລະ ພວກມັນບໍ່ໄດ້ຮັບເງິນຄືນຖ້າຄະດີອາຍາສິ້ນສຸດລົງໃນທາງທີ່ດີຂຶ້ນ. ການປະກັນໄພຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງກົດໝາຍບາງຄັ້ງຄຸ້ມຄອງການຊ່ວຍເຫຼືອໃນເລື່ອງການຈະລາຈອນທາງອາຍາ, ແຕ່ກົມມະທັນຫຼາຍແຫ່ງບໍ່ລວມເອົາການກະທຳຜິດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຫຼົ້າ ຫຼື ຢາເສບຕິດ, ສະນັ້ນ ໃຫ້ອ່ານຂໍ້ຍົກເວັ້ນແທນທີ່ຈະເປັນບົດສະຫຼຸບ.

ຫຼັກຖານທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການຍຶດຄອງນັ້ນໜັກແໜ້ນສໍ່າໃດ?

ການອ່ານຈະຕັດສິນກໍລະນີສ່ວນໃຫຍ່, ສະນັ້ນ ໃຫ້ກວດສອບວ່າໄດ້ຮັບມັນມາແນວໃດ. ເນື່ອງຈາກຂັ້ນຕອນການຮ້ອງຮຽນຈະໃຊ້ຄຳຕັດສິນທີ່ສານອາຍາມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະຕັດສິນ, ແລະ ເນື່ອງຈາກຄຳຕັດສິນດັ່ງກ່າວຕິດຕາມຢ່າງໃກ້ຊິດຈາກການອ່ານ, ຫຼັກຖານຈຶ່ງສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈໃນໄລຍະຕົ້ນໆ ແທນທີ່ຈະຢູ່ໃນການພິຈາລະນາຄະດີ. ມາດຕາ 8 WVW ກຳນົດຂອບເຂດ ແລະ ມາດຕາ 163 WVW ຄວບຄຸມວິທີການສ້າງຕັ້ງຂໍ້ຈຳກັດເຫຼົ່ານັ້ນ.

ຂໍ້ຈຳກັດຂອງເຫຼົ້າຕາມກົດໝາຍແມ່ນຫຍັງ?

ສຳລັບຜູ້ຂັບຂີ່ທຳມະດາ, ການກະທຳຜິດຈະຖືກກະທຳຖ້າການວິເຄາະລົມຫາຍໃຈສະແດງໃຫ້ເຫັນເຫຼົ້າຫຼາຍກວ່າ 220 ໄມໂຄຣກຣາມຕໍ່ລິດຂອງອາກາດຫາຍໃຈອອກ, ຫຼື ການວິເຄາະເລືອດຫຼາຍກວ່າ 0.5 ມິນລີກຣາມຂອງເຫຼົ້າຕໍ່ມິນລີລິດຂອງເລືອດ. ສຳລັບຜູ້ຂັບຂີ່ໃໝ່, ຂໍ້ຈຳກັດແມ່ນ 88 ໄມໂຄຣກຣາມ ແລະ 0.2 ມິນລີກຣາມຕາມລຳດັບ. ຜູ້ຂັບຂີ່ໃໝ່ແມ່ນຜູ້ທີ່ຢູ່ພາຍໃນຫ້າປີຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບໃບຂັບຂີ່ຄັ້ງທຳອິດ, ຫຼື ພາຍໃນເຈັດປີທີ່ໄດ້ຮັບໃບຂັບຂີ່ຄັ້ງທຳອິດກ່ອນອາຍຸສິບແປດປີ.

ສຳລັບຢາເສບຕິດ, ກົດໝາຍຫ້າມການຂັບຂີ່ພາຍໃຕ້ອິດທິພົນຂອງສານທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມສາມາດໃນການຂັບຂີ່ບົກຜ່ອງ, ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດສະເພາະສຳລັບສານແຕ່ລະຊະນິດ, ລວມທັງຂໍ້ຈຳກັດສຳລັບການປະສົມຂອງສານ, ແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໂດຍຄຳສັ່ງໃນສະພາ. ຂໍ້ຈຳກັດເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນການວິເຄາະ: ການກະທຳຜິດແມ່ນຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍຄວາມເຂັ້ມຂຸ້ນ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍຄວາມບົກຜ່ອງທີ່ສັງເກດເຫັນໄດ້, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ຜູ້ຂັບຂີ່ທີ່ຮູ້ສຶກວ່າມີຄວາມສາມາດຢ່າງສົມບູນຍັງສາມາດຢູ່ເກີນຂີດຈຳກັດໄດ້ຫຼາຍມື້ຫຼັງຈາກການນຳໃຊ້. ມັນຍັງເປັນເຫດຜົນທີ່ການໂຕ້ຖຽງທີ່ວ່າບໍ່ມີຄວາມບົກຜ່ອງທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນມີນ້ຳໜັກໜ້ອຍໃນຂັ້ນຕອນການຮ້ອງທຸກ.

ການອ່ານໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນແນວໃດ, ແລະມັນສາມາດຜິດພາດໄດ້ຢູ່ໃສ?

ການກວດລົມຫາຍໃຈຂ້າງທາງແມ່ນການກວດຄັດກອງເບື້ອງຕົ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຫຼັກຖານ. ຂັ້ນຕອນການພິສູດຫຼັກຖານແມ່ນການວິເຄາະລົມຫາຍໃຈທີ່ປະຕິບັດຢູ່ໃນອຸປະກອນທີ່ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດຢູ່ສະຖານີຕຳຫຼວດ, ຫຼື ການກວດເລືອດບ່ອນທີ່ການວິເຄາະລົມຫາຍໃຈບໍ່ສາມາດເຮັດໄປໄດ້ ຫຼື ບ່ອນທີ່ຜູ້ຂັບຂີ່ຮ້ອງຂໍ. ມາດຕາ 163 WVW ແລະ ລະບຽບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດກຳນົດວິທີການແຕ່ລະຢ່າງ: ຜູ້ທີ່ອາດຈະເກັບຕົວຢ່າງເລືອດ, ໄລຍະເວລາລໍຖ້າ ແລະ ສັງເກດການ, ການຈັດການ ແລະ ການຕິດສະຫຼາກຂອງຕົວຢ່າງ, ແລະ ສິດຂອງຜູ້ຂັບຂີ່ທີ່ຈະໃຫ້ຫ້ອງທົດລອງອື່ນວິເຄາະຕົວຢ່າງທີສອງ.

ຂໍ້ກຳນົດເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ແມ່ນພິທີການ. ໃນກໍລະນີທີ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຂັ້ນຕອນທີ່ກຳນົດໄວ້, ຜົນໄດ້ຮັບອາດຈະບໍ່ສາມາດໃຊ້ໄດ້, ແລະນັ້ນຈະໄປໂດຍກົງກັບການປະເມີນປະໂຫຍກສຸດທ້າຍທີ່ຫ້ອງການຕ້ອງເຮັດ. ຈຸດທີ່ຄວນກວດສອບກັບທະນາຍຄວາມລວມມີວ່າໄລຍະເວລາສັງເກດການກ່ອນການວິເຄາະລົມຫາຍໃຈໄດ້ຮັບການເຄົາລົບຫຼືບໍ່, ອຸປະກອນດັ່ງກ່າວຢູ່ພາຍໃນໄລຍະເວລາອະນຸມັດຂອງມັນຫຼືບໍ່, ການຮ້ອງຂໍການກວດເລືອດໄດ້ຖືກບັນທຶກ ແລະ ປະຕິບັດຢ່າງຖືກຕ້ອງຫຼືບໍ່, ແລະວ່າທ່ານໄດ້ຮັບແຈ້ງກ່ຽວກັບຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການວິເຄາະຕ້ານໃນເວລາທີ່ຈະນຳໃຊ້ມັນຫຼືບໍ່.

ມີຄຳເຕືອນທີ່ເປັນປະໂຫຍດຕິດຄັດມານຳ. ການວິເຄາະຕ້ານການໂຕ້ແຍ້ງແມ່ນມີໃຫ້ພຽງແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຕົວຢ່າງທີສອງຍັງຖືກເກັບໄວ້, ແລະໄລຍະເວລາສັ້ນ. ຖ້າມີຄວາມສົງໄສກ່ຽວກັບການອ່ານ, ການຕັດສິນໃຈນັ້ນຕ້ອງໄດ້ປະຕິບັດໃນອາທິດທຳອິດ, ບໍ່ແມ່ນເມື່ອໃບຮຽກມາຮອດ.

ປະໂຫຍກໃດທີ່ອາດຈະເປັນໄປໄດ້ໃນທີ່ສຸດ?

ສານອາຍາຂອງໂຮນລັງເຮັດວຽກຈາກຈຸດການວາງແນວທາງການລົງໂທດທີ່ໄດ້ເຜີຍແຜ່ທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນພາຍໃນອົງການຕຸລາການ, ເຊິ່ງເຊື່ອມໂຍງການອ່ານລົມຫາຍໃຈ ຫຼື ເລືອດກັບຄ່າປັບໃໝທີ່ຊີ້ບອກ ແລະ ການຫ້າມຂັບຂີ່ທີ່ຊີ້ບອກ, ພ້ອມດ້ວຍຈຸດອ້າງອີງແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບການປະຕິເສດ ແລະ ສຳລັບການກະທຳຜິດຊ້ຳອີກ. ພວກມັນເປັນຄຳແນະນຳແທນທີ່ຈະເປັນກົດໝາຍ, ແລະ ສານອາດຈະແຍກອອກຈາກພວກມັນ, ແຕ່ພວກມັນເປັນເຫດຜົນທີ່ຜົນໄດ້ຮັບໃນຂົງເຂດນີ້ສາມາດຄາດເດົາໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ເປັນເຫດຜົນທີ່ທະນາຍຄວາມສາມາດໃຫ້ການປະເມີນທີ່ເປັນຈິງແກ່ທ່ານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ສະບັບປັດຈຸບັນແມ່ນເຜີຍແຜ່ໂດຍອົງການຕຸລາການ ແລະ ໄດ້ຮັບການປັບປຸງເປັນບາງຄັ້ງຄາວ, ສະນັ້ນມັນຄວນໄດ້ຮັບການປຶກສາຫາລືແທນທີ່ຈະຈື່ໄວ້.

ການປະເມີນດັ່ງກ່າວແມ່ນສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດທີ່ສຸດທີ່ທ່ານສາມາດໄດ້ຮັບແຕ່ຫົວທີ, ເພາະມັນຕອບຄຳຖາມດຽວທີ່ຂັ້ນຕອນການຮ້ອງຮຽນຖາມ.

ມັນໃຊ້ເວລາດົນປານໃດ, ລາຄາເທົ່າໃດ, ແລະມີການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍບໍ?

ການຮ້ອງຮຽນໃຊ້ເວລາຫຼາຍອາທິດ, ການຕັດສິນຄະດີໃຊ້ເວລາຫຼາຍເດືອນ, ແລະ ອາດຈະມີການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍໃຫ້. ບໍ່ມີຄ່າທຳນຽມສານໃນຂັ້ນຕອນການຮ້ອງຮຽນທາງອາຍາ: ຄ່າທຳນຽມສານມີຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນການດຳເນີນຄະດີແພ່ງ ແລະ ການບໍລິຫານ, ບໍ່ແມ່ນໃນຂັ້ນຕອນອາຍາ. ການຄັດຄ້ານການຕັດສິນຂອງ CBR ແລະ ການອຸທອນແມ່ນເລື່ອງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະ ມີຄ່າທຳນຽມສານທີ່ຕ້ອງຈ່າຍໃນຂັ້ນຕອນການອຸທອນ, ກຳນົດໂດຍລະບຽບການ ແລະ ປັບປ່ຽນທຸກໆປີ. ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງມາດຕະການການສຶກສາ ຫຼື ການສືບສວນສຸຂະພາບທີ່ສັ່ງໂດຍ CBR ແມ່ນຜູ້ຂັບຂີ່ຮັບຜິດຊອບ.

ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງທະນາຍຄວາມແມ່ນໄດ້ຕົກລົງກັນລ່ວງໜ້າ ແລະ ຂຶ້ນກັບວຽກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ໃນກໍລະນີທີ່ລາຍໄດ້ ແລະ ຊັບສິນຂອງທ່ານຕໍ່າກວ່າເກນທີ່ກຳນົດໄວ້ຕາມກົດໝາຍ, ທ່ານອາດຈະມີສິດໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍທີ່ໄດ້ຮັບການອຸດໜູນຜ່ານ Raad voor Rechtsbijstand, ໂດຍຂຶ້ນກັບການປະກອບສ່ວນສ່ວນຕົວ; ເກນ ແລະ ການປະກອບສ່ວນແມ່ນຖືກກຳນົດໂດຍລະບຽບການ ແລະ ປັບປຸງໃນແຕ່ລະປີ. ໃນການດຳເນີນຄະດີອາຍາ, ທະນາຍຄວາມທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍແມ່ນມີໃຫ້ໃນສະຖານະການທີ່ກຳນົດໄວ້, ແລະ ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະຖາມກ່ຽວກັບເງື່ອນໄຂການມີສິດໄດ້ຮັບໃນການຕິດຕໍ່ຄັ້ງທຳອິດ ແທນທີ່ຈະສົມມຸດວ່າບໍ່ມີ.

ຕາມເວລາທີ່ກຳນົດ, ຄາດວ່າສະພາຈະຈັດການກັບຄຳຮ້ອງທຸກພາຍໃນສອງສາມອາທິດແທນທີ່ຈະເປັນຫຼາຍເດືອນ, ເນື່ອງຈາກກົດໝາຍກຳນົດໃຫ້ຕ້ອງຕັດສິນໃຈໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້ ແລະ ຂອບເຂດຈຳກັດຫົກເດືອນຍັງສືບຕໍ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປ. ການຕັດສິນຄະດີຖືກວັດແທກເປັນເດືອນ. ການຄັດຄ້ານທາງການບໍລິຫານ ແລະ ການອຸທອນຕໍ່ຄຳຕັດສິນຂອງ CBR ດຳເນີນໄປຕາມຕາຕະລາງເວລາຂອງຕົນເອງ, ໂດຍການຕັດສິນໃຈຄັດຄ້ານຕາມປົກກະຕິຈະຕ້ອງເຮັດພາຍໃນສອງສາມອາທິດຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດໄລຍະເວລາຄັດຄ້ານ ແລະ ການອຸທອນຕໍ່ສານເຂດໃຊ້ເວລາດົນກວ່າຫຼາຍ.

ສິ່ງໃດທີ່ປັບປຸງຕຳແໜ່ງຂອງເຈົ້າແທ້ໆ?

ກວດສອບເສັ້ນຕາຍ, ໂຕ້ຖຽງເງື່ອນໄຂທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ບັນທຶກທຸກຢ່າງໄວ້. ຖ້າບໍ່ເອົາລາຍລະອຽດອອກ, ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງກໍລະນີທີ່ໄດ້ຮັບການຈັດການທີ່ດີ ແລະ ກໍລະນີທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຈັດການແມ່ນຂຶ້ນກັບບັນຊີລາຍຊື່ສັ້ນໆ.

• ກວດສອບກົດລະບຽບສິບວັນທັນທີ. ມັນເປັນເຫດຜົນດຽວທີ່ບໍ່ຕ້ອງໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງເຈົ້າ, ແລະມັນຖືກພາດໄປເລື້ອຍໆກວ່າທີ່ເຈົ້າຄາດຫວັງ.
• ກຳນົດວ່າທ່ານຢູ່ໃນເສັ້ນທາງໃດ, ແລະ ຕິດຕາມເບິ່ງພວກມັນທັງໝົດ. ຂັ້ນຕອນການຮ້ອງຮຽນທາງອາຍາຈະບໍ່ປົກປ້ອງທ່ານຈາກການຕັດສິນໃຈຂອງ CBR, ແລະ ເສັ້ນຕາຍທາງການບໍລິຫານຫົກອາທິດຈະດຳເນີນໄປບໍ່ວ່າຄະດີອາຍາຈະຖືກແກ້ໄຂຫຼືບໍ່.
• ລວບລວມຫຼັກຖານກ່ອນການພິຈາລະນາຄະດີ, ບໍ່ແມ່ນຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຖະແຫຼງການຂອງນາຍຈ້າງ, ບັນທຶກການດູແລ, ຂໍ້ມູນເສັ້ນທາງ ແລະ ໃບຈ່າຍເງິນເດືອນມີຄ່າຫຼາຍກວ່າການຍື່ນສະເໜີໃດໆ, ແລະ ພວກມັນບໍ່ສາມາດເພີ່ມເຂົ້າໃນການພິຈາລະນາຄະດີໄດ້.
• ໃຫ້ໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບເງື່ອນໄຂທີ່ສານນຳໃຊ້, ບໍ່ແມ່ນເງື່ອນໄຂທີ່ເຈົ້າຕ້ອງການ. ຄຳຖາມແມ່ນວ່າການຮັກສາໄວ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຈະເກີນການຫ້າມຂັບຂີ່ທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງຫຼືບໍ່, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າເວົ້າຄວນຊີ້ໄປທີ່ນັ້ນ.
• ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມສ່ຽງທີ່ຕິດພັນກຳລັງໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂ. ການລົງທະບຽນຮຽນຫຼັກສູດ, ໂຄງການປິ່ນປົວ ຫຼື ການປ່ຽນແປງພຶດຕິກຳທີ່ບັນທຶກໄວ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງປະໂຫຍກທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນໃນລັກສະນະທີ່ການຮັບປະກັນບໍ່ໄດ້ເປັນແບບນັ້ນ.
• ຮັບຄໍາແນະນໍາກ່ຽວກັບວ່າຈະດໍາເນີນຄະດີຫຼືບໍ່. ໃນກໍລະນີທີ່ການຫ້າມຢ່າງບໍ່ມີເງື່ອນໄຂທີ່ສຳຄັນເປັນສິ່ງທີ່ຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້, ເສັ້ນທາງທີ່ໄວທີ່ສຸດທີ່ຈະກັບຄືນສູ່ການຂັບຂີ່ແມ່ນມັກຈະໃຫ້ຄະດີອາຍາຖືກພິຈາລະນາ, ເພາະວ່າເງິນທີ່ຍຶດໄວ້ແລ້ວແມ່ນຖືກຫັກອອກຈາກການຫ້າມ.

ບັນຊີລາຍຊື່ຄວາມຜິດພາດທີ່ສອດຄ້ອງກັນແມ່ນສັ້ນກວ່າ: ການຂັບຂີ່ຢູ່ແລ້ວ, ການບໍ່ປະຕິບັດຕາມກຳນົດເວລາ, ການຖືວ່າການຮ້ອງຮຽນເປັນໂອກາດທີ່ຈະໂຕ້ຖຽງວ່າການກະທຳຜິດດັ່ງກ່າວບໍ່ຮ້າຍແຮງ, ການເຊັນສັນຍາຊົດເຊີຍການຈ້າງງານໃນອາທິດທຳອິດ, ແລະ ການສັ່ງທະນາຍຄວາມໃນການຕັດສິນຄະດີໂດຍບໍ່ໄດ້ຖາມກ່ອນວ່າການອຸທອນທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດຈະມີມູນຄ່າເທົ່າໃດເມື່ອການຮັກສາຄະດີໝົດອາຍຸແລ້ວ.

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າທ່ານເຮັດວຽກດ້ວຍຕົນເອງ ຫຼື ດຳເນີນທຸລະກິດ?

ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວ ການສູນເສຍຂອງທ່ານມັກຈະບັນທຶກໄດ້ງ່າຍກວ່າຂອງພະນັກງານ, ແລະສິ່ງນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນໃນຄຳຮ້ອງທຸກ. ຕຳແໜ່ງຂອງຜູ້ຮັບເໝົາເອກະລາດ ຫຼື ເຈົ້າຂອງທຸລະກິດຂະໜາດນ້ອຍແມ່ນແຕກຕ່າງຈາກພະນັກງານຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ແລະມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະກຳນົດແຍກຕ່າງຫາກ ເພາະວ່າມັນມັກຈະເປັນບ່ອນທີ່ຄວາມບໍ່ສົມສ່ວນທີ່ບັນທຶກໄວ້ງ່າຍທີ່ສຸດທີ່ຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນ. ພະນັກງານທີ່ບໍ່ສາມາດຂັບລົດໄດ້ອາດຈະຖືກມອບໝາຍໃໝ່; ຜູ້ປະກອບການດ່ຽວທີ່ມີລາຍໄດ້ທັງໝົດແມ່ນຂຶ້ນກັບການເຂົ້າເຖິງລູກຄ້າບໍ່ມີບ່ອນພັກອາໄສດັ່ງກ່າວ, ແລະການສູນເສຍແມ່ນທັນທີ, ສາມາດວັດແທກໄດ້ ແລະ ບັນທຶກໄວ້ໃນສັນຍາ ແລະ ໃບແຈ້ງໜີ້ແທນທີ່ຈະຖືກຢືນຢັນ.

ນັ້ນແມ່ນເນື້ອໃນທີ່ຫ້ອງການຕອບສະໜອງຢ່າງແນ່ນອນ. ນຳເອົາສັນຍາທີ່ບໍ່ສາມາດປະຕິບັດໄດ້, ການຕິດຕໍ່ສື່ສານທີ່ລູກຄ້າໄດ້ຍົກເລີກ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຄົງທີ່ທີ່ສືບຕໍ່ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງການລາອອກ, ແລະ ຖ້າກ່ຽວຂ້ອງ ຕຳແໜ່ງຂອງພະນັກງານທີ່ວຽກງານຂຶ້ນກັບທ່ານ. ຈຸດທີ່ກ່າວມານັ້ນບໍ່ແມ່ນວ່າສະຖານະການມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແຕ່ຜົນສະທ້ອນແມ່ນບໍ່ສົມສ່ວນກັບການຫ້າມຂັບຂີ່ທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ, ແລະ ຄວາມບໍ່ສົມສ່ວນແມ່ນສະແດງໃຫ້ເຫັນດ້ວຍຕົວເລກ.

ຜູ້ອຳນວຍການບໍລິສັດຄວນພິຈາລະນາດ້ານບໍລິສັດ. ໃນກໍລະນີທີ່ການຫ້າມຂັບຂີ່ເຮັດໃຫ້ບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຂໍ້ຕົກລົງການຄຸ້ມຄອງໄດ້, ຕົວຂໍ້ຕົກລົງເອງອາດຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການປ່ຽນແປງແທນທີ່ຈະຖືກລະເມີດ, ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ມີຍານພາຫະນະທຸລະກິດກ່ຽວຂ້ອງ ອາດຈະມີຜົນສະທ້ອນຈາກການປະກັນໄພ ແລະ ການເຊົ່າທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການແຈ້ງເຕືອນແທນທີ່ຈະເປັນການຫ້າມ. ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄຳຖາມສັນຍາທຳມະດາ, ແຕ່ພວກມັນແລ່ນໄປສູ່ເສັ້ນຕາຍຂອງມັນເອງ ແລະ ພວກມັນບໍ່ໄດ້ຢຸດຊົ່ວຄາວໃນຂະນະທີ່ຄະດີການຈະລາຈອນດຳເນີນຕໍ່ໄປ.

ໃນບົດສະຫຼຸບ

• ອົງການໄອຍະການຕ້ອງຕັດສິນໃຈພາຍໃນສິບວັນຫຼັງຈາກການຍຶດວ່າຈະເກັບໃບອະນຸຍາດຂອງທ່ານໄວ້ຫຼືບໍ່; ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນມັນຕ້ອງຖືກສົ່ງຄືນ (ມາດຕາ 164(6) WVW).
• ຖ້າຄະດີບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຕໍ່ສານ ແລະ ບໍ່ມີຄຳສັ່ງລົງໂທດພາຍໃນຫົກເດືອນ, ໃບອະນຸຍາດຕ້ອງໄດ້ສົ່ງຄືນ.
• ການຮ້ອງຮຽນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 164(8) WVW ຈະປະສົບຜົນສຳເລັດໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອການຮັກສາໄວ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເກີນຂອບເຂດການຫ້າມຂັບຂີ່ທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ.
• ການພິຈາລະນາຄະດີຕ້ອງໄດ້ຍື່ນພາຍໃນສິບສີ່ວັນ, ກວມເອົາສະເພາະຈຸດທາງກົດໝາຍເທົ່ານັ້ນ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີທະນາຍຄວາມທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກສານສູງສຸດ.
• ມາດຕະການ CBR ດຳເນີນການແຍກຕ່າງຫາກ, ໂດຍມີໄລຍະເວລາຄັດຄ້ານຫົກອາທິດຂອງຕົນເອງ, ແລະ ຈະບໍ່ຖືກຍົກເລີກໂດຍຄະດີອາຍາ.

ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆກ່ຽວກັບໃບຂັບຂີ່ທີ່ຖືກຍຶດ

ຄຳຖາມຂ້າງລຸ່ມນີ້ປາກົດຂຶ້ນໃນເກືອບທຸກໆການສົນທະນາຄັ້ງທຳອິດ. ຄຳຕອບແມ່ນທົ່ວໄປ: ຂອບເຂດທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້, ກຳນົດເວລາ ແລະ ການຄາດຄະເນຂອງການລົງໂທດທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນທັງໝົດແມ່ນຂຶ້ນກັບຂໍ້ເທັດຈິງຂອງແຕ່ລະກໍລະນີ, ແລະ ຕົວເລກສຳລັບຄ່າທຳນຽມສານ, ການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງທະນາຍຄວາມມີການປ່ຽນແປງຈາກປີໜຶ່ງຫາອີກປີໜຶ່ງ ແລະ ຄວນກວດສອບຢູ່ຕົ້ນທາງ.

ເຮັດ​ແນວ​ໃດ Law & More ຊ່ວຍເຫຼືອ?

Law & More ການກະທຳໃນເລື່ອງອາຍາຈະລາຈອນ ແລະ ໃນການດຳເນີນຄະດີທາງການບໍລິຫານທີ່ດຳເນີນການຄຽງຄູ່ກັບພວກມັນ. ພວກເຮົາປະເມີນພາຍໃນສອງສາມມື້ວ່າການຍຶດ ແລະ ການກັກຂັງນັ້ນຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍຫຼືບໍ່, ກົດລະບຽບສິບວັນໄດ້ຖືກປະຕິບັດຕາມຫຼືບໍ່ ແລະ ຫຼັກຖານຂອງການອ່ານຈະຖືກຕ້ອງຫຼືບໍ່; ພວກເຮົາກະກຽມ ແລະ ໂຕ້ຖຽງຄຳຮ້ອງທຸກພາຍໃຕ້ມາດຕາ 164(8) WVW; ພວກເຮົາປົກປ້ອງຄະດີອາຍາໂດຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອຄຳຕັດສິນແທນທີ່ຈະເປັນພຽງແຕ່ຄຳຕັດສິນ; ແລະ ພວກເຮົາຈັດການກັບການຄັດຄ້ານ ແລະ ການອຸທອນຕໍ່ການຕັດສິນໃຈຂອງ CBR ກ່ຽວກັບຄວາມເໝາະສົມ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການຂັບຂີ່. ໃນກໍລະນີທີ່ການຕັດສິນຄະດີຄຸ້ມຄ່າແທ້ໆ, ພວກເຮົາເຮັດວຽກກັບທະນາຍຄວາມທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ປະຕິບັດຕໍ່ໜ້າສານສູງສຸດ. ສິບມື້ທຳອິດຫຼັງຈາກການຍຶດແມ່ນເວລາທີ່ທາງເລືອກສ່ວນໃຫຍ່ຍັງເປີດຢູ່.

ບໍ່ແນ່ໃຈວ່າທ່ານຢູ່ໃສບໍ? ບອກພວກເຮົາກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງທ່ານ. ພວກເຮົາຈະແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ທາງເລືອກຂອງທ່ານພາຍໃນໜຶ່ງມື້ເຮັດວຽກ.

ວິທີການ Law & More ສາມາດຊ່ວຍທ່ານໄດ້ກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ໃນພວກເຮົາ ທະນາຍຄວາມຄະດີອາຍາ ຫນ້າ.