1. ບົດແນະນຳ: ກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ແມ່ນຫຍັງ ແລະ ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງສຳຄັນ
ກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ກຳນົດວ່າລະບົບກົດໝາຍແຫ່ງຊາດໃດນຳໃຊ້ກັບຂໍ້ຕົກລົງລະຫວ່າງປະເທດຂອງເຈົ້າ ແລະ ສາມາດສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການຊະນະ ແລະ ການເສຍຂໍ້ຂັດແຍ້ງ. ແນວຄວາມຄິດພື້ນຖານຂອງກົດໝາຍລະຫວ່າງຊາດພາກບຸກຄົນນີ້ກຳນົດວ່າກົດລະບຽບ ແລະ ກົດໝາຍໃດຖືກນຳໃຊ້ເມື່ອພາກສ່ວນຕ່າງໆຈາກປະເທດຕ່າງໆລົງນາມໃນຂໍ້ຕົກລົງ. ກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດແມ່ນເມື່ອມີຝ່າຍຕ່າງປະເທດຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງຄົນເຂົ້າຮ່ວມ. ທາງເລືອກຂອງກົດໝາຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ພາກສ່ວນຕ່າງໆຖືກມອບໝາຍລະບົບກົດໝາຍທີ່ບໍ່ເອື້ອອໍານວຍ.
ໃນຄູ່ມືທີ່ສົມບູນແບບນີ້, ທ່ານຈະຮຽນຮູ້ສິ່ງທີ່ໃຊ້ໄດ້ ກົດຫມາຍ ປະກອບມີ, ວິທີການກໍານົດກົດຫມາຍທີ່ຖືກຕ້ອງສໍາລັບສັນຍາລະຫວ່າງປະເທດຂອງເຈົ້າ, ແລະສິ່ງທີ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຫຼາຍທີ່ຈະຫຼີກເວັ້ນ. ພວກເຮົາກວມເອົາກົດລະບຽບຂອງ Rome I ແລະ II, ສົນທິສັນຍາການຂາຍ Vienna, ຂັ້ນຕອນການປະຕິບັດສໍາລັບການຮ່າງທາງເລືອກຂອງຂໍ້ກົດຫມາຍ, ແລະຕອບຄໍາຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆ.
ຫົວຂໍ້ນີ້ແມ່ນສໍາຄັນສໍາລັບຜູ້ປະກອບການທີ່ເຂົ້າໄປໃນຂໍ້ຕົກລົງລະຫວ່າງປະເທດ, ເພາະວ່າການຄິດໄລ່ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງສາມາດນໍາໄປສູ່ຄວາມສ່ຽງທາງດ້ານກົດຫມາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຄາດຄິດ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສູງຂຶ້ນ, ແລະຜົນໄດ້ຮັບທີ່ບໍ່ເອື້ອອໍານວຍໃນການຂັດແຍ້ງ. ສໍາລັບຕົວຢ່າງ, ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງກົດຫມາຍຂອງໂຮນລັງແລະກົດຫມາຍຕ່າງປະເທດສາມາດກໍານົດວ່າຂໍ້ກໍານົດການລົງໂທດຕາມສັນຍາຂອງທ່ານແມ່ນຖືກຕ້ອງ, ວິທີການເສຍຫາຍຖືກຄິດໄລ່, ແລະຂໍ້ກໍານົດການປົກປ້ອງໃດຖືກນໍາໃຊ້. ຊື່ສຽງຂອງພັກຫຼືສະຖານະການອາດຈະຖືກພິຈາລະນາໃນເວລາທີ່ກໍານົດກົດຫມາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້.
2. ບົດແນະນຳກົດໝາຍສາກົນ
ກົດໝາຍສາກົນມີບົດບາດທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້ໃນການກຳນົດກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ໃນສັນຍາສາກົນ. ເມື່ອຝ່າຍຕ່າງໆຈາກປະເທດຕ່າງໆລົງນາມໃນສັນຍາ, ຄໍາຖາມເກີດຂື້ນທັນທີ: ກົດຫມາຍໃດໃຊ້? ກົດໝາຍລະຫວ່າງຊາດພາກບຸກຄົນ (PIL) ໃຫ້ຄຳຕອບຕໍ່ຄຳຖາມນີ້ ແລະຍັງກຳນົດວ່າສານໃດມີອຳນາດຕັດສິນໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງ. ແຕ່ລະປະເທດມີລະບົບກົດຫມາຍຂອງຕົນ, ມີລະບຽບແລະກົດຫມາຍທີ່ເປັນເອກະລັກທີ່ມີອິດທິພົນໃນການຕີລາຄາແລະການບັງຄັບໃຊ້ຂໍ້ຕົກລົງ. ດັ່ງນັ້ນ, ການປະຕິບັດທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງກົດຫມາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ແມ່ນເປັນສິ່ງຈໍາເປັນ: ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ກໍານົດວ່າກົດລະບຽບໃດໃຊ້, ແຕ່ຍັງສາມາດປ່ຽນແປງຜົນຂອງການຂັດແຍ້ງໃນສານໄດ້ຢ່າງສົມບູນ. ບໍ່ວ່າຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບພັນທະສັນຍາ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບຫຼືການຕີຄວາມຫມາຍຂອງຂໍ້ກໍານົດ, ກົດຫມາຍລະຫວ່າງປະເທດເອກະຊົນເປັນພື້ນຖານສໍາລັບຄວາມແນ່ນອນທາງດ້ານກົດຫມາຍໃນທຸລະກໍາລະຫວ່າງປະເທດ.
3. ສະຫຼຸບຂໍ້ຕົກລົງສາກົນ
ການສະຫລຸບຂອງຂໍ້ຕົກລົງລະຫວ່າງປະເທດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມສົນໃຈເປັນພິເສດ, ໂດຍສະເພາະໃນເວລາທີ່ມັນມາກັບທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍທີ່ນໍາໃຊ້. ພາກສ່ວນຕ່າງໆສາມາດກຳນົດລ່ວງໜ້າໄດ້ວ່າກົດໝາຍໃດນຳໃຊ້ກັບສັນຍາຂອງເຂົາເຈົ້າໂດຍການລວມເອົາທາງເລືອກທີ່ຈະແຈ້ງຂອງຂໍ້ກົດໝາຍ. ຖ້າຫາກວ່າບໍ່ມີການເລືອກຂອງກົດຫມາຍ, ກົດຫມາຍສາກົນຂອງເອກະຊົນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເພື່ອກໍານົດວ່າກົດຫມາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້. ກົດລະບຽບ Rome I ມີກົດລະບຽບສະເພາະສໍາລັບຈຸດປະສົງນີ້, ເຊິ່ງສະຫນອງຄໍາແນະນໍາກ່ຽວກັບການກໍານົດກົດຫມາຍທີ່ໃຊ້ໃນຂໍ້ຕົກລົງລະຫວ່າງປະເທດ. ກົດໝາຍຂອງປະເທດທີ່ຂໍ້ຕົກລົງໄດ້ຖືກສະຫຼຸບມັກຈະມີບົດບາດສໍາຄັນໃນເລື່ອງນີ້, ເພາະວ່າການສະຫລຸບຂອງສັນຍາແມ່ນມີອິດທິພົນບາງສ່ວນໂດຍກົດລະບຽບແຫ່ງຊາດຂອງປະເທດນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ມັນເປັນສິ່ງສໍາຄັນທີ່ສຸດທີ່ບັນດາຝ່າຍໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຜົນສະທ້ອນຂອງການເລືອກຂອງພວກເຂົາແລະລະມັດລະວັງການປະຕິບັດຂໍ້ກໍານົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຂອງກົດຫມາຍສາກົນເອກະຊົນແລະກົດລະບຽບ Rome I ໃນເວລາຮ່າງຂໍ້ຕົກລົງລະຫວ່າງປະເທດຂອງພວກເຂົາ.
2. ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້: ແນວຄວາມຄິດ ແລະ ນິຍາມຫຼັກ
2.1 ຄໍານິຍາມພື້ນຖານ
ກົດ ໝາຍ ທີ່ໃຊ້ໄດ້ ແມ່ນລະບົບກົດໝາຍທີ່ກຳນົດວ່າກົດໝາຍ ແລະກົດລະບຽບໃດນຳໃຊ້ກັບຂໍ້ຕົກລົງສະເພາະ ຫຼືຄວາມສຳພັນທາງກົດໝາຍ. ໃນກໍລະນີຂອງສັນຍາລະຫວ່າງປະເທດ, ນີ້ອາດຈະເປັນກົດຫມາຍພາສາອັງກິດ, ກົດຫມາຍຂອງປະເທດອື່ນ, ຫຼືແມ້ກະທັ້ງສົນທິສັນຍາສາກົນເຊັ່ນ: ສົນທິສັນຍາການຂາຍ Vienna. ການກໍານົດວ່າກົດຫມາຍໃດສາມາດນໍາໃຊ້ໄດ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບສະຖານະການຂອງຂໍ້ຕົກລົງ.
ກົດໝາຍສາກົນເອກະຊົນ (ຊຶ່ງເອີ້ນກັນວ່າຂໍ້ຂັດແຍ່ງຂອງກົດໝາຍ) ມີກົດລະບຽບທີ່ກຳນົດວ່າກົດໝາຍແຫ່ງຊາດໃດນຳໃຊ້ເມື່ອສະຖານະການກ່ຽວຂ້ອງກັບປະເທດຕ່າງໆ. ນີ້ແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງໂດຍພື້ນຖານຈາກຄໍາຖາມທີ່ວ່າສານໃດມີສິດອໍານາດ - ທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ແນວຄວາມຄິດຂອງຄວາມສາມາດທາງດ້ານກົດຫມາຍ. ຖ້າຫາກວ່າຝ່າຍຕ່າງໆບໍ່ໄດ້ເລືອກເອົາກົດໝາຍ, ກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ຖືກກຳນົດໂດຍສົນທິສັນຍາສາກົນ ແລະ ລະບຽບການຂອງເອີຣົບ.
ແນວຄວາມຄິດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງທີ່ສໍາຄັນແມ່ນ:
- ສາເຫດ Lex: ກົດໝາຍຫຼັກທີ່ນຳໃຊ້ໃນທີ່ສຸດ
- ທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ: ການເລືອກຢ່າງຈະແຈ້ງຂອງພາກສ່ວນຕ່າງໆສຳລັບລະບົບກົດໝາຍສະເພາະ
- ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງ: ກົດໝາຍຂອງປະເທດທີ່ສ້າງຕັ້ງນິຕິບຸກຄົນ
- ລັກສະນະການປະຕິບັດ: ການປະຕິບັດທີ່ກໍານົດລັກສະນະຂອງຂໍ້ຕົກລົງ
2.2 ການພົວພັນລະຫວ່າງແນວຄວາມຄິດ
ການກຳນົດກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ປະຕິບັດຕາມລຳດັບທີ່ຈະແຈ້ງ:
- ການຄັດເລືອກຂອງກົດຫມາຍໂດຍພາກສ່ວນ (ຖ້າກວດສອບໄດ້)
- ສົນທິສັນຍາສາກົນ (ເຊັ່ນ: ສົນທິສັນຍາການຂາຍ Vienna ສໍາລັບສັນຍາການຂາຍລະຫວ່າງປະເທດ)
- ກົດລະບຽບຂອງເອີຣົບ (Rome I ສໍາລັບພັນທະສັນຍາ, Rome II ສໍາລັບພັນທະທີ່ບໍ່ແມ່ນສັນຍາ)
- ກົດລະບຽບແຫ່ງຊາດ ຂອງກົດໝາຍສາກົນເອກະຊົນ
ໃນບາງກໍລະນີ, ກົດລະບຽບທີ່ແຕກຕ່າງກັນນໍາໃຊ້, ຕົວຢ່າງໃນການຊື້ຂອງຜູ້ບໍລິໂພກຫຼືບໍລິສັດ, ເຊິ່ງ deviate ຈາກກົດຫມາຍມາດຕະຖານຫຼືກົດລະບຽບການຂັດແຍ້ງ.
ແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບສິດອໍານາດ (ສານທີ່ມີອໍານາດຕັດສິນ) ແລະການບັງຄັບໃຊ້ຄໍາຕັດສິນ (ວິທີການຕັດສິນສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້), ແຕ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນໂດຍພື້ນຖານ.
3. ເປັນຫຍັງກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້ຈຶ່ງເປັນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບທຸລະກິດສາກົນ
ການກໍານົດທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ປ້ອງກັນຄວາມບໍ່ແນ່ນອນທາງດ້ານກົດໝາຍ ແລະຄວາມສ່ຽງດ້ານການເງິນທີ່ສໍາຄັນ. ການຄົ້ນຄວ້າສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຫຼາຍກວ່າ 80% ຂອງການຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບສັນຍາລະຫວ່າງປະເທດເກີດຂື້ນໃນສ່ວນຫນຶ່ງຈາກຄວາມບໍ່ແນ່ນອນກ່ຽວກັບກົດຫມາຍທີ່ນໍາໃຊ້.
ຂໍ້ກໍານົດການປ້ອງກັນ ສໍາລັບພະນັກງານແລະຜູ້ບໍລິໂພກສະເຫມີຍັງຄົງສາມາດນໍາໃຊ້ໄດ້, ບໍ່ວ່າຈະເປັນທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ. ນາຍຈ້າງຊາວໂຮນລັງບໍ່ສາມາດຫລົບຫນີການປົກປ້ອງການໄລ່ອອກຂອງຊາວໂຮນລັງໂດຍການເລືອກກົດຫມາຍອາເມລິກາສໍາລັບສັນຍາການຈ້າງງານກັບພະນັກງານໃນປະເທດເນເທີແລນ.
ການເລືອກລະບົບກົດໝາຍມີຜົນສະທ້ອນອັນກວ້າງໄກ:
- ການຕີຄວາມໝາຍສັນຍາ: ຜູ້ພິພາກສາເຍຍລະມັນມັກຈະຕີຄວາມຫມາຍສັນຍາຫຼາຍກວ່າຜູ້ພິພາກສາຊາວໂຮນລັງ
- ຄວາມເສຍຫາຍ: ລະບົບກົດໝາຍອັງກິດ-ອາເມລິກາໃຫ້ຄ່າເສຍຫາຍສູງກວ່າລະບົບທະວີບ
- ການປະຕິບັດ: ສານໂຮນລັງແມ່ນໄວກວ່າທີ່ຈະບັງຄັບໃຊ້ການປະຕິບັດສະເພາະກວ່າສານຂອງຝຣັ່ງ, ຕົວຢ່າງ
- ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງດ້ານກົດຫມາຍ: ກົດໝາຍກໍລະນີຂອງອັງກິດນຳໃຊ້ຫຼັກການ 'ຜູ້ເສຍຈ່າຍທັງໝົດ', ໃນຂະນະທີ່ຢູ່ໃນປະເທດເນເທີແລນທັງສອງຝ່າຍຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງຕົນເອງ.
ໃນການປະຕິບັດກົດຫມາຍລະຫວ່າງປະເທດເອກະຊົນ, ການເລືອກກົດຫມາຍທີ່ຊັດເຈນແມ່ນຖືວ່າເປັນຄວາມປາຖະຫນາເພາະວ່າມັນປະກອບສ່ວນໃຫ້ຄວາມແນ່ນອນທາງດ້ານກົດຫມາຍແລະການຄາດຄະເນສໍາລັບທຸກພາກສ່ວນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.
6. ກົດໝາຍສາກົນ ແລະ Rome I: ກົດລະບຽບການເລືອກກົດໝາຍ
ກົດລະບຽບຂອງ Rome I ເປັນພື້ນຖານສໍາລັບການເລືອກກົດຫມາຍໃນຂໍ້ຕົກລົງລະຫວ່າງປະເທດພາຍໃນສະຫະພາບເອີຣົບ. ອີງຕາມມາດຕາ 3 ຂອງກົດລະບຽບນີ້, ພາກສ່ວນຂອງຕົນເອງສາມາດກໍານົດວ່າກົດຫມາຍໃດທີ່ນໍາໃຊ້ກັບສັນຍາຂອງພວກເຂົາ. ເສລີພາບນີ້ສະຫນອງຄວາມຍືດຫຍຸ່ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ແຕ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການເລືອກກົດຫມາຍຢ່າງຈະແຈ້ງແລະບໍ່ມີຄວາມຊັດເຈນ. ຖ້າບໍ່ມີທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ, ມາດຕາ 4 ຂອງ Rome I ຈະກໍານົດວ່າກົດຫມາຍໃດຖືກນໍາໃຊ້. ກົດລະບຽບຕົ້ນຕໍແມ່ນວ່າກົດຫມາຍຂອງປະເທດຂອງຜູ້ຂາຍຫຼືຜູ້ໃຫ້ບໍລິການນໍາໃຊ້ກັບຂໍ້ຕົກລົງ. ນີ້ຮັບປະກັນການຄາດເດົາແລະຄວາມແນ່ນອນທາງດ້ານກົດຫມາຍ. ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ສໍາຄັນ, ຕົວຢ່າງໃນກໍລະນີຂອງສັນຍາການຊື້ຜູ້ບໍລິໂພກ: ໃນກໍລະນີດັ່ງກ່າວ, ກົດຫມາຍວ່າດ້ວຍທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງຜູ້ບໍລິໂພກນໍາໃຊ້, ບໍ່ວ່າຈະເປັນທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ. ນີ້ສະຫນອງການປົກປ້ອງຜູ້ບໍລິໂພກພິເສດໃນການເຮັດທຸລະກໍາຂ້າມຊາຍແດນ. ດັ່ງນັ້ນ, ມັນເປັນສິ່ງຈໍາເປັນໃນເວລາທີ່ຮ່າງສັນຍາລະຫວ່າງປະເທດບໍ່ພຽງແຕ່ເລືອກກົດຫມາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້, ແຕ່ຍັງຕ້ອງຄໍານຶງເຖິງກົດລະບຽບສະເພາະແລະຂໍ້ຍົກເວັ້ນຂອງກົດລະບຽບ Rome I.
7. ການເຊື່ອມຕໍ່ໃກ້ຊິດກັບປະເທດອື່ນ: ການຍົກເວັ້ນທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ
ໃນບາງກໍລະນີ, ຂໍ້ຕົກລົງອາດຈະມີຄວາມໃກ້ຊິດກັບປະເທດອື່ນນອກເຫນືອຈາກປະເທດຂອງຜູ້ຂາຍຫຼືຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ. ກົດລະບຽບຂອງ Rome I ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໃຫ້ຂໍ້ຍົກເວັ້ນ: ຖ້າສະຖານະການທັງຫມົດຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າຂໍ້ຕົກລົງແມ່ນມີຄວາມໃກ້ຊິດກັບປະເທດອື່ນ, ກົດຫມາຍຂອງປະເທດນັ້ນອາດຈະຖືກປະກາດວ່າໃຊ້ໄດ້, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີທາງເລືອກທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງກົດຫມາຍ. ນີ້ສະຫນອງຄວາມຄ່ອງຕົວເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມຍຸດຕິທໍາສໍາລັບການພົວພັນທາງເສດຖະກິດແລະທາງດ້ານກົດຫມາຍຕົວຈິງລະຫວ່າງສອງຝ່າຍ. ນອກຈາກນັ້ນ, ສົນທິສັນຍາສາກົນ, ເຊັ່ນ: ສົນທິສັນຍາການຂາຍວຽນນາ, ອາດຈະມີອິດທິພົນຕໍ່ການປະຕິບັດຂອງກົດຫມາຍ. ສໍາລັບຕົວຢ່າງ, ສົນທິສັນຍາການຂາຍ Vienna ອັດຕະໂນມັດນໍາໃຊ້ກັບສັນຍາການຂາຍລະຫວ່າງປະເທດລະຫວ່າງພາກສ່ວນມືອາຊີບ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າພາກສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງຢ່າງຊັດເຈນຍົກເວັ້ນມັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເຖິງວ່າຈະມີທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ, ສົນທິສັນຍາການຂາຍຫຼືກົດຫມາຍຂອງປະເທດອື່ນອາດຈະຖືກປະກາດວ່າມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຖ້າມີການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ໃກ້ຊິດ. ດັ່ງນັ້ນ, ມັນເປັນສິ່ງສໍາຄັນຫຼາຍໃນເວລາຮ່າງສັນຍາສາກົນເພື່ອພິຈາລະນາບໍ່ພຽງແຕ່ຈົດຫມາຍຂອງທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ, ແຕ່ຍັງສະຖານະການຕົວຈິງແລະຜົນກະທົບທີ່ເປັນໄປໄດ້ຂອງສົນທິສັນຍາສາກົນ.
4. ຕາຕະລາງປຽບທຽບ: ເມື່ອກົດໝາຍໃດນຳໃຊ້
| ປະເພດສັນຍາ | ດ້ວຍການເລືອກກົດໝາຍ | ໂດຍບໍ່ມີທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ | ຄຸນນະສົມບັດພິເສດ |
|---|---|---|---|
| ສັນຍາການຂາຍລະຫວ່າງປະເທດ (B2B) | ກົດໝາຍເລືອກ | ສົນທິສັນຍາການຂາຍ Vienna â†' Rome I (ກົດຫມາຍຂອງຜູ້ຂາຍ) | ສົນທິສັນຍາການຂາຍວຽນນາອາດຈະຖືກຍົກເວັ້ນ; ຂໍ້ຍົກເວັ້ນສໍາລັບສະຫະລາຊະອານາຈັກຫຼັງຈາກ Brexit |
| ສັນຍາການບໍລິການ | ທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ | Rome I: ກົດຫມາຍຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ | ຂໍ້ຍົກເວັ້ນສໍາລັບສັນຍາຜູ້ບໍລິໂພກ |
| ສັນຍາວ່າຈ້າງງານ | ທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ * | Rome I: ກົດຫມາຍວ່າດ້ວຍສະຖານທີ່ຂອງການເຮັດວຽກ | *ບົດບັນຍັດປ້ອງກັນຍັງຄົງນຳໃຊ້ໄດ້ |
| ການຊື້ຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ | ກົດຫມາຍວ່າດ້ວຍການເລືອກ * | Rome I: ກົດຫມາຍຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ | * ຜູ້ບໍລິໂພກຮັກສາການປົກປ້ອງໃນປະເທດທີ່ຢູ່ອາໃສ |
| ຂໍ້ຕົກລົງການຂົນສົ່ງ | ກົດໝາຍເລືອກ | Rome I: ກົດຫມາຍວ່າດ້ວຍຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ | ສົນທິສັນຍາສາກົນມັກນຳໃຊ້ |
5. ຄູ່ມືຂັ້ນຕອນການກໍານົດກົດຫມາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້
ຂັ້ນຕອນທີ 1: ກວດສອບວ່າພາກສ່ວນໄດ້ມີການເລືອກຂອງກົດຫມາຍ
ກ່ອນອື່ນ ໝົດ, ຊອກຫາທາງເລືອກຂອງກົດ ໝາຍ ໃນສັນຍາ. ປົກກະຕິແລ້ວເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນພົບເຫັນຢູ່ໃນຂໍ້ກໍານົດສຸດທ້າຍທີ່ມີຄໍາສັບຕ່າງໆເຊັ່ນ:
- 'ສັນຍານີ້ຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ'
- "ຂໍ້ຕົກລົງນີ້ຈະຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດຫມາຍຂອງໂຮນລັງ"
- "ຂໍ້ຕົກລົງນີ້ຈະຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດຫມາຍຂອງໂຮນລັງ"
ເປັນທາງເລືອກທີ່ຊັດເຈນຂອງກົດຫມາຍ ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈະແຈ້ງໃນສັນຍາ. ທາງເລືອກທີ່ມີລັກສະນະທາງກົດຫມາຍ ອາດຈະເຫັນໄດ້ຊັດເຈນຈາກປັດໃຈເຊັ່ນ:
- ອ້າງອີງເຖິງກົດໝາຍສະເພາະ
- ການນໍາໃຊ້ຂໍ້ກໍານົດຈາກລະບົບກົດຫມາຍສະເພາະ
- ການເລືອກສານທີ່ມີຄວາມສາມາດຂອງປະເທດສະເພາະ
ອີງຕາມການ Rome I ມາດຕາ 3, ທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍຈະຕ້ອງເຫັນໄດ້ຊັດເຈນຈາກຄໍາສັບຂອງສັນຍາຫຼືສະຖານະການຂອງກໍລະນີ.
ຂັ້ນຕອນທີ 2: ການກໍານົດລະບຽບການຫຼືສົນທິສັນຍາໄດ້ນໍາໃຊ້
In ສັນຍາການຂາຍລະຫວ່າງປະເທດ ລະຫວ່າງພາກສ່ວນວິຊາສະເພາະ, ໄດ້ ສົນທິສັນຍາການຂາຍວຽນນາ ສ່ວນຫຼາຍມັກ. ສົນທິສັນຍານີ້ນຳໃຊ້ຖ້າ:
- ສອງຝ່າຍໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນຢູ່ປະເທດທີ່ໄດ້ລົງນາມໃນສົນທິສັນຍາ
- ຂໍ້ຕົກລົງກ່ຽວກັບຊັບສິນທີ່ເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້ (ບໍ່ແມ່ນຊັບສິນຫຼືການບໍລິການເຄື່ອນຍ້າຍ)
- ກໍລະນີບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຊື້ຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ
ກະລຸນາບັນທຶກ: ການເລືອກສານໂຮນລັງເປັນເວທີບໍ່ໄດ້ອັດຕະໂນມັດຫມາຍຄວາມວ່າກົດຫມາຍຂອງໂຮນລັງນໍາໃຊ້. ດັ່ງນັ້ນສານໂຮນລັງສາມາດຟັງການຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບກົດຫມາຍຕ່າງປະເທດທີ່ນໍາໃຊ້.
ຖ້າກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້ແມ່ນຂອງປະເທດທີ່ເປັນພາຄີຂອງສົນທິສັນຍາການຂາຍວຽນນາ, ສົນທິສັນຍາດັ່ງກ່າວອາດຈະຍັງນຳໃຊ້ໄດ້.
- ສອງຝ່າຍໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນຢູ່ປະເທດທີ່ໄດ້ລົງນາມໃນສົນທິສັນຍາ
- ກໍລະນີກ່ຽວກັບຊັບສິນທີ່ເຄື່ອນຍ້າຍ (ບໍ່ແມ່ນຊັບສິນຫຼືການບໍລິການ)
- ມັນບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຊື້ຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ
ໄດ້ ລະບຽບ Rome I ກໍານົດກົດຫມາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ສໍາລັບພັນທະສັນຍາພາຍໃນສະຫະພາບເອີຣົບ, ໃນຂະນະທີ່ Rome II ໃຊ້ໄດ້ກັບພັນທະທີ່ບໍ່ແມ່ນສັນຍາເຊັ່ນ: ການບິດເບືອນ ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜະລິດຕະພັນ.
ຂັ້ນຕອນທີ 3: ນໍາໃຊ້ປັດໃຈເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ຖືກຕ້ອງ
ຖ້າບໍ່ມີທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ, ໄດ້ ກົດລະບຽບຫລັກຂອງ Rome I ມາດຕາ 4 ນຳໃຊ້: ກົດໝາຍຂອງປະເທດທີ່ພັກປະຕິບັດໜ້າທີ່ມີລັກສະນະເປັນບ່ອນຢູ່ອາໄສ. ນັກສະແດງລັກສະນະປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນຝ່າຍປະຕິບັດພັນທະທີ່ບໍ່ແມ່ນເງິນ.
ລັກສະນະການປະຕິບັດ ໝາຍ ຄວາມວ່າ:
- ສໍາລັບສັນຍາການຂາຍ: ການຈັດສົ່ງສິນຄ້າ (ສິດຂອງຜູ້ຂາຍ)
- ສໍາລັບສັນຍາການບໍລິການ: ການບໍລິການ (ສິດທິຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ)
- ໃນກໍລະນີຂອງສັນຍາເຊົ່າ: ເຮັດໃຫ້ສິນຄ້າມີ (ສິດເຈົ້າຂອງເຮືອນ)
ກົດລະບຽບສະເພາະ ນຳໃຊ້ກັບ:
- ການຊື້ຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ (ມາດຕາ 6): ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍປະເທດທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ
- ສັນຍາການຈ້າງງານ (ມາດຕາ 8): ກົດໝາຍຂອງປະເທດທີ່ເຮັດວຽກເປັນປົກກະຕິ
ໄດ້ ຂໍ້ຫຍໍ້ ກໍານົດວ່າຖ້າຫາກວ່າມັນເຫັນໄດ້ຊັດເຈນຈາກສະຖານະການທັງຫມົດທີ່ມີຄວາມໃກ້ຊິດກັບປະເທດອື່ນ, ກົດຫມາຍຂອງປະເທດອື່ນນັ້ນຖືກນໍາໃຊ້.
6. ຄວາມຜິດພາດທົ່ວໄປກ່ຽວກັບກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້
ຄວາມຜິດພາດ 1: ຄວາມສັບສົນລະຫວ່າງກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ກັບສານທີ່ມີຄວາມສາມາດ ຜູ້ປະກອບການຫຼາຍຄົນຄິດວ່າຖ້າພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ສານໂຮນລັງມີຄວາມສາມາດໃນການ, ກົດຫມາຍຂອງໂຮນລັງຈະນໍາໃຊ້ໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ອັນນີ້ແມ່ນບໍ່ຖືກຕ້ອງ – ທັງສອງດ້ານຕ້ອງໄດ້ຮັບການຄວບຄຸມຢ່າງຈະແຈ້ງ. ໃນການດໍາເນີນຄະດີທາງກົດໝາຍ, ຝ່າຍໜຶ່ງອາດຈະຮຽກຮ້ອງກົດໝາຍຂອງປະເທດອື່ນ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມີຄວາມສຳຄັນທີ່ຈະບັນທຶກທັງສອງທາງເລືອກຢ່າງຈະແຈ້ງ.
ຄວາມຜິດພາດທີ 2: ການໃຊ້ຄຳສັບພາສາອັງໂກລ-ອາເມຣິກາ ໃນທາງເລືອກກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ ທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍສໍາລັບ 'ກົດຫມາຍໂຮນລັງ' ສາມາດສັບສົນ, ເພາະວ່າມັນບໍ່ຊັດເຈນວ່ານີ້ຫມາຍເຖິງກົດຫມາຍຂອງໂຮນລັງທີ່ສໍາຄັນຫຼືກົດລະບຽບການຂັດແຍ້ງຂອງໂຮນລັງ.
ຄວາມຜິດພາດທີ 3: ລືມບົດບັນຍັດການປົກປ້ອງພະນັກງານ/ຜູ້ບໍລິໂພກ ທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍຕ່າງປະເທດບໍ່ໄດ້ຍົກເວັ້ນທ່ານຈາກກົດລະບຽບການປົກປ້ອງຊາວໂຮນລັງບັງຄັບສໍາລັບພະນັກງານຫຼືຜູ້ບໍລິໂພກ.
ຄວາມຜິດພາດ 4: ບໍ່ໄດ້ຖືເອົາສົນທິສັນຍາການຂາຍວຽນນາເຂົ້າໃນບັນຊີການຂາຍລະຫວ່າງປະເທດ ໃນສັນຍາການຂາຍລະຫວ່າງປະເທດ, ສົນທິສັນຍາການຂາຍວຽນນາມັກຈະໃຊ້ອັດຕະໂນມັດ, ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ມີການກ່າວເຖິງຢ່າງຈະແຈ້ງ.
ເຄັດລັບ Pro: ສະເຫມີຄວບຄຸມທັງສອງດ້ານຢ່າງຈະແຈ້ງໃນສັນຍາລະຫວ່າງປະເທດ: "ຂໍ້ຕົກລົງນີ້ຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດຫມາຍຂອງໂຮນລັງແລະການຂັດແຍ້ງຈະຖືກແກ້ໄຂໂດຍສານ Dutch ທີ່ມີຄວາມສາມາດ."
7. ຕົວຢ່າງການປະຕິບັດ: ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ IT ຂອງໂຮນລັງແລະລູກຄ້າເຍຍລະມັນ
ກໍລະນີ: ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ SaaS ຂອງໂຮນລັງເຮັດສັນຍາການບໍລິການກັບບໍລິສັດຂ້າມຊາດຂອງເຢຍລະມັນໂດຍບໍ່ໄດ້ເລືອກຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງເກີດຂຶ້ນໃນໄລຍະການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນແລະການຈໍາກັດຄວາມຮັບຜິດຊອບຫຼັງຈາກການລະເມີດຂໍ້ມູນ.
ສະຖານະການເບື້ອງຕົ້ນ:
- ສັນຍາມີພຽງແຕ່ທາງເລືອກຂອງເວທີສໍາລັບສານຂອງໂຮນລັງ
- ບໍ່ມີທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍລວມຢູ່ໃນສັນຍາ
- ການຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບຄວາມເສຍຫາຍ€ 500,000
ກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ກາຍເປັນຄວາມກ່ຽວຂ້ອງໂດຍສະເພາະໃນທັນທີທີ່ເກີດຂໍ້ຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງຝ່າຍຕ່າງໆ, ເພາະວ່າມັນຕ້ອງໄດ້ກຳນົດວ່າກົດໝາຍແຫ່ງຊາດໃດໃຊ້ໄດ້ກັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງ.
ຂັ້ນຕອນໃນການວິເຄາະ:
- ບໍ່ມີທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍ: ລະບຽບ Rome I ກຳນົດກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້
- ລັກສະນະການປະຕິບັດ: ບໍລິການດ້ານໄອທີທີ່ສະໜອງໃຫ້ໂດຍຝ່າຍໂຮນລັງ
- ກົດລະບຽບຫຼັກ 4: ກົດໝາຍໂຮນລັງນຳໃຊ້
- ການກວດສອບຂໍ້ຫຍໍ້ທໍ້: ບໍ່ມີການເຊື່ອມຕໍ່ໃກ້ຊິດກັບເຢຍລະມັນ
ຜົນສຸດທ້າຍພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ:
- ຂໍ້ຈໍາກັດຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຖືກຕ້ອງ (ສະຫນອງໃຫ້ສົມເຫດສົມຜົນ)
- ການຊົດເຊີຍຈໍາກັດຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍໂດຍກົງ
- ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຫຼັກຖານສໍາລັບການລະເມີດຂໍ້ມູນແມ່ນຂຶ້ນກັບຝ່າຍເຢຍລະມັນ
ການປຽບທຽບກັບຜົນໄດ້ຮັບທີ່ເປັນໄປໄດ້ພາຍໃຕ້ກົດຫມາຍເຢຍລະມັນ:
- ກົດລະບຽບຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ເຄັ່ງຄັດ
- ການຊົດເຊີຍທີ່ສູງຂຶ້ນເປັນໄປໄດ້
- ການແຜ່ກະຈາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນຂອງພາລະຂອງຫຼັກຖານສະແດງ
| ລັກສະນະ | ກົດໝາຍໂຮນລັງ | ກົດໝາຍເຢຍລະມັນ |
|---|---|---|
| ຈໍາກັດຄວາມຮັບຜິດຊອບ | ຖືກຕ້ອງຖ້າສົມເຫດສົມຜົນ | ການປະເມີນທີ່ເຄັ່ງຄັດ |
| ການຊົດເຊີຍ | €125,000 (ມີຈຳນວນຈຳກັດ) | € 350,000 (ໃຈກວ້າງກວ່າ) |
| ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງດ້ານກົດຫມາຍ | ທັງສອງຝ່າຍຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງຕົນເອງ | ພັກເຢຍລະມັນຊະນະແລະພັກໂຮນລັງຈ່າຍ |
ຕົວຢ່າງນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ສາມາດເຮັດໃຫ້ຄວາມແຕກຕ່າງທາງດ້ານການເງິນຫຼາຍກ່ວາ 200,000.
8. ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆກ່ຽວກັບກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້
ຄໍາຖາມທີ 1: ຂ້ອຍສາມາດນຳໃຊ້ກົດໝາຍໂຮນລັງກັບສັນຍາສາກົນຂອງຂ້ອຍໄດ້ສະເໝີບໍ?
A1: ແມ່ນແລ້ວ, ທ່ານສາມາດເລືອກກົດຫມາຍຂອງໂຮນລັງເກືອບສະເຫມີ, ຍົກເວັ້ນໃນກໍລະນີຂອງການສະຫນອງການປົກປ້ອງຜູ້ບໍລິໂພກແລະພະນັກງານ. ກົດລະບຽບບັງຄັບເຫຼົ່ານີ້ຍັງຄົງໃຊ້ໄດ້ໂດຍບໍ່ຄໍານຶງເຖິງທາງເລືອກຂອງກົດຫມາຍຂອງທ່ານ.
Q2: ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າຄູ່ສັນຍາຕ່າງປະເທດຂອງຂ້ອຍຍົກເວັ້ນສົນທິສັນຍາການຂາຍວຽນນາ?
A2: ໃນກໍລະນີນັ້ນ, ກົດລະບຽບ Rome I ນໍາໃຊ້ເພື່ອກໍານົດກົດຫມາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້. ປົກກະຕິແລ້ວ, ກົດຫມາຍຂອງຜູ້ຂາຍນໍາໃຊ້ຖ້າຫາກວ່າບໍ່ມີທາງເລືອກຢ່າງຈະແຈ້ງຂອງກົດຫມາຍໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້. ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ສົນທິສັນຍາການຂາຍວຽນນາອາດຈະຖືກນຳໃຊ້, ຂຶ້ນກັບສະຖານະການ ແລະ ເງື່ອນໄຂການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແມ່ນບັນລຸໄດ້ຫຼືບໍ່.
Q3: ທາງເລືອກຂອງຂ້ອຍກ່ຽວກັບກົດຫມາຍຍັງໃຊ້ກັບການຮຽກຮ້ອງທີ່ບໍ່ແມ່ນສັນຍາເຊັ່ນ: ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜະລິດຕະພັນບໍ?
A3: ບໍ່, ກົດລະບຽບ Rome II ໃຊ້ກັບເລື່ອງນີ້, ດ້ວຍປັດໃຈເຊື່ອມຕໍ່ຂອງຕົນເອງ. ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜະລິດຕະພັນມັກຈະຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດຫມາຍຂອງປະເທດທີ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນ.
Q4: ສານໂຮນລັງສາມາດປະຕິບັດກົດຫມາຍຕ່າງປະເທດໄດ້ບໍ?
A4: ແມ່ນແລ້ວ, ສານຂອງໂຮນລັງໃຊ້ກົດຫມາຍຕ່າງປະເທດເປັນປະຈໍາຖ້າກົດລະບຽບຂໍ້ຂັດແຍ່ງຕ້ອງການ. ຈາກນັ້ນ ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ກວດກາກົດໝາຍຕ່າງປະເທດ ແລະ ນຳໃຊ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
Q5: ຈະເປັນແນວໃດຖ້າສັນຍາໄດ້ຖືກປະຕິບັດໃນປະເທດທີສາມ?
A5: ສະຖານທີ່ຂອງການປະຕິບັດແມ່ນພຽງແຕ່ປັດໄຈຫນຶ່ງ. ກົດຫມາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ຖືກກໍານົດໂດຍກົດລະບຽບ Rome I, ບໍ່ແມ່ນອັດຕະໂນມັດໂດຍສະຖານທີ່ປະຕິບັດ.
9. ສະຫຼຸບ: ຈຸດສໍາຄັນກ່ຽວກັບກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້
ການຮຽນຮູ້ກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ແມ່ນຈຳເປັນສຳລັບທຸລະກິດສາກົນທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ. ຫ້າຈຸດສໍາຄັນຄື:
- ສະເຫມີເຮັດໃຫ້ທາງເລືອກທີ່ຊັດເຈນຂອງກົດຫມາຍ ໃນຂໍ້ຕົກລົງສາກົນເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການບໍ່ແນ່ນອນ
- ຈໍາແນກລະຫວ່າງກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ ແລະສານທີ່ມີຄວາມສາມາດ – ຄວບຄຸມທັງສອງດ້ານແຍກຕ່າງຫາກ
- ຄໍານຶງເຖິງຂໍ້ກໍານົດການປົກປ້ອງ ສໍາລັບພະນັກງານ ແລະຜູ້ບໍລິໂພກທີ່ຍັງຄົງໃຊ້ໄດ້ສະເໝີ
- ກວດເບິ່ງວ່າສົນທິສັນຍາການຂາຍ Vienna ໃຊ້ໄດ້ກັບສັນຍາການຂາຍລະຫວ່າງປະເທດ
- ຖ້າສົງໃສ, ໃຫ້ປຶກສາຜູ້ຊ່ຽວຊານ ໃນກົດໝາຍສາກົນເອກະຊົນ
ກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ທີ່ເລືອກໄວ້ເປັນຢ່າງດີສາມາດປະຢັດໄດ້ຫຼາຍພັນປອນ ແລະປ້ອງກັນຄວາມບໍ່ແນ່ນອນທາງດ້ານກົດໝາຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ລົງທຶນໃຫ້ຄໍາແນະນໍາດ້ານກົດໝາຍແບບມືອາຊີບເມື່ອຮ່າງສັນຍາສາກົນ.
