ການເຈລະຈາທີ່ດຳເນີນເປັນເວລາຫຼາຍເດືອນ, ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ທຸກຄົນຄິດວ່າໄດ້ເຮັດແລ້ວ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຝ່າຍໜຶ່ງກໍ່ຍ່າງໜີໄປ. ຄຳຖາມທີ່ຕາມມາແມ່ນຄືກັນສະເໝີ: ເຂົາເຈົ້າສາມາດເຮັດແບບນັ້ນໄດ້ງ່າຍໆບໍ, ແລະໃຜຈ່າຍຄ່າວຽກທີ່ເຮັດແລ້ວ? ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງໃຫ້ຄຳຕອບທີ່ຊັດເຈນ, ແລະມັນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຄາດຫວັງ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແມ່ນວ່າທ່ານອາດຈະຢຸດການເຈລະຈາ. ຄວາມຮັບຜິດຊອບແມ່ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ, ແລະຂອບເຂດສຳລັບມັນແມ່ນສູງ.
ໜ້ານີ້ກຳນົດວ່າເວລາໃດທີ່ການແຍກຕົວກາຍເປັນການກະທຳທີ່ຜິດ, ສິ່ງທີ່ຝ່າຍທີ່ຜິດຫວັງສາມາດຮຽກຮ້ອງໄດ້, ສິ່ງທີ່ສານຈະພິຈາລະນາແທ້ໆ, ແລະ — ເປັນປະໂຫຍດຫຼາຍກວ່າ — ວິທີເຮັດໃຫ້ຄຳຖາມທັງໝົດໝົດໄປກ່ອນທີ່ມັນຈະເກີດຂຶ້ນ.
ການເຈລະຈາແມ່ນຄວາມສຳພັນທາງກົດໝາຍແລ້ວ
ນັບແຕ່ເວລາທີ່ບັນດາຝ່າຍເຂົ້າຮ່ວມການເຈລະຈາ ພວກເຂົາບໍ່ແມ່ນຄົນແປກໜ້າອີກຕໍ່ໄປ. ນັບຕັ້ງແຕ່ຄຳຕັດສິນຂອງສານສູງສຸດ Baris/Riezenkamp ໃນປີ 1957, ໄດ້ມີການຕັດສິນວ່າບັນດາຝ່າຍເຈລະຈາຈະເຂົ້າສູ່ສາຍພົວພັນພິເສດທີ່ປົກຄອງດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ, ເຊິ່ງແຕ່ລະຄົນຕ້ອງຄຳນຶງເຖິງຜົນປະໂຫຍດທີ່ຊອບທຳຂອງກັນແລະກັນ. ມາດຕາ 6:2 ແລະ 6:248 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ ປະຕິບັດຫຼັກການດັ່ງກ່າວຜ່ານກົດໝາຍວ່າດ້ວຍພັນທະ.
ສາຍພົວພັນດັ່ງກ່າວມີຜົນສະທ້ອນກ່ອນທີ່ສັນຍາໃດໆຈະມີຂຶ້ນ. ມັນສາມາດເຮັດໃຫ້ເກີດໜ້າທີ່ໃນການເປີດເຜີຍຂໍ້ມູນທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຕ້ອງການຢ່າງຈະແຈ້ງ, ໜ້າທີ່ທີ່ຈະບໍ່ເຈລະຈາພ້ອມໆກັນໃນຂະນະທີ່ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜູກພັນສະເພາະ, ແລະ — ຫົວຂໍ້ຂອງໜ້ານີ້ — ຈຳກັດພຽງແຕ່ການຍ່າງໜີໄປ.
ມາດຕະຖານ: ເວລາທີ່ການແຍກອອກເປັນການຜິດກົດໝາຍ
ກົດລະບຽບທີ່ໃຊ້ບັງຄັບແມ່ນມາຈາກຄຳຕັດສິນຂອງສານສູງສຸດລົງວັນທີ 12 ສິງຫາ 2005 ໃນ CBB/JPO. ການຢຸດການເຈລະຈາແມ່ນຜິດພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນຈະ ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ , ບໍ່ວ່າຈະເປັນຍ້ອນຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຂອງອີກຝ່າຍໜຶ່ງຢ່າງມີເຫດຜົນວ່າສັນຍາຈະເກີດຂຶ້ນ, ຫຼືຍ້ອນສະພາບການອື່ນໆຂອງກໍລະນີ. ສານສູງສຸດໄດ້ອະທິບາຍເລື່ອງນີ້ໃນແງ່ມຸມທີ່ສຳຄັນ: ມັນເປັນມາດຕະຖານທີ່ເຂັ້ມງວດ, ແລະເປັນມາດຕະຖານທີ່ຕ້ອງການຄວາມຍັບຍັ້ງຈາກສານ.
ມີສາມຢ່າງຕາມມາຈາກຖ້ອຍຄຳນັ້ນ, ແລະ ພວກມັນຕັດສິນກໍລະນີສ່ວນໃຫຍ່.
- ຄ່າເລີ່ມຕົ້ນແມ່ນອິດສະລະພາບ. ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງອາດຈະແຍກທາງກັນ. ຝ່າຍທີ່ຜິດຫວັງຕ້ອງພິສູດວ່າເປັນຫຍັງການແຍກທາງກັນນີ້ຈຶ່ງຂ້າມເສັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນໃນທາງກັບກັນ.
- ການເພິ່ງພາອາໄສຕ້ອງມີເຫດຜົນ. ການຫວັງວ່າຂໍ້ຕົກລົງຈະສຳເລັດນັ້ນຍັງບໍ່ພຽງພໍ. ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຕ້ອງເປັນຄວາມເຊື່ອໝັ້ນວ່າການປະພຶດຂອງອີກຝ່າຍໜຶ່ງເຮັດໃຫ້ມີເຫດຜົນ.
- ຊ່ວງເວລາທີ່ແຕກແຍກແມ່ນຖືກຕັດສິນໃນສະພາບການ. ສານພິຈາລະນາວ່າການເຈລະຈາພັດທະນາໄປແນວໃດ, ສິ່ງທີ່ແຕ່ລະຝ່າຍໄດ້ເຮັດ, ແລະວ່າສະຖານະການມີການປ່ຽນແປງຫຼືບໍ່ໃນລະຫວ່າງນັ້ນ. ຝ່າຍທີ່ຢຸດຕິການເຈລະຈາຍ້ອນຕະຫຼາດມີການປ່ຽນແປງຈະຢູ່ໃນຖານະທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຝ່າຍທີ່ຢຸດຕິການເຈລະຈາເພາະວ່າມີຂໍ້ສະເໜີທີ່ດີກວ່າມາຮອດໃນຂະນະທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າຂໍ້ຕົກລົງໄດ້ປິດແລ້ວ.
ສານໃດແດ່ທີ່ໄດ້ພິຈາລະນາ
ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກໍລະນີແມ່ນຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຂໍ້ເທັດຈິງ, ແຕ່ຮູບແບບການດຳເນີນໄປຊ້ຳໆ. ສະຖານະການທີ່ໄດ້ໃຫ້ນ້ຳໜັກແກ່ຝ່າຍທີ່ຜິດຫວັງລວມມີຂໍ້ຕົກລົງກ່ຽວກັບຈຸດສຳຄັນທັງໝົດໂດຍມີພຽງແຕ່ພິທີການທີ່ຍັງຄ້າງຢູ່, ຮ່າງສຸດທ້າຍທີ່ກະກຽມຮ່ວມກັນ, ຝ່າຍທີ່ຖືກຊຸກຍູ້ໃຫ້ເລີ່ມຕົ້ນເຮັດວຽກ ຫຼື ຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍກ່ອນການລົງນາມ, ແລະ ການຮັບປະກັນກ່ຽວກັບຜົນໄດ້ຮັບ. ສະຖານະການທີ່ໃຫ້ນ້ຳໜັກໃນທາງກົງກັນຂ້າມລວມມີຈຸດເປີດກ່ຽວກັບລາຄາ ຫຼື ຂອບເຂດ, ການສະຫງວນໄວ້ຢ່າງຈະແຈ້ງ, ຝ່າຍທີ່ສືບຕໍ່ເຈລະຈາກັບຜູ້ອື່ນ, ແລະ ການປ່ຽນແປງຂໍ້ເທັດຈິງພື້ນຖານເຊັ່ນ: ການເງິນທີ່ລົ້ມເຫຼວ ຫຼື ໃບອະນຸຍາດທີ່ຖືກປະຕິເສດ.
ສາມໄລຍະ, ແລະສິ່ງທີ່ຍັງເຫຼືອຂອງພວກມັນ
ການປະຕິບັດຂອງໂຮນລັງຍັງຄົງໃຊ້ກັບລຳດັບຈາກຄຳຕັດສິນຂອງສານສູງສຸດ Plas/Valburg ໃນປີ 1982, ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຄວນຮູ້ເພາະວ່າມັນເປັນວິທີທີ່ຈົດໝາຍຂອງອີກຝ່າຍໜຶ່ງຈະຖືກກຳນົດໄວ້.
| ໄລຍະ | ບ່ອນທີ່ການເຈລະຈາຢືນຢູ່ | ຜົນຂອງການແຕກແຍກ |
|---|---|---|
| ຫນ້າທໍາອິດ | ການເຈລະຈາໃນຕອນຕົ້ນ, ບໍ່ມີຫຍັງຕົກລົງກັນ | ແຍກທາງກັນໄດ້ຢ່າງອິດສະຫຼະ; ແຕ່ລະຝ່າຍຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງຕົນເອງ |
| ຄັ້ງທີສອງ | ການເຈລະຈາກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ, ແຕ່ບໍ່ມີການອີງໃສ່ສັນຍາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ | ການຕັດຂາດແມ່ນບໍ່ເສຍຄ່າ, ແຕ່ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍອີກຝ່າຍໜຶ່ງອາດຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊົດເຊີຍຄືນ. |
| ທີສາມ | ອີກຝ່າຍໜຶ່ງສາມາດສົມມຸດຕິຖານໄດ້ຢ່າງມີເຫດຜົນວ່າສັນຍາຈະສົ່ງຜົນໃຫ້ | ການຢຸດຕິການຄົບຫາກັນອາດຈະເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້: ຄ່າເສຍຫາຍ, ເຊິ່ງອາດລວມເຖິງການສູນເສຍກຳໄລ, ຫຼື ຄຳສັ່ງໃຫ້ສືບຕໍ່ການເຈລະຈາ |
ມີລາຍລະອຽດເລັກນ້ອຍທີ່ຄວນເວົ້າຢ່າງຊື່ສັດ, ເພາະມັນມີຢູ່ໃນວັນນະຄະດີ. CBB/JPO ບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງ Plas/Valburg ເລີຍ, ແລະມັນສ້າງມາດຕະຖານທີ່ເຂັ້ມງວດອັນດຽວແທນທີ່ຈະເປັນມາດຕະຖານທີ່ຄ່ອຍໆຂະຫຍາຍອອກມາ. ຜູ້ຂຽນບາງຄົນອ່ານວ່າມັນເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະທີສອງ. ຄົນອື່ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ CBB/JPO ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຮຽກຮ້ອງກຳໄລທີ່ສູນເສຍເທົ່ານັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຄຳຕັດສິນບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງການຮຽກຮ້ອງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ສານຊັ້ນຕົ້ນຍັງສືບຕໍ່ຕັດສິນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການເຈລະຈາໃນກໍລະນີທີ່ເໝາະສົມ, ໂດຍອີງໃສ່ຜົນກະທົບເສີມຂອງຄວາມສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳ ແທນທີ່ຈະເປັນການທົດສອບ CBB/JPO ທີ່ເຂັ້ມງວດ. ບົດຮຽນທີ່ເປັນປະໂຫຍດ: ການຮຽກຮ້ອງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍມີໂອກາດທີ່ດີກວ່າການຮຽກຮ້ອງກຳໄລທີ່ສູນເສຍຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ແລະທັງສອງບໍ່ຄວນໂຕ້ຖຽງກັນຄືກັບວ່າພວກເຂົາຢືນຢູ່ ຫຼື ລົ້ມລົງນຳກັນ.
ສິ່ງທີ່ສາມາດຮຽກຮ້ອງໄດ້
- ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການເຈລະຈາ (ດອກເບ້ຍທາງລົບ). ທີ່ປຶກສາພາຍນອກ, ການກວດສອບຢ່າງລະອຽດ, ວຽກງານວິສະວະກຳ ຫຼື ການອອກແບບ, ການເດີນທາງ. ນີ້ແມ່ນການຮຽກຮ້ອງທີ່ສ່ວນຫຼາຍມັກຈະປະສົບຜົນສຳເລັດ, ແລະ ມັນໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈາກໃບແຈ້ງໜີ້ທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເຮັດຫຍັງ ແລະ ເວລາໃດ.
- ກຳໄລທີ່ສູນເສຍໄປ (ດອກເບ້ຍໃນທາງບວກ). ສິ່ງທີ່ຜູ້ຮຽກຮ້ອງຈະໄດ້ຮັບຖ້າສັນຍາໄດ້ຖືກສະຫຼຸບແລ້ວ. ສິ່ງນີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີໄລຍະທີສາມ ແລະ ດັ່ງນັ້ນມາດຕະຖານທີ່ເຂັ້ມງວດຢ່າງເຕັມທີ່. ມັນບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຮັບ.
- ຄຳສັ່ງໃຫ້ສືບຕໍ່ການເຈລະຈາ. ສານສາມາດສັ່ງໃຫ້ບັນດາຝ່າຍກັບຄືນສູ່ໂຕະເຈລະຈາ, ບາງຄັ້ງກໍ່ເປັນການດຳເນີນຄະດີໂດຍຫຍໍ້ ແລະ ເສີມດ້ວຍການລົງໂທດ. ມັນເປັນການແກ້ໄຂທີ່ແທ້ຈິງທີ່ຄູ່ສັນຍາກຳລັງເຄື່ອນໄຫວແທນທີ່ຈະຖອນຕົວຢ່າງແທ້ຈິງ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຫ້ສັນຍາມີຢູ່ໄດ້.
ບໍ່ວ່າວິທີການໃດກໍຕາມ, ພາລະໃນການພິສູດແມ່ນຂຶ້ນກັບຝ່າຍທີ່ຖືກປະໄວ້. ນັ້ນເຮັດໃຫ້ບັນທຶກການເຈລະຈາເປັນສິ່ງຕັດສິນ: ບົດບັນທຶກການປະຊຸມ, ຮ່າງພ້ອມວັນທີ, ອີເມວຢືນຢັນສິ່ງທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນໃນກອງປະຊຸມ, ແລະຂໍ້ຄວາມໃດໆທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງສະແດງຄວາມໝັ້ນໃຈກ່ຽວກັບຜົນໄດ້ຮັບ.
ວິທີການຫຼີກລ່ຽງຄຳຖາມທັງໝົດ
ເກືອບທັງໝົດຂອງຄວາມສ່ຽງນີ້ແມ່ນສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້, ທັງສອງຝ່າຍ, ໂດຍເອກະສານທີ່ໃຊ້ເວລາກະກຽມໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ.
ໃຊ້ການຈອງ, ແລະໃຊ້ມັນຢ່າງຖືກຕ້ອງ
ການສະຫງວນໄວ້ - ຕ້ອງໄດ້ຮັບການອະນຸມັດຈາກຄະນະກຳມະການ, ຂຶ້ນກັບການເງິນ, ຂຶ້ນກັບການກວດສອບຢ່າງລະອຽດ ແລະ ຂຶ້ນກັບສັນຍາ - ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ການເພິ່ງພາອາໄສທີ່ສົມເຫດສົມຜົນເກີດຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ຕອນທຳອິດ. ມີກົດລະບຽບສາມຢ່າງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການສະຫງວນທີ່ໄດ້ຜົນ ແລະ ການສະຫງວນທີ່ບໍ່ໄດ້ຜົນ. ໃຫ້ລະບຸເປັນລາຍລັກອັກສອນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ບໍ່ແມ່ນເມື່ອການເຈລະຈາກາຍເປັນເລື່ອງຍາກ. ໃຫ້ເຮັດຊ້ຳອີກໃນການຕິດຕໍ່ສື່ສານ, ເພາະວ່າການສະຫງວນທີ່ເຮັດໃນກອງປະຊຸມຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ບໍ່ເຄີຍກ່າວເຖິງອີກຈະສູນເສຍຜົນເມື່ອການເຈລະຈາດຳເນີນໄປ. ແລະ ປະຕິບັດຕາມຢ່າງສອດຄ່ອງກັບມັນ: ຝ່າຍທີ່ກ່າວວ່າຂໍ້ຕົກລົງແມ່ນຂຶ້ນກັບການອະນຸມັດຈາກຄະນະກຳມະການ ໃນຂະນະທີ່ບອກໃຫ້ຄູ່ສັນຍາເລີ່ມສັ່ງຊື້ວັດສະດຸ ເປັນການທຳລາຍເງື່ອນໄຂຂອງຕົນເອງ.
ວາງຈົດໝາຍສະແດງເຈດຕະນາໄວ້
ຈົດໝາຍສະແດງເຈດຕະນາສັ້ນໆຄວນລະບຸວ່າສ່ວນໃດມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ ແລະ ສ່ວນໃດບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, ວ່າບໍ່ມີຝ່າຍໃດມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຈົນກວ່າຈະມີສັນຍາທີ່ໄດ້ລົງນາມແລ້ວ, ວ່າແຕ່ລະຝ່າຍຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງຕົນເອງ, ແລະ ວ່າຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງອາດຈະຖອນຕົວໄດ້ທຸກເວລາ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີການຕົກລົງກັນກ່ຽວກັບການຮັກສາຄວາມລັບ ຫຼື ການຍົກເວັ້ນ, ຂໍ້ກຳນົດເຫຼົ່ານັ້ນສາມາດເຮັດໃຫ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ ໃນຂະນະທີ່ສ່ວນທີ່ເຫຼືອບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ - ການປະສົມປະສານນັ້ນເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ ແລະ ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້.
ຈັດການກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍກ່ອນທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ
ໃນກໍລະນີທີ່ຝ່າຍໜຶ່ງຖືກຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລົງທຶນໃນລະຫວ່າງການເຈລະຈາ - ການອອກແບບ, ການທົດລອງ, ການສຳຫຼວດ - ໃຫ້ຂຽນເປັນລາຍລັກອັກສອນວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເຫຼົ່ານັ້ນຖ້າບໍ່ມີສັນຍາຕາມມາ. ຄ່າທຳນຽມການຢຸດຊົ່ວຄາວ ຫຼື ຂໍ້ຕົກລົງການແບ່ງປັນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍມີລາຄາຖືກກວ່າການຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບໄລຍະຕ່າງໆ, ແລະ ມັນປ່ຽນການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບຫຼັກການທາງກົດໝາຍໃຫ້ເປັນເລື່ອງຂອງຄະນິດສາດ.
ຖ້າອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ແຕກຫັກ
ປະຕິບັດຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະ ຕາມລຳດັບນີ້. ຮັກສາບັນທຶກໃຫ້ປອດໄພກ່ອນທີ່ຄົນຈະອອກໄປ ແລະ ກ່ອງຈົດໝາຍຈະຖືກເກັບກວາດອອກ: ຮ່າງ, ບົດບັນທຶກການປະຊຸມ, ລະບົບຕ່ອງໂສ້ຂໍ້ຄວາມ, ຊ່ວງເວລາທີ່ແຕ່ລະຈຸດທີ່ເປີດຖືກປິດ. ກຳນົດຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງທ່ານດ້ວຍໃບແຈ້ງໜີ້ສະໜັບສະໜູນ. ຈາກນັ້ນຕັດສິນໃຈວ່າທ່ານຕ້ອງການຫຍັງແທ້ໆ - ການຊົດເຊີຍ, ການຟື້ນຟູການເຈລະຈາ, ຫຼື ຄ່າເສຍຫາຍ - ເພາະວ່ານັ້ນແມ່ນຈົດໝາຍສາມສະບັບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະ ການຮຽກຮ້ອງທີ່ຂໍທຸກຢ່າງພ້ອມກັນແມ່ນງ່າຍທີ່ຈະຍົກເລີກກ່ວາການຮຽກຮ້ອງທີ່ຂໍສິ່ງທີ່ປ້ອງກັນໄດ້.
ໃນກໍລະນີທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຍັງລໍຖ້າຢູ່, ຈົດໝາຍທີ່ໜັກແໜ້ນທີ່ລະບຸເຖິງຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ເຂົາເຈົ້າສ້າງຂຶ້ນ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ມັນກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນມັກຈະພຽງພໍທີ່ຈະສ້າງຂໍ້ຕົກລົງ. ບ່ອນທີ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ໄປ, ຄຳຖາມຈະກາຍເປັນຫຼັກຖານ, ແລະ ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບໄລຍະທີ່ເອກະສານຂອງເຈົ້າສະໜັບສະໜູນກ່ອນທີ່ຈະຂຽນຫຍັງ.
ຄໍາຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆ
ຂ້ອຍສາມາດຍ່າງໜີຈາກການເຈລະຈາໄດ້ບໍ?
ຕາມກົດລະບຽບ, ແມ່ນແລ້ວ. ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຖືວ່າອິດສະລະພາບໃນການແຍກຕົວເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ມັນຈະກາຍເປັນການກະທຳທີ່ຜິດພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ການແຍກຕົວບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ເນື່ອງຈາກຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ສົມເຫດສົມຜົນຂອງອີກຝ່າຍໜຶ່ງວ່າສັນຍາຈະເກີດຂຶ້ນ, ຫຼືໂດຍພິຈາລະນາເຖິງສະຖານະການອື່ນໆ. ສານສູງສຸດໄດ້ອະທິບາຍວ່າມັນເປັນມາດຕະຖານທີ່ເຂັ້ມງວດທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມຍັບຍັ້ງ.
ຂ້ອຍຕ້ອງຈ່າຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃຫ້ອີກຝ່າຍໜຶ່ງບໍ?
ບາງຄັ້ງ, ແລະ ເລື້ອຍໆກວ່າທີ່ທ່ານຈະເປັນໜີ້ກຳໄລທີ່ສູນເສຍໄປ. ໃນກໍລະນີທີ່ການເຈລະຈາໄດ້ດຳເນີນໄປໄກ ແລະ ອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍດ້ວຍຄວາມຮູ້ ແລະ ການຊຸກຍູ້ຂອງທ່ານ, ສານສາມາດສັ່ງໃຫ້ຊົດເຊີຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເຫຼົ່ານັ້ນເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ມີສັນຍາໃດໆຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ກໍຕາມ.
ສານສາມາດບັງຄັບໃຫ້ພວກເຮົາເຮັດສັນຍາໄດ້ບໍ?
ບໍ່ມີສານໃດຈະສ້າງສັນຍາຂຶ້ນມາໄດ້, ແຕ່ມັນສາມາດສັ່ງໃຫ້ບັນດາຝ່າຍສືບຕໍ່ເຈລະຈາໄດ້ ຖ້າຈຳເປັນໃນການດຳເນີນຄະດີໂດຍຫຍໍ້ ແລະ ມີການລົງໂທດຕິດຄັດມານຳ. ນັ້ນແມ່ນຄວາມສ່ຽງທີ່ແທ້ຈິງສຳລັບຝ່າຍທີ່ກຳລັງຊັກຊ້າແທນທີ່ຈະຖອນຕົວຢ່າງແທ້ຈິງ.
ຈົດໝາຍສະແດງເຈດຕະນາເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາຜູກພັນກັນບໍ?
ນັ້ນຂຶ້ນກັບສິ່ງທີ່ມັນກ່າວໄວ້ທັງໝົດ. ຈົດໝາຍສະແດງເຈດຕະນາສາມາດບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ທັງໝົດ, ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ທັງໝົດ, ຫຼື - ໂດຍທົ່ວໄປ ແລະ ສົມເຫດສົມຜົນທີ່ສຸດ - ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ພຽງແຕ່ກ່ຽວກັບຄວາມລັບ, ການຜູກມັດສະເພາະ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງທີ່ມັນບໍ່ຄວນເປັນຄືການງຽບສະຫງົບໃນຈຸດນັ້ນ, ເພາະວ່າຄວາມງຽບສະຫງົບແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳຖາມຕ້ອງຖືກຕັດສິນໃນພາຍຫຼັງໂດຍສານ.
ຂ້ອຍຕ້ອງຍື່ນຄຳຮ້ອງຮຽນດົນປານໃດ?
ການຮຽກຮ້ອງປະເພດນີ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບກົດລະບຽບການຈຳກັດທົ່ວໄປ, ເຊິ່ງເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງເວລາທີ່ທ່ານຮູ້ທັງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍນັ້ນ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ຂໍ້ຈຳກັດດັ່ງກ່າວແມ່ນຫຼັກຖານແທນທີ່ຈະເປັນທາງການ: ມູນຄ່າຂອງເອກະສານການເຈລະຈາຈະຫຼຸດລົງຢ່າງໄວວາເມື່ອຜູ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໄດ້ຍ້າຍອອກໄປ.
ການເຈລະຈາຖືກຕັດຂາດແລ້ວ, ຫຼື ກຳລັງຄິດທີ່ຈະຕັດຂາດ?
ທັງສອງຝ່າຍຂອງຄຳຖາມນີ້ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກຄຳແນະນຳກ່ອນທີ່ຈົດໝາຍຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ຖ້າທ່ານຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງຂໍ້ຕົກລົງທີ່ບໍ່ໄດ້ປິດລົງ, ຄຳຖາມແມ່ນວ່າໄລຍະໃດທີ່ເອກະສານຂອງທ່ານສະໜັບສະໜູນ ແລະ ສິ່ງທີ່ສາມາດກູ້ຄືນໄດ້. ຖ້າທ່ານເປັນຝ່າຍທີ່ຕ້ອງການອອກ, ຄຳຖາມແມ່ນວິທີການເຮັດມັນໂດຍບໍ່ຕ້ອງສ້າງການຮຽກຮ້ອງ. ທະນາຍຄວາມຂອງພວກເຮົາໃຫ້ຄຳແນະນຳທັງສອງຢ່າງ, ເປັນພາສາໂຮນລັງ ແລະ ພາສາອັງກິດ. ຕິດຕໍ່ Law & More ສຳລັບການປະເມີນວ່າທ່ານຢືນຢູ່ໃສ.
