ການຂົ່ມເຫັງແມ່ນຫຼາຍກວ່າການຂົ່ມເຫັງເດັກນ້ອຍທີ່ງ່າຍດາຍ; ມັນເປັນແບບແຜນທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກຂອງພຶດຕິກຳທີ່ເກີດຈາກຄວາມບໍ່ສົມດຸນຂອງພະລັງງານ. ຫຼັກໆຂອງມັນ, ມັນເປັນການກະ ທຳ ທີ່ຄົງຕົວແລະຕັ້ງໃຈທີ່ຖືກອອກແບບມາເພື່ອເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ແລະມັນສາມາດປ່ອຍໃຫ້ຮອຍແປ້ວທີ່ຍືນຍົງຕໍ່ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຄວາມປອດໄພແລະຄຸນຄ່າຂອງຕົນເອງ. ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ຄືກັນກັບບ່ອນອື່ນ, ການຈັບມືກັບຄໍານິຍາມນີ້ແມ່ນບາດກ້າວທີ່ແທ້ຈິງທໍາອິດທີ່ຈະແກ້ໄຂບັນຫາ.
ສິ່ງທີ່ການຂົ່ມເຫັງເບິ່ງຄືວ່າຢູ່ໃນເນເທີແລນ
ເພື່ອເຂົ້າໃຈຢ່າງແທ້ຈິງວ່າຄວາມເສຍຫາຍທີ່ຂົ່ມເຫັງສາມາດເຮັດໄດ້, ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງເບິ່ງນອກເຫນືອຄໍານິຍາມຂອງປື້ມຕໍາລາ. ຢ່າຄິດວ່າມັນເປັນເຫດການໂດດດ່ຽວດຽວ. ໃຫ້ພາບມັນຄືກັບການໄຫຼຊ້າໆ, ມີສານກັດກ່ອນ. ແຕ່ລະຄຳເວົ້າເຍາະເຍີ້ຍ, ແກວ່ງແກວ່ງ, ແຕ່ລະຂ່າວລືທີ່ຮ້າຍກາດແມ່ນນ້ຳອີກໜຶ່ງຢອດ, ຊ້າໆ, ແຕ່ແນ່ນອນເຮັດໃຫ້ຄວາມໝັ້ນໃຈ, ຄວາມສຸກ, ແລະ ຄວາມສຸກທາງຈິດໃຈຂອງຄົນເຮົາຫາຍໄປ.
ມັນແມ່ນລັກສະນະທີ່ຍືນຍົງນີ້ທີ່ແຍກການຂົ່ມເຫັງອອກຈາກຄວາມຂັດແຍ້ງປົກກະຕິ. ຄວາມບໍ່ເຫັນດີລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ມີຄວາມເທົ່າທຽມກັນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນຄວາມຮຸນແຮງ, ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງມາດຕະຖານຂອງຊີວິດສັງຄົມ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ການຂົ່ມເຫັງແມ່ນສ້າງຂຶ້ນບົນ ຄວາມບໍ່ສົມດຸນຂອງອຳນາດ . ນີ້ອາດຈະເປັນຄວາມເຂັ້ມແຂງທາງຮ່າງກາຍ, ສະຖານະພາບທາງສັງຄົມ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ການເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນທີ່ໜ້າອາຍ. ຜູ້ທີ່ກະທຳການຂົ່ມເຫັງຈະໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຂໍ້ໄດ້ປຽບນີ້ເພື່ອຄວບຄຸມ ຫຼື ທຳຮ້າຍຜູ້ທີ່ຮູ້ສຶກວ່າເຂົາເຈົ້າບໍ່ສາມາດປ້ອງກັນຕົນເອງໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.
ອົງປະກອບຫຼັກຂອງການຂົ່ມເຫັງ
ການຂົ່ມເຫັງບໍ່ພຽງແຕ່ຄວາມບໍ່ເມດຕາແບບສຸ່ມເທົ່ານັ້ນ; ມັນເປັນຮູບແບບທີ່ມີສາມອົງປະກອບທີ່ສອດຄ່ອງກັນ. ການສາມາດສັງເກດເຫັນອົງປະກອບເຫຼົ່ານີ້ເປັນສິ່ງສໍາຄັນສໍາລັບພໍ່ແມ່, ຄູອາຈານ, ແລະທຸກຄົນທີ່ເຫັນວ່າຕົນເອງເປັນເປົ້າຫມາຍ.
- ຄວາມເສຍຫາຍໂດຍເຈດຕະນາ: ການກະທຳເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນອຸບັດຕິເຫດ. ເປົ້າຫມາຍແມ່ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ມີຄວາມເຈັບປວດທາງຮ່າງກາຍຫຼືທາງຈິດໃຈ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນໂດຍການເວົ້າ, ການກະທໍາ, ຫຼືການຍົກເວັ້ນ.
- ຄວາມບໍ່ສົມດຸນພະລັງງານ: ມີຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ແທ້ຈິງຫຼືຮັບຮູ້ໃນພະລັງງານ. ຄົນຜູ້ໜຶ່ງມີທ່າທາງໃນສັງຄົມຫຼາຍກວ່າ, ຮ່າງກາຍໃຫຍ່ກວ່າ, ຫຼືມີປະໂຫຍດອັນອື່ນທີ່ເຮັດໃຫ້ເປົ້າໝາຍບໍ່ຫວັງດີ.
- ການຊໍ້າຄືນໃນໄລຍະເວລາ: ພຶດຕິກຳທີ່ເປັນອັນຕະລາຍບໍ່ແມ່ນການກະທຳອັນດຽວ. ມັນເກີດຂຶ້ນເທື່ອແລ້ວອີກ, ສ້າງບັນຍາກາດທີ່ຍືນຍົງຂອງຄວາມຢ້ານກົວແລະຄວາມກັງວົນສໍາລັບຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ.
ການຂົ່ມເຫັງສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຄົນເຮົາບໍ່ຮູ້ສຶກປອດໄພອີກຕໍ່ໄປ—ບໍ່ຢູ່ໃນໂຮງຮຽນ, ບໍ່ຢູ່ບ່ອນເຮັດວຽກ, ແລະບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນອິນເຕີເນັດ. ການຢູ່ໃນສະຖານະການເຕືອນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງນີ້ສາມາດນໍາໄປສູ່ຄວາມກົດດັນທີ່ຮ້າຍແຮງ, ການຖອນຕົວຂອງສັງຄົມ, ແລະການຫຼຸດລົງຂອງການປະຕິບັດທາງວິຊາການຫຼືວິຊາຊີບ. ມັນບິດເບືອນສິດທິພື້ນຖານຂອງບຸກຄົນທີ່ຈະຮູ້ສຶກປອດໄພ.
ນອກເຫນືອຈາກໂຮງຮຽນ
ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາເຫັນພາບການຂົ່ມເຫັງທີ່ເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆລະຫວ່າງເດັກນ້ອຍຢູ່ໃນໂຮງຮຽນ, ມັນເປັນບັນຫາທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຄົນທຸກເພດທຸກໄວ ແລະໃນທຸກຮູບແບບໃນທົ່ວປະເທດເນເທີແລນ. ມັນເກີດຂຶ້ນໃນບ່ອນເຮັດວຽກ, ໃນທີມກິລາ, ພາຍໃນກຸ່ມຊຸມຊົນ, ແລະຫຼາຍກວ່ານັ້ນ, ໃນພື້ນທີ່ດິຈິຕອນ.
ວິທີການອາດຈະມີການປ່ຽນແປງ, ແຕ່ນະໂຍບາຍດ້ານພະລັງງານແລະການຄວບຄຸມແມ່ນສະເຫມີຄືກັນ. ການເຂົ້າໃຈສະພາບການທີ່ກວ້າງກວ່ານີ້ແມ່ນສໍາຄັນ. ມັນຊ່ວຍໃຫ້ພວກເຮົາເຫັນວ່າການຂົ່ມເຫັງບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ໄລຍະໄວເດັກ, ແຕ່ເປັນບັນຫາທາງສັງຄົມທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຕອບສະຫນອງທີ່ຊັດເຈນແລະສອດຄ່ອງ, ບໍ່ວ່າມັນເກີດຂື້ນຢູ່ໃສ. ດ້ວຍພື້ນຖານນີ້, ພວກເຮົາສາມາດເລີ່ມຕົ້ນຄົ້ນຫາຮູບແບບສະເພາະຂອງມັນແລະກອບທາງດ້ານກົດຫມາຍຢູ່ໃນສະຖານທີ່ເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບມັນ.
ການຮັບຮູ້ຮູບແບບການຂົ່ມເຫັງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ
ການຂົ່ມເຫັງບໍ່ແມ່ນການກະທໍາດຽວ; ມັນ ເປັນ spectrum ຂອງ ພຶດ ຕິ ກໍາ ອັນ ຕະ ລາຍ ທີ່ ສາ ມາດ ສະ ແດງ ໃຫ້ ເຫັນ ເຖິງ ໃນ ວິ ທີ ການ ທີ່ ແຕກ ຕ່າງ ກັນ ແປກ ໃຈ. ເພື່ອຮັບມືກັບການຂົ່ມເຫັງຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ກ່ອນອື່ນ ໝົດ ພວກເຮົາຕ້ອງຮຽນຮູ້ທີ່ຈະ ກຳ ນົດໃບ ໜ້າ ຕ່າງໆຂອງມັນ. ບາງຮູບແບບເຮັດໃຫ້ຮອຍແຕກທີ່ເຫັນໄດ້, ໃນຂະນະທີ່ຄົນອື່ນເຮັດໃຫ້ບາດແຜເລິກ, ເບິ່ງເຫັນຢູ່ໃນຈິດໃຈຂອງບຸກຄົນ. ການເຮັດໃຫ້ຄວາມແຕກຕ່າງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນບາດກ້າວທໍາອິດທີ່ແທ້ຈິງໄປສູ່ການແຊກແຊງແລະການສະຫນັບສະຫນູນ.
ທໍາອິດ, ໃຫ້ເບິ່ງປະເພດຕ່າງໆຂອງການຂົ່ມເຫັງແລະສິ່ງທີ່ພວກເຂົາມັກເບິ່ງ. ຕາຕະລາງລຸ່ມນີ້ແບ່ງໝວດໝູ່ຫຼັກເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານເຫັນພວກມັນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.
ປະເພດຂອງການຂົ່ມເຫັງແລະຕົວຢ່າງທົ່ວໄປ
| ປະເພດຂອງການຂົ່ມເຫັງ | ຄໍານິຍາມ | ຕົວຢ່າງ |
|---|---|---|
| ທາງດ້ານຮ່າງກາຍ | ການໃຊ້ຮ່າງກາຍ ຫຼືສິ່ງຂອງເພື່ອຄວບຄຸມດ້ວຍກຳລັງ. | ຕີ, ຍູ້, ລ່ອງ, ລັກ ຫຼື ທຳລາຍຊັບສິນ. |
| ຄໍາເວົ້າ | ການໃຊ້ຄຳເວົ້າຫຼືລາຍລັກອັກສອນເພື່ອເຍາະເຍີ້ຍ, ຂົ່ມຂູ່, ຫຼືດູຖູກ. | ເອີ້ນຊື່, ເຜີຍແຜ່ຂ່າວລື, ຂົ່ມຂູ່, ລໍ້ລວງ. |
| ສັງຄົມ | ທຳລາຍຊື່ສຽງ ຫຼືຄວາມສຳພັນຂອງໃຜຜູ້ໜຶ່ງ. | ການຍົກເວັ້ນ, ຄວາມອັບອາຍໃນສາທາລະນະ, ການເຜີຍແຜ່ຄວາມຕົວະເພື່ອໂດດດ່ຽວບາງຄົນ. |
| Cyber | ການນໍາໃຊ້ແພລະຕະຟອມດິຈິຕອນເພື່ອຂົ່ມເຫັງ, ຂົ່ມຂູ່, ຫຼືເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ. | ສົ່ງຂໍ້ຄວາມທີ່ຫຍາບຄາຍ, ໂພດຂໍ້ມູນຂ່າວສານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ແບ່ງປັນຮູບພາບທີ່ຫນ້າອັບອາຍ. |
ດຽວນີ້, ໃຫ້ສຳຫຼວດແຕ່ລະອັນໃນລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມເພື່ອເຂົ້າໃຈຜົນກະທົບຂອງໂລກຕົວຈິງ.
ການຂົ່ມເຫັງທາງດ້ານຮ່າງກາຍ
ຮູບແບບທີ່ງ່າຍດາຍທີ່ສຸດແມ່ນ ການຂົ່ມເຫັງທາງຮ່າງກາຍ . ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຈິນຕະນາການເຖິງກ່ອນ: ການໃຊ້ກຳລັງເພື່ອຂົ່ມຂູ່ ຫຼື ທຳຮ້າຍຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ. ມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບການຕິດຕໍ່ໂດຍກົງ ແລະ ມັກຈະເປັນການຮຸກຮານທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນທີ່ສຸດ.
ອັນນີ້ອາດຈະເປັນອັນໃດກໍໄດ້ຈາກການຊອດ ແລະ ຢຽບຄົນຢູ່ໃນແລວທາງຂອງໂຮງຮຽນຈົນເຖິງການຕີ, ຕີ, ຫຼືເຕະ. ມັນຍັງລວມເຖິງການທໍາລາຍ ຫຼືລັກເອົາສິ່ງຂອງສ່ວນຕົວຂອງໃຜຜູ້ໜຶ່ງ ເຊັ່ນ: ກະເປົ໋າ ຫຼືໂທລະສັບຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ໃນຂະນະທີ່ຜົນກະທົບຂອງມັນມັກຈະເປັນທາງດ້ານຮ່າງກາຍ, ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຄວາມຢ້ານກົວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງສາມາດຮ້າຍແຮງ. ມັນສາມາດເຮັດໃຫ້ເດັກຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ປອດໄພໃນໂຮງຮຽນຂອງຕົນເອງ.
ການຂົ່ມເຫັງທາງປາກແລະສັງຄົມ
ນອກເໜືອໄປຈາກການຕິດຕໍ່ທາງຮ່າງກາຍ, ພວກເຮົາຍັງມີ ການຂົ່ມເຫັງທາງວາຈາ , ເຊິ່ງໃຊ້ຄຳເວົ້າເປັນອາວຸດເພື່ອດູຖູກ ແລະ ຄວບຄຸມ. ຮູບແບບນີ້ແມ່ນມີເລ່ຫຼ່ຽມເພາະມັນສາມາດເກີດຂຶ້ນໄດ້ທຸກບ່ອນ, ທຸກເວລາ, ແລະ ມັກຈະບໍ່ປະໄວ້ຫຼັກຖານທາງຮ່າງກາຍ. ເປົ້າໝາຍແມ່ນເພື່ອທຳລາຍຄວາມນັບຖືຕົນເອງຂອງບຸກຄົນໂດຍຜ່ານການເຍາະເຍີ້ຍ ແລະ ການຂົ່ມຂູ່ຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ.
ຕົວຢ່າງທົ່ວໄປແມ່ນການເອີ້ນຊື່ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ການດູຖູກກ່ຽວກັບຮູບລັກສະນະຫຼືສະຕິປັນຍາຂອງຜູ້ໃດຜູ້ນຶ່ງ, ແລະການຂົ່ມຂູ່ຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທາງດ້ານຮ່າງກາຍ. ມັນເປັນອຸປະສັກຄົງທີ່ຂອງ negativity ທີ່ຖືກອອກແບບມາເພື່ອເຮັດໃຫ້ເປົ້າຫມາຍຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ມີຄ່າ.
ແລ້ວກໍມີ ການຂົ່ມເຫັງທາງສັງຄົມ ຫຼື ການພົວພັນ , ເຊິ່ງເປັນຮູບແບບອັນຕະລາຍທີ່ລະອຽດອ່ອນກວ່າແຕ່ກໍ່ເປັນການທຳລາຍເທົ່າທຽມກັນ. ປະເພດນີ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອທຳລາຍຊື່ສຽງ ແລະ ຖານະທາງສັງຄົມຂອງບຸກຄົນ. ມັນເປັນການຫຼອກລວງສາຍພົວພັນທາງສັງຄົມທີ່ຄິດໄລ່ແລ້ວເພື່ອກີດກັນ ແລະ ກີດກັນຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງອອກຈາກກຸ່ມໝູ່ເພື່ອນຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ຄິດວ່າມັນເປັນການທໍາລາຍສັງຄົມ. ນີ້ສາມາດກ່ຽວຂ້ອງກັບການເຜີຍແຜ່ຂ່າວລືທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ຊຸກຍູ້ໃຫ້ຄົນອື່ນບໍ່ສົນໃຈໃຜຜູ້ຫນຶ່ງ, ຫຼືເຮັດໃຫ້ຄົນອັບອາຍຕໍ່ສາທາລະນະທີ່ຈະທໍາລາຍສະຖານະພາບທາງສັງຄົມຂອງພວກເຂົາ. ຮູບແບບການຂົ່ມເຫັງນີ້ສາມາດເຈັບປວດຢ່າງບໍ່ຫນ້າເຊື່ອ, ຍ້ອນວ່າມັນໂຈມຕີຄວາມຕ້ອງການພື້ນຖານຂອງມະນຸດສໍາລັບການເປັນເຈົ້າຂອງ.
ອັນຕະລາຍຂອງສະຫນາມເດັກຫຼິ້ນດິຈິຕອນ
ໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້, ປະເພດທີສີ່ໄດ້ກາຍເປັນເລື່ອງທຳມະດາທີ່ໜ້າຕົກໃຈ: ການຂົ່ມເຫັງທາງອິນ ເຕີເນັດ. ສິ່ງນີ້ໃຊ້ຫຼັກການຂອງການຂົ່ມເຫັງທາງວາຈາ ແລະ ທາງສັງຄົມ ແລະ ຂະຫຍາຍພວກມັນຜ່ານເທັກໂນໂລຢີດິຈິຕອນ. ໜ້າຈໍສະໜອງໜ້າກາກແຫ່ງການປິດບັງຕົວຕົນ, ເຊິ່ງມັກຈະເຮັດໃຫ້ຄົນກ້າຫານທີ່ຈະໂຫດຮ້າຍກວ່າທີ່ເຂົາເຈົ້າຈະປະເຊີນໜ້າກັນຫຼາຍ.
ການຂົ່ມເຫັງທາງອິນເຕີເນັດອາດຮູ້ສຶກວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້. ບໍ່ເຫມືອນກັບການຂົ່ມເຫັງໃນໂຮງຮຽນທີ່ອາດຈະສິ້ນສຸດລົງເມື່ອລະຄັງດັງ, ການລ່ວງລະເມີດທາງດິຈິຕອນສາມາດຕິດຕາມຄົນກັບບ້ານ ແລະ ສືບຕໍ່ໄປຕະຫຼອດ 24 ຊົ່ວໂມງ . ລັກສະນະທີ່ບໍ່ຢຸດຢັ້ງນີ້ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນອັນຕະລາຍໂດຍສະເພາະ. ເພື່ອຈັດການສິ່ງນີ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ການຈັດຕັ້ງ ປະຕິບັດ ນະໂຍບາຍສື່ສັງຄົມທີ່ເຂັ້ມແຂງສໍາລັບໂຮງຮຽນ ແມ່ນບາດກ້າວທີ່ສໍາຄັນສໍາລັບສະຖາບັນການສຶກສາ.
"ຄວາມຖາວອນຂອງອິນເຕີເນັດຫມາຍເຖິງການໂພດ, ຮູບພາບ, ຫຼືຂ່າວລືທີ່ອັບອາຍດຽວສາມາດແບ່ງປັນໄດ້ຕະຫຼອດການ, ການສ້າງຮອຍຕີນດິຈິຕອນທີ່ສາມາດຫລອກລວງຄົນໄດ້ຫລາຍປີ, ນີ້ເຮັດໃຫ້ການຫລົບຫນີແລະການຟື້ນຕົວມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຢ່າງບໍ່ຫນ້າເຊື່ອ."
ການຮຸກຮານທາງອິນເຕີເນັດເປັນບັນຫາທີ່ສຳຄັນສຳລັບໄວໜຸ່ມໃນປະເທດເນເທີແລນ. ການຄົ້ນຄວ້າສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ 21.4% ຂອງໄວລຸ້ນທີ່ມີອາຍຸລະຫວ່າງ 14 ຫາ 17 ປີໄດ້ປະສົບກັບການຖືກຮຸກຮານທາງອິນເຕີເນັດໃນປີທີ່ຜ່ານມາ, ໂດຍເດັກຍິງຖືກເປົ້າໝາຍຫຼາຍກວ່າເດັກຊາຍ. ສິ່ງນີ້ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຕ້ອງການອັນຮີບດ່ວນໃນການແກ້ໄຂບັນຫາການຮຸກຮານໃນພື້ນທີ່ອອນໄລນ໌.
ການຮັບຮູ້ຮູບແບບທີ່ແຕກຕ່າງກັນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສໍາຄັນສໍາລັບທຸກຄົນ. ໂດຍການເບິ່ງຮູບພາບອັນເຕັມທີ່ຂອງການຂົ່ມເຫັງເບິ່ງຄືແນວໃດ, ພໍ່ແມ່, ນັກສຶກສາ, ແລະມິດສະຫາຍແມ່ນມີຄວາມພ້ອມທີ່ດີກວ່າທີ່ຈະກວດກາເບິ່ງສັນຍານແລະດໍາເນີນການທີ່ມີຄວາມຫມາຍ.
ບັນຫາການຂົ່ມເຫັງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນໂຮງຮຽນຂອງໂຮນລັງ
ໃນຂະນະທີ່ການຂົ່ມເຫັງເປັນເງົາຢູ່ໃນຫ້ອງໂຖງຂອງໂຮງຮຽນຢູ່ສະເໝີ, ຂໍ້ມູນຫຼ້າສຸດຈາກປະເທດເນເທີແລນສະແດງໃຫ້ເຫັນທ່າອ່ຽງທີ່ໜ້າເປັນຫ່ວງ. ເຫດການບໍ່ພຽງແຕ່ສືບຕໍ່; ພວກເຂົາເຈົ້າມີການເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫ້າວຫັນ, ສ້າງຄວາມທ້າທາຍໃຫມ່ອັນຮີບດ່ວນສໍາລັບການສຶກສາ, ພໍ່ແມ່, ແລະໂດຍສະເພາະ, ເດັກນ້ອຍຂອງຕົນເອງ. ນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ກ່ຽວກັບການສະຫນາມເດັກຫຼິ້ນຫຼາຍ; ມັນເປັນການເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນພຶດຕິກໍາທີ່ເປັນອັນຕະລາຍ, ຊ້ໍາຊ້ອນທີ່ເສຍຫາຍທັງການຮຽນຮູ້ແລະສະຫວັດດີການ.
ສະຖານະການຢູ່ໃນໂຮງຮຽນປະຖົມຂອງໂຮນລັງແມ່ນສາເຫດສະເພາະສໍາລັບຄວາມກັງວົນ. ຕົວເລກຫຼ້າສຸດເຮັດໃຫ້ເປັນຮູບພາບ stark.
ອີງຕາມບົດລາຍງານຈາກອົງການກວດກາການສຶກສາຂອງໂຮນລັງ, ກໍລະນີການຮັງແກທີ່ລາຍງານໃນໂຮງຮຽນປະຖົມໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຈາກ 880 ເຫດການໃນປີຮຽນ 2021-2022 ເປັນ 1,270 ເຫດການ ໃນປີ 2023-2024. ນີ້ສະແດງເຖິງການເພີ່ມຂຶ້ນທີ່ໜ້າເປັນຫ່ວງເຖິງ 33% ໃນເວລາພຽງສອງປີ.
ການເພີ່ມຂຶ້ນນີ້ແມ່ນຫຼາຍກ່ວາຕົວເລກຢູ່ໃນຫນ້າ. ທຸກໆເຫດການສະແດງເຖິງເດັກທີ່ມີປະສົບການໃນໂຮງຮຽນຖືກສ້າງຂື້ນໂດຍຄວາມຢ້ານກົວ, ຄວາມກັງວົນ, ແລະໂດດດ່ຽວ. ການກະໂດດຂື້ນຂອງກໍລະນີທີ່ຖືກລາຍງານ, ຂ້ອນຂ້າງຖືກຕ້ອງ, ດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຂອງຜູ້ວາງນະໂຍບາຍແລະໄດ້ກະຕຸ້ນການສົນທະນາກ່ຽວກັບການເຮັດໃຫ້ມັນບັງຄັບໃຫ້ໂຮງຮຽນແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ກວດກາຄວາມລັບເພື່ອສ້າງຊ່ອງທາງທີ່ປອດໄພກວ່າສໍາລັບນັກຮຽນທີ່ຈະມາຂ້າງຫນ້າ.
ປັດໃຈທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫລັງການເພີ່ມຂຶ້ນ
ດັ່ງນັ້ນ, ເປັນຫຍັງການຂົ່ມເຫັງຈຶ່ງກາຍເປັນເລື່ອງປົກກະຕິຫຼາຍຂຶ້ນ? ບໍ່ມີສາເຫດອັນດຽວ, ແຕ່ແມ່ນການປະສົມປະສານຂອງການປ່ຽນແປງຂອງສັງຄົມແລະນະໂຍບາຍດ້ານຫ້ອງຮຽນທີ່ເບິ່ງຄືວ່າເປັນການຈູດໃຫ້ບັນຫາ.
ປັດໄຈທີ່ສໍາຄັນແມ່ນໄລຍະເວລາການປັບຕົວຫລັງການແຜ່ລະບາດ. ເດັກນ້ອຍຫຼາຍຄົນໄດ້ເກີດການຂັດຂວາງໃນການພັດທະນາສັງຄົມຂອງເຂົາເຈົ້າ, ເຊິ່ງສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ວິທີການຈັດການຄວາມຂັດແຍ້ງແລະ empathize ກັບເພື່ອນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ສຳ ລັບບາງຄົນ, ການກັບຄືນສູ່ສັງຄົມທີ່ຫຍຸ້ງຢູ່ຫລັງຈາກການໂດດດ່ຽວເປັນເວລາດົນນານໄດ້ສ້າງຄວາມຂັດແຍ້ງແລະຄວາມກັງວົນທີ່ບາງຄັ້ງສາມາດຟອງເຂົ້າໄປໃນພຶດຕິກໍາທີ່ຮຸກຮານ.
ຢູ່ເທິງສຸດນີ້, ການປະກົດຕົວຄົງທີ່ຂອງອຸປະກອນດິຈິຕອນເພີ່ມຄວາມຊັບຊ້ອນອີກຊັ້ນຫນຶ່ງ. ສິ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການຂັດແຍ້ງໃນຫ້ອງຮຽນສາມາດແຜ່ລາມໄປສູ່ສະຖານທີ່ອອນໄລນ໌ຢ່າງໄວວາ, ບ່ອນທີ່ມັນສາມາດຂະຫຍາຍອອກໄປຢ່າງໄວວາໂດຍບໍ່ມີການຊີ້ນໍາໂດຍກົງ. ອັນນີ້ເຮັດໃຫ້ເສັ້ນລະຫວ່າງໂຮງຮຽນກັບບ້ານເຮັດໃຫ້ມົວ, ເຮັດໃຫ້ມັນຍາກຢ່າງບໍ່ໜ້າເຊື່ອສຳລັບເດັກນ້ອຍທີ່ຈະຊອກຫາທາງໜີທີ່ປອດໄພຈາກການກໍ່ກວນ.
ຈາກ Taunts ກັບການຂົ່ມຂູ່ຮ້າຍແຮງ
ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄວາມຖີ່ຂອງການຂົ່ມເຫັງທີ່ມີການປ່ຽນແປງ, ແຕ່ລັກສະນະຂອງມັນເຊັ່ນດຽວກັນ. ໃນຂະນະທີ່ການເຍາະເຍີ້ຍທາງວາຈາແລະການຍົກເວັ້ນທາງສັງຄົມຍັງເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ, ມີຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບຄວາມຮຸນແຮງຂອງເຫດການເພີ່ມຂຶ້ນ. ພວກເຮົາກໍາລັງເຫັນການປ່ຽນແປງຈາກການດູຖູກແບບງ່າຍໆໄປສູ່ການຂົ່ມຂູ່ທາງຈິດໃຈທີ່ຄິດໄລ່ຫຼາຍຂຶ້ນແລະ, ໃນບາງກໍລະນີ, ການຮຸກຮານທາງດ້ານຮ່າງກາຍ. ການເພີ່ມທະວີນີ້ເປັນການທ້າທາຍທີ່ຮ້າຍແຮງສຳລັບໂຮງຮຽນທີ່ພະຍາຍາມຮັກສາສະພາບແວດລ້ອມແຫ່ງການຮຽນທີ່ປອດໄພ.
ຮູບແບບຂອງການຂົ່ມເຫັງຊ້ຳໆນີ້ສາມາດສົ່ງຜົນສະທ້ອນອັນຮ້າຍແຮງ ແລະໄລຍະຍາວຕໍ່ສຸຂະພາບຈິດຂອງເດັກ. ຄວາມກົດດັນຄົງທີ່ມັກຈະນໍາໄປສູ່:
- ເພີ່ມຄວາມວິຕົກກັງວົນ ແລະຊຶມເສົ້າ: ເດັກທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງແມ່ນມີຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະມີຄວາມຮູ້ສຶກໂສກເສົ້າ, ໂດດດ່ຽວ, ແລະຄວາມກັງວົນຕໍ່ເນື່ອງ.
- ຄວາມນັບຖືຕົນເອງຕ່ໍາກວ່າ: ຄວາມບໍ່ລົງລອຍກັນແບບບໍ່ຢຸດຢັ້ງຈະທຳລາຍຄວາມເຊື່ອໝັ້ນ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກຂອງລູກໃນຕົວເອງ.
- ການຫຼຸດລົງທາງວິຊາການ: ມັນເປັນການຍາກທີ່ຈະສຸມໃສ່ການຮຽນຮູ້ໃນເວລາທີ່ທ່ານຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ປອດໄພຫຼືຖືກຂົ່ມຂູ່ຕໍ່ສັງຄົມ.
- ການຖອນເງິນທາງສັງຄົມ: ຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍອາດຈະເລີ່ມຫລີກລ້ຽງສະຖານະການທາງສັງຄົມ, ເຫດການໃນໂຮງຮຽນ, ແລະແມ້ກະທັ້ງມິດຕະພາບເພື່ອປົກປ້ອງຕົນເອງ.
ໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງຫຼາຍ, ລັກສະນະທີ່ບໍ່ຢຸດຢັ້ງຂອງການຂົ່ມເຫັງສາມາດປຽບທຽບກັບຮູບແບບອື່ນໆຂອງການລ່ວງລະເມີດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ໃນຂະນະທີ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນທາງດ້ານກົດໝາຍ, ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າການຕິດຕໍ່ທີ່ບໍ່ຕ້ອງການຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກສ້າງຄວາມຢ້ານກົວແນວໃດ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ສົນໃຈ, ທ່ານສາມາດກວດສອບຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາໄດ້ທີ່ https://lawandmore.eu/blog/how-to-handle-stalking-legally-and-effectively/ ເພື່ອຮຽນຮູ້ເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບຂອບກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການລ່ວງລະເມີດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ສະພາບການນີ້ຊ່ວຍເນັ້ນໃຫ້ເຫັນຜົນກະທົບທາງຈິດໃຈທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ການຂົ່ມຂູ່ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງສາມາດມີຕໍ່ບຸກຄົນ, ບໍ່ວ່າຈະເກີດຂຶ້ນໃນໂຮງຮຽນ ຫຼື ບ່ອນອື່ນ.
ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບການຂົ່ມເຫັງ Racist ໃນການສຶກສາຂອງໂຮນລັງ
ເມື່ອພວກເຮົາເວົ້າກ່ຽວກັບການຂົ່ມເຫັງ, ການຂົ່ມເຫັງເຊື້ອຊາດແມ່ນຢູ່ໃນລີກຂອງຕົນເອງ. ມັນ ເປັນ ການ ທໍາ ລາຍ ເປັນ ເອ ກະ ລັກ ເພາະ ວ່າ ມັນ ບໍ່ ພຽງ ແຕ່ ເປົ້າ ຫມາຍ ຄວາມ ຮູ້ ສຶກ ຂອງ ບຸກ ຄົນ ໃດ ຫນຶ່ງ; ມັນໂຈມຕີຫຼັກຂອງຕົວຕົນຂອງພວກເຂົາ. ນີ້ເປັນບັນຫາທີ່ໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຢູ່ໃນລະບົບການສຶກສາຂອງໂຮນລັງ, ການສ້າງບັນຍາກາດຂອງຄວາມຢ້ານກົວ ແລະການຍົກເວັ້ນສໍາລັບນັກຮຽນນັບບໍ່ຖ້ວນຈາກພື້ນຖານຂອງຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ.
ນີ້ບໍ່ແມ່ນກ່ຽວກັບການສະຫຼັດສະຫນາມເດັກຫຼິ້ນງ່າຍໆ ຫຼືການເອີ້ນຊື່. ການຂົ່ມເຫັງເຊື້ອຊາດຜິວພັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຊົນເຜົ່າ, ວັດທະນະທໍາ, ຫຼືສາສະຫນາຂອງບຸກຄົນ. ມັນເປັນພຶດຕິກໍາທີ່ຖືກອອກແບບເພື່ອເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຮູ້ສຶກບໍ່ພໍໃຈແລະໂດຍພື້ນຖານບໍ່ປອດໄພ. ບໍ່ເຫມືອນກັບຄວາມຂັດແຍ້ງອື່ນໆ, ມັນຝັງຮາກເລິກຢູ່ໃນຄວາມລໍາອຽງແລະຄວາມລໍາອຽງທາງດ້ານລະບົບ, ເຮັດໃຫ້ເກີດການບາດເຈັບສອງເທົ່າ: ຄວາມເຈັບປວດທາງດ້ານຈິດໃຈໃນທັນທີແລະຄວາມເສຍຫາຍໃນໄລຍະຍາວຕໍ່ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງນັກຮຽນ.
ຂອບເຂດຂອງບັນຫາໃນປະເທດເນເທີແລນ
ມັນເປັນການລໍ້ລວງທີ່ຈະຄິດເຖິງການຂົ່ມເຫັງເຊື້ອຊາດເປັນເຫດການໂດດດ່ຽວທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃນໂຮງຮຽນບໍ່ຫຼາຍປານໃດ, ແຕ່ຂໍ້ມູນບອກເລື່ອງທີ່ starker ຫຼາຍ. ຄວາມເປັນຈິງສຳລັບເດັກນ້ອຍຫຼາຍຄົນທີ່ມາຈາກພື້ນຖານຂອງຊົນເຜົ່າສ່ວນໜ້ອຍໃນລະບົບໂຮງຮຽນປະຖົມຂອງໂຮນລັງແມ່ນມີຄວາມເປັນຫ່ວງຢ່າງເລິກເຊິ່ງ.
ການຄົ້ນຄວ້າສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ: ການຮຸກຮານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການເຫຍียดຜິວແມ່ນບັນຫາໃຫຍ່. ນັກຮຽນ ທີ່ມີພື້ນຖານເປັນຄົນຕຸລະກີ, ໂມຣັອກໂຄ, ຫຼື ຊູຣິນາມ 38% ໄດ້ປະສົບກັບເລື່ອງນີ້ໃນຊ່ວງປີຮຽນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ກວມເອົາຕັ້ງແຕ່ການກະທຳທີ່ເປີດເຜີຍເຊັ່ນ: ການເອີ້ນຊື່ໂດຍອີງໃສ່ສີຜິວ ຈົນເຖິງຮູບແບບການກີດກັນທາງສັງຄົມທີ່ລະອຽດອ່ອນກວ່າ.
ສະຖິຕິນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວເລກເທົ່ານັ້ນ. ມັນສະແດງເຖິງສ່ວນໃຫຍ່ຂອງນັກຮຽນທີ່ຖືກບັງຄັບໃຫ້ຊອກຫາສະຖານທີ່ໃນສະພາບແວດລ້ອມການຮຽນຮູ້ທີ່ພວກເຂົາເປັນເປົ້າໝາຍ. ຜົນສະທ້ອນຈາກປະສົບການເຫຼົ່ານີ້ສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ທຸກຢ່າງຕັ້ງແຕ່ຜົນງານທາງວິຊາການຈົນເຖິງສຸຂະພາບຈິດໃນໄລຍະຍາວຂອງພວກເຂົາ. ນີ້ແມ່ນສັດຮ້າຍທີ່ແຕກຕ່າງຈາກການລົບກວນໃນສະພາບແວດລ້ອມວິຊາຊີບ, ບ່ອນທີ່ມີການເຄື່ອນໄຫວອື່ນໆ. ທ່ານສາມາດອ່ານເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ປະກອບເປັນ ພຶດຕິກຳທີ່ລ່ວງລະເມີດໃນບ່ອນເຮັດວຽກ ໃນຄູ່ມືອື່ນໆຂອງພວກເຮົາ.
ການຮຸກຮານເກີນຂອບເຂດແລະການຍົກເວັ້ນທີ່ອ່ອນໂຍນ
ການຂົ່ມເຫັງເຊື້ອຊາດບໍ່ແມ່ນສຽງດັງ ແລະຈະແຈ້ງສະເໝີໄປ. ມັນສາມາດເປັນ subtle, ເກືອບເບິ່ງບໍ່ເຫັນ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມັນ insidious ຫຼາຍ. ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ, ພວກເຮົາຕ້ອງສາມາດຮັບຮູ້ທັງຮູບແບບທີ່ລ່ວງລັບແລະຄວາມລັບ.
- Overt Racist Bullying: ນີ້ແມ່ນຮູບແບບໂດຍກົງທີ່ສຸດ. ຄິດເຖິງການເວົ້າເຍາະເຍີ້ຍທາງເຊື້ອຊາດ, ການເວົ້າຕະຫຼົກທີ່ຫຍາບຄາຍກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ, ຫຼືເຍາະເຍີ້ຍສຳນຽງ. ມັນຍັງສາມາດຂະຫຍາຍໄປສູ່ການຂົ່ມຂູ່ທາງດ້ານຮ່າງກາຍທີ່ຂັບເຄື່ອນໂດຍຄວາມລໍາອຽງທາງເຊື້ອຊາດ. ມັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ຈະພາດ.
- ການຂົ່ມເຫັງ ຫຼືການຂົ່ມເຫັງແບບລັບໆ: ອັນນີ້ຍາກກວ່າທີ່ຈະປັກໝຸດລົງ ແຕ່ສາມາດກັດເຊາະໄດ້. ມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການຮຸກຮານ microaggressions, ເຊັ່ນ: ການສົມມຸດຕິຖານໂດຍອີງໃສ່ stereotypes, ຫຼືໃນການຍົກເວັ້ນສັງຄົມໂດຍເຈດຕະນາ. ນັກຮຽນອາດຈະຖືກລະເລີຍຢ່າງສະເໝີຕົ້ນສະເໝີປາຍ ຫຼື ອອກຈາກກິດຈະກຳກຸ່ມຢ່າງດຽວຍ້ອນພື້ນຖານຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ຈິນຕະນາການວ່າເປັນນັກຮຽນຜູ້ທີ່ "ຖືກລືມ" ຕະຫຼອດເວລາເມື່ອມີທີມເລືອກກິລາ, ຫຼືໄດ້ຍິນເພື່ອນຮ່ວມຫ້ອງຮຽນກະຊິບເລື່ອງຕະຫລົກແບບທໍາມະດາໃນຂະນະທີ່ເຈົ້າຍ່າງຜ່ານ. ການກະທຳທີ່ເບິ່ງຄືວ່ານ້ອຍໆເຫຼົ່ານີ້ສ້າງຂຶ້ນຕາມການເວລາ, ທຳລາຍຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງເດັກນ້ອຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ສຶກຄືກັບຄົນພາຍນອກຕະຫຼອດໄປ.
ບົດບາດສໍາຄັນຂອງນັກການສຶກສາແລະຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງລະບົບ
ຄູສອນ ແລະຜູ້ບໍລິຫານໂຮງຮຽນຢູ່ໃນແຖວໜ້າ, ແລະເຂົາເຈົ້າຕອບໂຕ້ແນວໃດ—ຫຼືບໍ່ຕອບສະໜອງ—ແມ່ນສໍາຄັນ. ການແຊກແຊງທີ່ຖືກຕ້ອງສາມາດຢຸດເຊົາການຂົ່ມເຫັງໃນການຕິດຕາມຂອງມັນແລະສົ່ງຂໍ້ຄວາມທີ່ມີປະສິດທິພາບວ່າພຶດຕິກໍານີ້ແມ່ນບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເລື້ອຍໆເກີນໄປ, ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງລະບົບຫມາຍຄວາມວ່າເຫດການເຫຼົ່ານີ້ຖືກຈັດການຜິດພາດຫຼືພາດໂອກາດທັງຫມົດ.
ບາງຄັ້ງ, ນັກການສຶກສາອາດຈະບໍ່ຮັບຮູ້ຮູບແບບການຈໍາແນກເຊື້ອຊາດທີ່ອ່ອນໂຍນກວ່າ, ປະຕິເສດພວກມັນເປັນການຂັດແຍ້ງທີ່ງ່າຍດາຍ. ໃນເວລາອື່ນໆ, ເຂົາເຈົ້າພຽງແຕ່ຂາດການຝຶກອົບຮົມທີ່ເຫມາະສົມເພື່ອນໍາທາງສະຖານະການທີ່ລະອຽດອ່ອນດັ່ງກ່າວ, ນໍາໄປສູ່ການຕອບໂຕ້ທີ່ຕໍານິຕິຕຽນຜູ້ເຄາະຮ້າຍໂດຍບັງເອີນຫຼືຫຼຸດລົງຄວາມຮຸນແຮງຂອງເຫດການ.
ເມື່ອໂຮງຮຽນບໍ່ສາມາດປະຕິບັດຢ່າງເດັດຂາດ, ມັນຈະຍອມຮັບພຶດຕິກຳດັ່ງກ່າວໂດຍທາງອ້ອມ. ສິ່ງນີ້ສາມາດຊຸກຍູ້ໃຫ້ຜູ້ຂົ່ມເຫັງມີຄວາມກ້າຫານ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍຮູ້ສຶກໂດດດ່ຽວ ແລະ ບໍ່ມີທາງອອກຫຼາຍຂຶ້ນ. ເພື່ອທຳລາຍພຶດຕິກຳທີ່ມີອະຄະຕິເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງແທ້ຈິງ, ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນສຳລັບນັກການສຶກສາທີ່ຈະຄົ້ນຫາ ຊັບພະຍາກອນພື້ນຖານກ່ຽວກັບການເຂົ້າໃຈການເຫຍียดຜິວ ທີ່ສ້າງຄວາມຮັບຮູ້ທີ່ສຳຄັນ.
ໃນທີ່ສຸດ, ການແກ້ໄຂການຂົ່ມເຫັງເຊື້ອຊາດຜິວພັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີວິທີການທີ່ຕັ້ງຫນ້າ, ການສຶກສາຈາກຊຸມຊົນໂຮງຮຽນທັງຫມົດ. ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ກ່ຽວກັບການມີນະໂຍບາຍຢູ່ໃນເຈ້ຍ; ມັນແມ່ນກ່ຽວກັບຄວາມມຸ່ງໝັ້ນອັນເລິກເຊິ່ງ, ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ກັບການສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ນັກຮຽນທຸກຄົນຮູ້ສຶກປອດໄພ, ມີຄຸນຄ່າ, ແລະເຫັນໄດ້.
ວິທີການລາຍງານການຂົ່ມເຫັງແລະຮູ້ສິດທິຂອງທ່ານ
ເມື່ອທ່ານຄົ້ນພົບວ່າລູກຂອງທ່ານຖືກຂົ່ມເຫັງ, ມັນອາດຈະຮູ້ສຶກໜັກໃຈ, ຄືກັບວ່າທ່ານຫຼົງທາງໂດຍບໍ່ມີເສັ້ນທາງທີ່ຊັດເຈນ. ໂຊກດີ, ລະບົບກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງໃຫ້ຂອບການເຮັດວຽກທີ່ແຂງແກ່ນເພື່ອປົກປ້ອງນັກຮຽນ, ສ້າງຂຶ້ນໂດຍອີງໃສ່ແນວຄວາມຄິດຫຼັກ: ໜ້າທີ່ໃນການດູແລ , ຫຼື ' zorgplicht '. ນີ້ແມ່ນພັນທະທາງກົດໝາຍທີ່ມີອິດທິພົນທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທຸກໂຮງຮຽນຮັບປະກັນສະພາບແວດລ້ອມການຮຽນຮູ້ທີ່ປອດໄພສຳລັບນັກຮຽນທຸກຄົນ.
ການເຂົ້າໃຈໜ້າທີ່ນີ້ແມ່ນບາດກ້າວທຳອິດສູ່ການສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງ. ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄຳແນະນຳເທົ່ານັ້ນ; ມັນເປັນຄຳສັ່ງທາງກົດໝາຍພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພໃນໂຮງຮຽນຂອງໂຮນລັງ ' Wet Veiligheid op school ' (ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພໃນໂຮງຮຽນ). ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າໂຮງຮຽນບໍ່ພຽງແຕ່ຄາດວ່າຈະມີນະໂຍບາຍຕ້ານການຮຸກຮານເທົ່ານັ້ນ - ພວກເຂົາຍັງມີຄວາມຕ້ອງການທາງກົດໝາຍໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຢ່າງຫ້າວຫັນ, ຕິດຕາມກວດກາຄວາມປອດໄພຂອງນັກຮຽນ, ແລະ ດຳເນີນການຢ່າງເດັດຂາດເມື່ອເກີດການຮຸກຮານ.
ຖ້າໂຮງຮຽນລົ້ມເຫລວໃນຫນ້າທີ່ນີ້, ເຈົ້າມີສິດທີ່ຈະຮັບຜິດຊອບໃຫ້ພວກເຂົາ. ການຮູ້ຂັ້ນຕອນທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບການລາຍງານ ແລະ ການຂະຫຍາຍບັນຫາແມ່ນສໍາຄັນຕໍ່ການໄດ້ຮັບຜົນ ແລະ ການປົກປ້ອງລູກຂອງທ່ານ.
ຄູ່ມືຂັ້ນຕອນໂດຍຂັ້ນຕອນຂອງທ່ານເພື່ອລາຍງານການຂົ່ມເຫັງ
ການປະຕິບັດສາມາດມີຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຫນ້າຢ້ານກົວ, ແຕ່ວິທີການທີ່ມີໂຄງສ້າງໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າຄວາມກັງວົນຂອງເຈົ້າຖືກຟັງແລະຈັດການກັບຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ແນວຄວາມຄິດແມ່ນເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນໃນລະດັບໂຮງຮຽນແລະວິທີການຍ້າຍຂຶ້ນຕ່ອງໂສ້ຖ້າຫາກວ່າການຕອບສະຫນອງບໍ່ໄດ້ດີພຽງພໍ. ຂະບວນການນີ້ຖືກອອກແບບມາເພື່ອໃຫ້ໂຮງຮຽນມີໂອກາດແກ້ໄຂບັນຫາພາຍໃນທຸກຄັ້ງ ກ່ອນທີ່ອຳນາດການປົກຄອງພາຍນອກຈະຕ້ອງເຂົ້າມາ.
ນີ້ແມ່ນລາຍລະອຽດຂອງເສັ້ນທາງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນປົກກະຕິສໍາລັບການລາຍງານການຂົ່ມເຫັງໃນປະເທດເນເທີແລນ. ຄິດວ່າມັນເປັນແຜນທີ່ເສັ້ນທາງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມກັງວົນຂອງເຈົ້າໄປຫາຄົນທີ່ຖືກຕ້ອງໃນເວລາທີ່ເຫມາະສົມ.
ເສັ້ນທາງການເພີ່ມການລາຍງານການຂົ່ມເຫັງ
| ຂັ້ນຕອນ | ຈະຕິດຕໍ່ຫາໃຜ | ການກະ ທຳ / ຈຸດປະສົງຫຼັກ |
|---|---|---|
| 1 | ຄູສອນ ຫຼືຄູສອນ ('Leerkacht' ຫຼື 'mentor') | ການສົນທະນາທໍາອິດຂອງເຈົ້າ. ເປົ້າໝາຍແມ່ນເພື່ອແຈ້ງໃຫ້ໂຮງຮຽນຮັບຮູ້ເຖິງບັນຫາ ແລະ ຊອກຫາວິທີແກ້ໄຂບໍ່ເປັນທາງການໂດຍໄວ. |
| 2 | ທີ່ປຶກສາຄວາມລັບ ('Vertrouwenspersoon') | ພະນັກງານທີ່ໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມຜູ້ທີ່ສະຫນອງການສະຫນັບສະຫນູນ, ສາມາດໄກ່ເກ່ຍ, ແລະອະທິບາຍຂັ້ນຕອນທາງການຂອງໂຮງຮຽນ. |
| 3 | ຄະນະບໍລິຫານໂຮງຮຽນ ('Schoolbestuur') | ອົງການປົກຄອງຢ່າງເປັນທາງການຂອງໂຮງຮຽນ. ເຈົ້າຕິດຕໍ່ເຂົາເຈົ້າເມື່ອຂັ້ນຕອນກ່ອນໜ້ານີ້ຍັງບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂບັນຫາ. |
| 4 | ອົງການກວດກາການສຶກສາ ('Onderwijsinspectie') | ອົງການກວດກາແຫ່ງຊາດ. ເຂົາເຈົ້າກ້າວເຂົ້າສູ່ເວລາທີ່ໂຮງຮຽນເປັນລະບົບຂາດໜ້າທີ່ຕາມກົດໝາຍຂອງການດູແລ ('zorgplicht'). |
ການປະຕິບັດຕາມຂັ້ນຕອນເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອສ້າງບັນທຶກທີ່ຊັດເຈນກ່ຽວກັບຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຈົ້າແລະໃຫ້ໂອກາດທີ່ເຫມາະສົມກັບໂຮງຮຽນເພື່ອແກ້ໄຂສະຖານະການໃນແຕ່ລະຂັ້ນຕອນ.
ຂັ້ນຕອນທໍາອິດພາຍໃນໂຮງຮຽນ
ການເຄື່ອນໄຫວທຳອິດຂອງທ່ານຄວນຈະເປັນການພົບປະກັບຄູສອນ ຫຼືຜູ້ແນະນຳຂອງລູກທ່ານສະເໝີ. ມາກະກຽມ. ບັນທຶກທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າສາມາດເຮັດໄດ້: ວັນທີ, ເວລາ, ເຫດການສະເພາະ, ແລະໃຜມີສ່ວນຮ່ວມ. ສະເໜີຂໍ້ເທັດຈິງເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງສະຫງົບ. ເປົ້າຫມາຍຢູ່ທີ່ນີ້ແມ່ນເພື່ອເຮັດວຽກຮ່ວມກັນກ່ຽວກັບການແກ້ໄຂ, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນການຕໍ່ສູ້.
ຖ້າການຂົ່ມເຫັງຍັງສືບຕໍ່ຫຼືທ່ານຮູ້ສຶກວ່າທ່ານບໍ່ໄດ້ຖືກປະຕິບັດຢ່າງຈິງຈັງ, ທ່າທາງຕໍ່ໄປຂອງການໂທຂອງທ່ານແມ່ນທີ່ປຶກສາລັບຂອງໂຮງຮຽນ ('vertrouwenspersoon'). ບຸກຄົນນີ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໂດຍສະເພາະເພື່ອຈັດການກັບບັນຫາທີ່ລະອຽດອ່ອນ ແລະສາມາດນໍາທ່ານຜ່ານພິທີການຕ້ານການຂົ່ມເຫັງຢ່າງເປັນທາງການຂອງໂຮງຮຽນ. ພວກເຂົາເຈົ້າເຮັດຫນ້າທີ່ເປັນຝ່າຍກາງເພື່ອເຮັດໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າຂະບວນການທີ່ເຫມາະສົມໄດ້ຖືກປະຕິບັດຕາມ.
ເມື່ອໃດທີ່ຈະເລັ່ງລັດນອກໂຮງຮຽນ
ຖ້າທ່ານໄດ້ຜ່ານຊ່ອງທາງພາຍໃນຂອງໂຮງຮຽນແລະການຂົ່ມເຫັງຍັງບໍ່ຢຸດເຊົາ, ມັນແມ່ນເວລາທີ່ຈະເພີ່ມຂຶ້ນ. ການເຄື່ອນໄຫວພາຍນອກຄັ້ງທໍາອິດຂອງທ່ານແມ່ນການຍື່ນຄໍາຮ້ອງທຸກຢ່າງເປັນທາງການກັບຄະນະກໍາມະການໂຮງຮຽນ ('schoolbestuur'). ນີ້ແມ່ນບາດກ້າວອັນໜັກໜ່ວງທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຄະນະກຳມະການສືບສວນສອບສວນ ແລະ ໃຫ້ຄຳຕອບຢ່າງເປັນທາງການ.
ຖ້າການດໍາເນີນການຂອງຄະນະກໍາມະການໂຮງຮຽນບໍ່ພຽງພໍ, ທາງເລືອກສຸດທ້າຍຂອງທ່ານແມ່ນອົງການກວດກາການສຶກສາຂອງໂຮນລັງ ('Onderwijsinspectie'). ອົງການກວດກາບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນກໍລະນີຂົ່ມເຫັງບຸກຄົນ, ແຕ່ມັນຈະແຊກແຊງຖ້າມີຫຼັກຖານສະແດງວ່າໂຮງຮຽນຂາດໂຄງສ້າງໃນຫນ້າທີ່ເບິ່ງແຍງ. ນີ້ມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງໂດຍສະເພາະຖ້າໂຮງຮຽນມີແຜນການຄວາມປອດໄພທີ່ບໍ່ດີຫຼືບັນທຶກການຕິດຕາມຂອງການບໍ່ສົນໃຈເຫດການທີ່ຖືກລາຍງານ.
ຫຼັກການແມ່ນງ່າຍດາຍ: ເດັກທຸກຄົນມີສິດທີ່ຈະຮູ້ສຶກປອດໄພຢູ່ໂຮງຮຽນ. ກົດໝາຍ ສະໜັບສະໜູນເລື່ອງນີ້, ແລະມີຂະບວນການທີ່ຊັດເຈນໃນການບັງຄັບໃຊ້ມັນ. ຢ່າລັງເລທີ່ຈະໃຊ້ຊ່ອງທາງເຫຼົ່ານີ້ຖ້າທ່ານເຊື່ອວ່າໂຮງຮຽນບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງກົດໝາຍຂອງຕົນ.
ເມື່ອການຂົ່ມເຫັງກາຍເປັນການກະທໍາຜິດທາງອາຍາ
ການຂົ່ມເຫັງສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຖືກຈັດການໂດຍຜ່ານຂັ້ນຕອນຂອງໂຮງຮຽນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ບາງພຶດຕິກໍາຂ້າມເສັ້ນແລະກາຍເປັນການກະທໍາຜິດທາງອາຍາພາຍໃຕ້ກົດຫມາຍຂອງໂຮນລັງ. ມັນເປັນສິ່ງ ສຳ ຄັນທີ່ຈະຮັບຮູ້ເມື່ອສິ່ງນີ້ເກີດຂື້ນ, ຍ້ອນວ່າມັນເປີດຊ່ອງທາງທາງກົດ ໝາຍ ທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ໃນຂະນະທີ່ "ການຂົ່ມເຫັງ" ຕົວຂອງມັນເອງບໍ່ແມ່ນອາຊະຍາກໍາສະເພາະ, ການກະ ທຳ ຫຼາຍຢ່າງທີ່ຕົກຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມຂອງມັນແນ່ນອນ.
ການກະທຳບາງຢ່າງສາມາດລາຍງານໃຫ້ຕຳຫຼວດໄດ້ ('aangifte'):
- ການໂຈມຕີ ('ຜິດພາດ'): ປະເພດຂອງຄວາມຮຸນແຮງທາງດ້ານຮ່າງກາຍ, ຈາກການ shoving ກັບການຕີ, ທີ່ສົ່ງຜົນໃຫ້ມີການບາດເຈັບ.
- ໄພຂົ່ມຂູ່ ('Bedreiging'): ຂົ່ມຂູ່ຢ່າງຮຸນແຮງຕໍ່ບຸກຄົນ ຫຼືຊັບສິນຂອງເຂົາເຈົ້າ.
- ໝິ່ນປະໝາດ ຫຼື ໝິ່ນປະໝາດ ('Smaad' ຫຼື 'Laster'): ໂດຍເຈດຕະນາເຜີຍແຜ່ຄຳຕົວະເພື່ອທຳລາຍຊື່ສຽງຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ.
- ການຈໍາແນກ ('ການຈໍາແນກ'): ການຂົ່ມເຫັງໂດຍເຊື້ອຊາດ, ສາດສະຫນາ, ເພດ, ຫຼືທັດສະນະທາງເພດ.
ຖ້າລູກຂອງທ່ານປະສົບກັບການຂົ່ມເຫັງທີ່ປະກອບມີອົງປະກອບເຫຼົ່ານີ້, ທ່ານຄວນຕິດຕໍ່ກັບຕໍາຫຼວດ. ພວກເຂົາສາມາດເປີດການສືບສວນຄະດີອາຍາ, ເຊິ່ງເປັນຂະບວນການແຍກຕ່າງຫາກທັງຫມົດຈາກການກະທໍາໃດໆທີ່ໂຮງຮຽນກໍາລັງປະຕິບັດ.
ໃນຂະນະທີ່ຄູ່ມືນີ້ສຸມໃສ່ໂຮງຮຽນ, ຫຼັກການທີ່ຄ້າຍຄືກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ໃນສະຖານທີ່ວິຊາຊີບ. ສຳລັບຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ປະເຊີນກັບບັນຫາເຫຼົ່ານີ້, ການອ່ານກ່ຽວກັບ ການຈັດການກັບການຮັງແກໃນບ່ອນເຮັດວຽກ ສາມາດສະເໜີຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ມີຄຸນຄ່າກ່ຽວກັບການປົກປ້ອງທາງກົດໝາຍ ແລະ ທາງເລືອກໃນການລາຍງານຂອງທ່ານ. ການຮູ້ສິດທິຂອງທ່ານແມ່ນບາດກ້າວທຳອິດໄປສູ່ການດຳເນີນການທີ່ມີປະສິດທິພາບສະເໝີ, ບໍ່ວ່າອາຍຸ ຫຼື ສະພາບແວດລ້ອມຂອງທ່ານຈະເປັນແບບໃດກໍຕາມ.
ຄໍາຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆ
ຂັ້ນຕອນທໍາອິດແມ່ນຫຍັງຖ້າລູກຂອງຂ້ອຍຖືກຂົ່ມເຫັງຢູ່ໃນໂຮງຮຽນໂຮນລັງ?
ຂັ້ນຕອນທໍາອິດຢ່າງແທ້ຈິງຂອງທ່ານແມ່ນເພື່ອສ້າງພື້ນທີ່ທີ່ປອດໄພສໍາລັບລູກຂອງທ່ານທີ່ຈະສົນທະນາ. ຟັງໂດຍບໍ່ມີການຕັດສິນ, ໃຫ້ພວກເຂົາແບ່ງປັນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ. ຫູທີ່ສະຫນັບສະຫນູນຂອງທ່ານແມ່ນສິ່ງທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດໃນປັດຈຸບັນ.
ຕໍ່ໄປ, ທ່ານຕ້ອງ ບັນທຶກທຸກຢ່າງ . ເລີ່ມບັນທຶກທັນທີ. ຈົດບັນທຶກວັນທີ, ເວລາ, ເຫດການສະເພາະ, ສະຖານທີ່, ແລະຊື່ຂອງຜູ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ບັນທຶກລະອຽດນີ້ຈະກາຍເປັນເຄື່ອງມືທີ່ມີປະສິດທິພາບທີ່ສຸດຂອງທ່ານ.
ດ້ວຍຂໍ້ມູນນີ້ຢູ່ໃນມື, ໃຫ້ນັດໝາຍພົບກັບຄູສອນຫຼັກ ຫຼື ຜູ້ໃຫ້ຄຳປຶກສາຂອງລູກທ່ານ. ເປົ້າໝາຍຂອງທ່ານໃນກອງປະຊຸມຄັ້ງທຳອິດນີ້ແມ່ນງ່າຍດາຍ: ນຳສະເໜີຄວາມກັງວົນທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ຢ່າງສະຫງົບ, ຖາມກ່ຽວກັບໂປໂຕຄອນຕ້ານການຂົ່ມເຫັງຂອງໂຮງຮຽນ, ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນເຮັດວຽກຮ່ວມກັນໃນແຜນການປະຕິບັດງານ.
ການຂົ່ມເຫັງທາງອິນເຕີເນັດຖືວ່າເປັນອາດຊະຍາກຳໃນປະເທດເນເທີແລນບໍ?
ໃນຂະນະທີ່ 'ການຂົ່ມເຫັງທາງອິນເຕີເນັດ' ບໍ່ແມ່ນການກະທຳຜິດທາງອາຍາທີ່ແຕກຕ່າງກັນໂດຍຕົວມັນເອງ, ການກະທຳຫຼາຍຢ່າງທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄຸ້ມຄອງຂອງມັນແມ່ນຜິດກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຄວາມຈິງທີ່ວ່າການລ່ວງລະເມີດເກີດຂຶ້ນທາງອອນລາຍບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການກະທຳທີ່ຕິດພັນນັ້ນຮ້າຍແຮງລົງ.
ຕົວຢ່າງ, ພຶດຕິກຳຕ່າງໆເຊັ່ນ: ການຂົ່ມຂູ່ ('bedreiging'), ການໃສ່ຮ້າຍປ້າຍສີ ຫຼື ການໝິ່ນປະໝາດ ('smaad' ຫຼື 'laster'), ແລະ ການຍຸຍົງໃຫ້ເກີດຄວາມກຽດຊັງ ('aanzetten tot haat') ລ້ວນແຕ່ເປັນການກະທຳຜິດທາງອາຍາທີ່ສາມາດດຳເນີນຄະດີໄດ້. ການແບ່ງປັນຮູບພາບສ່ວນຕົວໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມກໍ່ເປັນການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍເຊັ່ນກັນ.
ຖ້າທ່ານເຊື່ອວ່າການລ່ວງລະເມີດທາງອອນລາຍໄດ້ແຜ່ລາມໄປສູ່ອາຊະຍາກຳແລ້ວ, ທ່ານມີສິດທຸກຢ່າງທີ່ຈະຍື່ນລາຍງານຂອງຕຳຫຼວດ ('aangifte'). ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງຮັກສາຫຼັກຖານດິຈິຕອນທັງໝົດ - ຮູບໜ້າຈໍຂອງຂໍ້ຄວາມ, ໂພສສື່ສັງຄົມ, ໂປຣໄຟລ໌ຜູ້ໃຊ້ - ເພື່ອສ້າງຄະດີທີ່ເຂັ້ມແຂງ.
ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງໂຮງຮຽນໂຮນລັງໃນການປ້ອງກັນການຮັງແກແມ່ນຫຍັງ?
ໂຮງຮຽນຕ່າງໆໃນປະເທດເນເທີແລນມີພັນທະທາງກົດໝາຍທີ່ສຳຄັນໃນການປ້ອງກັນການຮຸກຮານ. ' Wet Veiligheid op school ' (ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພໃນໂຮງຮຽນ) ໄດ້ວາງພັນທະທາງກົດໝາຍໃນການດູແລ, ຫຼື ' zorgplicht ', ໃສ່ທຸກໆໂຮງຮຽນເພື່ອສະໜອງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ປອດໄພທາງສັງຄົມສຳລັບນັກຮຽນທຸກຄົນ.
ນີ້ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຄໍາແນະນໍາເທົ່ານັ້ນ; ມັນເປັນຄໍາສັ່ງ. ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ໂຮງຮຽນມີນະໂຍບາຍຕ້ານການຮຸກຮານທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ຕິດຕາມກວດກາຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມຂອງນັກຮຽນຢ່າງຫ້າວຫັນ, ແລະແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ປະສານງານຕ້ານການຮຸກຮານຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງຄົນ.
ພວກເຂົາຍັງຕ້ອງມີຂັ້ນຕອນທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ເປັນທາງການໃນການຈັດການຄຳຮ້ອງທຸກ. ຖ້າໂຮງຮຽນບໍ່ສາມາດດຳເນີນການທີ່ສົມເຫດສົມຜົນເພື່ອຢຸດຕິການຮຸກຮານ ແລະ ປົກປ້ອງນັກຮຽນ, ໂຮງຮຽນສາມາດຖືກຮັບຜິດຊອບໂດຍອົງການກວດກາການສຶກສາ ('Onderwijsinspectie'). ຂອບກົດໝາຍນີ້ໃຫ້ອຳນາດແກ່ພໍ່ແມ່ໃນການຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການດຳເນີນການ, ຮັບປະກັນວ່າໂຮງຮຽນບໍ່ສາມາດບໍ່ສົນໃຈບັນຫານີ້ໄດ້.
ອົງການຈັດຕັ້ງສະຫນັບສະຫນູນໃດທີ່ມີຢູ່ໃນເນເທີແລນ?
ໂຊກດີ, ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງປະເຊີນກັບເລື່ອງນີ້ຄົນດຽວ. ອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ດີເລີດຫຼາຍແຫ່ງໃນປະເທດເນເທີແລນໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນ, ຄຳແນະນຳຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ແລະ ການຮັບຟັງເດັກນ້ອຍ, ພໍ່ແມ່, ແລະ ນັກການສຶກສາ.
ນີ້ແມ່ນຊັບພະຍາກອນຫຼັກຈໍານວນຫນຶ່ງ:
- De Kindertelefoon: ເປັນບໍລິການທີ່ບໍ່ເສຍຄ່າ, ເປັນຄວາມລັບທີ່ເດັກນ້ອຍ ແລະໄວໜຸ່ມສາມາດສົນທະນາກ່ຽວກັບບັນຫາຕ່າງໆ, ລວມທັງການຂົ່ມເຫັງ. ມັນເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາມີທາງອອກທີ່ປອດໄພເພື່ອແບ່ງປັນປະສົບການຂອງເຂົາເຈົ້າ.
- Ouders & Onderwijs: ເປັນຊັບພະຍາກອນອັນລ້ຳຄ່າສຳລັບພໍ່ແມ່, ສະໜອງຂໍ້ມູນທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ສະໜັບສະໜູນໃນທຸກບັນຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການສຶກສາ. ພວກເຂົາສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໃຈສິດທິແລະທາງເລືອກຂອງທ່ານ.
- Pestweb.nl: ຊັບພະຍາກອນອອນໄລນ໌ອັນມະຫັດສະຈັນອີກອັນໜຶ່ງທີ່ໃຫ້ຄຳແນະນຳສະເພາະສຳລັບເດັກນ້ອຍ, ພໍ່ແມ່, ແລະໂຮງຮຽນກ່ຽວກັບວິທີຮັບມືກັບການຂົ່ມເຫັງຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.
- ການຈໍາແນກ Meldpunt: ຖ້າການຂົ່ມເຫັງແມ່ນຮາກຖານມາຈາກການຈໍາແນກ (ໂດຍອີງໃສ່ເຊື້ອຊາດ, ສາສະຫນາ, ແລະອື່ນໆ), ນີ້ແມ່ນອົງການທີ່ເປັນທາງການທີ່ຈະຕິດຕໍ່ເພື່ອຄໍາແນະນໍາແລະການສະຫນັບສະຫນູນພິເສດ.
ການເຂົ້າເຖິງອົງການຈັດຕັ້ງເຫຼົ່ານີ້ສາມາດເປັນບາດກ້າວທີ່ສໍາຄັນ. ເຂົາເຈົ້າໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນທາງດ້ານອາລົມ ແລະ ການແນະນຳພາກປະຕິບັດ, ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານຊອກຫາສິ່ງທີ່ຈະມາເຖິງດ້ວຍຄວາມຫມັ້ນໃຈຫຼາຍຂຶ້ນ.
