ການປູກກັນຊາ ແລະ ກົດໝາຍອາຍາໃນປະເທດເນເທີແລນ

ການປູກກັນຊາໃນປະເທດເນເທີແລນເປັນການກະທຳຜິດທາງອາຍາ. ກັນຊາປາກົດຢູ່ໃນບັນຊີລາຍຊື່ II ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຝິ່ນ (Opiumwet), ແລະມາດຕາ 3 ຂອງກົດໝາຍດັ່ງກ່າວຫ້າມການປູກ, ການກະກຽມ, ການປຸງແຕ່ງ, ການຂາຍ, ການສະໜອງ, ການຂົນສົ່ງ ແລະ ການຄອບຄອງສານໃນບັນຊີລາຍຊື່ດັ່ງກ່າວ. ນະໂຍບາຍການຍອມຮັບທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຮ້ານກາເຟຂາຍໃນປະລິມານໜ້ອຍໃຫ້ກັບຜູ້ໃຫຍ່ບໍ່ໄດ້ຂະຫຍາຍໄປເຖິງການຜະລິດ: ບໍ່ມີຂອບເຂດທີ່ການປູກຈະຖືກກົດໝາຍ, ແລະຂໍ້ຈຳກັດທີ່ກ່າວເຖິງຢ່າງກວ້າງຂວາງຂອງຫ້າຕົ້ນແມ່ນແນວທາງໃນການດຳເນີນຄະດີ, ບໍ່ແມ່ນການອະນຸຍາດ.

ການເປີດເຜີຍທາງກົດໝາຍແມ່ນກວ້າງກວ່າການກ່າວຫາທາງອາຍາພຽງຢ່າງດຽວ. ຂໍ້ເທັດຈິງດຽວກັນນີ້ສາມາດນຳພາເຈົ້າຄອງນະຄອນປິດສະຖານທີ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 13b ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຝິ່ນ, ອົງການໄອຍະການສາທາລະນະເພື່ອຮຽກຮ້ອງເອົາລາຍຮັບພາຍໃຕ້ບົດບັນຍັດຂອງການຍຶດຊັບສິນຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ, ເຈົ້າຂອງເຮືອນເພື່ອຍົກເລີກສັນຍາເຊົ່າ, ຜູ້ປະກອບການຕາຂ່າຍໄຟຟ້າເພື່ອຮຽກຮ້ອງເອົາໄຟຟ້າທີ່ເອົາໄປໂດຍບໍ່ມີສັນຍາ ແລະ ບໍລິສັດປະກັນໄພເພື່ອປະຕິເສດການຄຸ້ມຄອງ. ມາດຕານີ້ກຳນົດສິ່ງທີ່ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຝິ່ນຫ້າມ, ບ່ອນທີ່ນະໂຍບາຍການຍອມຮັບເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ສິ້ນສຸດ, ວິທີການເຮັດວຽກຂອງການປິດ ແລະ ການຍຶດຊັບສິນທາງການບໍລິຫານ, ແລະ ກໍລະນີແຄບໆທີ່ການປູກຝັງແມ່ນຖືກກົດໝາຍ.

ສິ່ງທີ່ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຝິ່ນຫ້າມ

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຝິ່ນເຮັດວຽກຮ່ວມກັບສອງບັນຊີລາຍຊື່. ບັນຊີລາຍຊື່ທີ I ປະກອບດ້ວຍສານທີ່ມີຄວາມສ່ຽງທີ່ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້, ໂດຍທົ່ວໄປເອີ້ນວ່າຢາເສບຕິດປະເພດຮຸນແຮງ; ບັນຊີລາຍຊື່ທີ II ປະກອບດ້ວຍສ່ວນທີ່ເຫຼືອ, ລວມທັງກັນຊາ, ກັນຊາ ແລະ ຢາງກັນຊາ. ສຳລັບສານບັນຊີລາຍຊື່ທີ II, ມາດຕາ 3 ຫ້າມການນຳເອົາສານເຫຼົ່ານີ້ເຂົ້າ ຫຼື ອອກຈາກປະເທດເນເທີແລນ, ການປູກຝັງ, ການກະກຽມ, ການປຸງແຕ່ງ, ການຂາຍ, ການສະໜອງ, ການສະໜອງ, ການຂົນສົ່ງ, ການຄອບຄອງ ແລະ ການຜະລິດ. ດັ່ງນັ້ນ, ການປູກຝັງຈຶ່ງຖືກຫ້າມດ້ວຍຕົວຂອງມັນເອງ, ແລະ ການກະທຳທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບມັນກໍ່ຄືກັນ.

ການລົງໂທດໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນມາດຕາ 11. ການລະເມີດຂໍ້ຫ້າມການປູກຝັງ ແລະ ການຄ້າໂດຍເຈດຕະນາຈະຖືກລົງໂທດຈຳຄຸກສູງສຸດສອງປີ. ໃນກໍລະນີທີ່ການກະທຳຜິດເກີດຂຶ້ນໃນການໃຊ້ອາຊີບ ຫຼື ທຸລະກິດ, ໂທດສູງສຸດຈະເພີ່ມຂຶ້ນເປັນຫົກປີ, ແລະ ໂທດສູງສຸດດຽວກັນນີ້ຈະຖືກນຳໃຊ້ໃນກໍລະນີທີ່ການກະທຳຜິດກ່ຽວຂ້ອງກັບປະລິມານຫຼາຍພາຍໃນຄວາມໝາຍຂອງການກະທຳ. ການມີກັນຊາໃນປະລິມານໜ້ອຍຈະຖືກປະຕິບັດຢ່າງເຂັ້ມງວດກວ່າ: ການມີກັນຊາໃນຄອບຄອງບໍ່ເກີນສາມສິບກຣາມເປັນການກະທຳຜິດເລັກນ້ອຍແທນທີ່ຈະເປັນການກະທຳຜິດ, ເຊິ່ງຈະຖືກລົງໂທດດ້ວຍໂທດສູງສຸດທີ່ຕ່ຳກວ່າຫຼາຍ. ມາດຕາ 11a ໄດ້ເພີ່ມການກະທຳຜິດແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບການກະກຽມ ຫຼື ອຳນວຍຄວາມສະດວກໃຫ້ແກ່ການປູກຝັງວິຊາຊີບ, ເຊິ່ງແນໃສ່ຜູ້ທີ່ສະໜອງວິທີການສຳລັບມັນ, ແລະ ມາດຕາ 3b ຫ້າມການເຜີຍແຜ່ການສື່ສານໃດໆທີ່ແນໃສ່ການສົ່ງເສີມການຂາຍ, ການສະໜອງ ຫຼື ການສະໜອງສານໃນບັນຊີລາຍຊື່ II.

ສິ່ງທີ່ຖືກກ່າວຫາໃນກໍລະນີສ່ວນບຸກຄົນແມ່ນຂຶ້ນກັບວ່າການກະທໍາໃດສາມາດພິສູດໄດ້ ແລະ ໃນຄວາມສາມາດໃດທີ່ພວກມັນໄດ້ຖືກປະຕິບັດ. ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນການປະຕິບັດບໍ່ແມ່ນຈຳນວນໂຮງງານດັ່ງກ່າວ, ແຕ່ວ່າການກະທຳດັ່ງກ່າວຖືກປະຕິບັດວ່າເປັນການນຳໃຊ້ສ່ວນຕົວ ຫຼື ເປັນການຜະລິດໃນການໃຊ້ວິຊາຊີບ ຫຼື ທຸລະກິດ, ເພາະວ່ານັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄະດີເຂົ້າສູ່ຂອບເຂດການລົງໂທດທີ່ສູງຂຶ້ນ ແລະ ນຳເອົາການຍຶດລາຍໄດ້ມາພິຈາລະນາ. ການຕັດສິນລົງໂທດແມ່ນໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳຈາກຈຸດແນະນຳທີ່ເຜີຍແຜ່ໂດຍອົງການທີ່ປຶກສາແຫ່ງຊາດຂອງສານອາຍາ, ເຊິ່ງສານນຳໃຊ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ແຍກອອກຈາກບ່ອນທີ່ສະຖານະການມີເຫດຜົນ.

ນະໂຍບາຍຄວາມອົດທົນ ແລະ ບ່ອນທີ່ມັນຢຸດຢູ່

ນະໂຍບາຍການອົດທົນ (gedoogbeleid) ບໍ່ແມ່ນກົດໝາຍ. ມັນແມ່ນນະໂຍບາຍການດຳເນີນຄະດີ, ທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນຄຳສັ່ງຂອງຄະນະໄອຍະການທົ່ວໄປກ່ຽວກັບກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຝິ່ນ, ເຊິ່ງພາຍໃຕ້ຫຼັກການແລ້ວການກະທຳບາງຢ່າງທີ່ຍັງຄົງມີໂທດຈະບໍ່ຖືກດຳເນີນຄະດີ. ມັນກວມເອົາສອງຢ່າງຄື: ການມີກັນຊາໃນປະລິມານໜ້ອຍເພື່ອການນຳໃຊ້ສ່ວນຕົວ, ແລະ ການຂາຍຂາຍຍ່ອຍໂດຍຮ້ານກາເຟທີ່ຕອບສະໜອງເງື່ອນໄຂທີ່ຄຳສັ່ງກຳນົດ ແລະ ຍອມຮັບໂດຍເທດສະບານ.

ເງື່ອນໄຂເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນສະສົມ. ຮ້ານກາເຟທີ່ຍອມຮັບໄດ້ອາດຈະບໍ່ໂຄສະນາ, ອາດຈະບໍ່ຂາຍຢາເສບຕິດປະເພດຮຸນແຮງ, ອາດຈະບໍ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມລຳຄານໃນສະພາບແວດລ້ອມ, ອາດຈະບໍ່ຍອມຮັບ ຫຼື ຂາຍໃຫ້ຜູ້ທີ່ມີອາຍຸຕ່ຳກວ່າສິບແປດປີ, ອາດຈະບໍ່ຂາຍຫຼາຍກວ່າຫ້າກຣາມຕໍ່ທຸລະກຳ ຫຼື ຖືຫຼາຍກວ່າຮຸ້ນການຄ້າທີ່ອະນຸຍາດ, ແລະ ອາດຈະຂາຍໃຫ້ພຽງແຕ່ຜູ້ຢູ່ອາໄສໃນປະເທດເນເທີແລນເທົ່ານັ້ນ. ເທດສະບານຕັດສິນໃຈວ່າຮ້ານກາເຟໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຫຼືບໍ່, ຈຳນວນເທົ່າໃດ, ແລະ ຢູ່ໃສ; ພວກເຂົາອາດຈະເພີ່ມເງື່ອນໄຂທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ກຳນົດບູລິມະສິດໃນການບັງຄັບໃຊ້ຂອງຕົນເອງ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າການປະຕິບັດແຕກຕ່າງກັນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດລະຫວ່າງເມືອງຕ່າງໆ. ການບໍ່ປະຕິບັດຕາມເງື່ອນໄຂດັ່ງກ່າວຈະສິ້ນສຸດຄວາມອົດທົນ ແລະ ສົ່ງຄືນສະຖານະການໄປສູ່ລະບອບອາຍາ ແລະ ການບໍລິຫານທຳມະດາ.

ຂໍ້ຈຳກັດສອງຢ່າງທີ່ມັກຈະຖືກເຂົ້າໃຈຜິດ. ທຳອິດ, ຄວາມອົດທົນກ່ຽວຂ້ອງກັບການຂາຍ ແລະ ການຄອບຄອງເທົ່ານັ້ນ. ການສະໜອງຮ້ານກາເຟ, ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າປະຕູຫຼັງ, ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບການຍອມຮັບ, ແລະ ການປູກຝັງສຳລັບຮ້ານກາເຟແມ່ນຖືກດຳເນີນຄະດີວ່າເປັນການຜະລິດ. ອັນທີສອງ, ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບການຄອບຄອງສ່ວນຕົວບໍ່ແມ່ນໃບອະນຸຍາດ: ສິ່ງທີ່ຄຳສັ່ງກຳນົດໄວ້ແມ່ນການຄອບຄອງ ຢາເສບຕິດສູງສຸດຫ້າກຣາມເພື່ອການນຳໃຊ້ສ່ວນຕົວໂດຍຫຼັກການແລ້ວບໍ່ໄດ້ຖືກດຳເນີນຄະດີ, ແລະ ສິ່ງທີ່ຕຳຫຼວດເຮັດກັບສານທີ່ພົບເຫັນແມ່ນເລື່ອງແຍກຕ່າງຫາກ. ຕຳແໜ່ງກ່ຽວກັບການຄອບຄອງແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບການຄອບຄອງຢາເສບຕິດໃນປະເທດເນເທີແລນ.

ສຳລັບການປູກຝັງ, ຄຳສັ່ງດັ່ງກ່າວຖືວ່າການພົບເຫັນຕົ້ນໄມ້ບໍ່ເກີນຫ້າຕົ້ນ, ບ່ອນທີ່ສະຖານະການຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງການນຳໃຊ້ສ່ວນຕົວ ແລະ ບໍ່ມີຕົວຊີ້ບອກເຖິງການຜະລິດແບບມືອາຊີບ, ເປັນກໍລະນີທີ່ຕົ້ນໄມ້ຖືກຍຶດ ແລະ ໂດຍຫຼັກການແລ້ວການດຳເນີນຄະດີຖືກຍົກເວັ້ນ. ນັ້ນແມ່ນນະໂຍບາຍການຕັດສິນໃຈ, ນຳໃຊ້ກັບຂໍ້ເທັດຈິງຕາມທີ່ພົບເຫັນ; ມັນບໍ່ມີສິດ, ມັນບໍ່ໄດ້ປ້ອງກັນຕຳຫຼວດຈາກການກະທຳ, ແລະ ມັນບໍ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ຜົນສະທ້ອນອື່ນໆທີ່ອະທິບາຍໄວ້ຂ້າງລຸ່ມນີ້, ເຊິ່ງຕາມມາຈາກການປູກຝັງເອງຫຼາຍກວ່າຈາກການຕັດສິນລົງໂທດ.

ການປິດສະຖານທີ່ຕາມມາດຕາ 13b ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຝິ່ນ

ມາດຕາ 13b ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຝິ່ນໃຫ້ອຳນາດແກ່ເຈົ້າຄອງນະຄອນໃນການອອກຄຳສັ່ງພາຍໃຕ້ການບັງຄັບໃຊ້ທາງບໍລິຫານກ່ຽວກັບສະຖານທີ່ທີ່ມີການຂາຍ, ສະໜອງ ຫຼື ສະໜອງສານໃນບັນຊີລາຍຊື່ I ຫຼື ບັນຊີລາຍຊື່ II, ຫຼື ມີຢູ່ເພື່ອຈຸດປະສົງດັ່ງກ່າວ. ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 2019 ອຳນາດດັ່ງກ່າວຍັງຂະຫຍາຍໄປເຖິງສະຖານທີ່ທີ່ມີວັດຖຸ ຫຼື ສານຕ່າງໆທີ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອການປູກຝັງ ຫຼື ກະກຽມຢາເສບຕິດໃນຂະໜາດໃຫຍ່ ຫຼື ວິຊາຊີບ. ອຳນາດດັ່ງກ່າວກວມເອົາສະຖານທີ່ທຸລະກິດ ແລະ ທີ່ຢູ່ອາໄສຄືກັນ, ແລະ ມັນຖືກໃຊ້ໂດຍເຈົ້າຄອງນະຄອນເປັນມາດຕະການທາງບໍລິຫານ, ໂດຍບໍ່ຂຶ້ນກັບການດຳເນີນຄະດີອາຍາໃດໆ: ມັນບໍ່ຕ້ອງການການຕັດສິນລົງໂທດ, ແລະ ການບໍ່ມີຄວາມຜິດບໍ່ໄດ້ຍົກເລີກມັນ.

ໃນທາງປະຕິບັດມາດຕະການດັ່ງກ່າວແມ່ນຢູ່ໃນຮູບແບບຂອງການປິດເປັນໄລຍະເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້, ໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນສາມຫຼືຫົກເດືອນ, ເຊິ່ງນຳໃຊ້ຕາມນະໂຍບາຍຂອງເທດສະບານທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມນະໂຍບາຍ Damocles. ພະແນກອຳນາດການປົກຄອງຂອງສະພາແຫ່ງລັດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເຈົ້າຄອງນະຄອນປະເມີນໃນແຕ່ລະກໍລະນີວ່າການປິດແມ່ນມີຄວາມຈຳເປັນແລະສົມສ່ວນຫຼືບໍ່, ໂດຍຄຳນຶງເຖິງຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງສະຖານະການ, ວ່າຜູ້ຢູ່ອາໄສສາມາດຖືກຕຳໜິໄດ້ຫຼືບໍ່, ວ່າມີການເຊື່ອມຕໍ່ກັບອາຊະຍາກຳທີ່ມີການຈັດຕັ້ງ ແລະ ຜົນສະທ້ອນຂອງການປິດສຳລັບຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ລວມທັງເດັກນ້ອຍ. ຄຳສັ່ງປິດແມ່ນການຕັດສິນໃຈພາຍໃນຄວາມໝາຍຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກຄອງທົ່ວໄປ, ສະນັ້ນສາມາດຍື່ນຄຳຄັດຄ້ານໄດ້ ແລະ ຜູ້ພິພາກສາບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວໃນສານປົກຄອງສາມາດຖືກຮ້ອງຂໍໃຫ້ໂຈະມັນໄວ້, ເຊິ່ງເນື່ອງຈາກໄລຍະເວລາສັ້ນໆທີ່ກ່ຽວຂ້ອງມັກຈະເປັນເສັ້ນທາງດຽວທີ່ມີປະສິດທິພາບ.

ສຳລັບຜູ້ເຊົ່າ, ຜົນສະທ້ອນຈະຍາວນານກວ່ານັ້ນ. ໃນກໍລະນີທີ່ຊັບສິນທີ່ເຊົ່າຖືກປິດລົງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 13b, ປະມວນກົດໝາຍແພ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ເຈົ້າຂອງເຮືອນຍົກເລີກສັນຍາເຊົ່ານອກສານ, ເຊິ່ງເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນທາງກົດໝາຍດຽວຕໍ່ກົດລະບຽບທີ່ວ່າສັນຍາເຊົ່າຊັບສິນທີ່ສ້າງຂຶ້ນບໍ່ສາມາດຍົກເລີກໄດ້ໂດຍສານເທົ່ານັ້ນ. ບໍລິສັດທີ່ຢູ່ອາໄສໃຊ້ອຳນາດນັ້ນເປັນເລື່ອງຂອງນະໂຍບາຍ, ແລະ ການສິ້ນສຸດຂອງການເຊົ່າສາມາດຕິດຕາມມາດ້ວຍການປະຕິເສດການເຊົ່າທາງສັງຄົມໃໝ່ສຳລັບໄລຍະເວລາທີ່ບໍລິສັດກຳນົດ. ເຈົ້າຂອງເຮືອນປະເຊີນກັບບັນຫາທີ່ຄ້າຍຄືກັນວ່າເງື່ອນໄຂການຈຳນອງ ແລະ ນະໂຍບາຍປະກັນໄພປົກກະຕິແລ້ວຈະຍົກເວັ້ນການຄຸ້ມຄອງຄວາມເສຍຫາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການນຳໃຊ້ຊັບສິນທີ່ຜິດກົດໝາຍ.

ການຍຶດຊັບສິນ ແລະ ຜົນສະທ້ອນທາງແພ່ງ

ການຕັດສິນລົງໂທດມັກຈະມີການຮ້ອງຂໍການຍຶດຊັບສິນແຍກຕ່າງຫາກຕາມມາ. ພາຍໃຕ້ປະມວນກົດໝາຍອາຍາ, ສານສາມາດກຳນົດພັນທະທີ່ຈະຈ່າຍໃຫ້ລັດໃນຈຳນວນເທົ່າກັບຜົນປະໂຫຍດທີ່ໄດ້ຮັບໂດຍຜິດກົດໝາຍ, ເຊິ່ງຖືກປະເມີນໃນການດຳເນີນຄະດີແຍກຕ່າງຫາກທີ່ນຳສະເໜີໂດຍອົງການໄອຍະການຫຼັງຈາກຄະດີອາຍາ. ໃນກໍລະນີການປູກຝັງ, ການຄິດໄລ່ມັກຈະອີງໃສ່ຮູບແບບການຄິດໄລ່ມາດຕະຖານແຫ່ງຊາດ, ເຊິ່ງນຳໃຊ້ກັບຈຳນວນພືດ ແລະ ຈຳນວນຜົນຜະລິດທີ່ສານພົບເຫັນ, ໂດຍມີການຫັກຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ເກີດຂຶ້ນຕົວຈິງ. ເນື່ອງຈາກຜົນຜະລິດກ່ອນໜ້ານີ້ສາມາດອະນຸມານໄດ້ຈາກສະພາບຂອງສະຖານທີ່ປູກຝັງ, ຈຳນວນເງິນທີ່ຮຽກຮ້ອງຈຶ່ງເກີນກວ່າສິ່ງທີ່ເຄີຍໄດ້ຮັບຕົວຈິງ, ແລະ ການປະເມີນຈຳນວນຮອບວຽນ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ຫັກອອກໄດ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ການປ້ອງກັນມີໜ້າທີ່ຫຼາຍທີ່ສຸດ.

ການບໍ່ຈ່າຍຄຳສັ່ງຍຶດຊັບສິນບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງໜີ້ສິນ. ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 2020, ການບໍ່ຈ່າຍຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍການກັກຂັງຍ້ອນບໍ່ຈ່າຍ (gijzeling), ເຊິ່ງສາມາດຖືກບັງຄັບໃຊ້ເປັນໄລຍະເວລາສູງສຸດຕາມກົດໝາຍ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ມີພັນທະທີ່ຕ້ອງຈ່າຍຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຄຽງຄູ່ກັບການຮຽກຮ້ອງການຍຶດຊັບສິນ, ຜົນສະທ້ອນທາງແພ່ງສາມຢ່າງເກີດຂຶ້ນຄື: ຜູ້ປະກອບການເຄືອຂ່າຍຮຽກຮ້ອງມູນຄ່າໄຟຟ້າທີ່ເອົາອອກມານອກມິເຕີ, ພ້ອມກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການສືບສວນ ແລະ ການສ້ອມແປງ, ແລະ ສາມາດລາຍງານເລື່ອງດັ່ງກ່າວວ່າເປັນການລັກຂະໂມຍພາຍໃຕ້ມາດຕາ 310 ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ; ບໍລິສັດປະກັນໄພປະຕິເສດການຄຸ້ມຄອງຄວາມເສຍຫາຍຈາກໄຟໄໝ້ ຫຼື ນ້ຳທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຕິດຕັ້ງ, ເຊິ່ງໃນເຮືອນແຖວສາມາດຂະຫຍາຍໄປເຖິງຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເພື່ອນບ້ານໄດ້ຮັບ; ແລະ ອົງການບໍລິຫານພາສີ ແລະ ສຸລະກາກອນສາມາດຍົກການປະເມີນລາຍຮັບທີ່ບໍ່ເຄີຍປະກາດ. ແຕ່ລະຢ່າງດຳເນີນການຕາມຕາຕະລາງເວລາຂອງຕົນເອງ ແລະ ບໍ່ມີໃຜລໍຖ້າໃຫ້ຄະດີອາຍາສິ້ນສຸດລົງ.

ບ່ອນທີ່ການປູກຝັງແມ່ນຖືກກົດໝາຍ

ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນແຄບໆສາມຢ່າງ, ແລະທັງໝົດແມ່ນຂຶ້ນກັບການຕັດສິນໃຈກ່ອນໜ້ານີ້ໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ຫຼາຍກວ່າຂອບເຂດຂອງກິດຈະກຳ. ອັນທຳອິດແມ່ນກັນຊາທາງການແພດ. ສຳນັກງານກັນຊາທາງການແພດ, ເຊິ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງກະຊວງສາທາລະນະສຸກ, ສະຫວັດດີການ ແລະ ກິລາ, ເປັນອົງການດຽວທີ່ອາດຈະສະໜອງກັນຊາເພື່ອຈຸດປະສົງທາງການແພດ ແລະ ວິທະຍາສາດໃນປະເທດເນເທີແລນ, ແລະ ການປູກເພື່ອຈຸດປະສົງນັ້ນແມ່ນດຳເນີນການໂດຍຜູ້ປູກທີ່ມີສັນຍາທີ່ໄດ້ຮັບການຍົກເວັ້ນພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຝິ່ນ. ຄົນເຈັບໄດ້ຮັບຜະລິດຕະພັນຕາມໃບສັ່ງແພດຜ່ານຮ້ານຂາຍຢາ; ໃບສັ່ງແພດບໍ່ມີສິດໃນການປູກ. ອັນທີສອງແມ່ນການຄົ້ນຄວ້າທາງວິທະຍາສາດ, ເຊິ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຍົກເວັ້ນສຳລັບໂຄງການສະເພາະ.

ອັນທີສາມແມ່ນຕົ້ນກັນຊາເສັ້ນໃຍ. ຕົ້ນກັນຊາທີ່ປູກຢູ່ນອກເຮືອນເພື່ອຜະລິດເສັ້ນໃຍ ຫຼື ແກ່ນ, ໂດຍໃຊ້ແນວພັນທີ່ຍອມຮັບພາຍໃຕ້ກົດລະບຽບກະສິກຳຂອງເອີຣົບ ແລະ ມີປະລິມານ tetrahydrocannabinol ຕ່ຳກວ່າຂອບເຂດທີ່ກົດລະບຽບເຫຼົ່ານັ້ນກຳນົດໄວ້, ແມ່ນຢູ່ນອກເໜືອຈາກການຫ້າມໂດຍຂຶ້ນກັບເງື່ອນໄຂທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນກົດໝາຍສະບັບຮອງ, ລວມທັງການແຈ້ງໃຫ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ກະສິກຳຊາບ. ຂໍ້ຍົກເວັ້ນແມ່ນກຳນົດໂດຍພືດ, ແນວພັນ ແລະ ຈຸດປະສົງ, ແລະ ມັນບໍ່ໄດ້ກວມເອົາການປູກຝັງສຳລັບປະລິມານ cannabinoid.

ການທົດລອງຮ້ານກາເຟແບບປິດ

ການປູກຝັງທີ່ຖືກຄວບຄຸມສຳລັບຕະຫຼາດພັກຜ່ອນຢ່ອນໃຈພຽງຢ່າງດຽວເກີດຂຶ້ນພາຍໃນການທົດລອງກັບຮ້ານກາເຟແບບປິດ, ໂດຍອີງໃສ່ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການທົດລອງກັບຮ້ານກາເຟແບບປິດ ແລະ ລັດຖະດຳລັດທີ່ອອກພາຍໃຕ້ການທົດລອງນັ້ນ. ການທົດລອງດັ່ງກ່າວກ່ຽວຂ້ອງກັບເທດສະບານສິບແຫ່ງທີ່ກຳນົດໄວ້, ເຊິ່ງຮ້ານກາເຟທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໄດ້ຮັບການສະໜອງທັງໝົດຈາກຜູ້ປູກຈຳນວນຈຳກັດທີ່ລັດຖະບານກຳນົດ ແລະ ຂຶ້ນກັບຂໍ້ກຳນົດດ້ານຄຸນນະພາບ, ພັນທະໃນການຕິດຕາມ ແລະ ການຊີ້ນຳ. ຈຸດປະສົງຂອງມັນແມ່ນເພື່ອກຳນົດວ່າລະບົບຕ່ອງໂສ້ທີ່ຖືກຄວບຄຸມນັ້ນເປັນໄປໄດ້ຫຼືບໍ່ ແລະ ຜົນກະທົບຂອງມັນຕໍ່ສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ, ອາຊະຍາກຳ ແລະ ການກໍ່ຄວາມວຸ້ນວາຍ.

ການທົດລອງໄດ້ຍ້າຍຜ່ານໄລຍະເລີ່ມຕົ້ນຈາກເດືອນທັນວາ 2023 ແລະໄລຍະການຫັນປ່ຽນໃນປີ 2024, ເຊິ່ງຜະລິດຕະພັນທີ່ຖືກຄວບຄຸມ ແລະ ຍອມຮັບໄດ້ຖືກຂາຍຄຽງຄູ່ກັນ, ເຂົ້າສູ່ໄລຍະການທົດລອງ, ເຊິ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 7 ເມສາ 2025. ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາຮ້ານກາເຟທີ່ເຂົ້າຮ່ວມອາດຈະຂາຍຜະລິດຕະພັນຈາກຜູ້ປູກທີ່ຖືກກຳນົດເທົ່ານັ້ນ. ໄລຍະການທົດລອງດຳເນີນໄປເປັນເວລາສີ່ປີ ແລະ ສາມາດຂະຫຍາຍໄດ້ໜຶ່ງຄັ້ງໃນໄລຍະເວລາຈຳກັດ, ຫຼັງຈາກນັ້ນການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບອະນາຄົດຂອງລະບົບຈະຕາມມາ. ສອງຈຸດມັກຖືກອ່ານຜິດ. ການທົດລອງໃຊ້ໄດ້ກັບຜູ້ປູກທີ່ຖືກກຳນົດ ແລະ ຮ້ານກາເຟໃນເທດສະບານທີ່ເຂົ້າຮ່ວມເທົ່ານັ້ນ: ມັນບໍ່ສ້າງຄວາມເປັນໄປໄດ້ສຳລັບຜູ້ອື່ນທີ່ຈະໄດ້ຮັບໃບອະນຸຍາດ, ແລະ ນອກຈາກການທົດລອງແລ້ວບໍ່ມີຫຍັງປ່ຽນແປງ. ແລະ ມັນບໍ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ຖານະຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ, ຜູ້ທີ່ກົດລະບຽບທົ່ວໄປກ່ຽວກັບການຄອບຄອງຍັງສືບຕໍ່ນຳໃຊ້.

ຖ້າທ່ານເປັນຜູ້ຕ້ອງສົງໄສ

ກົດລະບຽບຢູ່ທີ່ນີ້ແມ່ນກົດລະບຽບທົ່ວໄປຂອງຂັ້ນຕອນການດຳເນີນຄະດີອາຍາ. ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສບໍ່ມີພັນທະທີ່ຈະຕ້ອງຕອບຄຳຖາມ ແລະ ຕ້ອງໄດ້ຮັບການແຈ້ງໃຫ້ຊາບກ່ອນການສຳພາດຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສມີສິດທີ່ຈະປຶກສາທະນາຍຄວາມກ່ອນການສຳພາດຄັ້ງທຳອິດຂອງຕຳຫຼວດ ແລະ ມີທະນາຍຄວາມຢູ່ນຳໃນລະຫວ່າງນັ້ນ, ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສຖືກກັກຂັງ, ການຊ່ວຍເຫຼືອດັ່ງກ່າວແມ່ນຖືກຈັດລຽງຜ່ານບັນຊີລາຍຊື່ໜ້າທີ່ຖ້າບໍ່ມີທະນາຍຄວາມທີ່ເລືອກ. ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະຂໍສຳເນົາບັນທຶກຂອງສິ່ງຂອງທີ່ຖືກຍຶດ, ເນື່ອງຈາກການຮຽກຮ້ອງການຍຶດຊັບສິນ ແລະ ການຮຽກຮ້ອງທາງແພ່ງທີ່ຕິດຕາມມາແມ່ນສ້າງຂຶ້ນບົນບັນທຶກດັ່ງກ່າວ.

ຖະແຫຼງການທີ່ເຮັດຢູ່ໃນສະຖານທີ່ເກີດເຫດແມ່ນຍາກທີ່ຈະແກ້ໄຂໃນພາຍຫຼັງ, ແລະສິ່ງດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບການຍິນຍອມໃຫ້ຄົ້ນຫາທີ່ບໍ່ສາມາດປະຕິບັດໄດ້. ບໍ່ຄວນເອົາຫຼັກຖານອອກ ຫຼື ທຳລາຍ: ນັ້ນແມ່ນການກະທຳຜິດແຍກຕ່າງຫາກ ແລະ ມັນມີນ້ຳໜັກຕໍ່ບຸກຄົນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນທຸກໆການດຳເນີນຄະດີຕໍ່ມາ. ການຕິດຕໍ່ສື່ສານຈາກເທດສະບານ, ເຈົ້າຂອງເຮືອນ, ຜູ້ປະກອບການເຄືອຂ່າຍ ຫຼື ເຈົ້າໜ້າທີ່ພາສີຄວນຖືກສົ່ງໄປຫາທີ່ປຶກສາທັນທີ, ເພາະວ່າເສັ້ນຕາຍດ້ານການບໍລິຫານ ແລະ ແພ່ງແມ່ນສັ້ນ ແລະ ດຳເນີນການເປັນອິດສະຫຼະຈາກຄະດີອາຍາ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີການຕັດສິນລົງໂທດຕາມມາ, ຄວາມເປັນໄປໄດ້ສຳລັບການທົບທວນຄືນແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການອຸທອນໃນກົດໝາຍອາຍາ , ແລະ ຜົນກະທົບຂອງການຕັດສິນລົງໂທດຕໍ່ໃບຢັ້ງຢືນການປະພຶດແມ່ນໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ບັນທຶກຄະດີອາຍາຂອງໂຮນລັງ . ຂອບທີ່ກວ້າງຂວາງຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຢາເສບຕິດແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນພາບລວມຂອງ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຢາເສບຕິດຂອງໂຮນລັງ ແລະ ໃນຄູ່ມື ກົດໝາຍອາຍາ ຂອງພວກເຮົາ.

ຈຸດທີ່ມັກເຂົ້າໃຈຜິດ

ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດສາມຢ່າງເປັນສາເຫດຂອງບັນຫາສ່ວນໃຫຍ່. ອັນທຳອິດແມ່ນວ່າໂຮງງານຫ້າແຫ່ງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ; ພວກມັນບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຜະລິດ, ແລະແນວທາງກ່ຽວຂ້ອງກັບການຕັດສິນໃຈວ່າຈະດຳເນີນຄະດີຫຼືບໍ່, ບໍ່ແມ່ນຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍຂອງການປະພຶດ. ອັນທີສອງແມ່ນວ່າຄວາມທົນທານຂອງຮ້ານກາເຟໝາຍເຖິງຄວາມທົນທານຂອງການສະໜອງ; ການຜະລິດສຳລັບຮ້ານກາເຟນອກການທົດລອງແມ່ນຖືກດຳເນີນຄະດີຄືກັບການຜະລິດອື່ນໆ. ອັນທີສາມແມ່ນວ່າການຕັດສິນໃຈທີ່ຈະບໍ່ດຳເນີນຄະດີເຮັດໃຫ້ເລື່ອງສິ້ນສຸດລົງ: ການປິດສະຖານທີ່, ການຍົກເລີກສັນຍາເຊົ່າ, ການຮຽກຮ້ອງຂອງຜູ້ປະກອບການເຄືອຂ່າຍ ແລະ ການປະເມີນພາສີບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນກັບການຕັດສິນລົງໂທດ, ແລະໃນແງ່ທາງດ້ານການເງິນພວກມັນມັກຈະເປັນຜົນສະທ້ອນທີ່ໜັກໜ່ວງກວ່າ. ຄວາມສ່ຽງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນການຄ້າສິນຄ້າຕ້ອງຫ້າມໄດ້ຖືກປຶກສາຫາລືໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຜະລິດຕະພັນຕ້ອງຫ້າມ ແລະ ຄວາມສ່ຽງທາງກົດໝາຍ.

ວິທີການ Law & More ສາມາດຊ່ວຍໄດ້

Law & More ຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຕ້ອງສົງໄສ ແລະ ຈຳເລີຍໃນຄະດີກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຝິ່ນ, ຕັ້ງແຕ່ການສຳພາດຂອງຕຳຫຼວດຄັ້ງທຳອິດຈົນເຖິງການພິຈາລະນາຄະດີ ແລະ ການດຳເນີນຄະດີຍຶດຊັບສິນ, ແລະ ເປັນຕົວແທນໃຫ້ຜູ້ຢູ່ອາໄສ ແລະ ເຈົ້າຂອງໃນການຄັດຄ້ານ ແລະ ການດຳເນີນຄະດີບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວຕໍ່ຄຳສັ່ງປິດຊັບສິນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 13b, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຜູ້ເຊົ່າທີ່ປະເຊີນກັບການຍົກເລີກສັນຍາເຊົ່າ. ພວກເຮົາຍັງແນະນຳເຈົ້າຂອງເຮືອນ, ບໍລິສັດທີ່ຢູ່ອາໄສ ແລະ ບໍລິສັດຕ່າງໆທີ່ປະເຊີນກັບການປູກຝັງໃນຊັບສິນຂອງເຂົາເຈົ້າກ່ຽວກັບຂັ້ນຕອນທີ່ເຂົາເຈົ້າອາດຈະ ແລະ ຕ້ອງປະຕິບັດ. ບອກພວກເຮົາກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງທ່ານພວກເຮົາຈະແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ທາງເລືອກຂອງທ່ານພາຍໃນໜຶ່ງມື້ເຮັດວຽກ.

ການປູກກັນຊາ ແລະ ກົດໝາຍອາຍາ