ການທ້າທາຍຜູ້ພິພາກສາໃນປະເທດເນເທີແລນເອີ້ນວ່າ wraking: ຝ່າຍໜຶ່ງຮ້ອງຂໍໃຫ້ຜູ້ພິພາກສາທີ່ພິຈາລະນາຄະດີຂອງຕົນຖືກປ່ຽນແທນຍ້ອນຂໍ້ເທັດຈິງ ຫຼື ສະຖານະການທີ່ອາດຈະເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ຄວາມບໍ່ລຳອຽງຂອງຕຸລາການ. ຄຳຮ້ອງຂໍດັ່ງກ່າວບໍ່ໄດ້ຖືກຕັດສິນໂດຍຜູ້ພິພາກສາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ແຕ່ໂດຍຄະນະກຳມະການສາມຄົນແຍກຕ່າງຫາກຂອງສານດຽວກັນຄື wrakingskamer. ມັນຖືກຄວບຄຸມໃນມາດຕາ 36 ຫາ 41 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ, ມາດຕາ 512 ແລະ ການປະຕິບັດຕາມປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີອາຍາ ແລະ ມາດຕາ 8:15 ແລະ ການປະຕິບັດຕາມກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກົດໝາຍປົກຄອງທົ່ວໄປ.
ການທ້າທາຍແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ມີຂໍ້ຈຳກັດ ແລະ ສະເພາະເຈາະຈົງ. ມັນບໍ່ແມ່ນການຮ້ອງຮຽນກ່ຽວກັບຜູ້ພິພາກສາ, ບໍ່ແມ່ນເສັ້ນທາງໄປສູ່ຜົນໄດ້ຮັບທີ່ແຕກຕ່າງ ແລະ ບໍ່ແມ່ນການອຸທອນຕໍ່ຄຳຕັດສິນທີ່ທ່ານບໍ່ມັກ. ມັນຖາມຄຳຖາມດຽວເທົ່ານັ້ນ: ຜູ້ພິພາກສາຄົນນີ້ຍັງສາມາດຖືກເບິ່ງວ່າເປັນກາງໃນກໍລະນີນີ້ໄດ້ບໍ? ບົດຄວາມນີ້ອະທິບາຍເຖິງເຫດຜົນ, ໄລຍະເວລາ, ຂັ້ນຕອນຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາ, ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບກໍລະນີຂອງທ່ານໃນລະຫວ່າງນີ້ ແລະ ເປັນຫຍັງຄຳຕັດສິນຈຶ່ງບໍ່ສາມາດອຸທອນໄດ້.
ສິ່ງທ້າທາຍແມ່ນຫຍັງ, ແລະສິ່ງທີ່ມັນບໍ່ແມ່ນ
ທຸກຝ່າຍມີສິດທີ່ຈະໃຫ້ສານຕັດສິນຄະດີຂອງຕົນພິຈາລະນາຄະດີ. ສິດດັ່ງກ່າວໄດ້ຮັບການຮັບປະກັນໂດຍມາດຕາ 6 ຂອງສົນທິສັນຍາເອີຣົບວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດ ແລະ ໄດ້ຮັບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໃນກົດໝາຍຂັ້ນຕອນຂອງໂຮນລັງໂດຍຜ່ານເຄື່ອງມືສອງຢ່າງທີ່ສະທ້ອນເຖິງຄະດີ. ການຮ້ອງຟ້ອງແມ່ນການຮ້ອງຂໍຂອງຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງເພື່ອໃຫ້ມີຜູ້ພິພາກສາມາແທນ. ການຮ້ອງຟ້ອງແບບ Verschoning ແມ່ນກົງກັນຂ້າມ: ຜູ້ພິພາກສາຮ້ອງຂໍໃຫ້ຖືກປ່ອຍຕົວຈາກຄະດີ, ດ້ວຍເຫດຜົນດຽວກັນ, ກ່ອນທີ່ໃຜຈະຍົກຈຸດດັ່ງກ່າວຂຶ້ນມາ.
ສູດຕາມກົດໝາຍແມ່ນຄືກັນໃນປະມວນກົດໝາຍທັງສາມສະບັບຄື: ຜູ້ພິພາກສາທີ່ພິຈາລະນາຄະດີອາດຈະຖືກທ້າທາຍໂດຍອີງໃສ່ຂໍ້ເທັດຈິງ ຫຼື ສະຖານະການທີ່ອາດຈະເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ຄວາມບໍ່ລຳອຽງຂອງຕຸລາການ. ໃນການດຳເນີນຄະດີແພ່ງ, ນີ້ແມ່ນມາດຕາ 36 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ, ໃນການດຳເນີນຄະດີອາຍາ, ມາດຕາ 512 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີອາຍາ, ແລະ ໃນການດຳເນີນຄະດີບໍລິຫານ, ມາດຕາ 8:15 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກຄອງທົ່ວໄປ. ເຄື່ອງມືດັ່ງກ່າວກວມເອົາຜູ້ພິພາກສາທຸກຄົນທີ່ດຳເນີນຄະດີ, ລວມທັງຜູ້ພິພາກສາຄົນດຽວ, ສະມາຊິກຂອງສານເຕັມຄະນະ, ຜູ້ພິພາກສາສືບສວນ ແລະ ຜູ້ພິພາກສາຂອງສານອຸທອນ; ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ, ສະມາຊິກຂອງຄະນະກຳມະການສືບສວນເອງກໍສາມາດຖືກທ້າທາຍໄດ້ເຊັ່ນກັນ.
ສິ່ງທີ່ທ້າທາຍບໍ່ແມ່ນສິ່ງສຳຄັນເທົ່າທຽມກັນ. ມັນບໍ່ໄດ້ມຸ້ງໄປຫາອົງການໄອຍະການ, ຕໍ່ກັບທະນາຍຄວາມຝ່າຍກົງກັນຂ້າມ ຫຼື ຕໍ່ກັບພະນັກງານສານ. ມັນບໍ່ແມ່ນວິທີການເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບການທົບທວນຄືນການຕັດສິນດ້ານລະບຽບການ: ຄວາມຈິງທີ່ວ່າຜູ້ພິພາກສາປະຕິເສດການເລື່ອນການພິຈາລະນາຄະດີ, ປະຕິເສດພະຍານ ຫຼື ຕັດສິນຕໍ່ຕ້ານທ່ານໃນຈຸດຊົ່ວຄາວນັ້ນເອງບໍ່ແມ່ນພື້ນຖານ, ເພາະວ່າວິທີແກ້ໄຂຕໍ່ຄໍາຕັດສິນດັ່ງກ່າວແມ່ນການອຸທອນໃນຄະດີຫຼັກ. ແລະ ມັນບໍ່ແມ່ນການຮ້ອງຮຽນທາງວິໄນ; ການຮ້ອງຮຽນກ່ຽວກັບການປະພຶດຂອງຜູ້ພິພາກສາແມ່ນປະຕິບັດຕາມຂັ້ນຕອນການຮ້ອງຮຽນຂອງສານ ແລະ ບໍ່ໄດ້ນໍາໄປສູ່ການທົດແທນ.
ຜູ້ພິພາກສາສາມາດຖືກທ້າທາຍໄດ້ເມື່ອໃດ?
ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄະດີແມ່ນວ່າຜູ້ພິພາກສາຖືກສົມມຸດວ່າເປັນກາງ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຂໍ້ເທັດຈິງ ຫຼື ສະຖານະການພິເສດຊີ້ບອກເປັນຢ່າງອື່ນ. ການທົດສອບສອງຢ່າງແມ່ນນຳໃຊ້ຄຽງຄູ່ກັນ. ການທົດສອບອັດຕະວິໄນຖາມວ່າຜູ້ພິພາກສາມີຄວາມເຊື່ອໝັ້ນສ່ວນຕົວ ຫຼື ຜົນປະໂຫຍດທີ່ເປັນອຸປະສັກຕໍ່ການປະເມີນທີ່ບໍ່ລຳອຽງຫຼືບໍ່; ອະຄະຕິສ່ວນຕົວບໍ່ຄ່ອຍສາມາດພິສູດໄດ້ ແລະ ບໍ່ຄ່ອຍຖືກກ່າວຫາ. ການທົດສອບແບບມີວັດຖຸວິໄນຖາມວ່າ, ນອກຈາກທັດສະນະຄະຕິສ່ວນຕົວຂອງຜູ້ພິພາກສາແລ້ວ, ມີສະຖານະການທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມລຳອຽງທີ່ມີເຫດຜົນຕາມວັດຖຸວິໄນຫຼືບໍ່. ດັ່ງນັ້ນ, ຮູບລັກສະນະພາຍນອກຈຶ່ງມີຄວາມໝາຍ, ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈຕາມວັດຖຸວິໄນຂອງຝ່າຍໜຶ່ງບໍ່ພຽງພໍດ້ວຍຕົວມັນເອງ.
ໃນທາງປະຕິບັດ, ສະພາບການທີ່ນໍາໄປສູ່ສິ່ງທ້າທາຍທີ່ປະສົບຜົນສໍາເລັດແມ່ນຕົກຢູ່ໃນຈໍານວນໜ້ອຍ.
- ຄວາມສຳພັນສ່ວນຕົວ, ຄອບຄົວ ຫຼື ທຸລະກິດລະຫວ່າງຜູ້ພິພາກສາ ແລະ ຝ່າຍ, ພະຍານ ຫຼື ທະນາຍຄວາມໃນຄະດີ.
- ຜົນປະໂຫຍດຂອງຜູ້ພິພາກສາໃນຜົນໄດ້ຮັບ, ລວມທັງຜົນປະໂຫຍດທາງດ້ານການເງິນ ຫຼື ຜົນປະໂຫຍດທາງວິຊາຊີບ.
- ການມີສ່ວນຮ່ວມກ່ອນໜ້ານີ້ກັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງດຽວກັນໃນຖານະອື່ນ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໃນຖານະເປັນທະນາຍຄວາມ, ທີ່ປຶກສາ ຫຼື ຜູ້ຕັດສິນໃຈ.
- ຖະແຫຼງການໃນລະຫວ່າງການພິຈາລະນາຄະດີທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າຜູ້ພິພາກສາໄດ້ຕັດສິນໃຈແລ້ວກ່ຽວກັບຈຸດທີ່ຍັງຕ້ອງໄດ້ຕັດສິນໃຈ.
- ກິດຈະກຳຂ້າງຄຽງຂອງຜູ້ພິພາກສາ, ເຊິ່ງໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນທະບຽນສາທາລະນະຂອງຕຳແໜ່ງຮອງ, ເຊິ່ງກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບຫົວຂໍ້ຂອງຄະດີ.
ການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງສານໃນອະດີດແມ່ນໝວດໝູ່ທີ່ຕ້ອງການການດູແລ. ຄວາມຈິງທີ່ວ່າຜູ້ພິພາກສາຄົນດຽວກັນໄດ້ຕັດສິນຄະດີກ່ອນໜ້ານີ້ລະຫວ່າງຝ່າຍດຽວກັນ, ຫຼື ໄດ້ຕັດສິນຊົ່ວຄາວໃນກໍລະນີນີ້, ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຜູ້ພິພາກສາຄົນນັ້ນມີອະຄະຕິ; ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ພິພາກສາສືບຕໍ່ດຳເນີນຄະດີຫຼັງຈາກຄຳຕັດສິນຊົ່ວຄາວຢ່າງຊັດເຈນ. ມັນຈະກາຍເປັນພື້ນຖານພຽງແຕ່ບ່ອນທີ່ຄຳຕັດສິນກ່ອນໜ້ານີ້ມີທັດສະນະທີ່ໜັກແໜ້ນກ່ຽວກັບຈຸດທີ່ຍັງຕ້ອງໄດ້ຕັດສິນໃຈຢ່າງແນ່ນອນ.
ວິທີການ ແລະ ເວລາໃດທີ່ຈະຍື່ນຄຳຮ້ອງຟ້ອງ
ການກຳນົດເວລາແມ່ນຂໍ້ກຳນົດທີ່ການຄັດຄ້ານສ່ວນໃຫຍ່ລົ້ມເຫຼວ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 37 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ, ຄຳຮ້ອງຂໍຕ້ອງເຮັດທັນທີທີ່ຂໍ້ເທັດຈິງ ຫຼື ສະຖານະການໄດ້ຮັບຮູ້ໂດຍຜູ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງ, ແລະກົດລະບຽບທີ່ທຽບເທົ່າກັນໃນການດຳເນີນຄະດີອາຍາ ແລະ ການບໍລິຫານກໍ່ກ່າວຄືກັນ. ຖ້າທ່ານຄົ້ນພົບໃນລະຫວ່າງການພິຈາລະນາຄະດີວ່າຜູ້ພິພາກສາຮູ້ຈັກຝ່າຍກົງກັນຂ້າມ, ທ່ານຍົກມັນຂຶ້ນມາໃນເວລານັ້ນ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນ; ການລໍຖ້າເບິ່ງວ່າການພິຈາລະນາຄະດີພັດທະນາໄປແນວໃດ ແລະ ການຄັດຄ້ານຫຼັງຈາກນັ້ນແມ່ນເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ຄຳຮ້ອງຂໍ. ການຄັດຄ້ານເປັນໄປໄດ້ຕາບໃດທີ່ຄະດີຍັງຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນການພິຈາລະນາຄະດີ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນອີກຕໍ່ໄປ: ເມື່ອມີການຕັດສິນໃຈສຸດທ້າຍແລ້ວ, ເສັ້ນທາງແມ່ນການອຸທອນຕໍ່ຄຳຕັດສິນນັ້ນ.
ຄຳຮ້ອງຂໍຕ້ອງເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລະ ຕ້ອງລະບຸເຫດຜົນ. ໃນການດຳເນີນຄະດີອາຍາ ມັນຍັງສາມາດເຮັດດ້ວຍປາກເປົ່າໄດ້ເມື່ອການພິຈາລະນາຄະດີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນແລ້ວ, ແລະ ໃນທາງປະຕິບັດ ການພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ ຫຼື ການບໍລິຫານຈະຖືກຂັດຂວາງ ເພື່ອໃຫ້ຄຳຮ້ອງຂໍສາມາດບັນທຶກໄວ້ໄດ້. ຂໍ້ເທັດຈິງ ແລະ ສະຖານະການທັງໝົດທີ່ອີງໃສ່ຕ້ອງໄດ້ນຳສະເໜີໃນເວລາດຽວກັນ; ທ່ານບໍ່ສາມາດຖືເຫດຜົນໜຶ່ງໄວ້ເພື່ອຄວາມພະຍາຍາມຄັ້ງທີສອງ. ການທ້າທາຍຊ້ຳອີກຂອງຜູ້ພິພາກສາຄົນດຽວກັນຈະຖືກພິຈາລະນາພຽງແຕ່ຖ້າມັນອີງໃສ່ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ຮູ້ຫຼັງຈາກຄຳຮ້ອງຂໍຄັ້ງທຳອິດ.
ການຍື່ນຄຳຄັດຄ້ານຈະເຮັດໃຫ້ຄະດີຢຸດລົງທັນທີ. ມາດຕາ 37 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງກຳນົດວ່າການພິຈາລະນາຄະດີຈະຖືກຢຸດທັນທີທີ່ມີການຮ້ອງຂໍ, ແລະສິ່ງດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບຂັ້ນຕອນອື່ນໆ. ໃນເລື່ອງຮີບດ່ວນ, ຜູ້ພິພາກສາປະທານຍັງສາມາດໃຊ້ມາດຕະການທີ່ບໍ່ສາມາດລໍຖ້າໄດ້, ແຕ່ເນື້ອໃນຂອງຄະດີຈະຢຸດຈົນກວ່າຜູ້ພິພາກສາຈະຕັດສິນ.
ວິທີທີ່ wrakingskamer ຈັດການກັບຄຳຮ້ອງຂໍ
ຄຳຮ້ອງຂໍດັ່ງກ່າວຖືກຕັດສິນໂດຍຄະນະຜູ້ພິພາກສາຫຼາຍທ່ານຂອງສານດຽວກັນ ເຊິ່ງຜູ້ພິພາກສາທີ່ຖືກທ້າທາຍບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່. ນັ້ນແມ່ນຜູ້ພິພາກສາທີ່ຮັບຜິດຊອບ, ແລະອົງປະກອບຂອງມັນແມ່ນການປົກປ້ອງຫຼັກຂອງຂັ້ນຕອນ: ຜູ້ພິພາກສາທີ່ຖືກຖາມກ່ຽວກັບຄວາມບໍ່ລຳອຽງບໍ່ໄດ້ຕັດສິນຄຳຖາມ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການພິຈາລະນາ. ຄະນະຜູ້ພິພາກສາຈະຈັດການກັບຄຳຮ້ອງຂໍໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້, ເພາະວ່າຄະດີຫຼັກຖືກໂຈະໄວ້ຊົ່ວຄາວ.
ກ່ອນທີ່ສະພາຈະພິຈາລະນາເລື່ອງດັ່ງກ່າວ, ຜູ້ພິພາກສາທີ່ຖືກທ້າທາຍຈະໄດ້ຮັບໂອກາດໃນການຕອບສະໜອງ. ມີສອງຜົນໄດ້ຮັບທີ່ເປັນໄປໄດ້ໃນຂັ້ນຕອນນັ້ນ. ຜູ້ພິພາກສາອາດຈະຍອມຮັບຄຳຮ້ອງຂໍ, ເຊິ່ງກົດໝາຍອະນຸຍາດຢ່າງຊັດເຈນ; ໃນກໍລະນີດັ່ງກ່າວ, ຜູ້ພິພາກສາຈະຖືກທົດແທນໂດຍບໍ່ມີການຕັດສິນໃຈໃດໆກ່ຽວກັບວ່າການທ້າທາຍນັ້ນມີມູນຄວາມຈິງດີຫຼືບໍ່, ແລະຄະດີດັ່ງກ່າວພຽງແຕ່ສືບຕໍ່ກັບຜູ້ພິພາກສາຄົນອື່ນ. ຫຼືຜູ້ພິພາກສາສົ່ງຄຳຕອບເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະອະທິບາຍສະພາບການຂອງຖະແຫຼງການ ຫຼື ຄວາມສຳພັນທີ່ຖືກຮ້ອງຮຽນ.
ຖ້າເລື່ອງດັ່ງກ່າວຖືກນຳໄປສູ່ການພິຈາລະນາຄະດີ, ຜູ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງ, ຝ່າຍອື່ນໆ ແລະ ຜູ້ພິພາກສາທີ່ຖືກທ້າທາຍຈະຖືກເຊີນໃຫ້ມາຮັບຟັງ. ການພິຈາລະນາຄະດີປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນເປີດເຜີຍຕໍ່ສາທາລະນະ ແລະ ສັ້ນ, ແລະ ມັນຈຳກັດຢູ່ໃນຄຳຖາມກ່ຽວກັບຄວາມເປັນກາງເທົ່ານັ້ນ; ມັນບໍ່ແມ່ນໂອກາດທີ່ຈະໂຕ້ຖຽງເຖິງຂໍ້ດີຂອງຄະດີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ຄະນະກຳມະການຈະໃຫ້ຄຳຕັດສິນທີ່ມີເຫດຜົນ, ໃນກໍລະນີຫຼາຍທີ່ສຸດທັນທີ ຫຼື ພາຍໃນສອງສາມມື້, ແລະ ຄຳຕັດສິນຂອງທະນາຍຄວາມຈະຖືກເຜີຍແຜ່ຢູ່ໃນເວັບໄຊທ໌ rechtspraak.nl.
ຄະນະກຳມະການມີອຳນາດອີກອັນໜຶ່ງທີ່ຄວນຮູ້. ໃນກໍລະນີທີ່ຂັ້ນຕອນດັ່ງກ່າວຖືກນຳໃຊ້ໃນທາງທີ່ຜິດ, ຄະນະກຳມະການອາດຈະຕັດສິນວ່າການຮ້ອງຂໍການຄັດຄ້ານເພີ່ມເຕີມໃນກໍລະນີດຽວກັນຈະບໍ່ຖືກແກ້ໄຂເລີຍ; ສິ່ງນີ້ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນຄຳຕັດສິນເອງ. ອຳນາດດັ່ງກ່າວມີຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນເພາະວ່າການຄັດຄ້ານເຮັດໃຫ້ການດຳເນີນຄະດີຢຸດຊະງັກ, ແລະການຮ້ອງຂໍຊ້ຳໆສາມາດນຳໃຊ້ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄະດີຢຸດສະງັກໄດ້.
ການຕັດສິນໃຈໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດຕໍ່ກໍລະນີຂອງທ່ານ
ຖ້າການທ້າທາຍໄດ້ຮັບການຮັບຮອງ, ຜູ້ພິພາກສາຈະຖືກປ່ຽນແທນ ແລະ ຄະດີຈະຖືກສືບຕໍ່ໂດຍຜູ້ພິພາກສາຄົນອື່ນ. ໃນກໍລະນີທີ່ການພິຈາລະນາຄະດີໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນແລ້ວ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວມັນຈະຖືກເລີ່ມຕົ້ນອີກຄັ້ງຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາຄົນໃໝ່, ເພາະວ່າການຕັດສິນອາດຈະອີງໃສ່ສິ່ງທີ່ຜູ້ພິພາກສາຕັດສິນໄດ້ຍິນເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງນັ້ນເຮັດໃຫ້ເສຍເວລາ, ແລະ ໃນຄະດີອາຍາມັນສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ການວາງແຜນການພິຈາລະນາຄະດີ, ແຕ່ມັນເປັນຜົນສະທ້ອນທີ່ຈຳເປັນ.
ຖ້າການຄັດຄ້ານຖືກປະຕິເສດ, ຜູ້ພິພາກສາຄົນດຽວກັນຈະດຳເນີນຄະດີຕໍ່ຈາກຈຸດທີ່ຖືກໂຈະໄວ້. ໂດຍຫຼັກການແລ້ວບໍ່ມີຫຍັງປ່ຽນແປງອີກ: ຜູ້ພິພາກສາບໍ່ມີພັນທະທີ່ຈະຕ້ອງຖອນຕົວ, ແລະຄວາມຈິງທີ່ວ່າມີການຄັດຄ້ານອາດຈະບໍ່ຖືກຖືເອົາຕໍ່ຝ່າຍທີ່ຄັດຄ້ານ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີການຍື່ນການຄັດຄ້ານໃນລະຫວ່າງການພິຈາລະນາຄະດີ, ສານມັກຈະສືບຕໍ່ໃນວັນໃໝ່.
ການຊັກຊ້າແມ່ນມີຢູ່ຈິງທັງສອງທາງ, ແລະມັນເປັນການພິຈາລະນາຍຸດທະສາດຫຼັກ. ໃນການດຳເນີນຄະດີທີ່ຄວາມໄວເປັນຈຸດສຳຄັນ, ເຊັ່ນ: ການບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວ ຫຼື ການພິຈາລະນາຄະດີກ່ຽວກັບການກັກຂັງ, ການທ້າທາຍທີ່ບໍ່ໜ້າຈະປະສົບຜົນສຳເລັດມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຫຼາຍກວ່າທີ່ມັນສາມາດສົ່ງມອບໄດ້. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນກໍລະນີທີ່ພື້ນຖານແມ່ນຄວາມຈິງ, ການຊັກຊ້າແມ່ນລາຄາຂອງການຕັດສິນໃຈທີ່ຈະຍັງຄົງຢູ່.
ບໍ່ມີການອຸທອນຕໍ່ການຕັດສິນຂອງ wrakingskamer
ບໍ່ມີວິທີແກ້ໄຂທາງກົດໝາຍຕໍ່ການຕັດສິນກ່ຽວກັບການຄັດຄ້ານ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນຫຼາຍຄຳເວົ້າໃນມາດຕາ 39 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ, ໃນມາດຕາ 515 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີອາຍາ ແລະ ໃນມາດຕາ 8:18 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກຄອງທົ່ວໄປ: ບໍ່ມີການອຸທອນ, ບໍ່ມີການຕັດສິນຄະດີ, ບໍ່ມີການແກ້ໄຂບັນຫາອື່ນໆ. ເປັນເວລາຫຼາຍປີທີ່ຂໍ້ຍົກເວັ້ນໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໃນກໍລະນີທີ່ການອຸທອນແມ່ນອີງໃສ່ສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າເຫດຜົນຂອງການທຳລາຍ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນການອ້າງວ່າກົດລະບຽບໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ໃນທາງທີ່ບໍ່ເໝາະສົມກັບຈຸດປະສົງຂອງມັນ. ໃນຄຳຕັດສິນຂອງສານລົງວັນທີ 21 ມິຖຸນາ 2024 (ECLI:NL:HR:2024:918) ສານສູງສຸດໄດ້ແຍກອອກຈາກກົດໝາຍກໍລະນີດັ່ງກ່າວ ແລະ ຖືວ່າການຍົກເວັ້ນວິທີແກ້ໄຂໃນກໍລະນີການຄັດຄ້ານຍັງຫ້າມການອຸທອນໂດຍອີງໃສ່ເຫດຜົນຂອງການທຳລາຍ.
ນັ້ນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງບໍ່ມີສິດແກ້ໄຂໃດໆ. ການຄັດຄ້ານກ່ຽວກັບຄວາມບໍ່ລຳອຽງຂອງສານຍັງສາມາດຖືກຍົກຂຶ້ນມາໄດ້ໃນການອຸທອນ ຫຼື ການຕັດສິນຄະດີຕໍ່ຄຳຕັດສິນສຸດທ້າຍໃນຄະດີຫຼັກ, ເຊິ່ງຄຳຮ້ອງທຸກແມ່ນວ່າຄະດີດັ່ງກ່າວບໍ່ໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາໂດຍສານທີ່ບໍ່ລຳອຽງພາຍໃນຄວາມໝາຍຂອງມາດຕາ 6 ຂອງສົນທິສັນຍາເອີຣົບວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດ. ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງ, ຈຸດສຳຄັນບໍ່ໄດ້ສູນເສຍໄປ; ມັນຈະຖືກພິຈາລະນາໃນພາຍຫຼັງ, ແລະ ໃນສະພາບການຂອງການຕັດສິນໃຈທີ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ທ່ານແທ້ໆ.
ເມື່ອຜູ້ພິພາກສາຖອນຕົວໂດຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກຮ້ອງຂໍ
ສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບການທ້າທາຍແມ່ນການຮ້ອງຂໍຂອງຜູ້ພິພາກສາເອງທີ່ຈະຖືກປ່ອຍຕົວຈາກຄະດີ, verschoning, ຄວບຄຸມໃນມາດຕາ 40 ແລະ 41 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ ແລະ ໃນບົດບັນຍັດຂະໜານຂອງປະມວນກົດໝາຍອື່ນໆ. ເຫດຜົນແມ່ນຂໍ້ເທັດຈິງ ຫຼື ສະຖານະການດຽວກັນທີ່ອາດຈະເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ຄວາມບໍ່ລຳອຽງ, ແລະ ການຮ້ອງຂໍດັ່ງກ່າວກໍ່ຖືກຕັດສິນໂດຍສະພາທີ່ຜູ້ພິພາກສາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງບໍ່ໄດ້ນັ່ງ. ໃນທາງປະຕິບັດນີ້ແມ່ນວິທີການແກ້ໄຂບັນຫາຄວາມບໍ່ລຳອຽງທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນສ່ວນໃຫຍ່: ສານກວດສອບຝ່າຍຕ່າງໆ, ທະນາຍຄວາມ ແລະ ຫົວຂໍ້ດັ່ງກ່າວລ່ວງໜ້າ, ແລະ ຈັດສັນຄະດີຄືນໃໝ່ກ່ອນທີ່ຈະມີໃຜຍົກຂຶ້ນມາ. ຝ່າຍຕ່າງໆຈະໄດ້ຮັບແຈ້ງຖ້າເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນ.
ສິ່ງທີ່ຄວນຊັ່ງນໍ້າໜັກກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຍື່ນ
ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຂໍ້ເທັດຈິງ, ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກ. ຂຽນລົງຢ່າງຊັດເຈນວ່າເວົ້າຫຍັງ ຫຼື ມີຄວາມສໍາພັນແບບໃດ, ຮຽນຮູ້ຈາກເວລາໃດ ແລະ ມາຈາກແຫຼ່ງໃດ. ການທ້າທາຍຈະຢືນຢູ່ ຫຼື ຕົກຢູ່ໃນສະຖານະການທີ່ແນ່ນອນ ແລະ ສາມາດກວດສອບໄດ້; ການຮ້ອງຂໍທີ່ສ້າງຂຶ້ນບົນຄວາມບໍ່ພໍໃຈກັບຂະບວນການພິຈາລະນາຄະດີຈະຖືກປະຕິເສດ ແລະ ຈະໃຊ້ເວລາຫຼາຍອາທິດ.
ຈາກນັ້ນພິຈາລະນາຄຳຖາມສາມຂໍ້. ເຫດຜົນຫຼັກທີ່ກົດໝາຍໂຮນລັງຮັບຮູ້ແມ່ນບໍ, ຫຼື ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວມັນເປັນການຄັດຄ້ານຕໍ່ຄຳຕັດສິນ, ເຊິ່ງວິທີແກ້ໄຂແມ່ນການອຸທອນ? ຄຳຮ້ອງຂໍໄດ້ຖືກຍື່ນຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາທຳອິດທີ່ເປັນໄປໄດ້ບໍ? ແລະຈຸດດັ່ງກ່າວເຂັ້ມແຂງພຽງພໍທີ່ຈະໃຫ້ເຫດຜົນໃນການໂຈະຄະດີ, ໂດຍພິຈາລະນາວ່າຄຳຮ້ອງຂໍທີ່ຖືກປະຕິເສດໄດ້ປະໄວ້ທ່ານຢູ່ຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາຄົນດຽວກັນບໍ? ທະນາຍຄວາມທີ່ມີປະສົບການຂອງສານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງມັກຈະສາມາດຕອບຄຳຖາມເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ໄວ, ແລະ ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວເສັ້ນທາງທີ່ດີກວ່າແມ່ນການຖາມຄຳຖາມຂໍ້ເທັດຈິງຕໍ່ສານກ່ອນ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນກ່ຽວກັບກິດຈະກຳຂ້າງຄຽງທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນທະບຽນສາທາລະນະ, ກ່ອນທີ່ຈະຍື່ນເອກະສານຢ່າງເປັນທາງການໃດໆ.
ສຸດທ້າຍ, ໃຫ້ຮັກສາຄຳຮ້ອງຂໍໃຫ້ຄືກັບທຸລະກິດ. ຜູ້ວາງແຜນຄຳຮ້ອງຂໍປະເມີນສະຖານະການ, ບໍ່ແມ່ນນ້ຳສຽງ, ແລະ ຄຳຮ້ອງຂໍທີ່ເປັນຄວາມຈິງ ແລະ ຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງແຄບໆນັ້ນທັງໜ້າເຊື່ອຖືໄດ້ຫຼາຍກວ່າ ແລະ ມີໂອກາດໜ້ອຍທີ່ຈະຖືກປະຕິບັດວ່າເປັນການໃຊ້ໃນທາງທີ່ຜິດ. ສຳລັບສະພາບການທີ່ກວ້າງຂວາງຂອງການດຳເນີນຄະດີໃນປະເທດເນເທີແລນ, ເບິ່ງດັດຊະນີຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຄູ່ມືກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ ແລະ ຄູ່ມືກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງ.
Law & More ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ບັນດາຝ່າຍໃນການດໍາເນີນຄະດີແພ່ງ, ອາຍາ ແລະ ການບໍລິຫານໃນປະເທດເນເທີແລນ, ລວມທັງການທ້າທາຍເປັນຂັ້ນຕອນທີ່ຖືກຕ້ອງຫຼືບໍ່ ແລະ ວິທີການກໍານົດບັນຫາດັ່ງກ່າວ. ບອກພວກເຮົາກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງທ່ານພວກເຮົາຈະແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ທາງເລືອກຂອງທ່ານພາຍໃນໜຶ່ງມື້ເຮັດວຽກ.
ວິທີການ Law & More ສາມາດຊ່ວຍທ່ານໄດ້ກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ໃນພວກເຮົາ ທະນາຍຄວາມພົນລະເຮືອນ ຫນ້າ.
