ວິທີການຄິດໄລ່ຄ່າລ້ຽງດູເດັກຂອງໂຮນລັງ

ຄົ້ນຫາ "ເຄື່ອງຄິດໄລ່ຄ່າລ້ຽງດູລູກ" ສຳລັບປະເທດເນເທີແລນ ແລະ ທ່ານຈະພົບເຫັນເຄື່ອງມືທີ່ສ້າງຕົວເລກພາຍໃນສາມສິບວິນາທີ. ບໍ່ມີໃຜກ່າວເຖິງວ່າຕົວເລກດັ່ງກ່າວບໍ່ມີພື້ນຖານທາງກົດໝາຍໂດຍກົງ. ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງກ່າວພຽງແຕ່ວ່າພໍ່ແມ່ຕ້ອງປະກອບສ່ວນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງລູກຕາມວິທີການຂອງເຂົາເຈົ້າ; ເລກຄະນິດແມ່ນມາຈາກແນວທາງທີ່ວາງອອກໂດຍອົງການຕຸລາການເອງ. ບົດຄວາມນີ້ອະທິບາຍວິທີການຄິດໄລ່ນັ້ນເຮັດວຽກ ແລະ ສິ່ງທີ່ປ່ຽນແປງເມື່ອພໍ່ແມ່ຄົນໜຶ່ງອາໄສຢູ່ນອກປະເທດເນເທີແລນ.

ບໍ່ມີສູດຕາມກົດໝາຍ: ບົດລາຍງານຂອງ Trema

ປະມວນກົດໝາຍແພ່ງໄດ້ກຳນົດຫຼັກການ, ບໍ່ແມ່ນຈຳນວນເງິນ. ພໍ່ແມ່ເປັນໜີ້ຄ່າລ້ຽງດູລູກຂອງເຂົາເຈົ້າ (ມາດຕາ 1:392 BW); ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດູແລ ແລະ ການລ້ຽງດູລູກທີ່ຍັງບໍ່ທັນบรรลุนิติภาวะຕາມສັດສ່ວນຂອງລາຍໄດ້ຂອງເຂົາເຈົ້າ (ມາດຕາ 1:404 BW); ແລະ ຈຳນວນເງິນດັ່ງກ່າວຖືກວັດແທກໂດຍຄວາມຕ້ອງການຂອງຜູ້ທີ່ມີສິດໄດ້ຮັບ ແລະ ຄວາມສາມາດຂອງຜູ້ທີ່ມີພັນທະທີ່ຕ້ອງຈ່າຍ (ມາດຕາ 1:397 BW). ນັ້ນແມ່ນທັງໝົດ - ບໍ່ມີເປີເຊັນ, ບໍ່ມີຕາຕະລາງ, ບໍ່ມີວົງເລັບ.

ຊ່ອງຫວ່າງດັ່ງກ່າວຖືກຕື່ມເຕັມດ້ວຍບົດ ລາຍງານ Rapport alimentatienormen , ເຊິ່ງເອີ້ນກັນທົ່ວໄປວ່າບົດລາຍງານ Trema ຕາມບັນທຶກຂອງຜູ້ພິພາກສາທີ່ມັນໄດ້ປະກົດຕົວເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ມັນຖືກຂຽນໂດຍ Expertgroep Alimentatienormen, ກຸ່ມເຮັດວຽກຂອງຜູ້ພິພາກສາຄອບຄົວຈາກສານເມືອງ ແລະ ສານອຸທອນ, ແລະ ຈັດພິມໂດຍອົງການຕຸລາການໂຮນລັງ. ສະບັບໃໝ່ຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໃນວັນທີ 1 ມັງກອນຂອງທຸກໆປີ, ໂດຍຕາຕະລາງຈະຖືກປັບປຸງໃໝ່ສຳລັບອັດຕາພາສີ, ເງິນອຸດໜູນ ແລະ ລະດັບຜົນປະໂຫຍດຂອງປີນັ້ນ; ສະບັບປັດຈຸບັນແມ່ນວັນທີຕັ້ງແຕ່ເດືອນມັງກອນ 2026.

ສອງຜົນສະທ້ອນມີຄວາມສຳຄັນ. ທຳອິດ, ບົດລາຍງານບໍ່ແມ່ນກົດໝາຍ: ຜູ້ພິພາກສາ ແລະ ບັນດາຝ່າຍອາດຈະປະຕິເສດມັນ, ແລະ ບົດລາຍງານກໍ່ກ່າວແນວນັ້ນເອງ. ມັນເປັນຄຳແນະນຳທີ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອເຮັດໃຫ້ຜົນໄດ້ຮັບສາມາດຄາດເດົາໄດ້ ແລະ ສາມາດປຽບທຽບໄດ້ໃນລະດັບຊາດ, ບໍ່ແມ່ນພາສີທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ອັນທີສອງ, ການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບມັນແມ່ນການຊັກຊວນຫຼາຍກວ່າການຕີຄວາມໝາຍທາງກົດໝາຍ. ໃນກໍລະນີທີ່ສະຖານະການຂອງທ່ານບໍ່ເໝາະສົມກັບຮູບແບບທີ່ແນວທາງສົມມຸດຕິຖານ - ລາຍໄດ້ທີ່ບໍ່ສະໝໍ່າສະເໝີ, ເງິນອຸດໜູນນາຍຈ້າງ, ລາຍໄດ້ທີ່ຫາໄດ້ຈາກຕ່າງປະເທດ - ພວກມັນສາມາດໂຕ້ຖຽງໄດ້, ແຕ່ມີຫຼັກຖານເທົ່ານັ້ນ.

ການຄິດໄລ່ດຳເນີນຢູ່ໃນສອງຂັ້ນຕອນຄື: ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງເດັກ, ແລະ ພໍ່ແມ່ແຕ່ລະຄົນສາມາດຈ່າຍໄດ້ເທົ່າໃດ.

ຂັ້ນຕອນທີໜຶ່ງ: ຄວາມຕ້ອງການຂອງເດັກ (ຕາມຄວາມຕ້ອງການ)

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນບໍ່ແມ່ນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງເດັກໃນປະຈຸບັນ, ແຕ່ແມ່ນມາດຕະຖານການດຳລົງຊີວິດທີ່ເດັກມີໃນຂະນະທີ່ພໍ່ແມ່ຢູ່ນຳກັນ. ຄຳແນະນຳດັ່ງກ່າວເອົາລາຍໄດ້ສຸດທິທີ່ໃຊ້ໄດ້ລວມກັນຂອງພໍ່ແມ່ໃນໄລຍະສຸດທ້າຍກ່ອນການແຍກກັນ ແລະ ອ່ານຕົວເລກທີ່ສອດຄ້ອງກັນຈາກຕາຕະລາງຄວາມຕ້ອງການ ( behoeftetabel ), ເຊິ່ງໄດ້ມາຈາກການຄົ້ນຄວ້າງົບປະມານຄົວເຮືອນແຫ່ງຊາດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຄອບຄົວໃນລະດັບລາຍໄດ້ທີ່ກຳນົດໃຫ້ໃຊ້ຈ່າຍຕົວຈິງສຳລັບລູກຂອງເຂົາເຈົ້າ. ບາງຈຸດທີ່ດຶງດູດໃຈຄົນ:

• ຕາຕະລາງໃຫ້ຜົນລວມສຳລັບເດັກທຸກຄົນຮ່ວມກັນ. ສຳລັບຕົວເລກຕໍ່ເດັກ ເຈົ້າເອົາຈຳນວນເດັກຫານດ້ວຍຈຳນວນເດັກ. ເນື່ອງຈາກເສດຖະກິດຂອງຂະໜາດ, ເດັກສອງຄົນບໍ່ໄດ້ມີລາຄາສອງເທົ່າຂອງເດັກໜຶ່ງຄົນ: ຈຳນວນຕໍ່ເດັກຈະຫຼຸດລົງເມື່ອຈຳນວນເພີ່ມຂຶ້ນ.
• ອາຍຸບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງຕົວເລກຕາຕະລາງ. ຕາຕະລາງຄວາມຕ້ອງການເຮັດວຽກໂດຍສະເລ່ຍຕະຫຼອດໄວເດັກ ແລະ ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ການແກ້ໄຂອາຍຸ: ເດັກອາຍຸຫ້າປີ ແລະ ເດັກອາຍຸສິບຫ້າປີ ສ້າງລາຍໄດ້ເທົ່າກັນດ້ວຍລາຍໄດ້ເທົ່າກັນ. ອາຍຸຍັງສາມາດມີຄວາມສຳຄັນໃນການໂຕ້ຖຽງ, ສຳລັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ໂດດເດັ່ນ ແລະ ສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງການຄິດໄລ່ມາດຕະຖານ.
• ງົບປະມານ kindgebonden ຖືກເພີ່ມເຂົ້າໃນລາຍຮັບຄົວເຮືອນ ເມື່ອຕົວເລກລວມຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ.
• ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເພີ່ມເຕີມດ້ານໂຄງສ້າງສາມາດເພີ່ມເຂົ້າໄປໄດ້ຄ່າຮຽນ: ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດູແລເດັກ, ຄ່າຮຽນ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງຄວາມພິການ ຫຼື ສະພາບຊໍາເຮື້ອ. ຄ່າຮຽນຂອງໂຮງຮຽນນາໆຊາດແມ່ນສະໜາມຮົບທີ່ມັກເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆ: ສານປະຕິບັດຕໍ່ພວກມັນເປັນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍພິເສດນອກເໜືອໄປຈາກຄວາມຕ້ອງການທີ່ອີງໃສ່ຕາຕະລາງ ພຽງແຕ່ບ່ອນທີ່ສະຖານະການການຢູ່ຕ່າງປະເທດຂອງຄອບຄົວ, ຫຼື ຂໍ້ຕົກລົງລະຫວ່າງພໍ່ແມ່, ພິສູດໃຫ້ເຫັນເຖິງເຫດຜົນ.
• ໂຕະຖືກປິດລ້ອມແລ້ວ. ຕາຕະລາງດັ່ງກ່າວຈະຢຸດຢູ່ເໜືອລາຍໄດ້ລວມທີ່ແນ່ນອນ, ແລະ ຄວາມຕ້ອງການຕ້ອງໄດ້ຮັບການຢືນຢັນດ້ວຍຕາຕະລາງລາຍຈ່າຍຕົວຈິງແທນທີ່ຈະອ່ານອອກເປັນແຖວ.

ຫຼັກການຈຸດໜຶ່ງຄື: ສະພາ Hoge Raad ໄດ້ຢືນຢັນໃນວັນທີ 9 ຕຸລາ 2015 (ECLI:NL:HR:2015:3011) ວ່າງົບປະມານ kindgebonden ແລະ ເງິນອຸດໜູນສຳລັບພໍ່ແມ່ຄົນດຽວບໍ່ໄດ້ຖືກຫັກອອກຈາກຄວາມຕ້ອງການຂອງເດັກ. ພວກມັນເພີ່ມຄວາມສາມາດຂອງພໍ່ແມ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພວກມັນ, ແລະ ຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນທີສອງ.

ຂັ້ນຕອນທີສອງ: ຄວາມສາມາດໃນການຊໍາລະ (draagkracht)

ເມື່ອຄວາມຕ້ອງການໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂແລ້ວ, ແນວທາງຈະຄິດໄລ່ສິ່ງທີ່ພໍ່ແມ່ແຕ່ລະຄົນສາມາດປະກອບສ່ວນໄດ້ - ພໍ່ແມ່ທັງສອງຈະຖືກປະເມີນ, ບໍ່ພຽງແຕ່ຜູ້ທີ່ຈະຈ່າຍເທົ່ານັ້ນ. ການຄິດໄລ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍລາຍໄດ້ສຸດທິທີ່ໃຊ້ໄດ້ຂອງພໍ່ແມ່ແຕ່ລະຄົນ ( netto besteedbaar inkomen , NBI): ລາຍໄດ້ລວມຈາກທຸກແຫຼ່ງ, ປັບປ່ຽນສຳລັບພາສີ, ເຄຣດິດ ແລະ ເງິນອຸດໜູນ. ຈາກນັ້ນແນວທາງຈະຫັກງົບປະມານທີ່ຢູ່ອາໄສທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນອັດຕາສ່ວນຄົງທີ່ຂອງລາຍໄດ້ຂອງພໍ່ແມ່ເອງ, ບວກກັບມາດຕະຖານການດຳລົງຊີວິດທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳລົງຊີວິດພື້ນຖານ. ອັດຕາສ່ວນຄົງທີ່ຂອງສິ່ງທີ່ເຫຼືອ - 70 ເປີເຊັນສຳລັບຄ່າລ້ຽງດູເດັກ - ແມ່ນຄວາມສາມາດໃນການຈ່າຍຂອງພໍ່ແມ່.

ໂຄງສ້າງດັ່ງກ່າວແມ່ນຫຍາບຄາຍໂດຍເຈດຕະນາ, ແລະນັ້ນແມ່ນຈຸດສຳຄັນ: ແທນທີ່ຈະກວດສອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຄ່າເຊົ່າ ແລະ ຄ່າຊື້ເຄື່ອງຂອງພໍ່ແມ່ແຕ່ລະຄົນ, ແນວທາງດັ່ງກ່າວສົມມຸດວ່າຄ່າໃຊ້ຈ່າຍມາດຕະຖານ, ດັ່ງນັ້ນຜົນໄດ້ຮັບບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນກັບວ່າພໍ່ແມ່ເລືອກທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງເທົ່າໃດ. ໃນປີ 2026 ສູດນັ້ນອ່ານໄດ້ 0.70 x [NBI − (0.30 x NBI + EUR 1,175)] ແລະ ນຳໃຊ້ຈາກລາຍໄດ້ສຸດທິທີ່ໃຊ້ໄດ້ປະມານ 6,000 EUR. ສຳລັບລາຍໄດ້ຕ່ຳກວ່າ, ມັນຖືກປ່ຽນແທນດ້ວຍຕາຕະລາງຂອງຈຳນວນຄວາມອາດສາມາດຄົງທີ່, ໂດຍມີຢ່າງໜ້ອຍ 50 EUR ຕໍ່ເດືອນ ຖ້າມີລູກໜຶ່ງຄົນ ແລະ 100 EUR ຖ້າມີລູກສອງຄົນຂຶ້ນໄປ, ສະນັ້ນພໍ່ແມ່ທີ່ມີລາຍໄດ້ຕ່ຳຫຼາຍຍັງປະກອບສ່ວນບາງຢ່າງ.

ຜົນສະທ້ອນທາງປະຕິບັດບາງຢ່າງ:

• ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ຢູ່ອາໄສຕົວຈິງສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ສູງ Amsterdam ຄ່າເຊົ່າບໍ່ໄດ້ຮັບເຄຣດິດອັດຕະໂນມັດ.
• ຄວາມສາມາດໃນການຫາລາຍໄດ້, ບໍ່ພຽງແຕ່ລາຍໄດ້ເທົ່ານັ້ນ. ພໍ່ແມ່ທີ່ເຊົາເຮັດວຽກ ຫຼື ຫຼຸດເງິນເດືອນໂດຍເຈດຕະນາສາມາດຖືກປະເມີນຕາມລາຍໄດ້ທີ່ເຂົາເຈົ້າສາມາດຫາໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ.
• ໜີ້ສິນມັກຈະຖືກລະເລີຍ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າພວກມັນບໍ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້ ແລະ ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍການເລືອກ.
• ເດັກນ້ອຍມາກ່ອນ. ໃນກໍລະນີທີ່ພໍ່ແມ່ບໍ່ສາມາດປະຕິບັດພັນທະທັງໝົດຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້, ການຮຽກຮ້ອງຂອງລູກ ແລະ ລູກລ້ຽງຈະຖືກໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກວ່າເຈົ້າໜີ້ຄ່າລ້ຽງດູອື່ນໆ, ລວມທັງອະດີດຄູ່ສົມລົດ (ມາດຕາ 1:400 BW). ຄ່າລ້ຽງດູລູກຈະຖືກຄິດໄລ່ກ່ອນ; ຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດຈະເອົາສິ່ງທີ່ເຫຼືອ, ຖ້າມີ.
• ການທົດສອບການຍອມຮັບ ແມ່ນວາວຄວາມປອດໄພບ່ອນທີ່ການຄິດໄລ່ມາດຕະຖານຈະເຮັດໃຫ້ພໍ່ແມ່ທີ່ຈ່າຍຕໍ່າກວ່າລະດັບຕໍ່າສຸດ, ແຕ່ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການເປີດເຜີຍລາຍຮັບ, ຊັບສິນ ແລະ ລາຍຈ່າຍຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

ສ່ວນຫຼຸດການດູແລ (zorgkorting)

ພໍ່ແມ່ທີ່ໃຫ້ລູກມາພັກຢູ່ກັບເຂົາເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ຈ່າຍເງິນໃຫ້ລູກໂດຍກົງແລ້ວ - ອາຫານ, ເຄື່ອງເຮັດຄວາມຮ້ອນ, ຫ້ອງນອນ, ກິດຈະກຳຕ່າງໆ. ຄຳແນະນຳດັ່ງກ່າວຮັບຮູ້ເລື່ອງນີ້ດ້ວຍສ່ວນຫຼຸດການດູແລ, ເຊິ່ງສະແດງເປັນເປີເຊັນຂອງຄວາມຕ້ອງການຂອງເດັກ ແລະ ຫັກອອກຈາກສິ່ງທີ່ພໍ່ແມ່ຄົນນັ້ນຈະໂອນໃຫ້.

ອັດຕາສ່ວນຮ້ອຍແມ່ນຖືກນຳໃຊ້ກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງຕາຕະລາງ, ບໍ່ແມ່ນກັບຄວາມສາມາດຂອງພໍ່ແມ່ທີ່ຈ່າຍເງິນ, ແລະວັນພັກຈະຖືກນັບເຂົ້າໃນຄ່າສະເລ່ຍປະຈຳອາທິດ. ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຢ່າງໜ້ອຍ 5 ເປີເຊັນຈະຖືກນຳໃຊ້ເຖິງແມ່ນວ່າການຕິດຕໍ່ຈະມີຈຳກັດ, ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກການທີ່ພໍ່ແມ່ແລະລູກມີທັງສິດແລະໜ້າທີ່ທີ່ຈະຕິດຕໍ່. ໃນການຈັດການການດູແລຮ່ວມກັນຢ່າງແທ້ຈິງ, ສ່ວນຫຼຸດແມ່ນຢູ່ໃນລະດັບສູງສຸດ, ແລະພໍ່ແມ່ມັກຈະດຳເນີນການບັນຊີຂອງເດັກຮ່ວມກັນແທນ - ການຈັດການສ່ວນຕົວແທນທີ່ຈະເປັນຜົນໄດ້ຮັບທີ່ເປັນຄູ່ມື.

ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນເມື່ອມີການຂາດດຸນ

ຖ້າຄວາມສາມາດລວມຂອງພໍ່ແມ່ໜ້ອຍກວ່າຄວາມຕ້ອງການຂອງເດັກ - ເຊິ່ງເປັນເລື່ອງທຳມະດາ - ການຂາດດຸນຈະຖືກແບ່ງປັນ, ໂດຍພໍ່ແມ່ແຕ່ລະຄົນຮັບຜິດຊອບເຄິ່ງໜຶ່ງຕາມຫຼັກການ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີການຈັດແຈງການດູແລ, ການຂາດດຸນເຄິ່ງໜຶ່ງຈະຖືກຄິດໄລ່ໃສ່ສ່ວນຫຼຸດການດູແລ: ພໍ່ແມ່ທີ່ຈ່າຍເງິນຈະສູນເສຍຜົນປະໂຫຍດສ່ວນໜຶ່ງຂອງສ່ວນຫຼຸດ ແລະ ຈ່າຍຫຼາຍກວ່າທີ່ມັນພຽງຢ່າງດຽວຈະແນະນຳ. ໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງ, ສ່ວນຫຼຸດຈະຖືກດູດຊຶມທັງໝົດ. ພໍ່ແມ່ແຕ່ລະຄົນຍັງປະກອບສ່ວນຈົນເຖິງຂີດຈຳກັດຂອງຄວາມສາມາດທີ່ຖືກປະເມີນຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ພັນທະດັ່ງກ່າວສິ້ນສຸດລົງເມື່ອໃດ?

ການລ້ຽງດູເດັກບໍ່ໄດ້ຢຸດຢູ່ທີ່ອາຍຸ 18 ປີ. ພໍ່ແມ່ຕ້ອງປະກອບສ່ວນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳລົງຊີວິດ ແລະ ຄ່າຮຽນຂອງລູກຂອງເຂົາເຈົ້າທີ່ມີອາຍຸ 18, 19 ແລະ 20 ປີ (ມາດຕາ 1:395a BW). ໜ້າທີ່ jongmeerderjarige ນີ້ ແຕກຕ່າງຈາກການລ້ຽງດູປົກກະຕິໃນລັກສະນະທີ່ສຳຄັນຢ່າງໜຶ່ງຄື: ໄວໜຸ່ມບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເຂົາເຈົ້າມີຄວາມຕ້ອງການ. ລັດຖະສະພາໄດ້ຢືນຢັນໃນວັນທີ 30 ກັນຍາ 2016 (ECLI:NL:HR:2016:2234) ວ່າຄວາມຕ້ອງການບໍ່ແມ່ນຂໍ້ກຳນົດ, ສະນັ້ນໄວໜຸ່ມອາຍຸ 19 ປີທີ່ມີວຽກເຮັດງານທຳນອກເວລາຍັງສາມາດຮຽກຮ້ອງໄດ້.

ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸ 18 ປີຂຶ້ນໄປ ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈະເປັນຂອງໄວໜຸ່ມຜູ້ໃຫຍ່ສ່ວນຕົວ, ສະນັ້ນການຈ່າຍເງິນມັກຈະເຮັດໂດຍກົງກັບເດັກ ແລະ ຄຳຮ້ອງຂໍໃດໆກໍ່ຈະຖືກຍື່ນໃນນາມຂອງເດັກເອງ. ສ່ວນຫຼຸດຄ່າດູແລຈະຫຼຸດລົງ, ເພາະວ່າມັນສົມມຸດວ່າເປັນຜູ້ດູແລເດັກນ້ອຍ. ເມື່ອອາຍຸ 21 ປີ ພາສີອັດຕະໂນມັດຈະສິ້ນສຸດລົງ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍລະຫວ່າງພໍ່ແມ່ ແລະ ເດັກຜູ້ໃຫຍ່ແມ່ນເປັນໄປໄດ້ພຽງແຕ່ບົນພື້ນຖານຄວາມຕ້ອງການທີ່ແທ້ຈິງເທົ່ານັ້ນ.

ການຈັດດັດສະນີປະຈຳປີ

ຈຳນວນເງິນບຳລຸງຮັກສາທຸກໆຈຳນວນທີ່ກຳນົດໂດຍສານໂຮນລັງ ຫຼື ຕົກລົງກັນລະຫວ່າງພໍ່ແມ່ຈະຖືກປັບໂດຍອັດຕະໂນມັດໃນວັນທີ 1 ມັງກອນຂອງທຸກໆປີ (ມາດຕາ 1:402a BW). ລັດຖະມົນຕີກຳນົດອັດຕາສ່ວນຈາກການພັດທະນາຄ່າຈ້າງ ແລະ ປະກາດໃນເດືອນພະຈິກສຳລັບປີຕໍ່ໄປ. ສຳລັບປີ 2026 ແມ່ນ 4.6 ເປີເຊັນ; ສຳລັບປີ 2025 ແມ່ນ 6.5 ເປີເຊັນ.

ການນຳໃຊ້ມັນແມ່ນງ່າຍດາຍແຕ່ມັກຖືກລືມ: ເອົາຈຳນວນເງິນທີ່ຕ້ອງຈ່າຍໃນເດືອນທັນວາ ແລະ ເພີ່ມມັນຕາມອັດຕາສ່ວນນັບແຕ່ວັນທີ 1 ມັງກອນເປັນຕົ້ນໄປ. ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄຳສັ່ງສານ, ແລະ ພໍ່ແມ່ທີ່ຈ່າຍຄາດວ່າຈະໂອນຈຳນວນເງິນໃໝ່ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຖືກຮ້ອງຂໍ. ໃນກໍລະນີທີ່ການຈັດດັດສະນີໄດ້ຖືກມອງຂ້າມເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສະສົມສາມາດໄດ້ຮັບຄືນເປັນໜີ້ຄ້າງຊຳລະ. ການຈັດດັດສະນີສາມາດຖືກຍົກເວັ້ນໄດ້, ແຕ່ພຽງແຕ່ຖ້າຄຳສັ່ງ ຫຼື ຂໍ້ຕົກລົງລະບຸຢ່າງຊັດເຈນເທົ່ານັ້ນ.

ການປ່ຽນແປງຄຳສັ່ງ: ມາດຕາ 1:401 BW

ຄຳສັ່ງ ຫຼື ຂໍ້ຕົກລົງກ່ຽວກັບຄ່າລ້ຽງດູສາມາດປ່ຽນແປງ ຫຼື ຖອນຄືນໄດ້ໂດຍການຕັດສິນຂອງສານໃນພາຍຫຼັງ ຖ້າມັນບໍ່ຕອບສະໜອງມາດຕະຖານທາງກົດໝາຍອີກຕໍ່ໄປ ເນື່ອງຈາກການປ່ຽນແປງຂອງສະຖານະການ (ມາດຕາ 1:401 BW). ເຫດຜົນທົ່ວໄປ: ການປ່ຽນແປງລາຍໄດ້ຂອງພໍ່ແມ່, ການປ່ຽນແປງການຈັດການດູແລ, ການເກີດຂອງລູກຄົນອື່ນ, ການຍ້າຍໄປຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ການສູນເສຍວຽກເຮັດງານທຳ.

ບົດຄວາມດຽວກັນນີ້ໃຫ້ອີກສອງເສັ້ນທາງ. ລຳດັບສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ຖ້າມັນບໍ່ເຄີຍຕອບສະໜອງມາດຕະຖານທາງກົດໝາຍຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ເພາະວ່າມັນອີງໃສ່ຂໍ້ມູນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼື ບໍ່ຄົບຖ້ວນ - ເສັ້ນທາງທີ່ຈະໄປບ່ອນທີ່ພໍ່ແມ່ລາຍງານລາຍຮັບຕໍ່າເກີນໄປ. ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງສາມາດຖືກຍົກເລີກໄດ້ ຖ້າມັນຖືກສະຫຼຸບໂດຍບໍ່ສົນໃຈມາດຕະຖານທາງກົດໝາຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ.

ສອງຄຳເຕືອນ. ການປ່ຽນແປງຕ້ອງເປັນຫຼາຍກວ່າເລື່ອງເລັກນ້ອຍ; ການປ່ຽນແປງເລັກນ້ອຍຂອງລາຍໄດ້ຈະບໍ່ພຽງພໍ. ແລະສານມີຄວາມລະມັດລະວັງກ່ຽວກັບການຫຼຸດຜ່ອນຄ່າລ້ຽງດູຍ້ອນຫຼັງ, ເພາະວ່າເງິນມັກຈະຖືກໃຊ້ຈ່າຍໃຫ້ກັບເດັກແລ້ວ. ສະໝັກໂດຍໄວແທນທີ່ຈະຫຼຸດຜ່ອນການຈ່າຍເງິນຂອງທ່ານ ແລະ ໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບມັນໃນພາຍຫຼັງ: ການຫຼຸດຜ່ອນພຽງຝ່າຍດຽວສ້າງໜີ້ຄ້າງຊຳລະທີ່ຍັງຄົງສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້.

ການບັງຄັບໃຊ້ຜ່ານ LBIO

ຖ້າບໍ່ໄດ້ຈ່າຍຄ່າບຳລຸງຮັກສາ, ຜູ້ຮັບບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສັ່ງໃຫ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ທັນທີ. ສຳນັກງານ Landelijk Bureau Inning Onderhoudsbijdragen (LBIO) ແມ່ນອົງການຂອງລັດທີ່ເກັບຄ່າບຳລຸງຮັກສາໂດຍອີງໃສ່ມາດຕາ 1:408 BW, ແລະການບໍລິການຂອງມັນແມ່ນບໍ່ເສຍຄ່າສຳລັບຜູ້ທີ່ມີສິດໄດ້ຮັບເງິນ. ເງື່ອນໄຂແມ່ນໃຊ້ໄດ້ຈິງແທນທີ່ຈະເປັນດ້ານວິຊາການ:

• ການບຳລຸງຮັກສາຕ້ອງໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂໂດຍສານ (ຂໍ້ຕົກລົງສ່ວນຕົວຢ່າງດຽວບໍ່ພຽງພໍດ້ວຍຕົວມັນເອງ);
• ຕ້ອງມີຍອດຄ້າງຊຳລະຢ່າງໜ້ອຍ 10 ເອີໂຣ;
• ການບໍ່ຈ່າຍເງິນຕ້ອງຕົກຢູ່ພາຍໃນຫົກເດືອນກ່ອນການຍື່ນຄຳຮ້ອງ, ແລະໂດຍຫຼັກການແລ້ວພຽງແຕ່ເງິນຄ້າງຊຳລະຈາກໄລຍະເວລາຫົກເດືອນນັ້ນເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດເກັບໄດ້, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າສານໄດ້ສັ່ງເປັນຢ່າງອື່ນ;
• ພໍ່ແມ່ທີ່ຈ່າຍຕ້ອງໄດ້ຮູ້ວ່າຈະຈ່າຍຢູ່ໃສ.

ເມື່ອ LBIO ເຂົ້າຮັບໜ້າທີ່ແທນ, ພໍ່ແມ່ທີ່ຈ່າຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຈະຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ: 15 ເປີເຊັນຂອງໜີ້ຄ້າງຊຳລະ, ຕໍ່າສຸດ €19, ບວກກັບ 15 ເປີເຊັນຂອງຈຳນວນເງິນປະຈຳເດືອນທີ່ຈ່າຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ຕໍ່າສຸດ €19. LBIO ສາມາດເພີ່ມຄ່າແຮງງານ ແລະ ສະຫວັດດີການ ແລະ ຍົກລະດັບໄປສູ່ການບັງຄັບໃຊ້ຢ່າງເປັນທາງການ, ເຊິ່ງຕ້ອງມີຕົ້ນສະບັບທີ່ປະທັບຕາຂອງຄຳສັ່ງສານ. ການຈ່າຍເງິນເຕັມຈຳນວນ ແລະ ຕາມເວລາກຳນົດແມ່ນທາງເລືອກທີ່ລາຄາຖືກກວ່າ.

ມິຕິສາກົນ

ສຳລັບຄອບຄົວທີ່ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ກົດລະບຽບຂ້າມຊາຍແດນມັກຈະມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍກວ່າເລກຄະນິດ.

ສານໃດມີສິດອຳນາດ?

ພາຍໃນ EU, ອຳນາດຕັດສິນກ່ຽວກັບການລ້ຽງດູແມ່ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍລະບຽບການຄຸ້ມຄອງ, ລະບຽບ (EC) ເລກທີ 4/2009. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3, ເຈົ້າໜີ້ອາດຈະຟ້ອງຮ້ອງໃນສານຂອງທີ່ຢູ່ອາໄສປົກກະຕິຂອງລູກໜີ້ ຫຼື ຂອງຕົນເອງ, ແລະ ການຮຽກຮ້ອງຄ່າລ້ຽງດູອາດຈະຖືກນຳມາສະເໜີຕໍ່ສານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຢ່າຮ້າງ ຫຼື ດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພໍ່ແມ່. ນັ້ນແມ່ນທາງເລືອກທີ່ແທ້ຈິງ, ພິຈາລະນາດີທີ່ສຸດກ່ອນການດຳເນີນຄະດີເລີ່ມຕົ້ນ. ມາດຕາ 4 ອະນຸຍາດໃຫ້ບັນດາຝ່າຍຕົກລົງກັນໃນສານ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນສຳລັບຄ່າລ້ຽງດູທີ່ເປັນໜີ້ເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າ 18 ປີ: ພໍ່ແມ່ບໍ່ສາມາດເຮັດສັນຍານອກເວທີຂອງເດັກໄດ້.

ກົດໝາຍໃດ?

ອຳນາດຕັດສິນ ແລະ ກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງແມ່ນຄຳຖາມແຍກຕ່າງຫາກ: ສານໂຮນລັງສາມາດ ແລະ ນຳໃຊ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການບຳລຸງຮັກສາຕ່າງປະເທດ. ກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງປະຕິບັດຕາມອະນຸສັນຍາ Hague ປີ 2007, ເຊິ່ງມາດຕາ 15 ຂອງລະບຽບການອ້າງອີງເຖິງ. ກົດລະບຽບທົ່ວໄປ (ມາດຕາ 3 ຂອງອະນຸສັນຍາ) ແມ່ນກົດໝາຍຂອງລັດທີ່ເຈົ້າໜີ້ມີຖິ່ນທີ່ຢູ່ອາໄສເປັນປະຈຳ; ຖ້າເດັກຍ້າຍອອກ, ກົດໝາຍຂອງປະເທດໃໝ່ຈະຖືກນຳໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ເວລາຍ້າຍອອກ. ມາດຕາ 4 ເພີ່ມກົດລະບຽບທີ່ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ເຈົ້າໜີ້ໃນກໍລະນີພໍ່ແມ່ສູ່ລູກ: ຖ້າກົດໝາຍວ່າດ້ວຍທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງເດັກບໍ່ໃຫ້ການບຳລຸງຮັກສາ, ກົດໝາຍຂອງສະພາຈະຖືກນຳໃຊ້; ໃນກໍລະນີທີ່ເຈົ້າໜີ້ຟ້ອງຮ້ອງໃນປະເທດຂອງລູກໜີ້, ກົດໝາຍຂອງປະເທດນັ້ນຈະຖືກນຳໃຊ້ກ່ອນ, ໂດຍມີກົດໝາຍວ່າດ້ວຍທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງເດັກເປັນທາງເລືອກສຳຮອງ; ສັນຊາດຮ່ວມກັນແມ່ນທາງເລືອກສຸດທ້າຍ. ເດັກທີ່ຍ້າຍອອກຈາກໂຮນລັງໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະຖືກປະເມີນການຮຽກຮ້ອງພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງປະເທດໃໝ່, ແລະ ຄຳແນະນຳຂອງ Trema ຈະບໍ່ຖືກນຳໃຊ້ເລີຍ.

ການບັງຄັບໃຊ້ຢູ່ຕ່າງປະເທດ

ການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບການລ້ຽງດູຂອງໂຮນລັງຈະໝູນວຽນຢູ່ພາຍໃນ EU ໂດຍບໍ່ມີຂັ້ນຕອນການປະຕິບັດກົດໝາຍທີ່ລັດສະມາຊິກຕົ້ນກຳເນີດຖືກຜູກມັດໂດຍອະນຸສັນຍາ Hague ປີ 2007 (ມາດຕາ 17 ຂອງລະບຽບການ), ດັ່ງນັ້ນການບັງຄັບໃຊ້ສາມາດດຳເນີນການໄດ້ໂດຍກົງໃນລັດສະມາຊິກອີກລັດໜຶ່ງ. ທ່າທີຂອງເດນມາກແຕກຕ່າງກັນ: ມັນຖືກຜູກມັດໂດຍລະບຽບການພາຍໃຕ້ຂໍ້ຕົກລົງແຍກຕ່າງຫາກແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂດຍອະນຸສັນຍາ. ແຕ່ລະລັດສະມາຊິກກຳນົດອຳນາດສູນກາງ (ມາດຕາ 49); ສຳລັບເນເທີແລນນັ້ນແມ່ນ LBIO, ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນທັງອົງການສົ່ງຕໍ່ ແລະ ຮັບ. ມາດຕາ 46 ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າສຳລັບການຮຽກຮ້ອງຄ່າລ້ຽງດູພໍ່ແມ່-ລູກສຳລັບບຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸຕ່ຳກວ່າ 21 ປີ.

ຢູ່ນອກສະຫະພາບເອີຣົບ, ສົນທິສັນຍາເຮກປີ 2007 ວ່າດ້ວຍການກູ້ຄືນເງິນອຸດໜູນລ້ຽງດູເດັກສາກົນ ໄດ້ສະໜອງຂອບການເຮັດວຽກທີ່ທຽບເທົ່າກັນຂອງອຳນາດການປົກຄອງສູນກາງ ແລະ ການຮັບຮູ້ທີ່ງ່າຍດາຍໃນບັນດາລັດທີ່ເປັນພາຄີ. ໃນກໍລະນີທີ່ປະເທດອື່ນບໍ່ແມ່ນພາຄີຂອງເອກະສານທັງສອງ, ການກູ້ຄືນແມ່ນຂຶ້ນກັບກົດໝາຍຂອງປະເທດນັ້ນເອງ ແລະ ອາດຈະຊ້າ ຫຼື ໃນທາງປະຕິບັດ, ເປັນໄປບໍ່ໄດ້. ບັນຊີລາຍຊື່ຂອງລັດທີ່ເປັນພາຄີມີການປ່ຽນແປງ, ສະນັ້ນ ໃຫ້ກວດສອບສະຖານະພາບຂອງປະເທດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບ HCCH ກ່ອນທີ່ຈະອີງໃສ່ສົນທິສັນຍາດັ່ງກ່າວ.

ລາຍໄດ້ຈາກຕ່າງປະເທດ ແລະ ເງິນອຸດໜູນສຳລັບຄົນຕ່າງປະເທດ

ການຄິດໄລ່ລາຍໄດ້ສຸດທິທີ່ໃຊ້ຈ່າຍໄດ້ແມ່ນສົມມຸດວ່າໃບຮັບເງິນເດືອນຂອງໂຮນລັງ. ໃນກໍລະນີທີ່ພໍ່ແມ່ມີລາຍໄດ້ທີ່ເສຍພາສີຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກດ້ານພາສີສຳລັບຄົນຕ່າງປະເທດ, ເງິນອຸດໜູນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງນາຍຈ້າງ ຫຼື ລາຍໄດ້ເປັນສະກຸນເງິນຕ່າງປະເທດ, ການປ່ຽນເປັນຕົວເລກລາຍໄດ້ສຸດທິທີ່ໃຊ້ຈ່າຍໄດ້ຂອງໂຮນລັງແມ່ນຖືກໂຕ້ແຍ້ງເລື້ອຍໆກວ່າອົງປະກອບອື່ນໆຂອງການຄິດໄລ່. ສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກ 30% ຖືກນັບເປັນລາຍໄດ້ສຸດທິຕົວຈິງຕາບໃດທີ່ມັນດຳເນີນຢູ່; ການສູນເສຍຂອງມັນຈະຖືກພິຈາລະນາເມື່ອມັນເກີດຂຶ້ນ, ບໍ່ຄາດຄິດ. ກະກຽມເອກະສານພາສີພື້ນຖານລ່ວງໜ້າ.