ຫຼັກການດັ່ງກ່າວເບິ່ງຄືວ່າງ່າຍດາຍ: ໃນທຸກໆການກະທຳທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເດັກ, ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເຂົາເຈົ້າຄວນເປັນການພິຈາລະນາເປັນຫຼັກ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ສຳລັບຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານກົດໝາຍໃນປະເທດເນເທີແລນ, ການນຳໃຊ້ມາດຕາ 3 ຂອງສົນທິສັນຍາສະຫະປະຊາຊາດວ່າດ້ວຍສິດທິເດັກ (UNCRC) ແມ່ນບໍ່ງ່າຍດາຍເລີຍ. ມັນເປັນມາດຕະຖານພື້ນຖານໃນກົດໝາຍຄອບຄົວ, ກໍລະນີການຍ້າຍຖິ່ນຖານ, ແລະ ການດຳເນີນຄະດີການດູແລຊາວໜຸ່ມ, ເຊິ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມສົມດຸນທີ່ລະອຽດອ່ອນລະຫວ່າງກອບກົດໝາຍທີ່ເຄັ່ງຄັດ ແລະ ຄວາມເປັນຈິງທີ່ປ່ຽນແປງໄດ້ຂອງຊີວິດຂອງເດັກ.
ບົດຄວາມນີ້ສຳຫຼວດສະຖານະພາບປັດຈຸບັນຂອງມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC ໃນການປະຕິບັດກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ. ພວກເຮົາວິເຄາະວ່າຄຳຕັດສິນຂອງສານສູງສຸດທີ່ຜ່ານມາໄດ້ຊີ້ແຈງພັນທະຂອງຜູ້ພິພາກສາ ແລະ ອົງການບໍລິຫານແນວໃດ, ແລະ ພວກເຮົາກວດສອບຈຸດຕັດກັນລະຫວ່າງພັນທະຂອງສົນທິສັນຍາສາກົນ ແລະ ລະບຽບພາຍໃນເຊັ່ນ: ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊາວໜຸ່ມ (ຈູກດ໌ເວດ). ນອກຈາກນັ້ນ, ພວກເຮົາພິຈາລະນາຂໍ້ກຳນົດສະເພາະທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນຂອບຂອງເອີຣົບ, ເຊັ່ນ: ຄຳສັ່ງ 2013/32/EU (Recital 33) ແລະ ລະບຽບການ (EU) 2024/1348 (Recital 23), ເຊິ່ງເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຈຳເປັນຂອງການໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບສະຫວັດດີການຂອງເດັກໃນການຂໍລີ້ໄພ ແລະ ສະພາບການດ້ານຂັ້ນຕອນ. ໂດຍການວິເຄາະຊັ້ນທີ່ສັບສົນເຫຼົ່ານີ້, ຄູ່ມືນີ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອໃຫ້ ທະນາຍຄວາມ, ຜູ້ປົກຄອງຄອບຄົວ, ແລະ ນິຕິບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມຮູ້ໃນການໂຕ້ຖຽງມາດຕະຖານ 'ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດ' ໃນສານຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.
ຫຼັກຂອງມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC
ໃນຫຼັກການແລ້ວ, ມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC ກຳນົດພັນທະໃນທາງບວກສຳລັບສະຖາບັນສະຫວັດດີການສັງຄົມຂອງລັດ ແລະ ເອກະຊົນທັງໝົດ, ສານຂອງ ກົດຫມາຍ, ອຳນາດການປົກຄອງ, ແລະ ອົງການນິຕິບັນຍັດ. ມັນກຳນົດວ່າຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກຕ້ອງເປັນ "ການພິຈາລະນາຕົ້ນຕໍ". ໃຫ້ສັງເກດປະໂຫຍກສະເພາະ: ມັນແມ່ນ a ການພິຈາລະນາຫຼັກ, ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເປັນ sole ການພິຈາລະນາ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ມັນມີນ້ຳໜັກທີ່ສຳຄັນ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທັດສະນະຂອງເດັກຕ້ອງໄດ້ຮັບການສືບສວນ ແລະ ປະເມີນຢ່າງຈິງຈັງກ່ອນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈໃດໆ.
ຂອບເຂດຂອງບົດຄວາມນີ້ແມ່ນກວ້າງຂວາງໂດຍເຈດຕະນາ. ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ກວມເອົາການຕັດສິນໃຈໂດຍກົງກ່ຽວກັບເດັກເທົ່ານັ້ນ, ເຊັ່ນ: ຄຳສັ່ງຄຸ້ມຄອງເດັກ ຫຼື ຄຳສັ່ງຈັດວາງເດັກ, ແຕ່ຍັງກວມເອົາການຕັດສິນໃຈທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ເດັກໂດຍທາງອ້ອມ, ເຊັ່ນ: ການໄລ່ພໍ່ແມ່ອອກ ຫຼື ການກັກຂັງຜູ້ດູແລຫຼັກ. ການນຳໃຊ້ທີ່ກວ້າງຂວາງນີ້ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນໂດຍກົດໝາຍຂອງ EU. ຕົວຢ່າງ, ຄຳສັ່ງ (EU) 2016/800 ກ່ຽວກັບການປົກປ້ອງດ້ານຂັ້ນຕອນສຳລັບເດັກໃນການດຳເນີນຄະດີອາຍາອ້າງອີງຢ່າງຊັດເຈນເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກ (Recital 8).
ອັດຕາສ່ວນທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງມາດຕາ 3 ແມ່ນການຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມສ່ຽງຂອງເດັກ. ເດັກນ້ອຍມັກຈະຂາດຖານະທາງກົດໝາຍ ແລະ ຄວາມເປັນເອກະລາດໃນການປົກປ້ອງຜົນປະໂຫຍດຂອງຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ລະບົບກົດໝາຍຕ້ອງຊົດເຊີຍການເພິ່ງພາອາໄສນີ້. ດັ່ງທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນນິຕິສາດທີ່ຜ່ານມາ (ECLI:NL:HR:2025:1799) ແລະ ບົດສະຫຼຸບຂອງທະນາຍຄວາມໃຫຍ່ (ECLI:NL:PHR:2025:728), ມາດຕານີ້ເປັນການປົກປ້ອງທາງດ້ານຂັ້ນຕອນ. ມັນບັງຄັບໃຫ້ຜູ້ຕັດສິນໃຈຢຸດຊົ່ວຄາວ ແລະ ໃຫ້ເຫດຜົນຢ່າງຊັດເຈນວ່າການຕັດສິນໃຈມີຜົນກະທົບຕໍ່ການພັດທະນາ, ຄວາມປອດໄພ ແລະ ສະຫວັດດີພາບຂອງເດັກແນວໃດ. ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຖະແຫຼງການທີ່ເປັນສັນຍາລັກຂອງເຈດຕະນາເທົ່ານັ້ນ; ມັນເປັນມາດຕະຖານທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ທີ່ຕ້ອງການແຮງຈູງໃຈທີ່ເຂັ້ມງວດໃນທຸກໆຄຳຕັດສິນທາງກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເດັກນ້ອຍ.
ຄໍາຮ້ອງສະຫມັກໃນການປະຕິບັດທາງດ້ານກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ
ພັນທະສົນທິສັນຍາສະບັບນີ້ໄດ້ຖືກແປເຂົ້າໃນສານຂອງໂຮນລັງແນວໃດ? ຊ່ວງເວລາທີ່ສຳຄັນໃນການຕີຄວາມໝາຍນີ້ແມ່ນການຕັດສິນທີ່ມີອະຄະຕິໂດຍສານສູງສຸດເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ (ECLI:NL:HR:2025:1799). ໃນຄຳຕັດສິນນີ້, ສານສູງສຸດໄດ້ຊີ້ແຈງພັນທະຂອງຜູ້ພິພາກສາເມື່ອນຳໃຊ້ມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC, ໂດຍຕີຄວາມໝາຍບົດບັນຍັດຜ່ານທັດສະນະຂອງອະນຸສັນຍາວຽນນາວ່າດ້ວຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍສົນທິສັນຍາ.
ສານໄດ້ກຳນົດວ່າ ໃນຂະນະທີ່ຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກເປັນສິ່ງສຳຄັນ, ບົດບາດຂອງຜູ້ພິພາກສາໃນການດຳເນີນຄະດີແພ່ງຍັງຄົງຖືກຜູກມັດໂດຍຂອບເຂດຂອງຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງກົດໝາຍ. ມີຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສຳຄັນກ່ຽວກັບໜ້າທີ່ສືບສວນຂອງຜູ້ພິພາກສາ. ສານສູງສຸດໄດ້ຕັດສິນວ່າ ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ພິພາກສາຕ້ອງຊັ່ງນໍ້າໜັກຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກໂດຍອີງໃສ່ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ນຳສະເໜີ, ບໍ່ມີພັນທະທົ່ວໄປທີ່ຈະຕ້ອງດຳເນີນການ ອະດີດພະນັກງານ ການສືບສວນນອກຂອບເຂດຂອງຂັ້ນຕອນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຂໍ້ກຳນົດທາງກົດໝາຍສະເພາະໃດໜຶ່ງໄດ້ໃຫ້ສິດອຳນາດດັ່ງກ່າວ (ຂໍ້ພິຈາລະນາ 3.4.3). ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຕາງໜ້າທາງດ້ານກົດໝາຍມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນການໃຫ້ຂໍ້ມູນທີ່ຄົບຖ້ວນແກ່ສານກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງເດັກ.
ໃນທາງປະຕິບັດ, ສິ່ງນີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການດຸ່ນດ່ຽງ. 'ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດ' ບໍ່ແມ່ນບັດທີ່ສຳຄັນທີ່ເຮັດໃຫ້ຜົນປະໂຫຍດອື່ນໆທັງໝົດບໍ່ຖືກຕ້ອງໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ຕົວຢ່າງ, ໃນກໍລະນີການໄລ່ອອກ, ສິດທິຂອງເດັກໃນທີ່ຢູ່ອາໄສ ແລະ ສິດທີ່ຈະບໍ່ຖືກແຍກອອກຈາກພໍ່ແມ່ແມ່ນປັດໄຈທີ່ມີນ້ຳໜັກ (ECLI:NL:HR:2025:1799, ການພິຈາລະນາ 3.3.3, 3.3.4). ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສານສູງສຸດໄດ້ສັງເກດເຫັນວ່າສິດທິເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ພູມຕ້ານທານຕໍ່ການໄລ່ອອກຖ້າຜົນປະໂຫຍດຂອງເຈົ້າຂອງເຮືອນ ຫຼື ຜົນປະໂຫຍດສາທາລະນະມີຄວາມໜ້າເຊື່ອຖື. ຜູ້ພິພາກສາຕ້ອງປະເມີນວ່າມີທີ່ຢູ່ອາໄສທາງເລືອກຫຼືບໍ່ ແລະ ຜົນສະທ້ອນຕໍ່ເດັກແມ່ນບໍ່ສົມສ່ວນກັນຫຼືບໍ່. ບົດສະຫຼຸບຂອງທະນາຍຄວາມໃຫຍ່ (ECLI:NL:PHR:2025:728) ໄດ້ອະທິບາຍຕື່ມອີກວ່າການປົກປ້ອງທາງກົດໝາຍທີ່ມີປະສິດທິພາບຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ພິພາກສາມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງຫ້າວຫັນໃນເຫດຜົນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່າຝ່າຍຕ່າງໆບໍ່ໄດ້ອ້າງເຖິງມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC ຢ່າງຊັດເຈນ.
ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ: ມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນແຕ່ຜູກມັດ
ໜຶ່ງໃນສິ່ງທ້າທາຍທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດສຳລັບຜູ້ປະຕິບັດກົດໝາຍແມ່ນລັກສະນະທີ່ບໍ່ແນ່ນອນຂອງແນວຄວາມຄິດ "ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ". ມັນເປັນມາດຕະຖານທີ່ມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນທີ່ຕ້ອງການການຕື່ມເຕັມທີ່ເປັນຮູບປະທຳໂດຍອີງຕາມຂໍ້ເທັດຈິງສະເພາະຂອງກໍລະນີ. ໃນກົດໝາຍໂຮນລັງ, ແນວຄວາມຄິດນີ້ຖືກນຳໃຊ້ຜ່ານຫຼາຍປັດໃຈລວມທັງຄວາມປອດໄພທາງຮ່າງກາຍ, ຄວາມໝັ້ນຄົງທາງດ້ານອາລົມ, ຄວາມຕໍ່ເນື່ອງໃນການລ້ຽງດູ, ແລະທັດສະນະການພັດທະນາຂອງເດັກ.
ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC ແລະ ກົດໝາຍແຫ່ງຊາດແມ່ນເຫັນໄດ້ຊັດເຈນໃນມາດຕາ 1:377 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງໂຮນລັງ (Burgerlijk Wetboek – BW) ກ່ຽວກັບສິດໃນການເຂົ້າເຖິງ ແລະ ມາດຕາ 3.1 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊາວໜຸ່ມ (ຈູກດ໌ເວດ). ບົດບັນຍັດພາຍໃນປະເທດເຫຼົ່ານີ້ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວແມ່ນລະຫັດມາດຕະຖານສາກົນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຄວາມຍືດຫຍຸ່ນຂອງຄຳສັບນີ້ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການນຳໃຊ້ສະເພາະສະພາບການ. ໃນຄຳສັ່ງຊີ້ນຳ (ການບອກເລົ່າເລື່ອງ), ຄວາມປອດໄພຂອງເດັກອາດເປັນປັດໄຈຫຼັກ. ໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບການຍົກຍ້າຍຖິ່ນຖານ, ຄວາມຕໍ່ເນື່ອງຂອງການສຶກສາ ແລະ ສະພາບແວດລ້ອມທາງສັງຄົມອາດມີນໍ້າໜັກຫຼາຍກວ່າ.
ເຖິງວ່າຈະມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ, ແຕ່ມາດຕະຖານດັ່ງກ່າວຍັງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ທາງກົດໝາຍ. ສານສູງສຸດໄດ້ຢືນຢັນວ່າ ມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC ມີຜົນກະທົບໂດຍກົງຕໍ່ຄຳສັ່ງທາງກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ ຕາບໃດທີ່ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ສານມີສ່ວນຮ່ວມໃນການດຸ່ນດ່ຽງຜົນປະໂຫຍດ. ໃນ ECLI:NL:HR:2025:1948, ມັນໄດ້ຖືກເນັ້ນໜັກວ່າການບໍ່ສາມາດກະຕຸ້ນວິທີການຊັ່ງນໍ້າໜັກຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກສາມາດນຳໄປສູ່ການຍົກເລີກຄຳຕັດສິນ. ມາດຕາ 810 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ (Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering – Rv) ສະໜັບສະໜູນສິ່ງນີ້ຕື່ມອີກໂດຍການອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ພິພາກສາແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ປົກຄອງພິເສດ (ຜູ້ຮັກສາ bijzondere) ຖ້າຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກຂັດແຍ້ງກັບຜົນປະໂຫຍດຂອງພໍ່ແມ່, ໃຫ້ຮັບປະກັນວ່າ "ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດ" ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນແນວຄວາມຄິດທາງທິດສະດີເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນຄວາມເປັນຈິງທາງດ້ານຂັ້ນຕອນ.
ສຽງຂອງເດັກ
ອົງປະກອບທີ່ສຳຄັນຂອງການກຳນົດຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກແມ່ນມາດຕາ 12 ຂອງ UNCRC: ສິດທິຂອງເດັກທີ່ຈະໄດ້ຮັບການໄດ້ຍິນ. ທ່ານບໍ່ສາມາດກຳນົດສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກໂດຍບໍ່ໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເຂົ້າຮ່ວມໃນການດຳເນີນຄະດີ. ໃນກົດໝາຍຂັ້ນຕອນຂອງໂຮນລັງ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວສິ່ງນີ້ຖືກກຳນົດມາດຕະຖານສຳລັບເດັກອາຍຸສິບສອງປີຂຶ້ນໄປ, ແຕ່ມີທ່າອ່ຽງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນທີ່ຈະໄດ້ຍິນສຽງເດັກທີ່ນ້ອຍກວ່າເຊັ່ນກັນ, ຂຶ້ນກັບຄວາມເປັນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກໍລະນີທີ່ຜ່ານມາ (ECLI:NL:HR:2025:1948) ໄດ້ເນັ້ນໜັກວ່າ “ສຽງຂອງເດັກ” ກ່ຽວຂ້ອງຫຼາຍກວ່າການຖາມເດັກວ່າເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການຫຍັງ. ມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບການໃຫ້ນ້ຳໜັກທີ່ເໝາະສົມກັບທັດສະນະຂອງເຂົາເຈົ້າຕາມອາຍຸ ແລະ ຄວາມເປັນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ. ຜູ້ພິພາກສາຕ້ອງຮັບປະກັນວ່າເດັກຮູ້ສຶກປອດໄພທີ່ຈະສະແດງອອກຢ່າງເສລີ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ເນັ້ນໜັກໃນບົດສະຫຼຸບຂອງທະນາຍຄວາມໃຫຍ່ (ECLI:NL:PHR:2025:825), ການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງເດັກບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນພິທີການເທົ່ານັ້ນ; ມັນເປັນພາລະກິດຄົ້ນຫາຄວາມຈິງທີ່ສຳຄັນທີ່ແຈ້ງໃຫ້ຊາບກ່ຽວກັບການນຳໃຊ້ມາດຕາ 3. ຖ້າຜູ້ພິພາກສາບໍ່ປະຕິບັດຕາມຄວາມປາດຖະໜາຂອງເດັກທີ່ຈະປົກປ້ອງຜົນປະໂຫຍດທີ່ເປັນວັດຖຸປະສົງຂອງເຂົາເຈົ້າ, ສິ່ງນີ້ຕ້ອງໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນຢ່າງຊັດເຈນໃນຄຳຕັດສິນເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າສຽງຂອງເດັກໄດ້ຖືກເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຈິງຈັງ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການປະຕິບັດຕາມກໍຕາມ.
ມາດຕາ 3 ສົນທິສັນຍາ UNCRC ທຽບກັບຜົນປະໂຫຍດສາທາລະນະ
ຄວາມເຄັ່ງຕຶງມັກຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກປະທະກັບຜົນປະໂຫຍດສາທາລະນະທົ່ວໄປ ຫຼື ສິດທິຂອງຄົນອື່ນ. ສິ່ງນີ້ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນໂດຍສະເພາະໃນການພົວພັນລະຫວ່າງ UNCRC ແລະ ມາດຕາ 8 ຂອງອະນຸສັນຍາເອີຣົບວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດ (ECHR), ເຊິ່ງປົກປ້ອງສິດທິໃນການມີຊີວິດຄອບຄົວ. ສານສິດທິມະນຸດເອີຣົບ (ECtHR) ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີ “ຄວາມສົມດຸນທີ່ຍຸດຕິທຳ” ລະຫວ່າງຜົນປະໂຫຍດທີ່ແຂ່ງຂັນກັນຂອງບຸກຄົນ ແລະ ຊຸມຊົນ.
ດັ່ງນັ້ນ, ຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເມື່ອໃດ? ໃນຂະນະທີ່ມາດຕາ 3 ລະບຸວ່າມັນຕ້ອງເປັນການພິຈາລະນາ "ຫຼັກ", ແຕ່ນິຕິສາດຢືນຢັນວ່າມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທີ່ແນ່ນອນ. ສານແຫ່ງຊາດໄດ້ຮັບ "ຂອບເຂດຂອງການຍົກຍ້ອງ". ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຄຳຕັດສິນທີ່ຜ່ານມາຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າຂອບເຂດສຳລັບການລົບລ້າງຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກແມ່ນສູງ. ຕົວຢ່າງ, ໃນ ECLI:NL:RBLIM:2025:1533 ແລະ ECLI:NL:PHR:2023:801, ມັນໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນວ່າໃນກໍລະນີຂອງການແຊກແຊງຂອງລັດ (ເຊັ່ນ: ການວາງເດັກໄວ້ໃນການດູແລ), ລັດມີພາລະໜັກທີ່ຈະພິສູດວ່າມາດຕະການດັ່ງກ່າວແມ່ນຈຳເປັນແລະສັດສ່ວນ. ການທົດສອບ "ຄວາມສົມດຸນທີ່ຍຸດຕິທຳ" ໝາຍຄວາມວ່າຖ້າມາດຕະການທີ່ແຊກແຊງໜ້ອຍກວ່າສາມາດບັນລຸເປົ້າໝາຍສາທາລະນະດຽວກັນ (ເຊັ່ນ: ການຊ່ວຍເຫຼືອຢູ່ເຮືອນແທນທີ່ຈະຖືກຍ້າຍອອກ), ຄວາມສົນໃຈຂອງເດັກໃນການຢູ່ກັບພໍ່ແມ່ຕ້ອງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້.
ຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບ
ຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການປະຕິບັດຕາມມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC ແມ່ນຂຶ້ນກັບລັດ, ແຕ່ໃນພູມສັນຖານເອກະຊົນຂອງການດູແລຊາວໜຸ່ມໂຮນລັງ, ໜ້າທີ່ນີ້ຂະຫຍາຍໄປເຖິງສະຖາບັນທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງ (Gecertificeerde Instellingen – GIs) ແລະ ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການດູແລເອກະຊົນ.
ໃຜຈະຮັບຜິດຊອບເມື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກຖືກລະເລີຍ? ລັດຖະບານ ແລະ ອົງການບໍລິຫານມີພາລະໃນການພິສູດວ່າການຕັດສິນໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າສອດຄ່ອງກັບມາດຕາ 3. ລະບຽບການ (EU) 2024/1348 (ມາດຕາ 22) ເສີມສ້າງພັນທະໃຫ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ໃນການໃຫ້ເຫດຜົນໃນການຕັດສິນໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງໂປ່ງໃສ. ຖ້າການຕັດສິນໃຈຂາດແຮງຈູງໃຈນີ້, ມັນອາດຈະຖືກຍົກເລີກໄດ້.
ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບສາມາດຂະຫຍາຍໄປສູ່ສະຖາບັນເອກະຊົນ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1:263 BW ແລະ ມາດຕາ 1:304 BW, ຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ສະຖາບັນຕ່າງໆສາມາດຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຈາກການປົກຄອງທີ່ບໍ່ດີ ຫຼື ຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນການປົກປ້ອງເດັກ. ກົດໝາຍກໍລະນີທີ່ຜ່ານມາ (ECLI:NL:HR:2025:1948) ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງໂຄງສ້າງໃນການໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບຄວາມປອດໄພຂອງເດັກ - ຕົວຢ່າງ, ໂດຍການເອົາເດັກໄປໄວ້ໃນບ້ານອຸປະຖຳທີ່ບໍ່ປອດໄພໂດຍບໍ່ມີການກວດກາທີ່ພຽງພໍ - ສາມາດນຳໄປສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງແພ່ງຕໍ່ສະຖາບັນ. ໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງຂອງຄວາມລະເລີຍ, ພະນັກງານແຕ່ລະຄົນອາດຈະປະເຊີນກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວ ຫຼື ການດຳເນີນຄະດີທາງອາຍາ ຖ້າການກະທຳຂອງເຂົາເຈົ້າ (ຫຼື ການຂາດການກະທຳດັ່ງກ່າວ) ເຮັດໃຫ້ເດັກຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍໂດຍກົງ.
ຄໍາຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆ
“ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ” ໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດແທ້ໃນມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC?
ມັນເປັນມາດຕະຖານເປີດທີ່ກຳນົດໃຫ້ຄວາມປອດໄພ, ການພັດທະນາ ແລະ ສະຫວັດດີພາບຂອງເດັກເປັນການພິຈາລະນາຫຼັກໃນທຸກໆການກະທຳ. ເນື້ອໃນສະເພາະຂອງມັນແມ່ນຂຶ້ນກັບສະຖານະການສ່ວນບຸກຄົນ, ເຊັ່ນ: ຄວາມຜູກພັນ ແລະ ຄວາມຕໍ່ເນື່ອງຂອງການດູແລ.
ໃຜຮັບຜິດຊອບໃນການສັງເກດເບິ່ງຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ?
ຄວາມຮັບຜິດຊອບແມ່ນຂຶ້ນກັບອົງການຕັດສິນໃຈທັງໝົດ: ສານ, ອຳນາດການປົກຄອງ (ເຊັ່ນ: ເທດສະບານ), ແລະ ສະຖາບັນສະຫວັດດີການ (ລວມທັງຄະນະກຳມະການດູແລ ແລະ ປົກປ້ອງເດັກ ແລະ ສະຖາບັນທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງ).
ມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ໂດຍກົງໃນສານໂຮນລັງບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ. ໃນຂະນະທີ່ມັນເປັນມາດຕະຖານເປີດ, ສານໂຮນລັງຮັບຮູ້ຜົນກະທົບໂດຍກົງຂອງມັນ. ຜູ້ພິພາກສາຕ້ອງປະເມີນວ່າຂະບວນການຕັດສິນໃຈໄດ້ຊັ່ງນໍ້າໜັກຄວາມສົນໃຈຂອງເດັກຢ່າງພຽງພໍຫຼືບໍ່, ໂດຍມັກຈະໃຊ້ກົດໝາຍແຫ່ງຊາດ (BW, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊາວໜຸ່ມ) ສຳລັບການນຳໃຊ້ທີ່ແນ່ນອນ.
ຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກຕ້ອງໄດ້ຮັບການກຳນົດຢ່າງຈະແຈ້ງແນວໃດໃນການດຳເນີນຄະດີທາງກົດໝາຍ?
ມັນຖືກນິຍາມໂດຍການປະເມີນປັດໃຈສະເພາະຄື: ຄວາມປອດໄພທາງດ້ານຮ່າງກາຍ ແລະ ອາລົມ, ຄວາມຕ້ອງການຄວາມໝັ້ນຄົງ, ການຮັກສາສາຍພົວພັນໃນຄອບຄົວ, ແລະ ທັດສະນະຂອງເດັກເອງ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊັ່ງນໍ້າໜັກທຽບກັບຜົນປະໂຫຍດອື່ນໆຢ່າງຊັດເຈນ.
ບົດບາດຂອງເດັກໃນການກຳນົດຄວາມສົນໃຈຂອງຕົນເອງແມ່ນຫຍັງ?
ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 12 ຂອງ UNCRC, ເດັກນ້ອຍມີສິດທີ່ຈະໄດ້ຮັບຟັງ. ທັດສະນະຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນປັດໄຈສຳຄັນໃນການກຳນົດຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເຂົາເຈົ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່ານ້ຳໜັກທີ່ກຳນົດໃຫ້ນັ້ນແມ່ນຂຶ້ນກັບອາຍຸ ແລະ ຄວາມເປັນຜູ້ໃຫຍ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC ກ່ຽວຂ້ອງກັບກົດໝາຍຄອບຄົວຂອງໂຮນລັງແນວໃດ?
ມາດຕາ 3 ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຂອບການເຮັດວຽກທີ່ສຳຄັນ. ບັນດາຂໍ້ກຳນົດຂອງໂຮນລັງ ເຊັ່ນ ມາດຕາ 1:377 BW (ການເຂົ້າເຖິງ) ແລະ ມາດຕາ 3.1 ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊາວໜຸ່ມ ແມ່ນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດພັນທະຂອງສົນທິສັນຍາສະບັບນີ້ໃນລະດັບຊາດ, ເຊິ່ງເປັນເຄື່ອງມືທາງກົດໝາຍສຳລັບຜູ້ພິພາກສາ.
ມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC ສາມາດນໍາໄປສູ່ການປະຕິເສດຄໍາຮ້ອງຂໍການໄລ່ອອກໄດ້ບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ, ອາດຈະມີ. ໃນຂະນະທີ່ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ຫ້າມຢ່າງເດັດຂາດຕໍ່ການຖືກໄລ່ອອກ, ສານຕ້ອງພິຈາລະນາຄວາມສົນໃຈຂອງເດັກໃນທີ່ຢູ່ອາໄສ. ຖ້າການໄລ່ອອກເຮັດໃຫ້ເກີດອັນຕະລາຍທີ່ບໍ່ສົມສ່ວນ ແລະ ບໍ່ມີທາງເລືອກອື່ນ, ການຮຽກຮ້ອງອາດຈະຖືກໂຈະ ຫຼື ປະຕິເສດ.
ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນແນວໃດລະຫວ່າງມາດຕາ 3 ວັກ 1 ແລະວັກ 2 ຂອງ UNCRC?
ວັກທີ 1 ກຳນົດຫຼັກການ “ການພິຈາລະນາຫຼັກ” ສຳລັບການຕັດສິນໃຈສະເພາະ. ວັກທີ 2 ກຳນົດພັນທະທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າໃຫ້ແກ່ລັດເພື່ອຮັບປະກັນການປົກປ້ອງທາງດ້ານນິຕິບັນຍັດ ແລະ ການບໍລິຫານເພື່ອສະຫວັດດີພາບຂອງເດັກ.
ຜູ້ຊ່ຽວຊານສາມາດນຳໃຊ້ຄວາມສົນໃຈຂອງເດັກໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງແນວໃດ?
ໂດຍການກ່າວເຖິງຄວາມສົນໃຈຂອງເດັກຢ່າງຊັດເຈນໃນທຸກໆບົດລາຍງານ, ການສືບສວນຜົນກະທົບຂອງການຕັດສິນໃຈຕໍ່ເດັກ, ອຳນວຍຄວາມສະດວກໃຫ້ແກ່ສິດທິຂອງເດັກໃນການໄດ້ຍິນ, ແລະ ການກະຕຸ້ນວ່າເປັນຫຍັງຜົນໄດ້ຮັບສະເພາະໃດໜຶ່ງຈຶ່ງຮັບໃຊ້ຜົນປະໂຫຍດນັ້ນໄດ້ດີທີ່ສຸດ.
ເປັນຫຍັງມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC ຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ທາງກົດໝາຍເຖິງວ່າຈະມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ?
ເນື່ອງຈາກວ່າປະເທດເນເທີແລນເປັນປະເທດທີ່ລົງນາມໃນສົນທິສັນຍາດັ່ງກ່າວ. ສານສູງສຸດໄດ້ຕັດສິນວ່າເຖິງວ່າຈະມີຄວາມແຕກຕ່າງເລັກນ້ອຍ, ແຕ່ ຂະບວນການ ການຊັ່ງນໍ້າໜັກດອກເບ້ຍແມ່ນເປັນຂໍ້ບັງຄັບ ແລະ ສາມາດກວດສອບໄດ້ຕາມກົດໝາຍ.
ສະຫຼຸບ
ມາດຕາ 3 ຂອງສົນທິສັນຍາວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດຂອງສະຫະປະຊາຊາດ (UNCRC) ແມ່ນຫຼັກການພື້ນຖານຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກປ້ອງເດັກໃນປະເທດເນເທີແລນ. ມັນກຳນົດວ່າຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນກ່ອງທີ່ຕ້ອງໝາຍຕິກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນເລນຫຼັກທີ່ຕ້ອງພິຈາລະນາມາດຕະການທາງກົດໝາຍທັງໝົດ. ດັ່ງທີ່ນິຕິສາດຂອງສານສູງສຸດທີ່ຜ່ານມາໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນ, ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ພິພາກສາບໍ່ແມ່ນຜູ້ຊອກຫາຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ຈຳກັດ, ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ປົກຄອງສຸດທ້າຍຂອງພັນທະສົນທິສັນຍານີ້.
ສຳລັບຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານກົດໝາຍ, ໜ້າວຽກແມ່ນຈະແຈ້ງ: ຮັບປະກັນວ່າຈຸດຢືນຂອງເດັກໄດ້ຖືກສະແດງອອກຢ່າງຊັດເຈນ, ຢືນຢັນດ້ວຍຂໍ້ເທັດຈິງ, ແລະ ຊັ່ງນໍ້າໜັກຕໍ່ກັບຜົນປະໂຫຍດທີ່ແຂ່ງຂັນກັນໃນທຸກໆການຍື່ນສະເໜີ ແລະ ການຮ້ອງຟ້ອງ. ຄວາມສົມດຸນລະຫວ່າງມາດຕາ 3 ຂອງ UNCRC ແລະ ຜົນປະໂຫຍດທາງສັງຄົມອື່ນໆຍັງຄົງອ່ອນໄຫວ, ແຕ່ທ່າອ່ຽງໃນກົດໝາຍກໍລະນີກຳລັງກ້າວໄປສູ່ການປົກປ້ອງສິດທິຂອງເດັກທີ່ເຂັ້ມງວດກວ່າເກົ່າຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໃສ.
ທ່ານມີຄຳຖາມສະເພາະກ່ຽວກັບກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກປ້ອງເດັກ ຫຼື ການນຳໃຊ້ສົນທິສັນຍາວ່າດ້ວຍການປົກປ້ອງເດັກແຫ່ງຊາດ (UNCRC) ໃນກໍລະນີຂອງທ່ານບໍ? ຕິດຕໍ່ Law & More ມື້ນີ້ສຳລັບຄຳແນະນຳທາງດ້ານກົດໝາຍຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານທີ່ເໝາະສົມກັບການປະຕິບັດຂອງທ່ານ.
