ມີການລະເມີດສັນຍາ (wanprestatie) ເມື່ອຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງບໍ່ປະຕິບັດພັນທະພາຍໃຕ້ຂໍ້ຕົກລົງ ແລະ ຄວາມລົ້ມເຫຼວນັ້ນແມ່ນຍ້ອນເຂົາເຈົ້າ. ໃນກໍລະນີຫຼາຍທີ່ສຸດ, ລູກໜີ້ຕ້ອງໄດ້ຮັບການແຈ້ງການກ່ຽວກັບການຜິດສັນຍາກ່ອນ, ໂດຍກຳນົດໄລຍະເວລາສຸດທ້າຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນເພື່ອປະຕິບັດ. ພຽງແຕ່ເມື່ອໄລຍະເວລານັ້ນຜ່ານໄປໂດຍບໍ່ມີການປະຕິບັດ, ລູກໜີ້ຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນສະພາບຜິດສັນຍາ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ອີກຝ່າຍໜຶ່ງມີສິດທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄ່າເສຍຫາຍ, ການຍົກເລີກ, ຫຼື ການປະຕິບັດ.

ການລະເມີດສັນຍາເກີດຂຶ້ນຈາກການບໍ່ປະຕິບັດຕາມຂໍ້ຕົກລົງທີ່ມີຢູ່ແລ້ວລະຫວ່າງບັນດາຝ່າຍ. ການກະທຳຜິດ (onrechtmatige daad) ແມ່ນການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍຕໍ່ບຸກຄົນອື່ນນອກເໜືອຈາກສັນຍາໃດໆ, ເຊັ່ນ: ການກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍໂດຍຄວາມລະເລີຍ. ທັງສອງຢ່າງສາມາດເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍ, ແຕ່ຂໍ້ກຳນົດ, ພາລະໜ້າທີ່ໃນການພິສູດ, ແລະ ໄລຍະເວລາຈຳກັດແຕກຕ່າງກັນ. ບາງຄັ້ງເຫດການດຽວສາມາດປະກອບເປັນທັງສອງຢ່າງ.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແມ່ນວ່າ ຜູ້ເສຍຫາຍຄວນຖືກວາງໄວ້ໃນຖານະທີ່ເຂົາເຈົ້າຄວນຈະຢູ່ໂດຍບໍ່ມີການລະເມີດ ຫຼື ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້. ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ ການສູນເສຍຕົວຈິງທີ່ໄດ້ຮັບແມ່ນໄດ້ຮັບການຊົດເຊີຍ ລວມທັງການສູນເສຍທີ່ເກີດຂຶ້ນ ແລະ ກຳໄລທີ່ສູນເສຍໄປ. ຕ້ອງມີການເຊື່ອມໂຍງສາເຫດລະຫວ່າງການກະທຳ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍ, ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍຕ້ອງເປັນຂອງຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບ.

ແຈ້ງການຜິດນັດຊຳລະໜີ້ (ingebrekestelling) ແມ່ນການຮຽກຮ້ອງເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ໃຫ້ໄລຍະເວລາສຸດທ້າຍ ແລະ ສົມເຫດສົມຜົນແກ່ລູກໜີ້ໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່. ເມື່ອໄລຍະເວລານັ້ນໝົດອາຍຸໂດຍບໍ່ມີການປະຕິບັດໜ້າທີ່ ລູກໜີ້ຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນສະພາບຜິດນັດຊຳລະໜີ້, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດສິດໃນການໄດ້ຮັບຄ່າເສຍຫາຍ ຫຼື ການຍົກເລີກໜີ້ສິນ. ໃນບາງກໍລະນີ, ການຜິດນັດຊຳລະໜີ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍອັດຕະໂນມັດໂດຍການດຳເນີນງານຂອງກົດໝາຍ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ເມື່ອເສັ້ນຕາຍທີ່ກຳນົດໄວ້ໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ, ແລະ ບໍ່ຕ້ອງມີແຈ້ງການແຍກຕ່າງຫາກ.

ການຮຽກຮ້ອງທາງແພ່ງຈະຖືກຫ້າມເວລາເມື່ອໄລຍະເວລາຈຳກັດຕາມກົດໝາຍໝົດອາຍຸ, ຫຼັງຈາກນັ້ນມັນຈະບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໃນສານໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ໄລຍະເວລາແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມປະເພດຂອງການຮຽກຮ້ອງ. ໃນບາງສະຖານະການ, ຂໍ້ຈຳກັດສາມາດຖືກຂັດຂວາງໄດ້, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໂດຍການເຕືອນເປັນລາຍລັກອັກສອນເພື່ອສະຫງວນສິດໃນການປະຕິບັດ, ຫຼັງຈາກນັ້ນໄລຍະເວລາໃໝ່ຈະເລີ່ມດຳເນີນການ.

ການດຳເນີນຄະດີບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ພິພາກສາບັນເທົາທຸກເບື້ອງຕົ້ນອອກມາດຕະການຊົ່ວຄາວໄດ້ໃນເວລາອັນສັ້ນ, ເຊັ່ນ: ຄຳສັ່ງຫ້າມ ຫຼື ຄຳສັ່ງໃຫ້ປະຕິບັດ. ມາດຕະການດັ່ງກ່າວແມ່ນມີຈຸດປະສົງເພື່ອບັນຫາຮີບດ່ວນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ສົ່ງຜົນໃຫ້ມີການຕັດສິນສຸດທ້າຍກ່ຽວກັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງ. ການຕັດສິນຍັງຄົງເປັນຊົ່ວຄາວ, ແລະ ບັນດາຝ່າຍຍັງສາມາດນຳເອົາການດຳເນີນຄະດີປົກກະຕິມາພິຈາລະນາໄດ້ໃນພາຍຫຼັງ.

ການຍຶດຊັບສິນຊົ່ວຄາວແມ່ນມາດຕະການປ້ອງກັນທີ່ອາຍັດຊັບສິນຂອງລູກໜີ້, ເຊັ່ນ: ບັນຊີທະນາຄານ ຫຼື ຊັບສິນ, ກ່ອນ ຫຼື ໃນລະຫວ່າງການດຳເນີນຄະດີ, ເພື່ອຮັບປະກັນການໄດ້ຮັບຄືນໃນພາຍຫຼັງ. ມັນຕ້ອງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດລ່ວງໜ້າຈາກສານ. ຖ້າການຮຽກຮ້ອງຫຼັກໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໃນພາຍຫຼັງ, ການຍຶດຊັບສິນສາມາດປ່ຽນເປັນການບັງຄັບໃຊ້ໄດ້; ຖ້າບໍ່, ມັນຕ້ອງຖືກຍົກເລີກ ແລະ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນ.

ຕາມກົດລະບຽບ, ຝ່າຍທີ່ອີງໃສ່ຜົນສະທ້ອນທາງກົດໝາຍຂອງຂໍ້ເທັດຈິງບາງຢ່າງຕ້ອງພິສູດຂໍ້ເທັດຈິງເຫຼົ່ານັ້ນຖ້າມີການໂຕ້ຖຽງກັນ. ຫຼັກຖານສາມາດສະໜອງໄດ້ຜ່ານເອກະສານ, ພະຍານ, ແລະບົດລາຍງານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ແລະວິທີການອື່ນໆ. ໃນບາງສະຖານະການ, ພາລະຂອງການພິສູດຈະປ່ຽນໄປຕາມກົດໝາຍ ຫຼື ມາດຕະຖານຂອງຄວາມສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳ.

ການປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຕາມຄຳຕັດສິນສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ໂດຍການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດ, ຜູ້ທີ່ສາມາດແນບບັນຊີທະນາຄານ, ຄ່າຈ້າງ ຫຼື ສິນຄ້າ ແລະ ດຳເນີນການຂາຍຕໍ່ສາທາລະນະ. ສານຍັງສາມາດແນບເງິນປັບໃໝ (dwangsom) ໃສ່ຄຳສັ່ງ, ເຊິ່ງລູກໜີ້ຈະຖືກຍຶດໄປຕາບໃດທີ່ເຂົາເຈົ້າບໍ່ປະຕິບັດຕາມ. ພວກເຮົາແນະນຳລູກຄ້າຕະຫຼອດຂະບວນການບັງຄັບໃຊ້.

ໄລຍະເວລາແມ່ນຂຶ້ນກັບຄວາມສັບສົນ, ຫຼັກຖານທີ່ຕ້ອງການ, ແລະ ວຽກງານຂອງສານ. ຄະດີທວງໜີ້ທີ່ງ່າຍດາຍສາມາດສະຫຼຸບໄດ້ພາຍໃນສອງສາມເດືອນ, ໃນຂະນະທີ່ຄະດີທີ່ສັບສົນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບພະຍານ ແລະ ຜູ້ຊ່ຽວຊານອາດໃຊ້ເວລາຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງປີ. ສຳລັບເລື່ອງຮີບດ່ວນ, ການດຳເນີນຄະດີບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວສາມາດໃຫ້ມາດຕະການຊົ່ວຄາວໄດ້ໃນເວລາອັນສັ້ນ.

ສັນຍາແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງຊ່ວຍໃຫ້ບັນດາຝ່າຍສາມາດຢຸດຕິຂໍ້ຂັດແຍ່ງ ຫຼື ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນໄດ້ໂດຍການບັນທຶກຂໍ້ຕົກລົງທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການແກ້ໄຂບັນຫາ. ມັນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ບັນດາຝ່າຍເຖິງແມ່ນວ່າຜົນໄດ້ຮັບຈະແຕກຕ່າງຈາກຖານະທາງກົດໝາຍຕົວຈິງ, ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄວາມແນ່ນອນທາງກົດໝາຍຢ່າງແນ່ນອນ.

ໃນການດຳເນີນຄະດີແພ່ງ, ຝ່າຍທີ່ເສຍຄະດີມັກຈະຖືກສັ່ງໃຫ້ຈ່າຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງກົດໝາຍ, ແຕ່ວ່າຄ່າຊົດເຊີຍດັ່ງກ່າວແມ່ນອີງໃສ່ອັດຕາຄ່າທຳນຽມການຊຳລະບັນຊີທີ່ກຳນົດໄວ້ ແລະ ບໍ່ຄ່ອຍຈະກວມເອົາຄ່າທຳນຽມທະນາຍຄວາມເຕັມຈຳນວນ. ມີພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີພິເສດເທົ່ານັ້ນ, ເຊັ່ນ: ການລະເມີດຊັບສິນທາງປັນຍາ, ຈຶ່ງສາມາດນຳໃຊ້ຄ່າຊົດເຊີຍເຕັມຈຳນວນໄດ້.

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຄົ້ນພົບຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນການສະແດງທີ່ສົ່ງມອບຕ້ອງຮ້ອງຮຽນຕໍ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງພາຍໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມ. ຖ້າທ່ານຮ້ອງຮຽນຊ້າເກີນໄປ ທ່ານອາດຈະສູນເສຍສິດທິຂອງທ່ານ. ສິ່ງທີ່ຖືວ່າເປັນ "ເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ" ແມ່ນຂຶ້ນກັບສະຖານະການ, ແຕ່ການຮ້ອງຮຽນຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະ ເປັນລາຍລັກອັກສອນແມ່ນແນະນຳໃຫ້ເຮັດສະເໝີ.

ດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຫຼາຍຢ່າງ ເຈົ້າໜີ້ສາມາດຮຽກຮ້ອງເອົາເງິນເຕັມຈຳນວນຈາກລູກໜີ້ຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ, ເຊິ່ງຕ້ອງຕົກລົງກັນເອງ. ດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນ ລູກໜີ້ແຕ່ລະຄົນມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ສ່ວນແບ່ງຂອງຕົນເອງເທົ່ານັ້ນ. ຮູບແບບໃດທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ແມ່ນອີງຕາມກົດໝາຍ ຫຼື ຂໍ້ຕົກລົງ.

ແມ່ນແລ້ວ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ ຂໍ້ຕົກລົງທາງປາກມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຄືກັນກັບຂໍ້ຕົກລົງເປັນລາຍລັກອັກສອນ. ບັນຫາຫຼັກແມ່ນຫຼັກຖານ: ໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງ ທ່ານຕ້ອງສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນສິ່ງທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນ. ສຳລັບການກະທຳທາງກົດໝາຍບາງຢ່າງ ເຊັ່ນ ການຊື້ເຮືອນໂດຍບຸກຄົນທົ່ວໄປ ກົດໝາຍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີແບບຟອມເປັນລາຍລັກອັກສອນ.