7:290 ຫຼື 7:230a DCC? ລະບອບການເຊົ່າໃດທີ່ນຳໃຊ້ກັບສະຖານທີ່ການຄ້າຂອງທ່ານ

ຜູ້ປະກອບການສອງຄົນສາມາດເຊົ່າສະຖານທີ່ທີ່ເກືອບຄືກັນຢູ່ຖະໜົນດຽວກັນ, ໃນລາຄາປະມານດຽວກັນ. ແຕ່ຖານະທາງກົດໝາຍຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ການປົກປ້ອງທີ່ກົດໝາຍມອບໃຫ້ເຂົາເຈົ້າສາມາດແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນກັບສິ່ງທີ່ຝ່າຍຕ່າງໆໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນເອກະສານ, ແຕ່ຂຶ້ນກັບລັກສະນະຂອງການນຳໃຊ້. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການເຊົ່າຂອງໂຮນລັງຮັບຮູ້ສອງລະບອບແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບສະຖານທີ່ທາງການຄ້າ: ມາດຕາ 7:290 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (DCC) ແລະ ມາດຕາ 7:230a DCC. ທັງສອງສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນກົດໝາຍບັງຄັບ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າຝ່າຍຕ່າງໆບໍ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງຈາກພວກມັນໄດ້ງ່າຍໆ. ດັ່ງນັ້ນ, ລະບອບທີ່ຖືກຕ້ອງຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນທາງເລືອກຕາມສັນຍາ ແຕ່ເປັນຄວາມຈິງທາງກົດໝາຍທີ່ຕິດຕາມມາຈາກວິທີການນຳໃຊ້ສະຖານທີ່ຕົວຈິງ. ການເຂົ້າໃຈສັນຍາເຊົ່າທາງການຄ້າແຕ່ຫົວທີສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານຫຼີກລ່ຽງຄວາມຜິດພາດທີ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງ.

ຜູ້ປະກອບການທີ່ບໍ່ຮູ້ວ່າລະບອບໃດທີ່ໃຊ້ກັບເຂົາເຈົ້າມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະພາດໄລຍະເວລາແຈ້ງການ, ການບໍ່ໃຊ້ສິດປົກປ້ອງ ຫຼື ການເຊັນສັນຍາທີ່ເຮັດໃຫ້ຖານະຂອງເຂົາເຈົ້າອ່ອນແອລົງໂດຍບໍ່ຈຳເປັນ. ບົດຄວາມນີ້ອະທິບາຍວ່າລະບອບທັງສອງແຕກຕ່າງກັນແນວໃດ ແລະ ວິທີທີ່ທ່ານສາມາດກຳນົດວ່າລະບອບໃດທີ່ໃຊ້ກັບສະຖານະການຂອງທ່ານ.

ພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:290 ແມ່ນຫຍັງ?

ມາດຕາ 7:290 DCC ປົກປ້ອງຜູ້ເຊົ່າສິ່ງທີ່ກົດໝາຍເອີ້ນວ່າສະຖານທີ່ທຸລະກິດຂາຍຍ່ອຍ. ນີ້ແມ່ນພື້ນທີ່ການຄ້າທີ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ໂດຍສາທາລະນະຊົນ ແລະ ໃຊ້ສຳລັບການສະໜອງສິນຄ້າ ຫຼື ການບໍລິການໂດຍກົງໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍລິໂພກໃນສະຖານທີ່. ກົດໝາຍໄດ້ຍົກຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຮ້ານຄ້າ, ຮ້ານອາຫານ ຫຼື ຮ້ານກາເຟ, ຮ້ານອາຫານຊື້ກັບບ້ານ, ທຸລະກິດຫັດຖະກຳທີ່ມີພື້ນທີ່ຂາຍທີ່ຫັນໜ້າໄປທາງສາທາລະນະ, ແລະ ໂຮງແຮມ ຫຼື ສະຖານທີ່ຕັ້ງແຄ້ມ.

ຕົວຢ່າງລັກສະນະ

ພື້ນທີ່ທົ່ວໄປ 7:290 ແມ່ນຮ້ານເຂົ້າຈີ່ທີ່ມີພື້ນທີ່ຮ້ານຄ້າຢູ່ທາງໜ້າ, ຮ້ານຂາຍເຄື່ອງນຸ່ງ, ຮ້ານຕັດຜົມ, ຮ້ານສ້ອມແປງລົດຖີບທີ່ມີຫ້ອງວາງສະແດງ, ຮ້ານອາຫານຊື້ກັບບ້ານ ແລະ ໂຮງແຮມ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາມີຄືກັນແມ່ນວ່າປະຊາຊົນເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ເພື່ອຮັບສິນຄ້າ ຫຼື ການບໍລິການຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນເວລານັ້ນ.

ລັກສະນະຫຼັກ: ການເຂົ້າເຖິງສາທາລະນະ ແລະ ການສະໜອງຢູ່ສະຖານທີ່

ເງື່ອນໄຂທີ່ຕັດສິນທີ່ສຸດແມ່ນການລວມກັນຂອງສອງອົງປະກອບຄື: ສະຖານທີ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ໂດຍສາທາລະນະຊົນ ແລະ ການສະໜອງຜະລິດຕະພັນ ຫຼື ການບໍລິການເກີດຂຶ້ນຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ສາງເກັບມ້ຽນສິນຄ້າທີ່ຕັ້ງຢູ່ທາງຫຼັງຮ້ານຈຶ່ງບໍ່ຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ 7:290, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະເປັນຜູ້ເຊົ່າຄົນດຽວກັນກໍຕາມ. ສິ່ງດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບພື້ນທີ່ຫ້ອງການທີ່ຢູ່ຂ້າງເທິງຮ້ານ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າພື້ນທີ່ຫ້ອງການນັ້ນຍັງເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຈຸດຂາຍ.

ພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:230a ແມ່ນຫຍັງ?

ມາດຕາ 7:230a DCC ແມ່ນໝວດໝູ່ທີ່ຍັງເຫຼືອ. ພື້ນທີ່ການຄ້າທັງໝົດທີ່ບໍ່ແມ່ນທີ່ຢູ່ອາໄສ ແລະ ບໍ່ຕົກຢູ່ໃນຄຳນິຍາມຂອງມາດຕາ 7:290 ຈະຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ລະບອບນີ້ໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ລວມມີຫ້ອງການ, ຫ້ອງເກັບມ້ຽນ, ສູນແຈກຢາຍ, ໂຮງງານ, ບ່ອນຈອດລົດ, ຫ້ອງປະຕິບັດວິຊາຊີບ (ທະນາຍຄວາມ, ນັກກາຍຍະພາບບຳບັດ, ສະຖາປະນິກ) ແລະ ຫ້ອງວາງສະແດງໂດຍບໍ່ມີການຂາຍໂດຍກົງໃຫ້ສາທາລະນະຊົນຢູ່ສະຖານທີ່.

ຄວາມແຕກຕ່າງໃນການປົກປ້ອງແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ. ໃນຂະນະທີ່ລະບອບ 7:290 ໃຫ້ການປົກປ້ອງການເຊົ່າຢ່າງກວ້າງຂວາງແກ່ຜູ້ເຊົ່າ, ລະບອບ 7:230a ໃຫ້ການປົກປ້ອງທີ່ຈຳກັດພຽງແຕ່ຕໍ່ການຖືກໄລ່ອອກເທົ່ານັ້ນ. ພາຍໃຕ້ລະບອບຫຼັງນີ້, ຜູ້ເຊົ່າບໍ່ມີສິດທີ່ຈະສືບຕໍ່ສັນຍາເຊົ່າ, ແຕ່ສາມາດເລື່ອນການໄລ່ອອກຜ່ານສານຂັ້ນຕົ້ນໄດ້ສູງສຸດສາມປີ.

ພາບລວມຂອງຄວາມແຕກຕ່າງທາງປະຕິບັດຫ້າຢ່າງ

1. ການປົກປ້ອງການເຊົ່າ

ສຳລັບພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:290, ການປົກປ້ອງໄລຍະເວລາຕາມກົດໝາຍຈະຖືກນຳໃຊ້. ໂດຍຫຼັກການແລ້ວສັນຍາເຊົ່າແມ່ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເປັນເວລາຫ້າປີ, ໂດຍມີການຕໍ່ເວລາອີກຫ້າປີ. ໃນລະຫວ່າງໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວ, ເຈົ້າຂອງເຮືອນສາມາດຍົກເລີກສັນຍາເຊົ່າໄດ້ພຽງແຕ່ບົນພື້ນຖານທາງກົດໝາຍທີ່ຄົບຖ້ວນເທົ່ານັ້ນ. ຜູ້ເຊົ່າສາມາດບັງຄັບໃຊ້ການຕໍ່ເວລາຜ່ານສານເຂດ. ສຳລັບພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:230a ບໍ່ມີການປົກປ້ອງໄລຍະເວລາທີ່ທຽບເທົ່າໄດ້. ສັນຍາເຊົ່າສິ້ນສຸດລົງຕາມທີ່ບັນດາຝ່າຍໄດ້ຕົກລົງກັນ.

2 ການສິ້ນສຸດ

ເຈົ້າຂອງພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:290 ອາດຈະຢຸດຕິສັນຍາໄດ້ພຽງແຕ່ຍ້ອນເຫດຜົນທີ່ລະບຸໄວ້ຢ່າງລະອຽດໃນກົດໝາຍເທົ່ານັ້ນ, ເຊັ່ນ: ການນຳໃຊ້ສ່ວນຕົວຢ່າງຮີບດ່ວນ ຫຼື ການເຊົ່າທີ່ບໍ່ດີຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ສຳລັບພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:230a, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວການຢຸດຕິສັນຍາແມ່ນບໍ່ມີເຫດຜົນທາງການ ແລະ ເຈົ້າຂອງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງລະບຸເຫດຜົນ. ຜູ້ເຊົ່າສາມາດຮ້ອງຂໍການເລື່ອນການໄລ່ອອກເທົ່ານັ້ນ. ການສົນທະນາລະອຽດກ່ຽວກັບເຫດຜົນຂອງການຢຸດຕິສັນຍາສາມາດພົບໄດ້ໃນພາກທີ 2 ຂອງຊຸດນີ້.

3. ການທົບທວນຄ່າເຊົ່າ

ສຳລັບພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:290, ຫຼັງຈາກໄລຍະເວລາເຊົ່າທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນໝົດອາຍຸແລ້ວ ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງສາມາດຂໍໃຫ້ສານຂັ້ນແຂວງປັບຄ່າເຊົ່າໃຫ້ເທົ່າກັບຄ່າເຊົ່າສະເລ່ຍຂອງພື້ນທີ່ການຄ້າທີ່ທຽບເທົ່າກັນໃນທ້ອງຖິ່ນໃນໄລຍະຫ້າປີຜ່ານມາ (ມາດຕາ 7:303 DCC). ຂັ້ນຕອນດັ່ງກ່າວຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມຄິດເຫັນຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ. ສຳລັບພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:230a ສິດນີ້ບໍ່ມີຢູ່. ບັນດາຝ່າຍມີພັນທະຕາມສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງກັນໃນສັນຍາ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນຂໍ້ກຳນົດການລະບຸຊື່.

4. ໄລຍະເວລາຂອງສັນຍາ

ລະບອບ 7:290 ມີໄລຍະເວລາຂັ້ນຕ່ຳຕາມກົດໝາຍ: ໂດຍຫຼັກການແລ້ວຫ້າບວກຫ້າປີ. ໄລຍະເວລາທີ່ສັ້ນກວ່າແມ່ນເປັນໄປໄດ້ພຽງແຕ່ດ້ວຍການອະນຸມັດຂອງສານຂັ້ນແຂວງເທົ່ານັ້ນ. ສຳລັບພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:230a ບໍ່ມີໄລຍະເວລາຂັ້ນຕ່ຳຕາມກົດໝາຍ. ບັນດາຝ່າຍມີອິດສະຫຼະທີ່ຈະເຊັນສັນຍາເປັນເວລາໜຶ່ງປີ, ສາມປີ ຫຼື ໄລຍະເວລາອື່ນໆ.

5. ຫຼົງທາງຈາກກົດໝາຍ

ສຳລັບພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:290, ການຫຼີກລ່ຽງຈາກຂໍ້ກຳນົດການປົກປ້ອງທາງກົດໝາຍສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ຜູ້ເຊົ່າແມ່ນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດເທົ່ານັ້ນ ຖ້າສານເຂດໄດ້ອະນຸມັດແລ້ວ. ນີ້ແມ່ນການປົກປ້ອງທີ່ເຂັ້ມແຂງ. ສຳລັບພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:230a ມີເສລີພາບໃນການເຮັດສັນຍາຫຼາຍກວ່າ. ບັນດາຝ່າຍສາມາດກຳນົດຂໍ້ຕົກລົງຫຼາຍຢ່າງດ້ວຍຕົນເອງ, ພາຍໃນຂອບເຂດຂອງຄວາມສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳ.

ກໍລະນີທີ່ໜ້າສົງໄສ: ການນຳໃຊ້ແບບປະສົມປະສານ ແລະ ສະຖານະການຊາຍແດນ

ການນໍາໃຊ້ແບບປະສົມ: ການທົດສອບຈຸດປະສົງຫຼັກ

ໃນທາງປະຕິບັດ, ການນຳໃຊ້ແບບປະສົມເກີດຂຶ້ນເປັນປະຈຳ: ຜູ້ເຊົ່າດຳເນີນຮ້ານຄ້າຢູ່ທາງໜ້າ ແລະ ໃຊ້ເຄິ່ງຫຼັງຂອງສະຖານທີ່ເປັນພື້ນທີ່ເກັບມ້ຽນ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກໍລະນີແກ້ໄຂເລື່ອງນີ້ດ້ວຍການທົດສອບຈຸດປະສົງຫຼັກ: ການນຳໃຊ້ທີ່ມີຢູ່ຕົວຈິງຈະກຳນົດລະບອບການນຳໃຊ້. ຖ້າພື້ນທີ່ຮ້ານຄ້າເປັນຫົວໃຈຂອງທຸລະກິດ ແລະ ບ່ອນເກັບມ້ຽນແມ່ນພື້ນທີ່ຮອງ, ຊັບສິນທີ່ເຊົ່າທັງໝົດຈະຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:290 DCC.

ຫ້ອງວາງສະແດງສິນຄ້າທີ່ບໍ່ມີການຂາຍໂດຍກົງ, ຮ້ານຄ້າອອນໄລນ໌ທີ່ມີຈຸດຮັບສິນຄ້າ, ການປະຕິບັດຕົວຈິງຢູ່ເຮືອນ

ຫ້ອງວາງສະແດງສິນຄ້າທີ່ລູກຄ້າເບິ່ງຜະລິດຕະພັນແຕ່ບໍ່ສາມາດຊື້ໄດ້ທັນທີ ໂດຍຫຼັກການແລ້ວແມ່ນຢູ່ນອກມາດຕາ 7:290. ຫຼັງຈາກທີ່ທັງໝົດ, ບໍ່ມີການສະໜອງໂດຍກົງຢູ່ບ່ອນນັ້ນ. ສຳລັບຮ້ານຄ້າອອນໄລນ໌ທີ່ມີຈຸດຮັບສິນຄ້າ, ຕຳແໜ່ງດັ່ງກ່າວຈະລະອຽດກວ່າ: ຖ້າລູກຄ້າຮັບສິນຄ້າຂອງເຂົາເຈົ້າແຕ່ບໍ່ໄດ້ຊື້ສິນຄ້າຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ຈຸດຂາຍກໍ່ຈະບໍ່ມີ. ການປະຕິບັດຢູ່ເຮືອນຂອງນັກກາຍຍະພາບບຳບັດທີ່ເຮັດວຽກດ້ວຍຕົນເອງທີ່ໃຊ້ສ່ວນໜຶ່ງຂອງເຮືອນຂອງເຂົາເຈົ້າເປັນຫ້ອງປິ່ນປົວໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະບໍ່ຖືກຈັດປະເພດເປັນພື້ນທີ່ 7:290 ເຊັ່ນກັນ.

ໃນກໍລະນີມີຄວາມສົງໄສ, ສານຈະຕັດສິນໂດຍອີງໃສ່ການນຳໃຊ້ຕົວຈິງ ແລະ ເຈດຕະນາຂອງບັນດາຝ່າຍເມື່ອເຂົ້າສູ່ສັນຍາ. ການຈັດປະເພດສັນຍາ ('ນີ້ບໍ່ແມ່ນພື້ນທີ່ 7:290') ບໍ່ໄດ້ຜູກມັດສານ ຖ້າການນຳໃຊ້ຕົວຈິງພິສູດໄດ້ວ່າບໍ່ແມ່ນ.

ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດຕໍ່ສັນຍາຂອງທ່ານ?

ທຳອິດ: ບັນທຶກການນຳໃຊ້ທີ່ຕັ້ງໃຈໄວ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະ ເປັນຮູບປະທຳໃນສັນຍາເຊົ່າ. ສິ່ງນີ້ຈະຊ່ວຍປ້ອງກັນການຂັດແຍ້ງຕໍ່ມາກ່ຽວກັບລະບອບການນຳໃຊ້ທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້. ອັນທີສອງ: ກວດສອບວ່າຮູບແບບ ROZ ທີ່ເຈົ້າຂອງເຮືອນໃຊ້ເໝາະສົມກັບສະຖານະການຂອງທ່ານຫຼືບໍ່. ຮູບແບບ ROZ ສຳລັບພື້ນທີ່ 7:290 ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈາກຮູບແບບສຳລັບພື້ນທີ່ 7:230a, ແລະຮູບແບບທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງສາມາດນຳໄປສູ່ຜົນສະທ້ອນທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ. ອັນທີສາມ: ການຈັດປະເພດສັນຍາທີ່ແຕກຕ່າງຈາກການນຳໃຊ້ຕົວຈິງບໍ່ມີຜົນກະທົບຜູກມັດຕໍ່ລະບອບກົດໝາຍ, ແຕ່ອາດຈະມີອິດທິພົນຕໍ່ທ່າທີຂອງທ່ານໃນການດຳເນີນຄະດີ.

ໃຫ້ກວດສອບສັນຍາເຊົ່າຂອງທ່ານໃນກໍລະນີທີ່ມີຄວາມສົງໄສກ່ອນທີ່ທ່ານຈະເຊັນ. ມັນງ່າຍກວ່າ ແລະ ລາຄາຖືກກວ່າທີ່ຈະປຶກສາຫາລືກ່ຽວກັບການເລືອກສັນຍາລ່ວງໜ້າກ່ວາການຕ້ອງຕໍ່ສູ້ກັບລະບອບໃດໃນສານຫຼັງຈາກນັ້ນ.

ສະຫຼຸບ

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພື້ນທີ່ການຄ້າ 7:290 ແລະ 7:230a ບໍ່ແມ່ນພິທີການ. ມັນກຳນົດຂອບເຂດທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງໃນຖານະຜູ້ເຊົ່າ, ໄລຍະເວລາທີ່ທ່ານມີສິດໄດ້ຮັບສະຖານທີ່ຂອງທ່ານ, ເວລາທີ່ເຈົ້າຂອງເຮືອນອາດຈະຢຸດຕິສັນຍາເຊົ່າ ແລະ ທ່ານສາມາດໃຫ້ການທົບທວນຄືນຄ່າເຊົ່າໄດ້ຫຼືບໍ່. ລະບອບດັ່ງກ່າວແມ່ນປະຕິບັດຕາມຢ່າງບັງຄັບຈາກການນຳໃຊ້ຕົວຈິງ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນປັດໃຈຕັດສິນທີ່ສຸດໃນສາຍພົວພັນການເຊົ່າທາງການຄ້າໃດໆ.

ທະນາຍຄວາມຂອງບໍລິສັດ Law & More ຍິນດີທີ່ຈະຊ່ວຍທ່ານປະເມີນສັນຍາເຊົ່າຂອງທ່ານ, ກຳນົດລະບອບການນຳໃຊ້ ແລະ ປົກປ້ອງທ່າທີຂອງທ່ານໃນການເຈລະຈາ ຫຼື ຂໍ້ຂັດແຍ່ງ. ກະລຸນາຕິດຕໍ່ຫາພວກເຮົາສຳລັບກອງປະຊຸມແນະນຳໂດຍບໍ່ມີພັນທະ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ

ເພີ່ມເຕີມຈາກຊຸດນີ້ກ່ຽວກັບກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການເຊົ່າທາງການຄ້າ

ບົດຄວາມນີ້ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊຸດສາມພາກຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການເຊົ່າເພື່ອການຄ້າ. ອ່ານສ່ວນອື່ນໆເຊັ່ນກັນ:

• ພາກທີ 2: ການຢຸດຕິສັນຍາເຊົ່າທາງການຄ້າ: ໄລຍະເວລາແຈ້ງການ, ເຫດຜົນ ແລະ ອຸປະສັກຕ່າງໆ
• ພາກທີ 3: ຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນສະຖານທີ່ການຄ້າຂອງທ່ານ: ສິດທິ, ການບຳລຸງຮັກສາ ແລະ ການຫຼຸດຜ່ອນຄ່າເຊົ່າ