ອາຊະຍາກຳຄອມພິວເຕີ ແລະ ອາຊະຍາກຳທາງອິນເຕີເນັດ: ກົດໝາຍໂຮນລັງໃດແດ່ທີ່ນຳໃຊ້?

ກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງຈຳແນກລະຫວ່າງການກະທຳຜິດທີ່ຄອມພິວເຕີເປັນເປົ້າໝາຍ ແລະ ການກະທຳຜິດທີ່ມັນເປັນພຽງວິທີການເທົ່ານັ້ນ. ການແຮັກ, ການໂຈມຕີ DDoS ຫຼື ransomware ຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ການກະທຳຜິດທາງຄອມພິວເຕີສະເພາະໃນປະມວນກົດໝາຍອາຍາ, ໃນຂະນະທີ່ການສໍ້ໂກງທາງອອນໄລນ໌, ການສໍ້ໂກງຕົວຕົນ ແລະ ການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດ ມັກຈະຖືກດຳເນີນຄະດີພາຍໃຕ້ການກະທຳຜິດທຳມະດາ, ບາງຄັ້ງລວມກັບຄວາມຜິດທາງຄອມພິວເຕີ.

ໃນກໍລະນີທີ່ຄອມພິວເຕີເປັນພຽງວິທີການເທົ່ານັ້ນ, ການກະທຳຜິດທຳມະດາຈະຖືກນຳໃຊ້. ການສໍ້ໂກງທາງອອນລາຍແມ່ນການສໍ້ໂກງ ( ການປອມແປງ ) ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 326, ການສໍ້ໂກງຕົວຕົນຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 231b, ແລະ ການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນຖືກກ່າວຫາວ່າເປັນການລວມກັນຂອງການສໍ້ໂກງ, ການລ່ວງລະເມີດຄອມພິວເຕີ ແລະ ການປອມແປງ. ສິ່ງນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນໃນການປະຕິບັດ, ເພາະວ່າການກະທຳຜິດເຫຼົ່ານີ້ມີໄລຍະເວລາຈຳກັດ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດຫຼັກຖານຂອງຕົນເອງ.

ສຳລັບອົງກອນທີ່ຖືກໂຈມຕີ, ການລາຍງານຕໍ່ຕຳຫຼວດແມ່ນພຽງແຕ່ໜຶ່ງໃນຫຼາຍພັນທະ. ການລະເມີດຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວຕ້ອງໄດ້ແຈ້ງຕໍ່ອົງການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນຂອງໂຮນລັງພາຍໃນ 72 ຊົ່ວໂມງ ເຊິ່ງມັນອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສ່ຽງຕໍ່ບຸກຄົນ. ອົງກອນຕ່າງໆທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີ ( Cyberbeveiligingswet ) ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 15 ສິງຫາ 2026, ມີເສັ້ນຕາຍການລາຍງານຂອງຕົນເອງ, ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເຕືອນໄພລ່ວງໜ້າພາຍໃນ 24 ຊົ່ວໂມງ.

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງອາຊະຍາກຳທາງຄອມພິວເຕີ ແລະ ອາຊະຍາກຳທາງອິນເຕີເນັດແມ່ນຫຍັງ?

ໃນອາຊະຍາກຳທາງຄອມພິວເຕີ, ລະບົບຄອມພິວເຕີ ຫຼື ຂໍ້ມູນໃນນັ້ນແມ່ນເປົ້າໝາຍຂອງການກະທຳຜິດ. ໃນອາຊະຍາກຳທາງອິນເຕີເນັດ ໃນຄວາມໝາຍທີ່ກວ້າງຂວາງ, ຄອມພິວເຕີ ຫຼື ອິນເຕີເນັດແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ໃຊ້ເພື່ອກະທຳຜິດທີ່ມີຢູ່ໃນຂະນະອອບລາຍ, ເຊັ່ນ: ການສໍ້ໂກງ ຫຼື ການຂູດຮີດ.

ສອງຄຳສັບນີ້ມັກຖືກໃຊ້ສະຫຼັບກັນໄດ້, ແລະກົດໝາຍໂຮນລັງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຄຳນິຍາມຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄຳສັບເຫຼົ່ານີ້. ຄວາມແຕກຕ່າງຍັງເປັນປະໂຫຍດຢູ່, ເພາະມັນຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານເຫັນວ່າບົດບັນຍັດໃດທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ ແລະ ສິ່ງທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການພິສູດ.

ຄອມພິວເຕີແມ່ນເປົ້າໝາຍເວລາໃດ?

ຄອມພິວເຕີແມ່ນເປົ້າໝາຍເມື່ອການກະທຳຜິດແມ່ນມຸ້ງໄປຫາລະບົບເອງ: ການເຂົ້າລະບົບໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ, ການລົບກວນມັນ ຫຼື ການທຳລາຍຂໍ້ມູນ. ຂໍ້ກຳນົດສະເພາະໃນປະມວນກົດໝາຍອາຍາແມ່ນນຳໃຊ້ກັບສິ່ງນີ້, ເຊັ່ນ: ການບຸກລຸກຄອມພິວເຕີ, ການລົບກວນລະບົບ ແລະ ການທຳລາຍຂໍ້ມູນ.

ຕົວຢ່າງທົ່ວໄປແມ່ນການແຮັກເຂົ້າໄປໃນເຄືອຂ່າຍຂອງບໍລິສັດ, ການໂຈມຕີ DDoS ທີ່ເຮັດໃຫ້ເວັບໄຊທ໌ບໍ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້, ການຕິດຕັ້ງມັລແວ ແລະ ການເຂົ້າລະຫັດໄຟລ໌ດ້ວຍ ransomware. ສຳລັບການກະທຳຜິດເຫຼົ່ານີ້, ມັນບໍ່ສຳຄັນວ່າຜູ້ກະທຳຜິດໄດ້ຮັບເງິນເຊັ່ນກັນ: ການບຸກລຸກ ຫຼື ການລົບກວນນັ້ນເອງແມ່ນມີໂທດ.

ເມື່ອໃດທີ່ຄອມພິວເຕີເປັນພຽງວິທີການເທົ່ານັ້ນ?

ຄອມພິວເຕີເປັນພຽງວິທີການເທົ່ານັ້ນເມື່ອການກະທຳຜິດຍັງມີຢູ່ໂດຍບໍ່ມີຄອມພິວເຕີ, ແຕ່ອິນເຕີເນັດກໍ່ຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອກະທຳຜິດ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ການສໍ້ໂກງການຊື້ສິນຄ້າທາງອອນໄລນ໌, ໃບແຈ້ງໜີ້ປອມທີ່ສົ່ງທາງອີເມວ, ຂໍ້ຄວາມຫຼອກລວງ, ການຂູດຮີດທາງອີເມວ ແລະ ການຂົ່ມຂູ່ໃນສື່ສັງຄົມອອນລາຍ.

ເປັນຫຍັງຄວາມແຕກຕ່າງຈຶ່ງສຳຄັນ?

ຄວາມແຕກຕ່າງຈະກຳນົດວ່າຂໍ້ກຳນົດໃດຖືກກຳນົດ, ໂທດສູງສຸດແມ່ນຫຍັງ ແລະ ອົງການໄອຍະການຕ້ອງພິສູດຫຍັງ. ມັນຍັງມີຜົນກະທົບຕໍ່ການສືບສວນ.

ສຳລັບການກະທຳຜິດທາງຄອມພິວເຕີ, ອົງການໄອຍະການຕ້ອງພິສູດ, ຕົວຢ່າງ, ວ່າການບຸກລຸກດັ່ງກ່າວແມ່ນເຈດຕະນາ ແລະ ຜິດກົດໝາຍ. ສຳລັບການສໍ້ໂກງ, ອົງການໄອຍະການຕ້ອງພິສູດການຫຼອກລວງດ້ວຍຊື່ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ຄວາມສາມາດທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ກົນອຸບາຍທີ່ມີເລ່ຫຼ່ຽມ ຫຼື ເຄືອຂ່າຍຂອງການຕົວະ, ແລະ ຜູ້ເຄາະຮ້າຍຖືກຊັກຊວນໃຫ້ມອບເງິນ ຫຼື ສິນຄ້າ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ເຫດການໜຶ່ງມັກຈະນຳໄປສູ່ການກ່າວຫາຫຼາຍຂໍ້ຫາໃນເວລາດຽວກັນ, ຕົວຢ່າງ, ການບຸກລຸກຄອມພິວເຕີປະສົມປະສານກັບການສໍ້ໂກງ.

ການສືບສວນກ່ຽວກັບອາຊະຍາກຳທາງຄອມພິວເຕີຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຄົ້ນຄວ້າທາງດ້ານນິຕິວິທະຍາດິຈິຕອລ: ການວິເຄາະບັນທຶກ, ການຈະລາຈອນເຄືອຂ່າຍ ແລະ ອຸປະກອນຕ່າງໆ. ໃນກໍລະນີການສໍ້ໂກງ, ຕຳຫຼວດຍັງຕິດຕາມການຈ່າຍເງິນ ແລະ ການສື່ສານ. ເນື່ອງຈາກຜູ້ກະທຳຜິດມັກຈະປະຕິບັດງານຈາກຕ່າງປະເທດ, ການຮ່ວມມືສາກົນແມ່ນມີຄວາມຈຳເປັນເປັນປະຈຳ.

ອາຊະຍາກຳທາງອິນເຕີເນັດຮູບແບບໃດແດ່ທີ່ພົບເລື້ອຍໃນປະເທດເນເທີແລນ?

ສາມຮູບແບບທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ທຸລະກິດ ແລະ ບຸກຄົນທົ່ວໄປທີ່ສຸດໃນການປະຕິບັດຕົວຈິງຄື: ແຣນຊອມແວນ, ການລັກຂໍ້ມູນ ແລະ ລາຍລະອຽດການເຂົ້າສູ່ລະບົບ, ແລະ ການຫຼອກລວງແບບຟິດຊິງ (phishing) ລວມກັບວິສະວະກຳສັງຄົມ. ພວກມັນມັກຈະເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນຄື: ອີເມວຫຼອກລວງໃຫ້ລາຍລະອຽດການເຂົ້າສູ່ລະບົບ, ເຊິ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອຕິດຕັ້ງແຣນຊອມແວນ.

ransomware ເຮັດວຽກແນວໃດ, ແລະມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບການກະທໍາຜິດອັນໃດແດ່?

ໃນການໂຈມຕີແບບ ransomware, ຜູ້ໂຈມຕີຈະເຂົ້າລະຫັດຂໍ້ມູນຂອງອົງກອນ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຈ່າຍເງິນສຳລັບລະຫັດ. ເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ຜູ້ໂຈມຕີຍັງຄັດລອກຂໍ້ມູນກ່ອນ ແລະ ຂົ່ມຂູ່ທີ່ຈະເຜີຍແຜ່ມັນຖ້າຜູ້ເຄາະຮ້າຍບໍ່ຈ່າຍເງິນ.

ແຣນຊອມແວຣ໌ມີຜົນກະທົບຕໍ່ບໍລິສັດຂ້າມຊາດ, ທຸລະກິດຂະໜາດນ້ອຍ ແລະ ຂະໜາດກາງ ແລະ ອົງການຈັດຕັ້ງຂອງລັດ. ຜູ້ໂຈມຕີມັກຈະເຂົ້າເຖິງໄດ້ຜ່ານອີເມວຫຼອກລວງ, ລາຍລະອຽດການເຂົ້າສູ່ລະບົບທີ່ຖືກລັກ ຫຼື ຊ່ອງໂຫວ່ໃນຊອບແວທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການອັບເດດ.

ໃນທາງກົດໝາຍ, ransomware ມັກຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບການກະທຳຜິດຫຼາຍຢ່າງໃນເວລາດຽວກັນ: ການລ່ວງລະເມີດຄອມພິວເຕີ (ມາດຕາ 138ab Sr), ການທຳລາຍຂໍ້ມູນໂດຍການເຂົ້າລະຫັດ (ມາດຕາ 350a Sr) ແລະ ການຂົ່ມຂູ່ (ມາດຕາ 317 Sr). ຖ້າຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວຖືກຄັດລອກ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ບໍ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້, ມັນຍັງເປັນການລະເມີດຂໍ້ມູນ, ໂດຍມີພັນທະໃນການແຈ້ງເຕືອນທີ່ໄດ້ກ່າວມາຂ້າງລຸ່ມນີ້.

ວ່າຈະຈ່າຍເງິນຫຼືບໍ່ນັ້ນແມ່ນການຕັດສິນໃຈທາງທຸລະກິດທີ່ມີລັກສະນະທາງກົດໝາຍ. ການຈ່າຍເງິນບໍ່ໄດ້ຮັບປະກັນວ່າຂໍ້ມູນຈະຖືກສົ່ງຄືນ ຫຼື ລຶບອອກ, ແລະ ການຈ່າຍເງິນໃຫ້ຜູ້ທີ່ຖືກລົງໂທດກໍສາມາດຖືກຫ້າມໄດ້. ປຶກສາຫາລືເລື່ອງນີ້ກັບທະນາຍຄວາມ ແລະ ຕຳຫຼວດຂອງທ່ານກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຕັດສິນໃຈ.

ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນກັບຂໍ້ມູນ ແລະ ລາຍລະອຽດການເຂົ້າສູ່ລະບົບທີ່ຖືກລັກ?

ພວກອາດຊະຍາກອນມັກເປົ້າໝາຍຖານຂໍ້ມູນ ແລະ ລາຍລະອຽດການເຂົ້າສູ່ລະບົບ ເພາະວ່າພວກເຂົາສາມາດຂາຍຄືນ ຫຼື ນຳໃຊ້ເພື່ອການສໍ້ໂກງ. ລາຍລະອຽດການເຂົ້າສູ່ລະບົບທີ່ຖືກລັກແມ່ນການຊື້ຂາຍທາງອອນລາຍ ແລະ ໃຊ້ເພື່ອເຂົ້າສູ່ລະບົບບັນຊີອີເມວ, ລະບົບບໍລິສັດ ຫຼື ບັນຊີທະນາຄານ.

ເມື່ອອາດຊະຍາກອນມີລາຍລະອຽດການເຂົ້າສູ່ລະບົບແລ້ວ, ພວກເຂົາສາມາດສົ່ງຄຳຮ້ອງຂໍການຈ່າຍເງິນປອມຈາກບັນຊີອີເມວທີ່ແທ້ຈິງ, ປ່ຽນລາຍລະອຽດທະນາຄານໃນໃບແຈ້ງໜີ້ ຫຼື ຍຶດເອົາບັນຊີລູກຄ້າ. ສຳລັບອົງກອນຜູ້ເຄາະຮ້າຍ, ນີ້ມັກຈະເປັນທັງເຫດການຄວາມປອດໄພ ແລະ ການລະເມີດຂໍ້ມູນ.

ການຊື້ ຫຼື ການເກັບຮັກສາໄວ້ຂໍ້ມູນທີ່ຖືກລັກໂດຍຮູ້ວ່າມັນໄດ້ມາຜ່ານການກະທຳຜິດກໍ່ຈະຖືກລົງໂທດເຊັ່ນກັນ. ເນື່ອງຈາກກົດໝາຍວ່າດ້ວຍອາຊະຍາກຳຄອມພິວເຕີ III ( Wet computercriminaliteit III ), ປະມວນກົດໝາຍອາຍາຈຶ່ງມີຄວາມຜິດແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບການຈັດການຂໍ້ມູນທີ່ຖືກລັກ ( heling van gegevens ).

ການຫຼອກລວງແບບ phishing ແລະ ວິສະວະກຳສັງຄົມເຮັດວຽກແນວໃດ?

ການຫຼອກລວງທາງອິນເຕີເນັດ (Phishing) ແມ່ນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະໄດ້ເອົາລາຍລະອຽດການເຂົ້າສູ່ລະບົບ, ລາຍລະອຽດການຈ່າຍເງິນ ຫຼື ການເຂົ້າເຖິງໂດຍການແກ້ງເປັນຝ່າຍທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້. ຂໍ້ຄວາມຕ່າງໆບໍ່ພຽງແຕ່ມາທາງອີເມວເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງມາທາງຂໍ້ຄວາມ, WhatsApp, ໂທລະສັບ ແລະ ສື່ສັງຄົມອອນລາຍອີກດ້ວຍ.

ອາດຊະຍາກອນຮຽນແບບທະນາຄານ, ການບໍລິການພັດສະດຸ, ອົງການຂອງລັດຖະບານ ແລະ ແພລດຟອມຕ່າງໆເຊັ່ນ LinkedIn. ໃນການສໍ້ໂກງທີ່ເອີ້ນວ່າ CEO, ພະນັກງານໄດ້ຮັບຄຳຮ້ອງຂໍດ່ວນ, ປາກົດຂື້ນຈາກຜູ້ອຳນວຍການ, ໃຫ້ຈ່າຍເງິນ. ໃນການສໍ້ໂກງ helpdesk ຂອງທະນາຄານ, ຜູ້ໂທປອມຕົວເປັນຄົນຈາກທະນາຄານ ແລະ ຊັກຊວນໃຫ້ຜູ້ເຄາະຮ້າຍໂອນເງິນເຂົ້າ "ບັນຊີທີ່ປອດໄພ".

ວິສະວະກຳສັງຄົມໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຄວາມໄວ້ວາງໃຈ, ຄວາມກົດດັນດ້ານເວລາ ແລະ ສິດອຳນາດ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ການຝຶກອົບຮົມ ແລະ ຂັ້ນຕອນພາຍໃນທີ່ຊັດເຈນມີຄວາມສຳຄັນເທົ່າກັບມາດຕະການດ້ານວິຊາການ.

ກົດໝາຍໂຮນລັງໃດແດ່ທີ່ນຳໃຊ້, ແລະ ມີການລົງໂທດຫຍັງແດ່?

ປະມວນກົດໝາຍອາຍາປະກອບມີການກະທຳຜິດທາງຄອມພິວເຕີສະເພາະ ແລະ ການກະທຳຜິດທຳມະດາທີ່ໃຊ້ໄດ້ທາງອອນລາຍ. ການລົງໂທດສູງສຸດແມ່ນຂຶ້ນກັບການກະທຳຜິດ ແລະ ສະຖານະການທີ່ຮ້າຍແຮງຂຶ້ນ ເຊັ່ນ ການຄັດລອກຂໍ້ມູນ ຫຼື ການກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍຮ້າຍແຮງ.

ຂໍ້ກຳນົດໃດແດ່ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາທີ່ໃຊ້ໄດ້?

• ມາດຕາ 138ab ຊັ້ນ Sr: ການລ່ວງລະເມີດຄອມພິວເຕີ, ການເຂົ້າເຖິງລະບົບຄອມພິວເຕີ ຫຼື ສ່ວນໜຶ່ງຂອງມັນໂດຍເຈດຕະນາ ແລະ ຜິດກົດໝາຍ.
• ມາດຕາ 138b ຊັ້ນສູງ: ການຂັດຂວາງການເຂົ້າເຖິງ ຫຼື ການນຳໃຊ້ລະບົບຄອມພິວເຕີໂດຍເຈດຕະນາ ແລະ ຜິດກົດໝາຍໂດຍການສົ່ງຂໍ້ມູນໄປໃຫ້ລະບົບຄອມພິວເຕີ ເຊັ່ນ: ການໂຈມຕີ DDoS.
• ມາດຕາ 139c ແລະ 139d ຊັ້ນ Sr: ການສະກັດ ຫຼື ການບັນທຶກຂໍ້ມູນ ແລະ ການສື່ສານ, ແລະ ການວາງອຸປະກອນ ຫຼື ການແຈກຢາຍເຄື່ອງມືເພື່ອຈຸດປະສົງດັ່ງກ່າວ.
• ມາດຕາ 350ກ ແລະ 350ຂ ຊັ້ນ Sr: ໂດຍເຈດຕະນາ (350ກ) ຫຼື ໂດຍມີຄວາມຜິດ (350ຂ) ການປ່ຽນແປງ, ການລຶບ, ການເຮັດໃຫ້ຂໍ້ມູນບໍ່ສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ຂໍ້ມູນບໍ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ ແລະ ການແຈກຢາຍມັນແວ.
• ມາດຕາ 231b ຊັ້ນ Sr: ການສໍ້ໂກງຕົວຕົນ, ການນຳໃຊ້ຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວຂອງຄົນອື່ນໂດຍເຈດຕະນາ ແລະ ຜິດກົດໝາຍ ເຊິ່ງອາດຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດອັນຕະລາຍ.
• ມາດຕາ 326 ຊັ້ນສູງ: ສໍ້ໂກງ, ການຊັກຊວນໃຫ້ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງມອບເງິນ ຫຼື ສິນຄ້າໂດຍການຫຼອກລວງ.
• ມາດຕາ 317 ຊັ້ນສູງ: ການຂົ່ມຂູ່, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ການຮຽກຮ້ອງຄ່າໄຖ່ໃນການໂຈມຕີ ransomware.

ການລ່ວງລະເມີດຄອມພິວເຕີບໍ່ໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ກະທຳຜິດຕ້ອງຫຼີກລ່ຽງມາດຕະການຄວາມປອດໄພ. ການເຂົ້າໄປໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດແມ່ນພຽງພໍແລ້ວ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນໂດຍການໃຊ້ລະຫັດຜ່ານຂອງຄົນອື່ນ.

ມີການລົງໂທດອັນໃດແດ່?

ການລົງໂທດສູງສຸດແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມແຕ່ລະການກະທຳຜິດ. ການບຸກລຸກຄອມພິວເຕີຂັ້ນພື້ນຖານມີໂທດຈຳຄຸກສູງສຸດສອງປີ ຫຼື ປັບໃໝປະເພດທີສີ່; ຖ້າຜູ້ກະທຳຜິດຄັດລອກ ຫຼື ບັນທຶກຂໍ້ມູນ, ໂທດສູງສຸດແມ່ນສີ່ປີ.

ການລົງໂທດສູງສຸດອື່ນໆແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນບົດບັນຍັດນັ້ນເອງ. ຕົວຢ່າງບາງອັນຄື:

• ການໂຈມຕີ DDoS ແລະ ຂໍ້ມູນທີ່ສ້າງຄວາມເສຍຫາຍ (ມາດຕາ 138b ແລະ 350a Sr) ມີໄລຍະເວລາສູງສຸດສອງປີໃນຮູບແບບພື້ນຖານ, ໂດຍມີໄລຍະເວລາສູງສຸດທີ່ສູງກວ່າເມື່ອເກີດຄວາມເສຍຫາຍຮ້າຍແຮງ ຫຼື ໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ສຳຄັນໄດ້ຮັບຜົນກະທົບ.
• ການແຈກຢາຍມັນແວ (ມາດຕາ 350a(3) Sr) ມີໂທດຈຳຄຸກສູງສຸດສີ່ປີ ຫຼື ປັບໃໝປະເພດທີຫ້າ.
• ການສໍ້ໂກງ (ມາດຕາ 326 ຊັ້ນ Sr) ມີໂທດຈຳຄຸກສູງສຸດສີ່ປີ.

ໂທດທີ່ຖືກຕັດສິນລົງໂທດຕົວຈິງມັກຈະຕໍ່າກວ່າໂທດສູງສຸດ. ສານຈະຄຳນຶງເຖິງຂອບເຂດຂອງການໂຈມຕີ, ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ວິທີການທີ່ໃຊ້, ໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ສຳຄັນຖືກໂຈມຕີຫຼືບໍ່, ບົດບາດຂອງຜູ້ກະທຳຜິດ ແລະ ສະພາບການສ່ວນຕົວຂອງລາວ. ສຳລັບຜູ້ກະທຳຜິດທີ່ຍັງໜຸ່ມນ້ອຍ, ບາງຄັ້ງກໍມີການລົງໂທດທາງເລືອກ.

ນອກຈາກການຕັດສິນຈຳຄຸກ, ການປັບໃໝ ຫຼື ການບໍລິການຊຸມຊົນແລ້ວ, ສານຍັງສາມາດສັ່ງໃຫ້ຍຶດລາຍຮັບທາງອາຍາໄດ້ ເຊັ່ນ: ສະກຸນເງິນດິຈິຕອນທີ່ໄດ້ມາຈາກການຂູດຮີດ. ຜູ້ເຄາະຮ້າຍສາມາດເຂົ້າຮ່ວມຄະດີອາຍາໃນຖານະເປັນຜູ້ເສຍຫາຍ ( benadeelde partij ) ເພື່ອຮຽກຮ້ອງຄ່າຊົດເຊີຍ.

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າຜູ້ໂຈມຕີຢູ່ຕ່າງປະເທດ?

ກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງນຳໃຊ້ກັບການໂຈມຕີລະບົບໃນປະເທດເນເທີແລນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ໂຈມຕີຈະຢູ່ຕ່າງປະເທດກໍຕາມ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ການດຳເນີນຄະດີຈຶ່ງເປັນໄປໄດ້, ແຕ່ຕ້ອງການການຮ່ວມມືລະຫວ່າງປະເທດ, ເຊິ່ງອາດໃຊ້ເວລາ.

ເນເທີແລນເປັນພາຄີຂອງອະນຸສັນຍາສະພາເອີຣົບວ່າດ້ວຍອາຊະຍາກຳທາງໄຊເບີ (ອະນຸສັນຍາບູດາເປສ), ເຊິ່ງໃຫ້ການຮ່ວມມືໃນການສືບສວນ ແລະ ການແລກປ່ຽນຫຼັກຖານ. ພາຍໃນ EU, ຕຳຫຼວດຮ່ວມມືຜ່ານ Europol ແລະ ອົງການໄອຍະການຜ່ານ Eurojust. ຕຳຫຼວດເນເທີແລນມີທີມງານອາຊະຍາກຳທາງໄຊເບີທີ່ມີຄວາມຊ່ຽວຊານສຳລັບການສືບສວນທີ່ສັບສົນ.

ໃນທາງປະຕິບັດ, ໂອກາດໃນການຕິດຕາມ ແລະ ດຳເນີນຄະດີຜູ້ໂຈມຕີຢູ່ຕ່າງປະເທດແມ່ນແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ. ສຳລັບຜູ້ເຄາະຮ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນ, ມັນຈຶ່ງມີຄວາມສຳຄັນທີ່ຈະບໍ່ອີງໃສ່ຄະດີອາຍາພຽງຢ່າງດຽວ, ແຕ່ຍັງຕ້ອງດຳເນີນຂັ້ນຕອນຂອງຕົນເອງເພື່ອຈຳກັດ ແລະ ຟື້ນຟູຄວາມເສຍຫາຍ.

ທ່ານຄວນເຮັດແນວໃດຫຼັງຈາກເຫດການທາງໄຊເບີ?

ຈຳກັດຄວາມເສຍຫາຍກ່ອນ, ຮັບປະກັນຫຼັກຖານ ແລະ ກວດສອບພັນທະໃນການແຈ້ງເຕືອນຂອງທ່ານ. ຈາກນັ້ນລາຍງານຕໍ່ຕຳຫຼວດ ແລະ ພິຈາລະນາວິທີການຟື້ນຟູຄວາມເສຍຫາຍຂອງທ່ານ.

ເຈົ້າຈະລາຍງານຕໍ່ຕຳຫຼວດໄດ້ແນວໃດ?

ທ່ານສາມາດລາຍງານອາຊະຍາກຳທາງຄອມພິວເຕີ ແລະ ການສໍ້ໂກງທາງອອນລາຍຕໍ່ຕຳຫຼວດໄດ້. ສຳລັບການສໍ້ໂກງທາງອອນລາຍບາງຮູບແບບ, ເຊັ່ນ ການສໍ້ໂກງເມື່ອຊື້ ຫຼື ຂາຍທາງອອນລາຍ, ທ່ານສາມາດລາຍງານທາງອອນລາຍໄດ້; ສຳລັບເຫດການທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່ານັ້ນ, ຄວນນັດໝາຍລ່ວງໜ້າ.

ນຳເອົາຂໍ້ມູນມາໃຫ້ຫຼາຍເທົ່າທີ່ຈະຫຼາຍໄດ້: ວັນທີ ແລະ ເວລາ, ພາບໜ້າຈໍ, ຫົວຂໍ້ອີເມວ, ໄຟລ໌ບັນທຶກ, ລາຍລະອຽດທຸລະກຳ ແລະ ຈຳນວນເງິນທີ່ເສຍຫາຍ. ຢ່າລຶບສິ່ງໃດ ແລະ ຢ່າຕັ້ງຄ່າລະບົບຄືນໃໝ່ກ່ອນທີ່ຫຼັກຖານຈະຖືກຮັບປະກັນ, ຖ້າເປັນໄປໄດ້ໂດຍການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານນິຕິວິທະຍາໄອທີ.

ພັນທະໃນການແຈ້ງເຕືອນໃດແດ່ທີ່ນຳໃຊ້?

ຖ້າມີຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວກ່ຽວຂ້ອງ, ທ່ານອາດຈະຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ອົງການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນຂອງໂຮນລັງ ( Autoriteit Persoonsgegevens ) ຊາບພາຍໃນ 72 ຊົ່ວໂມງຫຼັງຈາກຮັບຮູ້ເຖິງການລະເມີດ, ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 33 ຂອງລະບຽບການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນທົ່ວໄປ (GDPR). ຖ້າການລະເມີດດັ່ງກ່າວມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສ່ຽງສູງຕໍ່ຜູ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ທ່ານຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຊາບໂດຍບໍ່ມີການຊັກຊ້າ.

ອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີຕ້ອງລາຍງານເຫດການທີ່ສຳຄັນເປັນໄລຍະໆຜ່ານຈຸດລາຍງານຂອງສູນຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີແຫ່ງຊາດຄື: ການເຕືອນໄພລ່ວງໜ້າພາຍໃນ 24 ຊົ່ວໂມງ, ການແຈ້ງເຕືອນເຫດການພາຍໃນ 72 ຊົ່ວໂມງ ແລະ ບົດລາຍງານສຸດທ້າຍພາຍໃນໜຶ່ງເດືອນ. ບົດລາຍງານໜຶ່ງຈະໄປເຖິງທັງ CSIRT ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ແລະ ຜູ້ຄວບຄຸມ. ຂະແໜງການອື່ນໆ, ເຊັ່ນສະຖາບັນການເງິນ, ອາດມີກົດລະບຽບຂອງຕົນເອງ.

ເຈົ້າຈະກູ້ຄືນການສູນເສຍຂອງເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?

ມີຫຼາຍເສັ້ນທາງແພ່ງ. ທ່ານສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈາກຜູ້ກະທຳຜິດໂດຍອີງໃສ່ການກະທຳຜິດ (ມາດຕາ 6:162 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ), ບໍ່ວ່າຈະເປັນໃນຄະດີອາຍາໃນຖານະຜູ້ເສຍຫາຍ ຫຼື ໃນການດຳເນີນຄະດີແພ່ງແຍກຕ່າງຫາກ.

ຖ້າເງິນຖືກເອົາອອກຈາກບັນຊີຂອງທ່ານໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກທ່ານ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວທະນາຄານຕ້ອງຄືນເງິນໃຫ້ແກ່ທຸລະກຳການຈ່າຍເງິນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:528 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າທ່ານໄດ້ກະທຳການສໍ້ໂກງ ຫຼື ດ້ວຍເຈດຕະນາ ຫຼື ຄວາມລະເລີຍຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ຖ້າທ່ານໂອນເງິນດ້ວຍຕົນເອງ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໃນການສໍ້ໂກງການຊ່ວຍເຫຼືອຂອງທະນາຄານ, ກົດລະບຽບຈະແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ຜົນໄດ້ຮັບແມ່ນຂຶ້ນກັບສະຖານະການ. ການຮ້ອງຮຽນກ່ຽວກັບທະນາຄານສາມາດສົ່ງໄປທີ່ສະຖາບັນຮ້ອງຮຽນການບໍລິການທາງດ້ານການເງິນ ( Kifid ).

ກວດສອບການປະກັນໄພຂອງທ່ານນຳອີກ. ບາງທຸລະກິດມີນະໂຍບາຍປະກັນໄພທາງໄຊເບີທີ່ຄອບຄຸມຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການຟື້ນຟູ ແລະ ການຄົ້ນຄວ້າທາງດ້ານນິຕິວິທະຍາ, ແລະ ບາງຄັ້ງການສູນເສຍລາຍໄດ້. ບໍລິສັດປະກັນໄພມັກຈະກຳນົດໄລຍະເວລາແຈ້ງການທີ່ເຂັ້ມງວດ.

ຖ້າຜູ້ສະໜອງ, ເຊັ່ນຜູ້ໃຫ້ບໍລິການດ້ານໄອທີ, ບໍ່ປະຕິບັດຕາມຂໍ້ຕົກລົງດ້ານຄວາມປອດໄພໃນສັນຍາ, ທ່ານອາດຈະສາມາດຟ້ອງຮ້ອງຜູ້ສະໜອງດັ່ງກ່າວໃຫ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການລະເມີດສັນຍາ. ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຂຶ້ນກັບສັນຍາ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດຄວາມຮັບຜິດຊອບໃດໆ.

ບຸກຄົນ ແລະ ທຸລະກິດສາມາດປ້ອງກັນອາຊະຍາກຳທາງອິນເຕີເນັດໄດ້ແນວໃດ?

ສົມທົບມາດຕະການດ້ານວິຊາການກັບການຝຶກອົບຮົມ ແລະ ແຜນການຕອບໂຕ້ເຫດການທີ່ຊັດເຈນ. ການໂຈມຕີທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດສ່ວນໃຫຍ່ຈະໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຈຸດອ່ອນທີ່ຮູ້ຈັກ ຫຼື ຄວາມຜິດພາດຂອງມະນຸດ.

ການປ້ອງກັນບໍ່ພຽງແຕ່ມີເຫດຜົນເທົ່ານັ້ນ; ສຳລັບບາງອົງກອນ ມັນຍັງເປັນພັນທະທາງກົດໝາຍອີກດ້ວຍ. ພາຍໃຕ້ GDPR, ທຸກໆອົງກອນທີ່ປະມວນຜົນຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວຕ້ອງໃຊ້ມາດຕະການຄວາມປອດໄພທາງດ້ານເຕັກນິກ ແລະ ການຈັດຕັ້ງທີ່ເໝາະສົມ. ອົງກອນທີ່ກວມເອົາໂດຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີມີໜ້າທີ່ລະມັດລະວັງໃນການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງທາງໄຊເບີຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະ ຜູ້ອຳນວຍການຂອງເຂົາເຈົ້າມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ເລື່ອງນີ້.

ມາດຕະການດ້ານວິຊາການໃດແດ່ທີ່ຊ່ວຍໄດ້?

ສ້າງຊັ້ນປ້ອງກັນຫຼາຍຊັ້ນ. ມາດຕະການພື້ນຖານແມ່ນ:

• ຕິດຕັ້ງການອັບເດດຊອບແວ ແລະ ແພັດຊ໌ຄວາມປອດໄພຢ່າງວ່ອງໄວ;
• ໃຊ້ການພິສູດຢືນຢັນຕົວຕົນຫຼາຍປັດໄຈສຳລັບອີເມວ, ການເຂົ້າເຖິງທາງໄກ ແລະ ລະບົບການເງິນ;
• ໃຊ້ຊອບແວຄວາມປອດໄພທີ່ທັນສະໄໝໃນຄອມພິວເຕີໂນດບຸກ, ໂທລະສັບ ແລະ ເຊີບເວີ, ພ້ອມທັງໄຟວໍທີ່ຖືກຕັ້ງຄ່າຢ່າງຖືກຕ້ອງ;
• ເຮັດການສຳຮອງຂໍ້ມູນເປັນປະຈຳ ແລະ ເກັບຮັກສາຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງສຳເນົາແບບອອບໄລນ໌, ດັ່ງນັ້ນ ransomware ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດໄປເຖິງມັນໄດ້;
• ຈຳກັດສິດໃນການເຂົ້າເຖິງສິ່ງທີ່ພະນັກງານຕ້ອງການແທ້ໆ;
• ຕິດຕາມເຄືອຂ່າຍຂອງທ່ານສຳລັບກິດຈະກຳທີ່ຜິດປົກກະຕິ.

ທ່ານຝຶກອົບຮົມພະນັກງານແນວໃດ?

ການໂຈມຕີຫຼາຍໆຄັ້ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການກະທຳຂອງມະນຸດ: ການຄລິກລິ້ງ, ການເປີດໄຟລ໌ແນບ ຫຼື ການຈ່າຍເງິນຕາມຄຳສັ່ງປອມ. ການຝຶກອົບຮົມຊ່ວຍໃຫ້ພະນັກງານຮັບຮູ້ສະຖານະການເຫຼົ່ານີ້.

ພ້ອມທັງຕົກລົງເຫັນດີກ່ຽວກັບຂັ້ນຕອນທີ່ກຳນົດໄວ້. ຕົວຢ່າງ: ການປ່ຽນແປງລາຍລະອຽດຂອງທະນາຄານ ຫຼື ການຮ້ອງຂໍການຈ່າຍເງິນດ່ວນແມ່ນຖືກຢືນຢັນທາງໂທລະສັບໂດຍໃຊ້ເບີໂທລະສັບທີ່ຮູ້ຈັກສະເໝີ, ບໍ່ເຄີຍໃຊ້ເບີໂທລະສັບໃນອີເມວ.

ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່ໃນຖານະອົງກອນທີ່ຖືກໂຈມຕີ?

72 ຊົ່ວໂມງທຳອິດຈະຕັດສິນທັງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຖານະທາງກົດໝາຍຂອງທ່ານ. ກວດສອບຈຸດເຫຼົ່ານີ້ໃນໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວ.

• ລະບົບຕ່າງໆຖືກແຍກອອກຈາກກັນ, ແຕ່ບັນທຶກ ແລະ ອຸປະກອນຕ່າງໆຈະບໍ່ຖືກລຶບລ້າງກ່ອນທີ່ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານນິຕິວິທະຍາໄອທີຈະໄດ້ຮັບຫຼັກຖານ.
• ທ່ານໄດ້ປະເມີນວ່າມີຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຫຼືບໍ່ ແລະ ຖ້າມີ, ຈະແຈ້ງໃຫ້ໜ່ວຍງານປົກປ້ອງຂໍ້ມູນຂອງໂຮນລັງຊາບພາຍໃນ 72 ຊົ່ວໂມງ (ມາດຕາ 33 GDPR).
• ຖ້າກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, ການເຕືອນໄພລ່ວງໜ້າຈະຖືກສົ່ງໄປຍັງຈຸດລາຍງານຂອງ NCSC ພາຍໃນ 24 ຊົ່ວໂມງ.
• ບໍລິສັດປະກັນໄພທາງໄຊເບີຂອງທ່ານໄດ້ຮັບແຈ້ງການພາຍໃນໄລຍະເວລາໃນນະໂຍບາຍ.
• ໄດ້ມີການລາຍງານຂອງຕຳຫຼວດ, ພ້ອມດ້ວຍວັນທີ, ພາບໜ້າຈໍ, ຫົວຂໍ້ອີເມວ, ບັນທຶກ ແລະ ຈຳນວນເງິນທີ່ສູນເສຍ.
• ສັນຍາກັບຜູ້ສະໜອງໄອທີຂອງທ່ານໄດ້ຖືກກວດສອບພັນທະດ້ານຄວາມປອດໄພ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບແລ້ວ.

ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່ ຖ້າທ່ານເປັນຜູ້ຕ້ອງສົງໄສ?

ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສໃນການສືບສວນອາຊະຍາກຳທາງອິນເຕີເນັດມັກຈະປະເຊີນກັບການຄົ້ນຫາອຸປະກອນ ແລະ ການສຳພາດໃນເວລາສັ້ນໆ. ການກວດສອບເຫຼົ່ານີ້ປົກປ້ອງຕຳແໜ່ງຂອງທ່ານ.

• ເຈົ້າຮູ້ວ່າເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຕອບຄຳຖາມຈາກຕຳຫຼວດ.
• ທ່ານໄດ້ປຶກສາກັບທະນາຍຄວາມກ່ອນການສຳພາດຂອງຕຳຫຼວດຄັ້ງທຳອິດ.
• ທ່ານຮູ້ວ່າທ່ານຖືກສົງໃສວ່າລະເມີດຂໍ້ກຳນົດໃດ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ມາດຕາ 138ab ຫຼື 326 Sr, ເພາະວ່ານັ້ນກຳນົດວ່າຕ້ອງພິສູດຫຍັງ.
• ທ່ານເກັບຮັກສາລາຍຊື່ອຸປະກອນ ແລະ ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຂໍ້ມູນທີ່ຖືກຍຶດໄວ້.
• ທ່ານຈະບໍ່ລຶບຂໍ້ມູນ ຫຼື ບັນຊີຫຼັງຈາກທີ່ທ່ານຮູ້ກ່ຽວກັບການສືບສວນແລ້ວ.

ພວກເຮົາສາມາດເຮັດຫຍັງໃຫ້ທ່ານໄດ້ແດ່ກ່ຽວກັບອາຊະຍາກຳທາງຄອມພິວເຕີ ແລະ ອາຊະຍາກຳທາງອິນເຕີເນັດ?

ທີມ ງານທະນາຍຄວາມຄະດີອາຍາ ຂອງພວກເຮົາ ຊ່ວຍເຫຼືອອົງການຈັດຕັ້ງ ແລະ ບຸກຄົນທີ່ເປັນຜູ້ເຄາະຮ້າຍຈາກເຫດການທາງໄຊເບີ, ແລະ ຜູ້ຕ້ອງສົງໄສໃນການສືບສວນອາຊະຍາກຳທາງໄຊເບີ.

• ພວກເຮົາກະກຽມບົດລາຍງານຂອງຕຳຫຼວດຂອງທ່ານ, ພ້ອມດ້ວຍຂໍ້ເທັດຈິງ ແລະ ມາດຕາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ.
• ພວກເຮົາປະເມີນພັນທະການແຈ້ງເຕືອນຂອງທ່ານພາຍໃຕ້ GDPR ແລະ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີ ແລະ ຮ່າງແຈ້ງການດັ່ງກ່າວ.
• ພວກເຮົາຍື່ນຄຳຮ້ອງຂອງທ່ານໃນຖານະເປັນຜູ້ເສຍຫາຍໃນຄະດີອາຍາ ຫຼື ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍທາງແພ່ງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:162 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ.
• ພວກເຮົາປະເມີນວ່າທະນາຄານ, ບໍລິສັດປະກັນໄພ ຫຼື ຜູ້ສະໜອງໄອທີຂອງທ່ານຕ້ອງຮັບຜິດຊອບການສູນເສຍ ແລະ ສົ່ງການຮຽກຮ້ອງ ຫຼື ຄຳຮ້ອງທຸກໄປຫາ Kifid ຫຼືບໍ່.
• ພວກເຮົາຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຕ້ອງສົງໄສໃນລະຫວ່າງການສຳພາດຂອງຕຳຫຼວດ ແລະ ໃນສານ.

Summary

• ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຈຳແນກລະຫວ່າງການກະທຳຜິດທາງຄອມພິວເຕີ, ບ່ອນທີ່ລະບົບເປັນເປົ້າໝາຍ, ແລະ ການກະທຳຜິດທຳມະດາທີ່ກະທຳທາງອອນລາຍ, ເຊັ່ນ: ການສໍ້ໂກງ ແລະ ການສໍ້ໂກງຕົວຕົນ.
• ການລ່ວງລະເມີດຄອມພິວເຕີຂັ້ນພື້ນຖານມີໂທດຈຳຄຸກສູງສຸດສອງປີ, ແລະ ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນສີ່ປີຖ້າຂໍ້ມູນຖືກຄັດລອກ; ການສໍ້ໂກງມີໂທດຈຳຄຸກສີ່ປີ.
• ຫຼັງຈາກເຫດການເກີດຂຶ້ນ: ຮັກສາຫຼັກຖານ, ລາຍງານຕໍ່ຕຳຫຼວດ ແລະ ກວດສອບພັນທະການແຈ້ງເຕືອນ GDPR ພາຍໃນ 72 ຊົ່ວໂມງ ແລະ ກຳນົດເວລາຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີ (ຖ້າມີ).
• ການສູນເສຍສາມາດໄດ້ຮັບຄືນຈາກຜູ້ກະທຳຜິດ, ໃນບາງກໍລະນີຈາກທະນາຄານ, ຜ່ານການປະກັນໄພ ຫຼື ຈາກຜູ້ສະໜອງທີ່ບໍ່ສາມາດປະຕິບັດພັນທະຂອງຕົນໄດ້.
• ການປ້ອງກັນປະສົມປະສານມາດຕະການດ້ານວິຊາການ, ການຝຶກອົບຮົມ ແລະ ແຜນການຕອບໂຕ້ເຫດການທີ່ໄດ້ຮັບການທົດສອບແລ້ວ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ