ສິດໃນການປະທ້ວງປົກປ້ອງຫຼາຍກວ່າທີ່ທ່ານຄິດ. ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນການຜ່ານໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າ. ຄູ່ມືທາງກົດໝາຍຜ່ານລັດຖະທຳມະນູນ, ກົດໝາຍອາຍາ ແລະ ກົດໝາຍຄະດີລ່າສຸດຂອງສານສູງສຸດ.

30 ພຶດສະພາ 2026 · ເວລາອ່ານ 12 ນາທີ · ອີງຕາມຄຳຕັດສິນຂອງສານສູງສຸດ 2025–2026
ລັດຖະທຳມະນູນ ມາດຕາ 9 • ECHR ມາດຕາ 11 • ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຊຸມນຸມສາທາລະນະ • ສານສູງສຸດ 2025–2026 • ການເຄື່ອນໄຫວດ້ານສະພາບອາກາດ

ທາງດ່ວນຖືກກີດຂວາງ. ລົດໄຟຟ້າຖືກທາສີ. ເຈົ້າຄອງນະຄອນກ້າວເຂົ້າມາດ້ວຍຄຳສັ່ງສຸກເສີນ. ການປະທ້ວງແມ່ນໜຶ່ງໃນການສະແດງອອກທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນທີ່ສຸດຂອງຊີວິດປະຊາທິປະໄຕ - ແລະເປັນໜຶ່ງໃນການກ່າວຫາທາງກົດໝາຍຫຼາຍທີ່ສຸດ. ກົດໝາຍໃຫ້ການປົກປ້ອງຫຼາຍປານໃດແກ່ຜູ້ທີ່ອ້າງເອົາພື້ນທີ່ສາທາລະນະ? ແລະກົດໝາຍອາຍາເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໃສ?

ສິດທິພື້ນຖານ: ການປົກປ້ອງແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ

ມາດຕາ 9 ຂອງລັດຖະທຳມະນູນໂຮນລັງຮັບຮູ້ສິດໃນການຊຸມນຸມ ແລະ ການປະທ້ວງ. ມາດຕາ 11 ຂອງອະນຸສັນຍາເອີຣົບກ່ຽວກັບສິດທິມະນຸດປົກປ້ອງການຊຸມນຸມຢ່າງສັນຕິ. ທັງສອງຢ່າງນີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ສົມບູນແບບ, ແຕ່ມາດຕະຖານສຳລັບການຈຳກັດໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ສູງໂດຍເຈດຕະນາ: ລັດຖະບານອາດຈະຄວບຄຸມການຂົນສົ່ງ - ເວລາ, ສະຖານທີ່, ເສັ້ນທາງ - ແຕ່ບໍ່ເຄີຍມີເນື້ອໃນຂອງຂໍ້ຄວາມ.

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຊຸມນຸມສາທາລະນະ (Wet openbare manifestaties, WOM) ໃຫ້ຜົນກະທົບທາງປະຕິບັດນີ້. ຂໍ້ຈຳກັດຕ່າງໆແມ່ນອະນຸຍາດໃຫ້ພຽງແຕ່ເພື່ອປົກປ້ອງສຸຂະພາບ, ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງການຈະລາຈອນ, ຫຼື ເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມບໍ່ເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍເທົ່ານັ້ນ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍເທດສະບານທີ່ບໍ່ມີພື້ນຖານທາງກົດໝາຍດັ່ງກ່າວອາດຈະບໍ່ຈຳກັດການປະທ້ວງ. ສານສູງສຸດໄດ້ຢືນຢັນເລື່ອງນີ້ຢ່າງຈະແຈ້ງໃນປີນີ້:

“ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍ້ກຳນົດນີ້ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດນຳໃຊ້ເພື່ອຈຳກັດສິດໃນການສະແດງຄວາມຄິດເຫັນໄດ້ ຕາມທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນມາດຕາ 9(1) ຂອງລັດຖະທຳມະນູນ.”

ສານສູງສຸດ 2026, ECLI:NL:HR:2026:483

ກົດໝາຍອາຍາບໍ່ແມ່ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນສຳລັບການສະແດງ - ແຕ່ການກໍ່ຄວາມລຳຄານກໍ່ບໍ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນເຊັ່ນກັນ

ສິດທິພື້ນຖານປົກປ້ອງການເຂົ້າຮ່ວມໃນການປະທ້ວງ, ບໍ່ແມ່ນທຸກໆການກະທຳພາຍໃນການປະທ້ວງ. ບັນດາຂໍ້ກຳນົດທາງອາຍາທຳມະດາຍັງຄົງໃຊ້ໄດ້ຄື: ຄວາມຮຸນແຮງໃນສາທາລະນະ (ມາດຕາ 141 ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ), ການເຮັດໃຫ້ການຈະລາຈອນທາງບົກຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ (ມາດຕາ 5 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈະລາຈອນທາງບົກ), ການບໍ່ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຢ່າງເປັນທາງການ (ມາດຕາ 184 ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ). ແຕ່: ການກໍ່ຄວາມລຳຄານ, ຄວາມບໍ່ສະດວກ ແລະ ການລົບກວນຊີວິດປະຈຳວັນຊົ່ວຄາວບໍ່ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງຢູ່ນອກເໜືອການປົກປ້ອງສິດທິພື້ນຖານ.

ສິ່ງທີ່ຕັດສິນແມ່ນວ່າບຸກຄົນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໄດ້ກະທຳ "ການກະທຳທີ່ໜ້າລັງກຽດ" ດ້ວຍຕົນເອງຫຼືບໍ່ - ການກະທຳທາງອາຍາສ່ວນບຸກຄົນ, ແຍກຕ່າງຫາກຈາກການປະທ້ວງໂດຍລວມ. ໃນຄຳຕັດສິນການທາສີລົດລາງ (ສານສູງສຸດ 2025), ການດຳເນີນຄະດີໄດ້ຮັບອະນຸຍາດເພາະວ່ານັກເຄື່ອນໄຫວໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍໃນຂະນະທີ່ນາງສາມາດສະແດງຄວາມຄິດເຫັນຂອງນາງໂດຍວິທີການອື່ນ. ຖ້າບໍ່ມີການກະທຳທີ່ໜ້າລັງກຽດສ່ວນບຸກຄົນ, ການປົກປ້ອງມາດຕາ 11 ຂອງ ECHR ຍັງຄົງຢູ່, ເຖິງແມ່ນວ່າຕຳຫຼວດຈະແຊກແຊງກໍຕາມ.

ສານປະເມີນການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍທາງອາຍາແນວໃດ? ການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ

1. ການປະທ້ວງມີຄວາມສະຫງົບບໍ? ການປະທ້ວງທີ່ມີເຈດຕະນາຮຸນແຮງແມ່ນຢູ່ນອກເໜືອການປົກປ້ອງຂອງມາດຕາ 11 ຂອງ ECHR. ໃນກໍລະນີທີ່ມີເຈດຕະນາໃນສັນຕິວິທີ, ການປົກປ້ອງແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ.
2. ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມແຕ່ລະຄົນໄດ້ກະທຳການກະທຳທີ່ໜ້າລັງກຽດດ້ວຍຕົນເອງບໍ? ຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ຊັບສິນ, ຄວາມຮຸນແຮງໃນສາທາລະນະ, ການປິດລ້ອມຖະໜົນຫົນທາງທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ເຮັດໃຫ້ພາກສ່ວນທີສາມຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ - ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນແຕ່ທຳລາຍການປົກປ້ອງ. ການລົບກວນທຳມະດາບໍ່ໄດ້ເປັນແບບນັ້ນ.
3. ການຕອບສະໜອງຂອງລັດຖະບານໂດຍລວມແມ່ນສົມສ່ວນກັນບໍ? ການຍົກຍ້າຍ, ການຈັບກຸມ, ການຕັດອິດສະລະພາບ, ການດຳເນີນຄະດີ ແລະ ການລົງໂທດ ແມ່ນຖືກປະເມີນຮ່ວມກັນ. ທັນທີທີ່ມີມາດຕະການທີ່ບໍ່ກວ້າງຂວາງພຽງພໍ, ການກະທຳໃດໆຕໍ່ໄປກໍ່ຈະບໍ່ສົມສ່ວນ.

ຂັ້ນຕອນທີສາມນັ້ນແມ່ນສຳຄັນຫຼາຍ. ໃນສອງຄຳຕັດສິນຈາກປີ 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1313 ແລະ ECLI:NL:HR:2025:1436) ສານສູງສຸດໄດ້ຕັດສິນວ່າການຍຶດຄອງຢ່າງສັນຕິ - ຂອງກະຊວງ ແລະ ທະນາຄານ - ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເຫດຜົນໃນການຈັບກຸມ ແລະ ດຳເນີນຄະດີຫຼາຍຊົ່ວໂມງ, ເພາະວ່າການປົດຕຳແໜ່ງກໍພຽງພໍແລ້ວ. ຖ້າການຕອບສະໜອງໂດຍລວມບໍ່ສົມສ່ວນ, ຂໍ້ກຳນົດທາງອາຍາຕ້ອງຖືກປະໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້. ຜົນໄດ້ຮັບ: ການປ່ອຍຕົວຈາກການດຳເນີນຄະດີຕໍ່ໄປທັງໝົດ.

ຜົນກະທົບທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ: ກົດໝາຍອາຍາຕ້ອງບໍ່ກີດຂວາງການປະທ້ວງ

ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງການທົດສອບຄວາມສົມສ່ວນແມ່ນຫຼັກການທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່ານັ້ນຄື: ການຫ້າມ "ຜົນກະທົບທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ" ທີ່ບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້. ການລົງໂທດທາງອາຍາຕ້ອງບໍ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະສະແດງຫຼຸດລົງ. ນີ້ແມ່ນຫຼາຍກວ່າການປະເມີນສ່ວນບຸກຄົນ - ມັນເປັນການທົດສອບຢ່າງເປັນລະບົບວ່າກົດໝາຍອາຍາຈະບ່ອນທຳລາຍສິດທິພື້ນຖານຢູ່ໃນແກ່ນແທ້ຂອງມັນຫຼືບໍ່.

ສານເຂດ The Hague ໄດ້ນຳໃຊ້ສິ່ງນີ້ຢ່າງເປັນຮູບປະທຳໃນປີ 2026 ໃນຄະດີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປະທ້ວງ A12. ການລ່າມໂສ້ຕົນເອງກັບກຳແພງອຸໂມງແມ່ນຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 184 ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ, ແຕ່ໃນການກະທຳໂດຍສັນຕິໂດຍບໍ່ມີຄວາມເສຍຫາຍ, ການດຳເນີນຄະດີຕື່ມອີກແມ່ນບໍ່ຈຳເປັນ (ECLI:NL:RBDHA:2026:12907). ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ: ການກີດຂວາງເສັ້ນທາງ A12 ດ້ວຍຍານພາຫະນະ, ເຊິ່ງໃນລະຫວ່າງທີ່ລົດສຸກເສີນຖືກກີດຂວາງ, ແມ່ນການລົງໂທດແທ້ໆ - ເຊິ່ງເກີນລະດັບຄວາມລຳຄານທີ່ຍອມຮັບໄດ້ຈາກການປະທ້ວງ (ECLI:NL:RBDHA:2026:12915).

ຄຳສັ່ງສຸກເສີນ: ເຈົ້າຄອງນະຄອນຕ້ອງການຫຼາຍກວ່າຄວາມຮີບຮ້ອນ

ເມື່ອເຈົ້າຄອງນະຄອນອອກຄຳສັ່ງສຸກເສີນ (ມາດຕາ 175 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍເທດສະບານ) ແທນທີ່ຈະໃຊ້ອຳນາດ WOM ປົກກະຕິ, ຂໍ້ກຳນົດທີ່ເຂັ້ມງວດກວ່າຈະຖືກນຳໃຊ້. Amsterdam ສານອຸທອນໄດ້ກຳນົດໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນໃນປີ 2024 ວ່າ:

"ເຈົ້າຄອງນະຄອນຕ້ອງໃຫ້ເຫດຜົນທີ່ດີແກ່ຄຳສັ່ງສຸກເສີນ ແລະ ຖ້າເປັນໄປໄດ້, ມັນຕ້ອງມີການກະກຽມຢ່າງລະມັດລະວັງກ່ອນ."

Amsterdam ສານອຸທອນ 2024, ECLI:NL:GHAMS:2024:3747

ຖ້າຄຳສັ່ງສຸກເສີນລະບຸວ່າເຄື່ອງມື WOM ຖືກນໍາໃຊ້ກ່ອນແຕ່ສິ່ງນີ້ບໍ່ປາກົດຢູ່ໃນເອກະສານຄະດີ, ມັນຈະລົ້ມເຫຼວໃນຂໍ້ກໍານົດການຍ່ອຍ. ຜົນສະທ້ອນພາຍໃຕ້ກົດໝາຍອາຍາ: ການຍົກຟ້ອງຂໍ້ກ່າວຫາພາຍໃຕ້ມາດຕາ 184 ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ. ການປ້ອງກັນເພີ່ມເຕີມ: ຄໍາສັ່ງໃຫ້ຢຸດຕິຄະດີໂດຍອີງໃສ່ມາດຕາ 7 WOM ອາດຈະຖືກດໍາເນີນຄະດີຜ່ານມາດຕາ 11 WOM ເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຜ່ານມາດຕາ 184 ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ. ຄວາມສັບສົນກ່ຽວກັບພື້ນຖານທາງກົດໝາຍໄດ້ນໍາໄປສູ່ການຍົກຟ້ອງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນການປະຕິບັດ.

ຜູ້ຈັດງານ: ບໍ່ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ສິ່ງທີ່ຄົນອື່ນເຮັດ

ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆຄື ຜູ້ຈັດງານສາມາດຖືກກ່າວຫາວ່າຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາຕໍ່ການກະທຳຂອງຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມໄດ້ຫຼືບໍ່. ຄຳຕອບແມ່ນ: ບໍ່, ບໍ່ແມ່ນໂດຍອີງໃສ່ບົດບາດຂອງເຂົາເຈົ້າໃນຖານະຜູ້ຈັດງານພຽງຢ່າງດຽວ. ສານສູງສຸດໄດ້ຢືນຢັນໃນປີ 2026 (ECLI:NL:HR:2026:115) ວ່າການຮ່ວມມືກັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຮ່ວມມືຢ່າງໃກ້ຊິດ ແລະ ຕັ້ງໃຈ, ໂດຍມີການປະກອບສ່ວນທີ່ພຽງພໍຕໍ່ການກະທຳຜິດທາງອາຍາສະເພາະ. ການມີໜ້າຢູ່, ການໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນດ້ານການຂົນສົ່ງ ຫຼື ການປົກປ້ອງການປະທ້ວງຕໍ່ສາທາລະນະຊົນແມ່ນບໍ່ພຽງພໍ. ຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາເກີດຂຶ້ນພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີຂອງການກະທຳສ່ວນບຸກຄົນເທົ່ານັ້ນ - ເຊັ່ນ: ການບໍ່ສົນໃຈຄວາມຕ້ອງການຂອງ WOM - ຫຼື ບ່ອນທີ່ມີທິດທາງທີ່ສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນໄດ້ກ່ຽວກັບການກະທຳທາງອາຍາຂອງຄົນອື່ນ.

ສະຫຼຸບແລ້ວ: ກົດໝາຍອາຍາເປັນທາງເລືອກສຸດທ້າຍ, ບໍ່ແມ່ນການຕອບສະໜອງຄັ້ງທຳອິດ

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄະດີຂອງສານສູງສຸດ ແລະ ສານຊັ້ນຕົ້ນໃນປີ 2025–2026 ໃຫ້ພາບທີ່ສອດຄ່ອງກັນ: ສິດທິໃນການສະແດງແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, WOM ເປັນຂອບການປົກກະຕິສຳລັບການຈຳກັດ, ແລະ ກົດໝາຍອາຍາເປັນບົດສະຫຼຸບ. ການລົບກວນ ແລະ ການລົບກວນແມ່ນລາຄາຂອງປະຊາທິປະໄຕທີ່ເອົາໃຈໃສ່ສິດທິພື້ນຖານຢ່າງຈິງຈັງ. ການທຳລາຍຊັບສິນ, ຄວາມຮຸນແຮງ ແລະ ການຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍທີ່ຮ້າຍແຮງໄດ້ທຳລາຍການປົກປ້ອງນັ້ນ - ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເປັນແນວນັ້ນ, ທຸກໆບາດກ້າວໃນລະບົບຕ່ອງໂສ້ການບັງຄັບໃຊ້ຕ້ອງການເຫດຜົນທາງລັດຖະທຳມະນູນຂອງຕົນເອງ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ

ຕຳຫຼວດສາມາດເອົາຂ້ອຍອອກຈາກການປະທ້ວງໄດ້ບໍ?

ບໍ່ພຽງແຕ່ແບບນັ້ນ. ການໂຍກຍ້າຍອອກແມ່ນອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດໄດ້ໂດຍອີງໃສ່ອຳນາດຂອງເຈົ້າຄອງນະຄອນ ຫຼື ໃນກໍລະນີທີ່ມີຄວາມບໍ່ເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍຕົວຈິງ. ມາດຕະການດັ່ງກ່າວຕ້ອງມີຄວາມສົມສ່ວນ ແລະ ອີງໃສ່ຜົນປະໂຫຍດທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນມາດຕາ 2 WOM: ສຸຂະພາບ, ການຈະລາຈອນ ຫຼື ການປ້ອງກັນຄວາມບໍ່ເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ. ການໂຍກຍ້າຍອອກໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນທີ່ເໝາະສົມແມ່ນຜິດກົດໝາຍ.

ຂ້ອຍສາມາດຖືກດຳເນີນຄະດີໄດ້ບໍຖ້າຂ້ອຍບໍ່ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງ?

ພຽງແຕ່ຖ້າຄຳສັ່ງດັ່ງກ່າວມີພື້ນຖານທາງກົດໝາຍທີ່ພຽງພໍ, ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ ແລະ ມຸ້ງໄປຫາທ່ານໃນຖານະເປັນບຸກຄົນໃດໜຶ່ງ. ນອກຈາກນັ້ນ, ສານອາຍາຍັງປະເມີນວ່າການຕອບສະໜອງໂດຍລວມ - ການຈັບກຸມ, ການດຳເນີນຄະດີ ແລະ ການລົງໂທດລວມກັນ - ແມ່ນສັດສ່ວນກັນຫຼືບໍ່. ໃນການດຳເນີນຄະດີໂດຍສັນຕິໂດຍບໍ່ມີຄວາມເສຍຫາຍ, ການດຳເນີນຄະດີອາດຈະລົ້ມເຫຼວຕາມຂໍ້ກຳນົດດ້ານສັດສ່ວນຂອງ ECHR ເຖິງວ່າຈະພິສູດແລ້ວວ່າບໍ່ປະຕິບັດຕາມ, ໂດຍມີການປົດອອກຈາກການດຳເນີນຄະດີຕໍ່ໄປທັງໝົດເປັນຜົນໄດ້ຮັບ.

ການປິດລ້ອມຖະໜົນຫົນທາງມີໂທດສະເໝີໄປບໍ?

ບໍ່ແມ່ນຕາມນິຍາມ. ສານປະເມີນວ່າການປິດລ້ອມເກີນກວ່າຄວາມລຳຄານປົກກະຕິຂອງການປະທ້ວງ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍຕົວຈິງ ຫຼື ອັນຕະລາຍຕໍ່ພາກສ່ວນທີສາມໄດ້ເກີດຂຶ້ນຫຼືບໍ່. ການປິດລ້ອມເປັນເວລາດົນດ້ວຍຍານພາຫະນະໃນເວລາກາງເວັນ, ເຊິ່ງຂັດຂວາງການບໍລິການສຸກເສີນ, ໄດ້ຖືກຕັດສິນລົງໂທດ. ການປິດລ້ອມຊົ່ວຄາວໂດຍຜູ້ປະທ້ວງທີ່ນັ່ງຢູ່ໂດຍບໍ່ມີຄວາມເສຍຫາຍ, ໃນກໍລະນີທີ່ຄ້າຍຄືກັນ, ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຖືກປ່ອຍຕົວຈາກການດຳເນີນຄະດີ.

ເຈົ້າຄອງນະຄອນສາມາດຫ້າມການປະທ້ວງໄດ້ບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ, ແຕ່ພຽງແຕ່ອີງໃສ່ເຫດຜົນທີ່ລະບຸໄວ້ຢ່າງລະອຽດໃນມາດຕາ 2 WOM ແລະ ຫຼັງຈາກແຈ້ງການເທົ່ານັ້ນ. ການຫ້າມແມ່ນມາດຕະການສຸດທ້າຍ. ສານຈະທົບທວນຄືນເຫດຜົນ, ສັດສ່ວນ ແລະ ຄວາມເປັນເອກະລາດຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ການຫ້າມທົ່ວໄປໂດຍບໍ່ມີການສະໜັບສະໜູນຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ເປັນຮູບປະທຳແມ່ນຖືກຍົກເລີກໃນທາງປະຕິບັດ.

ໃນຖານະຜູ້ຈັດງານ, ຂ້ອຍຮັບຜິດຊອບຕໍ່ສິ່ງທີ່ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມເຮັດບໍ?

ບໍ່, ບໍ່ແມ່ນໂດຍອີງໃສ່ບົດບາດຂອງທ່ານໃນຖານະຜູ້ຈັດງານ. ຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາຮຽກຮ້ອງໃຫ້ທ່ານກະທຳຜິດທາງອາຍາດ້ວຍຕົນເອງ ຫຼື ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງເຖິງການຊີ້ນຳ ຫຼື ອຳນວຍຄວາມສະດວກໃຫ້ແກ່ການກະທຳຜິດທາງອາຍາສະເພາະຂອງບຸກຄົນອື່ນ. ພຽງແຕ່ການຈັດຕັ້ງ, ການເຂົ້າຮ່ວມ ຫຼື ການປົກປ້ອງການປະທ້ວງຕໍ່ສາທາລະນະຊົນແມ່ນບໍ່ພຽງພໍສຳລັບການຮ່ວມກະທຳ ຫຼື ການຍຸຍົງ.

“ຜົນກະທົບທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ” ແມ່ນຫຍັງ ແລະ ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງກ່ຽວຂ້ອງທາງກົດໝາຍ?

ຜົນກະທົບທີ່ໜ້າຢ້ານກົວເກີດຂຶ້ນເມື່ອການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍທາງອາຍາ ຫຼື ການຂົ່ມຂູ່ທີ່ຈະຖືກດຳເນີນຄະດີເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນບໍ່ກ້າໃຊ້ສິດພື້ນຖານຂອງເຂົາເຈົ້າ. ສານໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບເລື່ອງນີ້ເມື່ອປະເມີນການລົງໂທດ: ການຕອບສະໜອງທາງອາຍາທີ່ໜັກເກີນໄປ ຫຼື ນຳໃຊ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງເກີນໄປອາດຈະຂັດກັບມາດຕາ 11 ຂອງ ECHR, ເຖິງແມ່ນວ່າການກະທຳຜິດຈະໄດ້ຮັບການພິສູດຢ່າງເປັນທາງການແລ້ວກໍຕາມ. ໃນກໍລະນີການເຄື່ອນໄຫວດ້ານການປ່ຽນແປງສະພາບອາກາດທີ່ຜ່ານມາ, ການປ້ອງກັນນີ້ໄດ້ນຳໄປສູ່ການຖືກປ່ອຍຕົວຈາກການດຳເນີນຄະດີຕໍ່ໄປທັງໝົດ ຫຼື ໄປສູ່ການຫຼຸດຜ່ອນການລົງໂທດຢ່າງແຂງແຮງ.

ຂ້ອຍສາມາດຄັດຄ້ານການຕັດສິນໃຈຂອງເຈົ້າຄອງນະຄອນກ່ຽວກັບການປະທ້ວງຂອງຂ້ອຍໄດ້ບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ. ການຄັດຄ້ານສາມາດຍື່ນຕໍ່ເທດສະບານຕໍ່ກັບການຕັດສິນໃຈຂອງ WOM, ແລະ ຕິດຕາມດ້ວຍການອຸທອນຕໍ່ສານປົກຄອງ. ເນື່ອງຈາກການປະທ້ວງມັກຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນຂັ້ນຕອນການບໍລິຫານ, ການຮ້ອງຂໍມາດຕະການຊົ່ວຄາວ (ການໂຈະການຕັດສິນໃຈ) ໃນທາງປະຕິບັດແມ່ນວິທີແກ້ໄຂທີ່ມີປະສິດທິພາບທີ່ສຸດ. ຜົນປະໂຫຍດທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍຍັງຄົງມີຢູ່ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັງຈາກການປະທ້ວງ, ເພື່ອການທົບທວນຄືນຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍໃນພາຍຫຼັງ.