ການຢຸດຕິການແຕ່ງງານໃນປະເທດເນເທີແລນ, ຕາມກົດລະບຽບ, ແມ່ນເລື່ອງຂອງສານ. ການຢຸດຕິການແຕ່ງງານຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຍື່ນຄຳຮ້ອງໂດຍທະນາຍຄວາມ, ຄຳຕັດສິນຂອງສານ ແລະ ສຸດທ້າຍ, ການລົງທະບຽນຄຳຕັດສິນດັ່ງກ່າວໃນບັນທຶກຂອງທະບຽນພົນລະເຮືອນ. ບໍ່ມີໄລຍະເວລາການແຍກກັນຕາມກົດໝາຍທີ່ຕ້ອງຜ່ານໄປກ່ອນທີ່ຈະສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງໄດ້, ແລະ ບໍ່ມີຂໍ້ກຳນົດທີ່ຕ້ອງພິສູດວ່າຄູ່ສົມລົດຄົນໃດຄົນໜຶ່ງມີຄວາມຜິດ. ອ້ອມຮອບນັ້ນແມ່ນການຈັດການທີ່ປົກກະຕິແລ້ວມີຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດໃນການປະຕິບັດ: ເດັກນ້ອຍ, ເຮືອນຂອງຄອບຄົວ, ເງິນບຳນານ, ຄ່າລ້ຽງດູ ແລະ ການແບ່ງປັນສິ່ງທີ່ທ່ານທັງສອງເປັນເຈົ້າຂອງ.
ກົດລະບຽບໃດທີ່ນຳໃຊ້ໃນກໍລະນີສະເພາະໃດໜຶ່ງແມ່ນຂຶ້ນກັບສັນຊາດ, ທີ່ຢູ່ອາໄສ, ວັນທີ ແລະ ສະຖານທີ່ແຕ່ງງານ, ລະບອບຊັບສິນສົມລົດ, ການມີລູກ ແລະ ອົງປະກອບສາກົນໃດໆ. ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນອະທິບາຍເຖິງຂອບການທົ່ວໄປຂອງການຢ່າຮ້າງໃນປະເທດເນເທີແລນ, ຂັ້ນຕອນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນຈົບ, ແລະ ຈຸດທີ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈເປັນພິເສດຖ້າຄູ່ສົມລົດຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ ຫຼື ທັງສອງຄົນບໍ່ແມ່ນຄົນເນເທີແລນ.
ຈຸດສໍາຄັນໃນ glance
- ມີພຽງສານໂຮນລັງເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດຍຸບເລີກການແຕ່ງງານໄດ້; ບໍ່ມີການຢ່າຮ້າງທາງບໍລິຫານຢ່າງດຽວ.
- ຄຳຮ້ອງຕ້ອງຍື່ນໂດຍ ທະນາຍຄວາມ, ເຖິງແມ່ນວ່າຄູ່ສົມລົດທັງສອງຈະຕົກລົງເຫັນດີຢ່າງເຕັມທີ່ກໍຕາມ.
- ການແຕກແຍກທີ່ບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂຄືນໄດ້ຂອງການແຕ່ງງານແມ່ນເຫດຜົນດຽວ; ຄວາມຜິດບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິສູດ.
- ບໍ່ມີໄລຍະເວລາຕໍ່າສຸດຂອງການແຕ່ງງານ ແລະ ບໍ່ມີໄລຍະເວລາແຍກກັນກ່ອນທີ່ຈະຍື່ນເອກະສານ.
- ການຍື່ນຄຳຮ້ອງຮ່ວມກັນແມ່ນໄວກວ່າ ແລະ ລາຄາຖືກກວ່າ ແລະ ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີການພິຈາລະນາຄະດີ; ການຍື່ນຄຳຮ້ອງຝ່າຍດຽວກໍ່ຕ້ອງການ.
- ຕ້ອງມີແຜນການລ້ຽງດູລູກໃນກໍລະນີທີ່ມີເດັກນ້ອຍທີ່ຍັງນ້ອຍຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງພໍ່ແມ່ຮ່ວມກັນ.
- ການແຕ່ງງານນັບແຕ່ວັນທີ 1 ມັງກອນ 2018 ເປັນຕົ້ນໄປແມ່ນຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ຊຸມຊົນຊັບສິນທີ່ຈຳກັດ; ການແຕ່ງງານກ່ອນໜ້ານີ້ແມ່ນຢູ່ພາຍໃຕ້ຊຸມຊົນທົ່ວໄປ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າເງື່ອນໄຂກ່ອນແຕ່ງງານໄດ້ຖືກຕົກລົງກັນ.
- ການຢ່າຮ້າງຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ພຽງແຕ່ເມື່ອລົງທະບຽນໃນທະບຽນແຕ່ງງານເທົ່ານັ້ນ, ເຊິ່ງຕ້ອງປະຕິບັດຕາມພາຍໃນຫົກເດືອນນັບຈາກການຕັດສິນໃຈກາຍເປັນສຸດທ້າຍ.
ເຫດຜົນທາງກົດໝາຍສຳລັບການຢ່າຮ້າງພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ
ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຢ່າຮ້າງຂອງໂຮນລັງຮັບຮູ້ເຫດຜົນດຽວຄື: ການລົ້ມລະລາຍທີ່ບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂຄືນໄດ້ຂອງການແຕ່ງງານ, ເຊິ່ງຮູ້ຈັກໃນພາສາໂຮນລັງວ່າ duurzame ontwrichting . ມາດຕາ 1:151 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງອະທິບາຍເລື່ອງນີ້ວ່າເປັນສະຖານະການທີ່ການແຕ່ງງານໄດ້ລົ້ມລະລາຍຈົນເຖິງຂັ້ນທີ່ການສືບຕໍ່ຢູ່ຮ່ວມກັນບໍ່ສາມາດຄາດຫວັງໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນອີກຕໍ່ໄປ. ເນເທີແລນດຳເນີນລະບົບທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າການຫລິ້ນຊູ້, ການຄຸ້ມຄອງທາງດ້ານການເງິນທີ່ບໍ່ດີ ຫຼື ລັກສະນະທີ່ຫຍຸ້ງຍາກບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເພື່ອຈະໄດ້ຮັບການຢ່າຮ້າງ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ການປະພຶດໃນລະຫວ່າງການແຕ່ງງານອາດຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບເລື່ອງທີ່ຕັດສິນໃຈຮ່ວມກັນ, ເຊັ່ນ: ການລ້ຽງດູ, ການຈັດແຈງສຳລັບເດັກນ້ອຍ, ການແບ່ງປັນຊັບສິນ ແລະ ການຕັ້ງຄຳຖາມກ່ຽວກັບຫຼັກຖານ.
ໃນທາງປະຕິບັດ, ເກນການຢ່າຮ້າງແມ່ນຕໍ່າ. ໃນກໍລະນີທີ່ຄູ່ສົມລົດຄົນໜຶ່ງຢືນຢັນວ່າການແຕ່ງງານໄດ້ແຕກຫັກ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວສານຈະບໍ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຫຼັກຖານຂອງເຫດການສະເພາະ, ແລະດັ່ງນັ້ນ, ການຢ່າຮ້າງຈຶ່ງບໍ່ຄ່ອຍຈະປ້ອງກັນໄດ້ໂດຍຄູ່ສົມລົດທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈ. ສານຍັງກວດສອບຄຳຮ້ອງ ແລະ ການຄັດຄ້ານທາງດ້ານຂັ້ນຕອນໃດໆທີ່ຍົກຂຶ້ນມາຕໍ່ຕ້ານມັນ. ສິ່ງທີ່ຄູ່ສົມລົດທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈສາມາດເຮັດໄດ້ຢ່າງເປັນຈິງຄືການຄັດຄ້ານຜົນສະທ້ອນ, ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ການຢ່າຮ້າງກາຍເປັນການອອກກຳລັງກາຍທີ່ຍາວນານ ແລະ ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງ ແທນທີ່ຈະເປັນການຢ່າຮ້າງທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້.
ຜູ້ທີ່ສາມາດຍື່ນຟ້ອງຢ່າຮ້າງໃນປະເທດເນເທີແລນໄດ້
ອຳນາດຕັດສິນແມ່ນຖືກກຳນົດໂດຍກົດໝາຍເອີຣົບ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນລະບຽບ 2019/1111, ໂດຍທົ່ວໄປເອີ້ນວ່າ Brussels II-ter. ມາດຕາ 3 ກຳນົດເຫດຜົນທາງເລືອກຫຼາຍຢ່າງ. ສານໂຮນລັງມີອຳນາດຕັດສິນ, ໃນບັນດາສະຖານະການອື່ນໆ, ບ່ອນທີ່ຄູ່ສົມລົດທັງສອງອາໄສຢູ່ໃນປະເທດເນເທີແລນເປັນປະຈຳ, ບ່ອນທີ່ຜູ້ຖືກກ່າວຟ້ອງອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້, ບ່ອນທີ່ຄູ່ສົມລົດໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້ຮ່ວມກັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະ ໜຶ່ງໃນນັ້ນຍັງອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້, ບ່ອນທີ່ຜູ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້ຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງປີກ່ອນການຍື່ນ, ຫຼື ບ່ອນທີ່ຜູ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງທີ່ມີສັນຊາດໂຮນລັງໄດ້ອາໄສຢູ່ທີ່ນີ້ເປັນເວລາຫົກເດືອນ. ສັນຊາດຮ່ວມຂອງຄູ່ສົມລົດທັງສອງແມ່ນເຫດຜົນແຍກຕ່າງຫາກ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າພົນລະເມືອງໂຮນລັງສອງຄົນສາມາດຢ່າຮ້າງໄດ້ທີ່ນີ້ເຖິງແມ່ນວ່າທັງສອງຄົນຈະອາໄສຢູ່ໃນປະເທດເນເທີແລນກໍຕາມ.
ສະຖານທີ່ທີ່ໄດ້ມີການສະເຫຼີມສະຫຼອງການແຕ່ງງານນັ້ນບໍ່ແມ່ນພື້ນທີ່ຂອງອຳນາດຕັດສິນ, ແລະ ການແຕ່ງງານທີ່ຕົກລົງກັນຢູ່ຕ່າງປະເທດສາມາດຖືກຍຸບເລີກໂດຍສານໂຮນລັງໄດ້ຢ່າງສົມບູນ. ໃນກໍລະນີທີ່ລະບຽບການດັ່ງກ່າວບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີລັດສະມາຊິກໃດມີສິດຕັດສິນພາຍໃຕ້ມັນ, ກົດລະບຽບຂອງລະບຽບການໂຮນລັງທີ່ຍັງເຫຼືອຈະກຳນົດວ່າສານໂຮນລັງສາມາດພິຈາລະນາຄະດີໄດ້ຫຼືບໍ່.
ອຳນາດຕັດສິນ ແລະ ກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງແມ່ນຄຳຖາມແຍກຕ່າງຫາກ. ພາຍໃຕ້ລະບຽບ 1259/2010, ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າ Rome III, ຄູ່ສົມລົດອາດຈະຕົກລົງເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ຽວກັບກົດໝາຍທີ່ຄວບຄຸມການຢ່າຮ້າງຂອງເຂົາເຈົ້າ; ໃນກໍລະນີທີ່ບໍ່ມີທາງເລືອກດັ່ງກ່າວ, ກົດໝາຍຂອງທີ່ຢູ່ອາໄສຮ່ວມກັນຂອງເຂົາເຈົ້າມັກຈະຖືກນຳໃຊ້. ດັ່ງນັ້ນ, ສານໂຮນລັງໃນກໍລະນີຫຼາຍທີ່ສຸດຈະນຳໃຊ້ກົດໝາຍການຢ່າຮ້າງຂອງໂຮນລັງກັບຄູ່ສົມລົດທີ່ອາໄສຢູ່ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ບໍ່ວ່າເຂົາເຈົ້າຈະມີສັນຊາດໃດກໍຕາມ. ກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ກັບຊັບສິນສົມລົດ, ເງິນບຳນານ ແລະ ຄ່າລ້ຽງດູແມ່ນຖືກກຳນົດໂດຍເຄື່ອງມືທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ອາດຈະເປັນກົດໝາຍຂອງປະເທດອື່ນ, ດັ່ງນັ້ນຜົນໄດ້ຮັບກ່ຽວກັບເງິນອາດແຕກຕ່າງຈາກຜົນໄດ້ຮັບຂອງການຢ່າຮ້າງເອງ. ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກສະເພາະຂອງຄະດີຂ້າມຊາຍແດນແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບການ ຢ່າຮ້າງລະຫວ່າງປະເທດໃນປະເທດເນເທີແລນ.
ການຮ້ອງຮຽນຮ່ວມກັນ ຫຼື ການຮ້ອງຮຽນຝ່າຍດຽວ
ມີສອງເສັ້ນທາງໄປສູ່ຜົນໄດ້ຮັບດຽວກັນ. ໃນການຍື່ນຄຳຮ້ອງຮ່ວມກັນ, ຄູ່ສົມລົດໄດ້ບັນລຸຂໍ້ຕົກລົງຮ່ວມກັນ, ບໍ່ວ່າຈະຜ່ານທະນາຍຄວາມຄົນດຽວທີ່ເຮັດໜ້າທີ່ໃຫ້ທັງສອງຄົນ ຫຼື ຜ່ານຜູ້ໄກ່ເກ່ຍການຢ່າຮ້າງ, ແລະ ຍື່ນຄຳຮ້ອງໜຶ່ງສະບັບພ້ອມກັບຂໍ້ຕົກລົງການຕົກລົງທີ່ໄດ້ລົງນາມແລ້ວ. ການໄກ່ເກ່ຍແມ່ນວິທີການເຈລະຈາແທນທີ່ຈະເປັນການທົດແທນຂັ້ນຕອນ: ສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນຄວນໄດ້ຮັບການທົບທວນຄືນທາງກົດໝາຍກ່ອນທີ່ຈະລົງນາມ, ແລະ ຄຳຮ້ອງເອງຕ້ອງຍື່ນໂດຍທະນາຍຄວາມໃນທຸກໆກໍລະນີ. ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີຫຍັງທີ່ມີການຂັດແຍ້ງກັນ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະບໍ່ມີການພິຈາລະນາຄະດີ ແລະ ສານຈະຕັດສິນເອກະສານ.
ໃນຄຳຮ້ອງຟ້ອງຝ່າຍດຽວ, ຄູ່ສົມລົດຝ່າຍໜຶ່ງຍື່ນ ແລະ ອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ຮັບການຍື່ນຢ່າງເປັນທາງການ. ຜູ້ຖືກກ່າວຟ້ອງອາດຈະຍອມຮັບຄຳຮ້ອງຟ້ອງ, ເຊິ່ງໃນກໍລະນີນີ້ບັນຫາຍັງສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ໄວ, ຫຼື ຍື່ນຄຳຖະແຫຼງການປ້ອງກັນ ແລະ ພາຍໃນຂອບເຂດທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນກົດລະບຽບຂອງຂັ້ນຕອນ, ສະເໜີຄຳຮ້ອງຂໍຕອບໂຕ້ກ່ຽວກັບການບຳລຸງລ້ຽງ, ລູກ ຫຼື ການແບ່ງປັນຊັບສິນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນສານຈະກຳນົດເວລາການພິຈາລະນາຄະດີ. ຖ້າຕ້ອງການການຈັດການໃນຂະນະທີ່ດຳເນີນຄະດີ, ສາມາດຮ້ອງຂໍມາດຕະການຊົ່ວຄາວກ່ຽວກັບການນຳໃຊ້ເຮືອນ, ການບຳລຸງລ້ຽງຊົ່ວຄາວ ແລະ ບ່ອນທີ່ລູກຈະອາໄສຢູ່.
ຂັ້ນຕອນການຢ່າຮ້າງ
ຂັ້ນຕອນທຳອິດແມ່ນການປຶກສາຫາລືກັບ ທະນາຍຄວາມກ່ຽວກັບການຢ່າຮ້າງ , ເຊິ່ງຈະປະເມີນຂອບເຂດອຳນາດ ແລະ ກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ແລະ ໃຫ້ຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບເສັ້ນທາງທີ່ຈະໄປ. ມັນຈະຊ່ວຍໃນການນຳເອົາບັດປະຈຳຕົວ, ໃບຢັ້ງຢືນການແຕ່ງງານ, ໃບຢັ້ງຢືນການເກີດຂອງລູກ, ເອກະສານລາຍຮັບທີ່ຜ່ານມາ, ພາບລວມຂອງຊັບສິນ ແລະ ໜີ້ສິນ, ແລະ ເງື່ອນໄຂກ່ອນແຕ່ງງານ. ໂດຍອີງໃສ່ເອກະສານດັ່ງກ່າວ, ການເລືອກລະຫວ່າງການຍື່ນຄຳຮ້ອງຮ່ວມກັນ ແລະ ການຍື່ນຄຳຮ້ອງຝ່າຍດຽວສາມາດເຮັດໄດ້.
ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຄຳຮ້ອງຈະຖືກຮ່າງຂຶ້ນ ແລະ ໃນຂັ້ນຕອນຮ່ວມກັນ, ພ້ອມດ້ວຍຂໍ້ຕົກລົງການຕົກລົງ ແລະ ແຜນການລ້ຽງດູລູກ. ມັນຖືກຍື່ນຕໍ່ສານເຂດຂອງສະຖານທີ່ທີ່ຜູ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງອາໄສຢູ່; ມີສານເຂດສິບເອັດແຫ່ງໃນປະເທດເນເທີແລນ. ຄ່າທຳນຽມສານຖືກກຳນົດໂດຍລັດຖະບານ ແລະ ຖືກດັດສະນີປະຈຳປີ, ໂດຍມີອັດຕາທີ່ຫຼຸດລົງສຳລັບຜູ້ທີ່ມີລາຍໄດ້ຕໍ່າ.
ເມື່ອຄຳຮ້ອງໄດ້ຖືກຍື່ນແລ້ວ, ຜູ້ຖືກກ່າວຟ້ອງໃນຄະດີຝ່າຍດຽວຈະໄດ້ຮັບໄລຍະເວລາ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນຫົກອາທິດ, ເພື່ອຍື່ນຄຳແກ້ຕົວ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີເດັກນ້ອຍ, ສານຈະກວດສອບແຜນການລ້ຽງດູລູກ ແລະ ອາດຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບຄະນະກຳມະການດູແລ ແລະ ປົກປ້ອງເດັກ. ການພິຈາລະນາຄະດີຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປຖ້າສານເຫັນວ່າມີຄວາມຈຳເປັນ. ເດັກທີ່ມີອາຍຸສິບສອງປີຂຶ້ນໄປຈະໄດ້ຮັບໂອກາດໃຫ້ຜູ້ພິພາກສາສະແດງຄວາມຄິດເຫັນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະ ເດັກທີ່ນ້ອຍກວ່າອາດຈະຖືກພິຈາລະນາຕາມການຕັດສິນໃຈຂອງສານ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ສານຈະອອກຄຳຕັດສິນ, ຍົກເລີກການແຕ່ງງານ ແລະ ຕັດສິນຜົນສະທ້ອນໃດໆທີ່ຍັງຄົງມີຂໍ້ຂັດແຍ້ງ.
ການຕັດສິນໃຈຍັງບໍ່ທັນສິ້ນສຸດລົງຂອງການແຕ່ງງານ. ຄູ່ສົມລົດທັງສອງມີເວລາສາມເດືອນໃນການອຸທອນ, ແລະການຢ່າຮ້າງຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ພຽງແຕ່ເມື່ອການຕັດສິນໃຈໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນທະບຽນແຕ່ງງານຢູ່ເທດສະບານທີ່ການແຕ່ງງານເກີດຂຶ້ນ. ມາດຕາ 1:163 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງກຳນົດໃຫ້ການລົງທະບຽນເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຫົກເດືອນນັບຈາກວັນທີທີ່ການຕັດສິນໃຈກາຍເປັນສຸດທ້າຍ, ບໍ່ແມ່ນພາຍໃນຫົກເດືອນນັບຈາກວັນທີ່ມັນໄດ້ຮັບ, ແລະກຳນົດວ່າການຕັດສິນໃຈຈະສູນເສຍຜົນບັງຄັບໃຊ້ຖ້າໄລຍະເວລານັ້ນຜ່ານໄປໂດຍບໍ່ໄດ້ໃຊ້, ເຊິ່ງໃນທາງປະຕິບັດໝາຍຄວາມວ່າການຢ່າຮ້າງຈະຕ້ອງໄດ້ຍື່ນຂໍອີກຄັ້ງ. ໃນກໍລະນີທີ່ທັງສອງຝ່າຍຕົກລົງເຫັນດີ, ສາມາດເຊັນໃບຍິນຍອມເພື່ອຍົກເວັ້ນສິດໃນການອຸທອນ, ອະນຸຍາດໃຫ້ການລົງທະບຽນປະຕິບັດຕາມເກືອບທັນທີ. ທະບຽນປະຊາກອນໄດ້ຮັບການອັບເດດເປັນຜົນມາຈາກການລົງທະບຽນນັ້ນ; ມັນແມ່ນລາຍການໃນທະບຽນແຕ່ງງານທີ່ເປັນຕົວຕັດສິນ.
ສັນຍາການຕົກລົງ ແລະ ແຜນການລ້ຽງດູລູກ
ສັນຍາການຕົກລົງ, ຫຼື echtscheidingsconvenant , ແມ່ນເອກະສານທີ່ຄູ່ສົມລົດບັນທຶກສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຕົກລົງກັນ: ວິທີການແບ່ງຊັບສິນ ແລະ ໜີ້ສິນ, ວ່າຈະຈ່າຍຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດຫຼືບໍ່ ແລະ ໃນເງື່ອນໄຂໃດ, ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບເຮືອນ ແລະ ເງິນກູ້ເຮືອນ, ແລະ ວິທີການຈັດການສິດທິໃນການຮັບເງິນບຳນານ. ມັນບໍ່ແມ່ນການບັງຄັບ, ແຕ່ການຢ່າຮ້າງໂດຍບໍ່ມີການຢ່າຮ້າງເຮັດໃຫ້ສານຕ້ອງຕັດສິນຈຸດທີ່ເປີດກວ້າງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ທັງສອງຝ່າຍຕ້ອງປະເຊີນກັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງຫຼາຍປີຕໍ່ມາ. ໃນກໍລະນີທີ່ສານລວມເອົາຂໍ້ຕົກລົງເຂົ້າໃນການຕັດສິນໃຈຂອງຕົນ, ເງື່ອນໄຂທີ່ສານຮັບຮອງເອົາຈະໄດ້ຮັບຜົນການບັງຄັບໃຊ້ຂອງຄຳຕັດສິນຂອງສານ; ຂໍ້ກຳນົດທີ່ຍັງຢູ່ນອກການຕັດສິນໃຈຜູກມັດຄູ່ຮ່ວມສັນຍາເປັນເລື່ອງຂອງສັນຍາ, ແລະ ຜົນກະທົບຂອງມັນຂຶ້ນກັບວ່າພວກມັນໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງແນວໃດ.
ແຜນການລ້ຽງດູລູກແມ່ນສິ່ງບັງຄັບທຸກຄັ້ງທີ່ມີເດັກນ້ອຍຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດຂອງພໍ່ແມ່ຮ່ວມກັນ. ປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງແພ່ງກຳນົດໃຫ້ພໍ່ແມ່ກຳນົດບ່ອນທີ່ເດັກແຕ່ລະຄົນຈະອາໄສຢູ່ເປັນຫຼັກ, ວິທີການແບ່ງການດູແລ ແລະ ການຕິດຕໍ່, ວິທີທີ່ເຂົາເຈົ້າຈະປຶກສາຫາລື ແລະ ແຈ້ງໃຫ້ກັນຊາບ, ແລະ ວິທີການຈ່າຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງເດັກ. ຄຳຮ້ອງທີ່ຍື່ນໂດຍບໍ່ມີແຜນການລ້ຽງດູລູກຕ້ອງອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງຂໍ້ຕົກລົງຈຶ່ງເປັນໄປບໍ່ໄດ້, ເຊິ່ງຖ້າບໍ່ເຮັດແບບນັ້ນອາດຈະຖືກປະກາດວ່າບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້. ໃນທາງປະຕິບັດ, ສານມັກຈະຂໍໃຫ້ພໍ່ແມ່ເພີ່ມເຕີມແຜນການ, ຫຼື ສົ່ງເລື່ອງໄປຫາຄະນະກຳມະການດູແລ ແລະ ປົກປ້ອງເດັກ, ແທນທີ່ຈະປະຕິເສດຄຳຮ້ອງໂດຍກົງ. ການຢ່າຮ້າງບໍ່ໄດ້ປ່ຽນແປງອຳນາດຂອງພໍ່ແມ່ໃນຕົວມັນເອງ: ພໍ່ແມ່ທັງສອງຍັງຄົງມີສິດອຳນາດຮ່ວມກັນ, ແລະ ອຳນາດແຕ່ຜູ້ດຽວຈະຖືກມອບໃຫ້ພຽງແຕ່ໃນສະຖານະການທີ່ຈຳກັດທີ່ກົດໝາຍກຳນົດໄວ້. ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບສິດອຳນາດ ແລະ ທີ່ຢູ່ອາໄສໄດ້ຖືກອະທິບາຍລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມໃນຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການດູແລເດັກໃນປະເທດເນເທີແລນ.
ສິ່ງທີ່ຕ້ອງແກ້ໄຂທາງດ້ານການເງິນ
ສຳລັບການແຕ່ງງານທີ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນວັນທີ 1 ມັງກອນ 2018 ຫຼືຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຊຸມຊົນຊັບສິນທີ່ຈຳກັດຈະຖືກນຳໃຊ້: ຊັບສິນ ແລະ ໜີ້ສິນທີ່ໄດ້ມາໃນລະຫວ່າງການແຕ່ງງານແມ່ນແບ່ງປັນກັນ, ໃນຂະນະທີ່ຊັບສິນກ່ອນແຕ່ງງານ, ຂອງຂວັນ ແລະ ມໍລະດົກຍັງຄົງເປັນສ່ວນຕົວ. ການແຕ່ງງານທີ່ຕົກລົງກ່ອນວັນທີດັ່ງກ່າວຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ຊຸມຊົນຊັບສິນທົ່ວໄປແບບເກົ່າ, ເຊິ່ງເກືອບທຸກຢ່າງແມ່ນແບ່ງປັນກັນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າເງື່ອນໄຂກ່ອນແຕ່ງງານໄດ້ຖືກຕົກລົງກັນຕໍ່ໜ້າທະນາຍຄວາມກົດໝາຍແພ່ງ. ເງື່ອນໄຂກ່ອນແຕ່ງງານຍັງສາມາດເຂົ້າສູ່ ຫຼື ແກ້ໄຂໄດ້ໃນລະຫວ່າງການແຕ່ງງານ, ແລະ ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຂຶ້ນກັບວ່າຂໍ້ກຳນົດການຕົກລົງໃດໆໃນນັ້ນໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ຕົວຈິງໃນໄລຍະຫຼາຍປີທີ່ຜ່ານມາ; ໃນກໍລະນີທີ່ບໍ່ເຄີຍມີການປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດການຕົກລົງເປັນໄລຍະ, ຄວາມຮັ່ງມີທີ່ສະສົມໄວ້ອາດຈະຍັງຕ້ອງຖືກແບ່ງປັນຄືກັບວ່າຊຸມຊົນເຄີຍມີຢູ່. ທຸລະກິດ, ການຖືຫຸ້ນ ແລະ ໜີ້ສິນແຕ່ລະອັນຍົກຄຳຖາມຂອງຕົນເອງກ່ຽວກັບການປະເມີນມູນຄ່າ ແລະ ການຈັດສັນ. ສຳລັບຄູ່ຮັກສາກົນ, ລະບຽບ 2016/1103 ກຳນົດກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊັບສິນແຕ່ງງານທີ່ໃຊ້ໄດ້ສຳລັບການແຕ່ງງານທີ່ຕົກລົງກັນໃນວັນທີ 29 ມັງກອນ 2019 ຫຼືຫຼັງຈາກນັ້ນໃນບັນດາປະເທດສະມາຊິກ EU ທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນນັ້ນ; ສຳລັບການແຕ່ງງານກ່ອນໜ້ານີ້, ກົດລະບຽບຂໍ້ຂັດແຍ່ງເກົ່າ ຫຼື ການເລືອກກົດໝາຍທີ່ເຮັດໃນເວລານັ້ນອາດຈະຄວບຄຸມຕຳແໜ່ງດັ່ງກ່າວ.
ເງິນບຳນານຜູ້ສູງອາຍຸທີ່ໄດ້ຮັບໃນລະຫວ່າງການແຕ່ງງານໂດຍຫຼັກການແລ້ວແມ່ນເທົ່າທຽມກັນ, ໂດຍຄູ່ສົມລົດແຕ່ລະຄົນມີສິດໄດ້ຮັບເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງສະສົມໄວ້ໃນໄລຍະເວລານັ້ນ. ເງິນບຳນານທີ່ໄດ້ຮັບກ່ອນການແຕ່ງງານແມ່ນຢູ່ນອກເໜືອຈາກເງື່ອນໄຂນີ້, ແລະ ເງິນບຳນານຂອງຜູ້ລອດຊີວິດຈະຖືກຈັດການແຍກຕ່າງຫາກເປັນເງິນບຳນານຂອງຄູ່ສົມລົດພິເສດ. ຄູ່ສົມລົດອາດຈະຕົກລົງກັນໃນຂໍ້ຕົກລົງທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນເງື່ອນໄຂກ່ອນແຕ່ງງານ ຫຼື ຂໍ້ຕົກລົງການຕົກລົງ. ການແຈ້ງໃຫ້ຜູ້ບໍລິຫານເງິນບຳນານຊາບພາຍໃນສອງປີຫຼັງຈາກການຢ່າຮ້າງຊ່ວຍໃຫ້ແຕ່ລະຝ່າຍໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຂອງເຂົາເຈົ້າໂດຍກົງຈາກກອງທຶນ; ຖ້າພາດໄລຍະເວລານັ້ນ, ສິດນັ້ນເອງຈະບໍ່ສູນເສຍໄປ ແຕ່ຕ້ອງໄດ້ຕົກລົງກັນລະຫວ່າງອະດີດຄູ່ສົມລົດແທນ, ເຊິ່ງມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍ.
ຄູ່ ສົມລົດອາດຈະຖືກຮຽກຮ້ອງຄ່າລ້ຽງດູ ໂດຍຄູ່ສົມລົດໂດຍບໍ່ມີວິທີການຂອງຕົນເອງພຽງພໍ. ສຳລັບການດຳເນີນຄະດີທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 1 ມັງກອນ 2020 ຫຼືຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໄລຍະເວລາມາດຕະຖານແມ່ນເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງໄລຍະເວລາການແຕ່ງງານໂດຍສູງສຸດຫ້າປີ, ແຕ່ຂໍ້ຍົກເວັ້ນແມ່ນສຳຄັນ. ໃນກໍລະນີທີ່ການແຕ່ງງານມີໄລຍະເວລາຫຼາຍກວ່າສິບຫ້າປີ ແລະຜູ້ຮັບຈະຮອດອາຍຸບຳນານຂອງລັດພາຍໃນສິບປີ, ຄ່າລ້ຽງດູສາມາດດຳເນີນໄປຈົນກວ່າຈະຮອດອາຍຸນັ້ນ. ໃນກໍລະນີທີ່ຄົວເຮືອນມີລູກອາຍຸຕ່ຳກວ່າສິບສອງປີ, ມັນສາມາດດຳເນີນໄປຈົນກວ່າລູກນ້ອຍຈະມີອາຍຸສິບສອງປີ. ກົດລະບຽບຊົ່ວຄາວຈະນຳໃຊ້ກັບຜູ້ຮັບທີ່ເກີດໃນວັນທີ 1 ມັງກອນ 1970 ຫຼືກ່ອນໜ້ານັ້ນ ເຊິ່ງການແຕ່ງງານມີໄລຍະເວລາຫຼາຍກວ່າສິບຫ້າປີ. ດັ່ງນັ້ນ, ລະບອບໃດທີ່ໃຊ້ໄດ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບວັນທີຍື່ນເອກະສານ, ໄລຍະເວລາຂອງການແຕ່ງງານ ແລະອາຍຸຂອງຄູ່ສົມລົດ ແລະລູກ. ຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດແມ່ນຫັກອອກໄດ້ສຳລັບຜູ້ຈ່າຍ ແລະເສຍພາສີເປັນລາຍໄດ້ໃນມືຂອງຜູ້ຮັບ.
ຄ່າລ້ຽງດູເດັກ ແມ່ນຄິດໄລ່ຕາມແນວທາງຂອງ Expertgroep Alimentatienormen, ເຊິ່ງມັກຈະເອີ້ນວ່າມາດຕະຖານ Trema, ເຊິ່ງຊັ່ງນໍ້າໜັກຄວາມຕ້ອງການຂອງເດັກທຽບກັບຄວາມສາມາດໃນການຈ່າຍຂອງພໍ່ແມ່ແຕ່ລະຄົນ ແລະ ອະນຸຍາດໃຫ້ມີສ່ວນແບ່ງຂອງການດູແລທີ່ພໍ່ແມ່ແຕ່ລະຄົນໃຫ້ຕົວຈິງ. ພັນທະດັ່ງກ່າວມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຈົນກວ່າເດັກຈະມີອາຍຸສິບແປດປີ ແລະ ສືບຕໍ່ເປັນພັນທະທີ່ຈະປະກອບສ່ວນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳລົງຊີວິດ ແລະ ການສຶກສາຈົນຮອດອາຍຸຊາວເອັດປີ, ເຊິ່ງໃນຈຸດນັ້ນມັນເປັນໜີ້ຜູ້ໃຫຍ່ໄວໜຸ່ມໂດຍກົງ. ຄ່າລ້ຽງດູເດັກບໍ່ສາມາດຫັກອອກໄດ້ສຳລັບຜູ້ຈ່າຍ ແລະ ບໍ່ເກັບພາສີໃນມືຂອງຜູ້ຮັບ.
ເຮືອນຄອບຄົວ ແລະ ເງິນກູ້ຈຳນອງ
ເຮືອນຄອບຄົວ ມັກ ຈະກຳນົດຈັງຫວະຂອງການຢ່າຮ້າງທັງໝົດ. ຄູ່ສົມລົດທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນອາດຈະຮຽກຮ້ອງການນຳໃຊ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເປັນເວລາຫົກເດືອນຫຼັງຈາກການຢ່າຮ້າງໄດ້ລົງທະບຽນແລ້ວ, ແຕ່ນັ້ນແມ່ນສິດໃນການນຳໃຊ້ຊົ່ວຄາວ ແລະ ບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ. ຖ້າຊັບສິນເປັນເຈົ້າຂອງຮ່ວມກັນ, ມັນຕ້ອງຖືກຂາຍ ຫຼື ຍຶດຄອງໂດຍຄູ່ສົມລົດຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ, ແລະ ບ່ອນທີ່ເຮືອນຖືກເຊົ່າ, ຄູ່ສົມລົດຄົນໜຶ່ງສາມາດຂໍໃຫ້ສານຈັດສັນການເຊົ່າ. ການຍຶດຊັບສິນຂຶ້ນກັບຜູ້ໃຫ້ກູ້ຢືມເງິນທີ່ຕົກລົງທີ່ຈະປ່ອຍຕົວຄູ່ສົມລົດອີກຄົນໜຶ່ງຈາກຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຫຼາຍຢ່າງ. ສານສາມາດຕັດສິນວ່າໃຜອາດຈະໃຊ້ເຮືອນ ແລະ ວິທີການແບ່ງປັນຊັບສິນ, ແຕ່ມັນບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຫ້ທະນາຄານອະນຸມັດການປ່ອຍຕົວນັ້ນ; ນັ້ນຍັງຄົງເປັນການຕັດສິນໃຈຂອງຜູ້ໃຫ້ກູ້ຢືມ ແລະ ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນອີງໃສ່ລາຍໄດ້. ຄຽງຄູ່ກັບສິ່ງນີ້, ຄຳຖາມທີ່ວ່າໃຜຮັບຜິດຊອບດອກເບ້ຍເງິນກູ້ໃນຂະນະທີ່ການດຳເນີນຄະດີດຳເນີນໄປ, ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນບ່ອນທີ່ມີຄວາມສະເໝີພາບທາງບວກ ຫຼື ທາງລົບ, ແລະ ຜົນສະທ້ອນທາງພາສີຂອງວິທີແກ້ໄຂທີ່ເລືອກແມ່ນຫຍັງ.
ການຢ່າຮ້າງໃຊ້ເວລາດົນປານໃດ ແລະ ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເທົ່າໃດ
ຄຳຮ້ອງຮ່ວມທີ່ບໍ່ມີການໂຕ້ແຍ້ງພ້ອມດ້ວຍຂໍ້ຕົກລົງການຕົກລົງທີ່ສຳເລັດແລ້ວສາມາດຈັດການໄດ້ພາຍໃນເວລາບໍ່ເທົ່າໃດອາທິດເມື່ອເອກະສານເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ, ແລະຂະບວນການຕັ້ງແຕ່ການພົບປະກັນຄັ້ງທຳອິດຈົນເຖິງການລົງທະບຽນມັກຈະສຳເລັດພາຍໃນສອງຫາສາມເດືອນ. ການຢ່າຮ້າງທີ່ມີການໂຕ້ແຍ້ງກັນແມ່ນການປະຕິບັດທີ່ແຕກຕ່າງກັນທັງໝົດ: ຫົກເດືອນຫາໜຶ່ງປີແມ່ນເປັນເລື່ອງທຳມະດາ, ແລະກໍລະນີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປະເມີນມູນຄ່າທາງທຸລະກິດ, ຊັບສິນຂ້າມຊາຍແດນ ຫຼື ຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບລູກສາມາດໃຊ້ເວລາດົນກວ່າຫຼາຍ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຕົວຊີ້ບອກທີ່ໄດ້ມາຈາກການປະຕິບັດແທນທີ່ຈະເປັນໄລຍະເວລາຕາມກົດໝາຍ, ແລະ ການເປີດເຜີຍທາງດ້ານການເງິນ, ການປະເມີນມູນຄ່າ, ການບໍລິການຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ຫຼັກຖານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ ຫຼື ຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບລູກສາມາດຍືດເວລາອອກໄປໄດ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ພວກເຮົາເບິ່ງໄລຍະເວລາຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບ ໄລຍະເວລາຂອງການຢ່າຮ້າງ.
ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍແມ່ນປະຕິບັດຕາມເຫດຜົນດຽວກັນ. ການຢ່າຮ້າງຮ່ວມກັນທີ່ດຳເນີນການຜ່ານທະນາຍຄວາມຄົນໜຶ່ງ ຫຼື ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍມີຄ່າທຳນຽມດຽວ ແລະ ຄ່າທຳນຽມສານດຽວ, ໃນຂະນະທີ່ຄະດີທີ່ມີການໂຕ້ຖຽງກັນຈະສ້າງຄ່າທຳນຽມທະນາຍຄວາມສອງຊຸດ ແລະ ຖ້າຕ້ອງການການປະເມີນມູນຄ່າ ຫຼື ບົດລາຍງານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ຈະມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເພີ່ມເຕີມຢູ່ເທິງສຸດ. ຕົວເລກຂ້າງລຸ່ມນີ້ແມ່ນຂອບເຂດທີ່ຊີ້ບອກແທນທີ່ຈະເປັນການອ້າງອີງ, ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຕົວຈິງຂອງການຢ່າຮ້າງສະເພາະໃດໜຶ່ງແມ່ນຂຶ້ນກັບວ່າມີການໂຕ້ຖຽງກັນຫຼາຍປານໃດ.
| ລາຍການ | ການຊີ້ບອກ |
|---|---|
| ອັດຕາຄ່າແຮງງານຕໍ່ຊົ່ວໂມງຂອງທະນາຍຄວາມ | ແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມບໍລິສັດ ແລະ ອາຍຸການໃຊ້ງານ, ບວກກັບພາສີມູນຄ່າເພີ່ມ 21% |
| ຄ່າທຳນຽມສານ (Griffierecht) | ກຳນົດໂດຍລັດຖະບານ ແລະ ຈັດດັດສະນີປະຈຳປີ; ອັດຕາທີ່ຫຼຸດລົງຈະນຳໃຊ້ກັບຜູ້ທີ່ມີລາຍໄດ້ຕໍ່າ |
| ການບໍລິການໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດ, ຄຳຮ້ອງຟ້ອງຝ່າຍດຽວ | ອັດຕາຄ່າທຳນຽມຕາມກົດໝາຍຄົງທີ່, ຖືກຈັດດັດສະນີປະຈຳປີ |
| ການຢ່າຮ້າງຮ່ວມກັນໂດຍບໍ່ມີການໂຕ້ຖຽງ | ຊຸດຄ່າທຳນຽມດຽວ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ມີລາຄາຖືກທີ່ສຸດ |
| ການຢ່າຮ້າງທີ່ມີການໂຕ້ຖຽງກັນ | ສູງກວ່າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ມີຄ່າທຳນຽມສອງຊຸດ ແລະ ອາດມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານ |
| ການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດຫມາຍສະຫນັບສະຫນູນ | ມີໃຫ້ສຳລັບຜູ້ທີ່ມີລາຍໄດ້ຕໍ່າຜ່ານຄະນະກຳມະການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍ, ໂດຍຂຶ້ນກັບການປະກອບສ່ວນທີ່ໄດ້ຮັບການທົດສອບວິທີການ |
ຄ່າທຳນຽມສານ ແລະ ອັດຕາຄ່າທຳນຽມເຈົ້າໜ້າທີ່ຕັດສິນໃນປະຈຸບັນແມ່ນໄດ້ປະກາດໂດຍອົງການຕຸລາການ ແລະ ລັດຖະບານ ແລະ ມີການປ່ຽນແປງໃນແຕ່ລະປີ, ສະນັ້ນມັນຈຶ່ງຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະກວດສອບອັດຕາທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້ໃນເວລາທີ່ຍື່ນເອກະສານ.
ການຢ່າຮ້າງໃນປະເທດເນເທີແລນສຳລັບຄົນຕ່າງປະເທດ ແລະ ຄົນຕ່າງປະເທດ
ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງການຢ່າຮ້າງທີ່ດຳເນີນການໃນປະເທດເນເທີແລນກ່ຽວຂ້ອງກັບຄູ່ສົມລົດທີ່ບໍ່ແມ່ນຄົນໂຮນລັງຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງຄົນ, ແລະກໍລະນີເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ເກີດຄຳຖາມວ່າການຢ່າຮ້າງພາຍໃນປະເທດຢ່າງດຽວບໍ່ໄດ້ເປັນແບບນັ້ນ. ການຢ່າຮ້າງທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກສານໂຮນລັງມັກຈະຖືກຮັບຮູ້ໃນບັນດາປະເທດສະມາຊິກ EU ອື່ນໆໂດຍບໍ່ມີພິທີການເພີ່ມເຕີມ. ການຮັບຮູ້ຢູ່ບ່ອນອື່ນແມ່ນຄວບຄຸມໂດຍກົດໝາຍຂອງປະເທດທີ່ມັນຖືກຮ້ອງຂໍ ແລະອາດຈະຕ້ອງການຂັ້ນຕອນແຍກຕ່າງຫາກຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການຮັບຮອງຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ ຫຼື apostille ແລະການແປພາສາສາບານ. ສິ່ງດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບການແຕ່ງງານທີ່ສິ້ນສຸດລົງຢູ່ຕ່າງປະເທດ: ສິ່ງທີ່ສານໂຮນລັງຕ້ອງການໂດຍຜ່ານໃບຢັ້ງຢືນ, ການຮັບຮອງຄວາມຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ ແລະການແປພາສາແມ່ນຂຶ້ນກັບປະເທດຕົ້ນກຳເນີດ ແລະເອກະສານເອງ. ການຢ່າຮ້າງທີ່ປະກາດຢູ່ຕ່າງປະເທດສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າສານຕ່າງປະເທດມີສິດອຳນາດໃນເຫດຜົນທີ່ກົດໝາຍສາກົນເອກະຊົນຂອງໂຮນລັງຍອມຮັບ ແລະຂັ້ນຕອນດັ່ງກ່າວຕອບສະໜອງມາດຕະຖານພື້ນຖານຂອງຄວາມຍຸຕິທຳ.
ການຢ່າຮ້າງອາດຈະສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ໃບອະນຸຍາດທີ່ຢູ່ອາໄສທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ອາໄສຢູ່ກັບຄູ່ນອນ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນຫຼືບໍ່, ແລະຜົນໄດ້ຮັບຈະເປັນແນວໃດ, ແມ່ນຂຶ້ນກັບປະເພດໃບອະນຸຍາດ, ໄລຍະເວລາຂອງການຢູ່ອາໄສຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ ແລະ ສະພາບການຂອງແຕ່ລະບຸກຄົນ; ໃບອະນຸຍາດເອກະລາດອາດຈະມີໃຫ້ຫຼັງຈາກໄລຍະເວລາທີ່ພຽງພໍ, ແລະ ກົດລະບຽບແຍກຕ່າງຫາກຈະຖືກນຳໃຊ້ໃນສະຖານະການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມຮຸນແຮງໃນຄອບຄົວ. ເນື່ອງຈາກຜົນສະທ້ອນເຫຼົ່ານີ້ສາມາດຕິດຕາມມາໄດ້ໄວເມື່ອການຢ່າຮ້າງໄດ້ຖືກລົງທະບຽນແລ້ວ, ສະຖານະການດັ່ງກ່າວຄວນໄດ້ຮັບການກວດສອບກ່ອນທີ່ຈະຍື່ນຄຳຮ້ອງແທນທີ່ຈະເປັນຫຼັງຈາກນັ້ນ.
ໃນກໍລະນີທີ່ມີເດັກນ້ອຍເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງ ແລະ ພໍ່ແມ່ຄົນໃດຄົນໜຶ່ງຕ້ອງການຍ້າຍໄປຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມຈາກຜູ້ມີສິດອຳນາດຂອງພໍ່ແມ່ອີກຄົນໜຶ່ງ ຫຼື ທົດແທນການຍິນຍອມຈາກສານ. ການພາເດັກຂ້າມຊາຍແດນໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມດັ່ງກ່າວອາດເປັນການລັກພາຕົວເດັກໄປຕ່າງປະເທດ, ເຊິ່ງນຳມາເຊິ່ງຂັ້ນຕອນຮີບດ່ວນຂອງມັນເອງ ແລະ ຄວນຫຼີກລ່ຽງໃນທຸກກໍລະນີ.
ການໄກ່ເກ່ຍ, ການຢ່າຮ້າງຮ່ວມກັນ ແລະ ການແຍກຕົວອອກຈາກຕຽງ ແລະ ກະດານ
ບໍ່ແມ່ນທຸກໆການຢ່າຮ້າງຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັນ. ການໄກ່ເກ່ຍຊ່ວຍໃຫ້ຄູ່ສົມລົດທັງສອງສາມາດເຈລະຈາເງື່ອນໄຂກັບຜູ້ຊ່ຽວຊານທີ່ເປັນກາງ ແລະ ຈາກນັ້ນຍື່ນເອກະສານຮ່ວມກັນ, ເຊິ່ງໄວກວ່າ ແລະ ລາຄາຖືກກວ່າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ; ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍອຳນວຍຄວາມສະດວກໃນການເຈລະຈາແທນທີ່ຈະໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງກ່ຽວກັບສິດທິຂອງເຂົາເຈົ້າ, ສະນັ້ນຜົນໄດ້ຮັບຄວນໄດ້ຮັບການທົບທວນຄືນທາງກົດໝາຍກ່ອນທີ່ຈະເຊັນ. ການຢ່າຮ້າງຮ່ວມກັນໃຊ້ວິທີການທີ່ຄ້າຍຄືກັນກັບທີ່ແຕ່ລະຝ່າຍໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳແຍກຕ່າງຫາກຕະຫຼອດ, ແລະ ບາງຄັ້ງກໍ່ມີຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານການເງິນ ຫຼື ຄູຝຶກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ໃນກໍລະນີທີ່ຄູ່ຮັກຕ້ອງການແຍກກັນແຕ່ບໍ່ຕ້ອງການຍຸບເລີກການແຕ່ງງານ, ດ້ວຍເຫດຜົນທາງສາສະໜາ ຫຼື ການເງິນ, ການແຍກຕົວອອກຈາກຕຽງ ແລະ ອາຫານການກິນແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ເປັນທາງການທີ່ເຮັດໃຫ້ການແຕ່ງງານຍັງຄົງຢູ່.
ການຍຸບເລີກຫຸ້ນສ່ວນທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນ
ການຮ່ວມມືທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນແລ້ວບໍ່ໄດ້ຖືກຍຸບເລີກໃນລັກສະນະດຽວກັນກັບການແຕ່ງງານ. ໃນກໍລະນີທີ່ຄູ່ຮ່ວມຊີວິດທັງສອງຕົກລົງເຫັນດີກ່ຽວກັບຜົນສະທ້ອນທັງໝົດ ແລະ ບໍ່ມີລູກທີ່ຍັງບໍ່ທັນบรรลุนิติภาวะຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດຮ່ວມກັນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ການຮ່ວມມືສາມາດສິ້ນສຸດລົງໄດ້ໂດຍຂໍ້ຕົກລົງເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ລົງນາມໂດຍຄູ່ຮ່ວມຊີວິດທັງສອງ ແລະ ລົງນາມໂດຍທະນາຍຄວາມ ຫຼື ນາຍທະບຽນກົດໝາຍແພ່ງ, ເຊິ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນໄດ້ລົງທະບຽນກັບເທດສະບານ. ບໍ່ມີສານໃດເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງ. ໃນກໍລະນີທີ່ມີລູກທີ່ຍັງບໍ່ທັນบรรลุนิติภาวะ, ຫຼື ບ່ອນທີ່ຄູ່ຮ່ວມຊີວິດບໍ່ສາມາດຕົກລົງກັນໄດ້, ຂັ້ນຕອນດັ່ງກ່າວຈະດຳເນີນຜ່ານສານໃນລັກສະນະດຽວກັນກັບການຢ່າຮ້າງ. ໃນແງ່ຂອງການຮັກສາ, ການແບ່ງປັນຊັບສິນ ແລະ ການສະເໝີພາບດ້ານເງິນບຳນານ, ຄູ່ຮ່ວມຊີວິດທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນແລ້ວຈະຖືກປະຕິບັດໃນລັກສະນະດຽວກັນກັບຄູ່ສົມລົດ.
ຄໍາຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆ
ຂ້ອຍສາມາດຢ່າຮ້າງໃນປະເທດເນເທີແລນໂດຍບໍ່ມີທະນາຍຄວາມໄດ້ບໍ?
ບໍ່. ຄຳຮ້ອງຕ້ອງໄດ້ຮັບການລົງນາມ ແລະ ຍື່ນໂດຍທະນາຍຄວາມທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ປະຕິບັດວຽກຢູ່ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ແລະ ສິ່ງນີ້ໃຊ້ໄດ້ເຖິງແມ່ນວ່າຄູ່ສົມລົດທັງສອງຈະຕົກລົງເຫັນດີໃນທຸກຢ່າງ. ໃນຂັ້ນຕອນຮ່ວມກັນ ທະນາຍຄວາມຄົນດຽວສາມາດເຮັດໜ້າທີ່ແທນທ່ານທັງສອງໄດ້, ເຊິ່ງຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ.
ຂ້ອຍຕ້ອງໄດ້ແຍກກັນກ່ອນທີ່ຂ້ອຍຈະສາມາດຍື່ນເອກະສານໄດ້ບໍ?
ບໍ່ແມ່ນ. ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງບໍ່ໄດ້ກຳນົດໄລຍະເວລາຂອງການແຍກກັນ ແລະ ບໍ່ມີໄລຍະເວລາຂັ້ນຕ່ຳຂອງການແຕ່ງງານກ່ອນທີ່ຈະສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງຂໍຢ່າຮ້າງໄດ້.
ມັນສຳຄັນບໍ່ວ່າພວກເຮົາຈະຍື່ນເອກະສານກ່ອນ?
ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງກົດໝາຍການຢ່າຮ້າງຂອງໂຮນລັງ, ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີຄວາມຜິດທີ່ຈະພິສູດ ແລະ ບໍ່ມີຜົນປະໂຫຍດໃດໆທີ່ຕິດພັນກັບການເປັນຜູ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງ. ມັນສາມາດມີຄວາມສຳຄັນໃນຄະດີສາກົນ, ບ່ອນທີ່ສານຕັດສິນຄັ້ງທຳອິດອາດຈະກຳນົດວ່າສານຂອງປະເທດໃດຈະພິຈາລະນາຄະດີ ແລະ ກົດໝາຍໃດທີ່ນຳໃຊ້.
ຂ້ອຍສາມາດຢ່າຮ້າງໃນປະເທດເນເທີແລນໄດ້ບໍຖ້າພວກເຮົາແຕ່ງງານຢູ່ຕ່າງປະເທດ?
ແມ່ນແລ້ວ, ຖ້າວ່າສານໂຮນລັງມີສິດອຳນາດຕັດສິນ, ເຊິ່ງປົກກະຕິແລ້ວຈະປະຕິບັດຕາມຈາກທີ່ຢູ່ອາໄສປົກກະຕິ ຫຼື ຈາກສັນຊາດຂອງຄູ່ສົມລົດທັງສອງ. ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວທ່ານຈະຕ້ອງການໃບຢັ້ງຢືນການແຕ່ງງານຕ່າງປະເທດ, ທີ່ຖືກກົດໝາຍ ຫຼື ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງຕາມຄວາມຕ້ອງການສຳລັບປະເທດທີ່ອອກເອກະສານ, ພ້ອມກັບຄຳແປທີ່ສາບານ.
echtscheidingsconvenant ແມ່ນຫຍັງແທ້?
ມັນແມ່ນສັນຍາເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ຄູ່ສົມລົດບັນທຶກຜົນສະທ້ອນຂອງການຢ່າຮ້າງ: ການແບ່ງປັນຊັບສິນ ແລະ ໜີ້ສິນ, ຄ່າລ້ຽງດູໃດໆ, ການປະຕິບັດເງິນບຳນານ ແລະ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບເຮືອນ. ມັນໄດ້ຖືກເຊັນໂດຍທັງສອງຝ່າຍ ແລະ ຍື່ນພ້ອມກັບຄຳຮ້ອງຮ່ວມກັນ, ແລະ ເງື່ອນໄຂທີ່ສານຮັບຮອງເອົາໃນຄຳຕັດສິນຂອງຕົນສາມາດຖືກບັງຄັບໃຊ້ໃນລັກສະນະດຽວກັນກັບຄຳຕັດສິນນັ້ນເອງ.
ການບຳລຸງຮັກສາສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ໃນພາຍຫຼັງບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ. ໃນກໍລະນີທີ່ສະຖານະການມີການປ່ຽນແປງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ການສູນເສຍວຽກເຮັດງານທຳ ຫຼື ການປ່ຽນແປງສະຖານະການຂອງຜູ້ຮັບ, ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງສາມາດຂໍໃຫ້ສານປ່ຽນແປງຈຳນວນເງິນໄດ້. ຂໍ້ຕົກລົງຍັງສາມາດຍົກເວັ້ນ ຫຼື ຈຳກັດຄວາມເປັນໄປໄດ້ດັ່ງກ່າວໄດ້, ສະນັ້ນມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະກວດສອບສິ່ງທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນ.
ການໄດ້ຮັບຄໍາແນະນໍາໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມ
ການຕັດສິນໃຈທີ່ມີນ້ຳໜັກທາງດ້ານການເງິນຫຼາຍທີ່ສຸດໃນການຢ່າຮ້າງມັກຈະເຮັດໃນອາທິດທຳອິດ, ກ່ອນທີ່ຈະມີການຍື່ນເອກະສານໃດໆ: ວ່າຈະດຳເນີນການຮ່ວມກັນ ຫຼື ຝ່າຍດຽວ, ຈະເຮັດແນວໃດກ່ຽວກັບເຮືອນ, ຈຳເປັນຕ້ອງມີມາດຕະການຊົ່ວຄາວຫຼືບໍ່, ແລະ ຈະເຊັນຫຍັງ. ຄຳແນະນຳໃນຂັ້ນຕອນນັ້ນແມ່ນມີປະໂຫຍດຫຼາຍກວ່າຄຳແນະນຳຫຼັງຈາກໄດ້ບັນລຸຂໍ້ຕົກລົງແລ້ວ. Law & More ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາກ່ຽວກັບການຢ່າຮ້າງ, ການດູແລ, ການຈັດການລ້ຽງດູລູກ ແລະ ການແບ່ງປັນຊັບສິນ, ລວມທັງກໍລະນີທີ່ມີອົງປະກອບສາກົນ, ແລະເຮັດວຽກເປັນພາສາດັດ ແລະ ພາສາອັງກິດໃນບັນດາພາສາອື່ນໆ.
ບົດຄວາມນີ້ກຳນົດຂໍ້ມູນທົ່ວໄປກ່ຽວກັບການດຳເນີນຄະດີຢ່າຮ້າງໃນປະເທດເນເທີແລນ. ຂອບເວລາ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ແລະ ຜົນສະທ້ອນທາງກົດໝາຍແມ່ນຂຶ້ນກັບຂໍ້ເທັດຈິງຂອງແຕ່ລະກໍລະນີ ແລະ ສານ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ແລະ ກົດລະບຽບທີ່ສະຫຼຸບຢູ່ນີ້ອາດມີການປ່ຽນແປງ. ບໍ່ຄວນສົມມຸດວ່າຄຳອະທິບາຍທົ່ວໄປຈະຖືກນຳໃຊ້ໂດຍອັດຕະໂນມັດກັບສະຖານະການສະເພາະໃດໜຶ່ງ, ໂດຍສະເພາະບ່ອນທີ່ມີເດັກນ້ອຍ, ທຸລະກິດ, ເງິນບຳນານ, ອະສັງຫາລິມະສັບ, ອົງປະກອບສາກົນ ຫຼື ໃບອະນຸຍາດທີ່ຢູ່ອາໄສ, ແລະ ມັນບໍ່ແມ່ນການທົດແທນຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງຂອງກໍລະນີຂອງທ່ານເອງ.
