ຜູ້ປະກອບການທີ່ຂາຍຜະລິດຕະພັນຫລືໃຫ້ບໍລິການມັກຈະໃຊ້ເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປເພື່ອຄວບຄຸມຄວາມ ສຳ ພັນກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຜະລິດຕະພັນຫລືການບໍລິການ. ເມື່ອຜູ້ຮັບເປັນຜູ້ບໍລິໂພກ, ລາວມັກການປົກປ້ອງຜູ້ບໍລິໂພກ. ການປົກປ້ອງຜູ້ບໍລິໂພກຖືກສ້າງຂື້ນເພື່ອປົກປ້ອງຜູ້ບໍລິໂພກທີ່ອ່ອນແອກັບຜູ້ປະກອບການທີ່ເຂັ້ມແຂງ. ເພື່ອ ກຳ ນົດວ່າຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກການປົກປ້ອງຜູ້ບໍລິໂພກ, ມັນ ຈຳ ເປັນ ທຳ ອິດທີ່ຕ້ອງ ກຳ ນົດວ່າຜູ້ບໍລິໂພກແມ່ນຫຍັງ. ຜູ້ບໍລິໂພກແມ່ນບຸກຄົນ ທຳ ມະຊາດທີ່ບໍ່ປະຕິບັດອາຊີບຫລືທຸລະກິດທີ່ບໍ່ເສຍຄ່າຫລືເປັນຄົນ ທຳ ມະຊາດທີ່ປະຕິບັດພາຍນອກທຸລະກິດຫລືກິດຈະ ກຳ ທີ່ເປັນມືອາຊີບ. ໂດຍຫຍໍ້, ຜູ້ບໍລິໂພກແມ່ນບາງຄົນທີ່ຊື້ຜະລິດຕະພັນຫຼືບໍລິການເພື່ອຈຸດປະສົງທີ່ບໍ່ແມ່ນການຄ້າ, ເພື່ອເປັນສ່ວນຕົວ.
ການປົກປ້ອງຜູ້ບໍລິໂພກ
ການປົກປ້ອງຜູ້ບໍລິໂພກກ່ຽວກັບເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປໝາຍຄວາມວ່າຜູ້ປະກອບການບໍ່ສາມາດລວມເອົາທຸກຢ່າງໄວ້ໃນເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້ງ່າຍໆ. ຖ້າຂໍ້ກຳນົດໃດໜຶ່ງມີພາລະໜັກເກີນໄປ, ຂໍ້ກຳນົດນີ້ຈະບໍ່ນຳໃຊ້ກັບຜູ້ບໍລິໂພກ. ໃນປະ ມວນກົດໝາຍ ແພ່ງ ຂອງໂຮນລັງ , ບັນຊີລາຍຊື່ສີດຳ ແລະ ສີເທົາຖືກລວມເຂົ້າ. ບັນຊີລາຍຊື່ສີດຳປະກອບດ້ວຍຂໍ້ກຳນົດທີ່ຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນພາລະໜັກເກີນໄປສະເໝີ, ບັນຊີລາຍຊື່ສີເທົາປະກອບດ້ວຍຂໍ້ກຳນົດທີ່ປົກກະຕິແລ້ວ (ສົມມຸດວ່າ) ເປັນພາລະໜັກເກີນໄປ. ໃນກໍລະນີຂອງຂໍ້ກຳນົດຈາກບັນຊີລາຍຊື່ສີເທົາ, ບໍລິສັດຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຂໍ້ກຳນົດນີ້ສົມເຫດສົມຜົນ. ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະຖືກແນະນຳໃຫ້ອ່ານເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຢ່າງລະມັດລະວັງສະເໝີ, ຜູ້ບໍລິໂພກຍັງໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຈາກຂໍ້ກຳນົດທີ່ບໍ່ສົມເຫດສົມຜົນໂດຍ ກົດໝາຍ ຂອງໂຮນລັງ.
