ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳຕັດສິນແລ້ວ. ສານໄດ້ຕັດສິນຄຳຮ້ອງຟ້ອງຂອງທ່ານ ແລະ ຝ່າຍກົງກັນຂ້າມໄດ້ຖືກສັ່ງໃຫ້ຈ່າຍເງິນ. ແຕ່ລູກໜີ້ບໍ່ໄດ້ຈ່າຍເງິນ. ຖ້າພວກເຂົາເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນ, ການຂາຍຊັບສິນດັ່ງກ່າວໂດຍບັງຄັບອາດເປັນເສັ້ນທາງໜຶ່ງທີ່ຈະເກັບເງິນຄຳຮ້ອງຟ້ອງຂອງທ່ານ. ນີ້ເອີ້ນວ່າການຂາຍແບບບັງຄັບ (executoriale verkoop). ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເສັ້ນທາງສູ່ການບັງຄັບໃຊ້ທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດແມ່ນຍາວນານ, ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງ ແລະ ບໍ່ແນ່ນອນ. ໃນບົດຄວາມນີ້, ພວກເຮົາຈະອະທິບາຍວ່າຂະບວນການດັ່ງກ່າວເຮັດວຽກແນວໃດ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ທ່ານ, ໃນຖານະເຈົ້າໜີ້, ຕ້ອງປະເຊີນກັບຄວາມສ່ຽງຕະຫຼອດເສັ້ນທາງ.
ຫົວຂໍ້ທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້: ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ
ການບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ຊັບສິນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍກຳມະສິດທີ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ (executoriale titel). ນີ້ແມ່ນເອກະສານທີ່ກົດໝາຍອະນຸຍາດໃຫ້ບັງຄັບໃຊ້ໄດ້. ກຳມະສິດທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດແມ່ນຄຳຕັດສິນຂອງສານ, ແຕ່ໃບຢັ້ງຢືນທະນາຍຄວາມ ຫຼື ຄຳສັ່ງຂອງສານກໍສາມາດໃຊ້ເປັນກຳມະສິດໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ຄຳຕັດສິນຕ້ອງໄດ້ຮັບການປະກາດໃຫ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຊົ່ວຄາວ, ຫຼື ໄລຍະເວລາສຳລັບການອຸທອນຕ້ອງໝົດອາຍຸແລ້ວ. ຖ້າບໍ່ມີກຳມະສິດທີ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ການບັງຄັບໃຊ້ກໍ່ບໍ່ສາມາດເລີ່ມຕົ້ນໄດ້.
ການບໍລິການ ແລະ ຄຳສັ່ງຊື້
ກ່ອນທີ່ຈະສາມາດຮຽກເກັບເງິນຍຶດຊັບສິນໃດໆໄດ້, ເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດຕ້ອງຍື່ນຄຳຕັດສິນຢ່າງເປັນທາງການຕໍ່ລູກໜີ້ - ນັ້ນຄື, ສົ່ງຄຳຕັດສິນຢ່າງເປັນທາງການ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດຈະອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ຈ່າຍ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 439 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (Rv), ລູກໜີ້ມີເວລາຢ່າງໜ້ອຍສອງມື້ເພື່ອຈ່າຍດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈ. ພຽງແຕ່ເມື່ອໄລຍະເວລານັ້ນໝົດອາຍຸໂດຍບໍ່ມີການຈ່າຍເທົ່ານັ້ນ, ການບັງຄັບໃຊ້ຕົວຈິງຈຶ່ງຈະເລີ່ມຕົ້ນໄດ້.
ຂັ້ນຕອນນີ້ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ພິທີການເທົ່ານັ້ນ. ຖ້າການບໍລິການມີຂໍ້ບົກຜ່ອງ ຫຼື ຄຳສັ່ງບໍ່ໄດ້ອອກຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ລູກໜີ້ສາມາດຄັດຄ້ານການບັງຄັບໃຊ້ໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ, ມັນຈຶ່ງເປັນສິ່ງຈຳເປັນທີ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດຕ້ອງປະຕິບັດວຽກງານຢ່າງລະອຽດຮອບຄອບ.
ເອກະສານແນບທາງປະຕິບັດກ່ຽວກັບຊັບສິນ
ຫຼັງຈາກໄລຍະເວລາການຊໍາລະໝົດອາຍຸແລ້ວ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ຈະເກັບເງິນຜູກມັດຊັບສິນ. ຜູກມັດນີ້ໄດ້ຖືກລົງທະບຽນຢູ່ໃນທະບຽນສາທາລະນະຂອງສຳນັກງານທະບຽນທີ່ດິນ (Kadaster) (ມາດຕາ 505 Rv). ນັບແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ, ຜູກມັດດັ່ງກ່າວຈະເຫັນໄດ້ໂດຍບຸກຄົນທີສາມ ແລະ ຊັບສິນດັ່ງກ່າວຈະຖືກຜູກມັດທາງກົດໝາຍ. ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ, ລູກໜີ້ບໍ່ສາມາດຂາຍຊັບສິນ ຫຼື ເປັນພາລະໃຫ້ມັນດ້ວຍສິດໃໝ່ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ຖ້າພວກເຂົາເຮັດແນວນັ້ນ, ຜູ້ຊື້ ຫຼື ຜູ້ຖືສິດຈຳກັດໃໝ່ຈະບໍ່ສາມາດອີງໃສ່ທຸລະກຳນັ້ນທຽບກັບເຈົ້າໜີ້ທີ່ຜູກມັດໄດ້.
ເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດຈະແຈ້ງໃຫ້ລູກໜີ້ ແລະ ຜູ້ຮັບຈຳນອງຊາບກ່ຽວກັບການຍຶດຊັບສິນ. ຜູ້ຈຳນອງມີສິດທີ່ຈະດຳເນີນການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍດ້ວຍຕົນເອງ - ຈະມີລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ໃນພາຍຫຼັງ.
ການປະມູນສາທາລະນະ
ກົດລະບຽບຫຼັກແມ່ນການຂາຍແບບປະຕິບັດແມ່ນເກີດຂຶ້ນຜ່ານການປະມູນສາທາລະນະ (ມາດຕາ 514 Rv et seq.). ການປະມູນແມ່ນຈັດຂຶ້ນໂດຍນາຍທະບຽນກົດໝາຍແພ່ງ, ຜູ້ທີ່ຍັງກຳນົດເງື່ອນໄຂການປະມູນ. ຊັບສິນຈະຖືກປະກາດລ່ວງໜ້າຜ່ານທະບຽນສາທາລະນະ ແລະ ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຜ່ານເວທີການປະມູນພິເສດ. ນາຍທະບຽນຈະຈັດການປະຊາສຳພັນ, ລວບລວມເອກະສານຂໍ້ມູນ ແລະ ດຳເນີນການປະມູນດ້ວຍຕົວມັນເອງ.
ໃນມື້ປະມູນ, ຜູ້ທີ່ສົນໃຈສາມາດປະມູນໄດ້. ຊັບສິນຈະຖືກມອບໃຫ້ຜູ້ປະມູນສູງສຸດ, ຫຼັງຈາກນັ້ນພະນັກງານຮັບຮອງຈະຮ່າງສັນຍາຊື້ຂາຍ. ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວລາຄາຊື້ຕ້ອງໄດ້ຈ່າຍພາຍໃນສອງສາມອາທິດ. ຫຼັງຈາກການຈ່າຍເງິນ, ການໂອນຈະເກີດຂຶ້ນໂດຍຜ່ານໃບຢັ້ງຢືນການຂາຍແບບບັງຄັບ, ເຊິ່ງໄດ້ລົງທະບຽນຢູ່ໃນສຳນັກງານທະບຽນທີ່ດິນເຊັ່ນກັນ.
ການຂາຍສ່ວນຕົວເປັນທາງເລືອກອື່ນ
ນອກເໜືອໄປຈາກການປະມູນສາທາລະນະ, ມາດຕາ 3:268(2) ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (BW) ຍັງສະເໜີຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການຂາຍສ່ວນຕົວ. ສິ່ງນີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການອະນຸຍາດຈາກຜູ້ພິພາກສາການບັນເທົາທຸກເບື້ອງຕົ້ນ, ເຊິ່ງຮ້ອງຂໍໂດຍລູກໜີ້ ຫຼື ຜູ້ຮັບຈຳນອງ - ບໍ່ແມ່ນໂດຍເຈົ້າໜີ້ທີ່ຕິດຄັດມາເອງ. ຜູ້ພິພາກສາອະນຸຍາດດັ່ງກ່າວຖ້າມັນເປັນໄປໄດ້ວ່າການຂາຍສ່ວນຕົວຈະໃຫ້ຜົນຕອບແທນສູງກວ່າການປະມູນ.
ໃນທາງປະຕິບັດເສັ້ນທາງນີ້ໄດ້ຖືກນຳໃຊ້ເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອເຈົ້າໜີ້ທັງໝົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເຫັນດີນຳ. ການຂາຍສ່ວນຕົວໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະດຳເນີນໄປຢ່າງລາບລື່ນກວ່າ, ໄດ້ລາຄາສູງກວ່າ ແລະ ປະຫຍັດຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການປະມູນ. ສຳລັບເຈົ້າໜີ້, ໃນຫຼາຍໆກໍລະນີ, ມັນເປັນສິ່ງທີ່ສົມເຫດສົມຜົນທີ່ຈະຄິດຢ່າງຈິງຈັງກ່ຽວກັບທາງເລືອກນີ້.
ຈະເປັນແນວໃດຖ້າລູກໜີ້ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າຂອງພຽງຜູ້ດຽວ?
ໃນທາງປະຕິບັດລູກໜີ້ມັກຈະບໍ່ແມ່ນເຈົ້າຂອງຊັບສິນແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ. ສະຖານະການທົ່ວໄປແມ່ນເຈົ້າຂອງຮ່ວມສອງຄົນທີ່ແຕ່ລະຄົນຖືຮຸ້ນເຄິ່ງໜຶ່ງເທົ່າໆກັນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ແບ່ງປັນ - ຕົວຢ່າງເຊັ່ນຄູ່ຮ່ວມງານທີ່ຊື້ເຮືອນຮ່ວມກັນ. ສິ່ງນີ້ມີຜົນກະທົບຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ການບັງຄັບໃຊ້.
ເຈົ້າໜີ້ທີ່ມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງກັບເຈົ້າຂອງຮ່ວມຄົນໜຶ່ງ ໂດຍຫຼັກການແລ້ວສາມາດເກັບພາສີຍຶດຊັບສິນ ແລະ ຂາຍສ່ວນແບ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ແບ່ງຂອງລູກໜີ້ຄົນນັ້ນໃນຊັບສິນເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຊັບສິນທັງໝົດ (ມາດຕາ 3:175 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ, BW). ສ່ວນແບ່ງຂອງເຈົ້າຂອງຮ່ວມຄົນອື່ນຕົກຢູ່ນອກຂອບເຂດຂອງການບັງຄັບໃຊ້, ເພາະວ່າບຸກຄົນນັ້ນບໍ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ໜີ້ສິນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເຈົ້າໜີ້ຈຶ່ງບໍ່ສາມາດປະມູນເຮືອນທັງໝົດໄດ້.
ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກແມ່ນວ່າຮຸ້ນເຄິ່ງໜຶ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ແບ່ງອອກແມ່ນຂາຍຍາກຫຼາຍ. ເກືອບບໍ່ມີຜູ້ຊື້ຄົນໃດເຕັມໃຈທີ່ຈະໄດ້ສ່ວນໄດ້ສ່ວນເສຍໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ກາຍເປັນເຈົ້າຂອງຮ່ວມກັບຄົນແປກໜ້າ, ພ້ອມດ້ວຍຄວາມສັບສົນທາງປະຕິບັດທັງໝົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ໃນການປະມູນສາທາລະນະ, ຮຸ້ນດັ່ງກ່າວ, ຖ້າມັນຂາຍໄດ້, ຈະໄດ້ຮັບພຽງແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງຂອງມູນຄ່າຕາມສັດສ່ວນຂອງມັນເທົ່ານັ້ນ.
ດ້ວຍເຫດຜົນດັ່ງກ່າວ, ເຈົ້າໜີ້ມັກຈະຕ້ອງການໃຫ້ຊຸມຊົນຖືກແບ່ງແຍກ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:180 BW, ເຈົ້າໜີ້ທີ່ໄດ້ຜູກມັດສ່ວນແບ່ງຂອງເຈົ້າຂອງຮ່ວມອາດຈະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການແບ່ງປັນຂອງຊຸມຊົນ (verdeling), ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຕໍ່ຕ້ານຄວາມປາດຖະໜາຂອງເຈົ້າຂອງຮ່ວມຄົນອື່ນ. ຜ່ານການແບ່ງປັນ, ຊັບສິນທັງໝົດສາມາດຂາຍໄດ້ ແລະ ລາຍໄດ້ສຸດທິຈະຖືກແບ່ງປັນລະຫວ່າງເຈົ້າຂອງຮ່ວມຕາມຮຸ້ນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເຈົ້າໜີ້ສາມາດໄດ້ຮັບເງິນຄືນຈາກສ່ວນຂອງລູກໜີ້, ໃນຂະນະທີ່ສ່ວນແບ່ງຂອງເຈົ້າຂອງຮ່ວມຄົນອື່ນຈະຖືກຈ່າຍໃຫ້ບຸກຄົນນັ້ນ ແລະ ຍັງຄົງຢູ່ນອກເໜືອຂອບເຂດຂອງເຈົ້າໜີ້.
ສະຖານະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນເກີດຂຶ້ນເມື່ອເຈົ້າຂອງຮ່ວມໄດ້ແຕ່ງງານກັນຢູ່ໃນຊຸມຊົນຊັບສິນ (gemeenschap van goederen) ແລະໜີ້ສິນດັ່ງກ່າວເປັນໜີ້ຂອງຊຸມຊົນ. ໃນກໍລະນີນັ້ນ, ຊຸມຊົນທັງໝົດ - ລວມທັງຊັບສິນທັງໝົດ - ໂດຍຫຼັກການແລ້ວສາມາດເປັນໜີ້ຄືນໄດ້, ເພາະວ່າຄູ່ສົມລົດທັງສອງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ສິ່ງດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບໜີ້ສິນອື່ນໆທີ່ເຈົ້າຂອງທັງສອງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນ, ເຊັ່ນ: ເງິນກູ້ຮ່ວມກັນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນກໍລະນີທີ່ມີພຽງເຈົ້າຂອງຄົນດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນລູກໜີ້ຂອງໜີ້ສິນສ່ວນຕົວ, ຂໍ້ຈຳກັດຕໍ່ຮຸ້ນຂອງບຸກຄົນນັ້ນຈະຖືກນຳໃຊ້.
ສຳລັບເຈົ້າໜີ້, ມັນຈຶ່ງມີຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງກວດສອບກ່ອນທີ່ຈະເກັບເງິນຄ່າຍຶດຊັບສິນ, ວ່າເຈົ້າຂອງທີ່ລົງທະບຽນຂອງຊັບສິນແມ່ນໃຜ ແລະ ພວກເຂົາຖືມັນໂດຍອີງໃສ່ພື້ນຖານຫຍັງ. ສຳນັກງານທະບຽນທີ່ດິນ (Kadaster) ສະແດງໃຫ້ເຫັນຕຳແໜ່ງກຳມະສິດ. ບໍ່ວ່າຊັບສິນທັງໝົດ ຫຼື ພຽງແຕ່ຮຸ້ນທີ່ບໍ່ໄດ້ແບ່ງແຍກສາມາດຖືກບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ສ່ວນໃຫຍ່ຈະກຳນົດໂອກາດຂອງການຟື້ນຟູ - ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ແລະ ເວລາທີ່ເສັ້ນທາງຈະຕ້ອງໃຊ້.
ການແຈກຢາຍລາຍໄດ້: ການຈັດລຽງລຳດັບ
ເມື່ອຊັບສິນໄດ້ຖືກຂາຍແລ້ວ ແລະ ໄດ້ຮັບລາຄາຊື້ແລ້ວ, ລາຍໄດ້ຕ້ອງໄດ້ແຈກຢາຍ. ຖ້າມີເຈົ້າໜີ້ຫຼາຍຄົນ - ເຊິ່ງປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນກໍລະນີທີ່ມີການບັງຄັບໃຊ້ຊັບສິນ - ການຈັດລຽງລຳດັບ (rangregeling) ຈະເກີດຂຶ້ນ (ມາດຕາ 551 Rv et seq.). ນາຍທະບຽນ ຫຼື ຜູ້ພິພາກສາທີ່ເປັນຜູ້ຄວບຄຸມຈະກຳນົດວ່າເຈົ້າໜີ້ຄົນໃດຈະໄດ້ຮັບເງິນ ແລະ ໃນລຳດັບໃດ.
ຜູ້ຮັບຈຳນອງຢູ່ໃນອັນດັບທຳອິດ. ຕໍ່ໄປແມ່ນເຈົ້າໜີ້ທີ່ມີສິດທິພິເສດເຊັ່ນ: ເຈົ້າໜ້າທີ່ພາສີ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການບັງຄັບໃຊ້ເອງຈະຖືກຈ່າຍ. ສິ່ງທີ່ເຫຼືອຈະຖືກແຈກຢາຍໃຫ້ກັບເຈົ້າໜີ້ທີ່ຍື່ນຄຳຮ້ອງຕາມອັນດັບຂອງວັນທີຍື່ນຄຳຮ້ອງຂອງເຂົາເຈົ້າ: ຜູ້ໃດທີ່ຍື່ນຄຳຮ້ອງກ່ອນໜ້ານີ້ຈະມີອັນດັບສູງກວ່າ. ສິ່ງທີ່ເຫຼືອຫຼັງຈາກການແຈກຢາຍເຕັມທີ່ຈະເປັນຂອງລູກໜີ້.
ຄວາມສ່ຽງທີ 1: ຜູ້ຮັບຈຳນອງໄດ້ຮັບຄວາມສຳຄັນກ່ອນ
ຄວາມສ່ຽງພື້ນຖານທີ່ສຸດສຳລັບເຈົ້າໜີ້ແມ່ນລຳດັບຂອງການຈັດອັນດັບ. ທະນາຄານ ຫຼື ຜູ້ຮັບຈຳນອງອື່ນໆຖືສິດໃນການຈຳນອງຊັບສິນ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຈັດອັນດັບຢູ່ຂ້າງໜ້າເຈົ້າໜີ້ທີ່ຕິດຄັດມາ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າໜີ້ຈຳນອງ - ລວມທັງດອກເບ້ຍທີ່ຄ້າງຊຳລະ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເພີ່ມເຕີມ - ຈະຖືກຈ່າຍກ່ອນຈາກລາຍໄດ້ຈາກການຂາຍ. ມີແຕ່ສິ່ງທີ່ເຫຼືອເທົ່ານັ້ນທີ່ເຈົ້າໜີ້ສາມາດໃຊ້ໄດ້.
ສຳລັບຊັບສິນທີ່ມີໜີ້ຈຳນອງສູງທຽບກັບມູນຄ່າຕະຫຼາດຂອງມັນ, ອາດຈະບໍ່ມີຫຍັງເຫຼືອສຳລັບເຈົ້າໜີ້ທີ່ຕິດພັນຫຼັງຈາກເງິນຈຳນອງໄດ້ຮັບການຊຳລະຄືນແລ້ວ - ເຖິງແມ່ນວ່າຊັບສິນຈະຖືກຂາຍໃນລາຄາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນກໍຕາມ.
ຄວາມສ່ຽງທີ 2: ລາຍຮັບຈາກການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍຕໍ່າກວ່າທີ່ຄາດໄວ້
ຊັບສິນທີ່ຂາຍຜ່ານການປະມູນສາທາລະນະມີລາຄາຕໍ່າກວ່າຊັບສິນທີ່ສະເໜີຂາຍໂດຍເອກະຊົນໃນຕະຫຼາດເປີດ. ຜູ້ປະມູນຮູ້ວ່າພວກເຂົາກຳລັງຊື້ຊັບສິນທີ່ຖືກບັງຄັບໃຫ້ຂາຍ: ພວກເຂົາມີໂອກາດຈຳກັດໃນການກວດກາ, ສະພາບຂອງຊັບສິນບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນສະເໝີໄປ, ແລະມີໂອກາດທີ່ຜູ້ຢູ່ອາໄສເກົ່າຈະບໍ່ອອກໄປໂດຍສະໝັກໃຈ. ທັງໝົດນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນໃນລາຄາປະມູນທີ່ຕ່ຳກວ່າ.
ໃນທາງປະຕິບັດ, ລາຍຮັບຈາກການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍມັກຈະຕໍ່າກວ່າມູນຄ່າຕະຫຼາດເປີດປະມານ 15 ຫາ 30 ເປີເຊັນ, ບາງຄັ້ງກໍ່ຫຼາຍກວ່ານັ້ນ. ເຈົ້າໜີ້ທີ່ໄດ້ຄິດໄລ່ໂດຍອີງໃສ່ມູນຄ່າພາສີຢ່າງເປັນທາງການ (WOZ) ຫຼື ບົດລາຍງານການປະເມີນມູນຄ່າອາດຈະພົບກັບຄວາມແປກໃຈທີ່ບໍ່ໜ້າພໍໃຈຫຼັງຈາກການປະມູນ.
ຄວາມສ່ຽງທີ 3: ເຈົ້າໜີ້ທີ່ແຂ່ງຂັນກັນ
ເຈົ້າໜີ້ບໍ່ຄ່ອຍຈະເປັນຄົນດຽວທີ່ເບິ່ງຊັບສິນຂອງລູກໜີ້. ເຈົ້າໜີ້ຄົນອື່ນໆອາດຈະມີການຍຶດຊັບສິນ, ແລະອັນດັບຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນຖືກກຳນົດໂດຍວັນທີ່ທີ່ຊັບສິນຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້ຖືກລົງທະບຽນໃນທະບຽນທີ່ດິນ. ຜູ້ໃດທີ່ເຄີຍຕິດຕາມມາກ່ອນຈະມີສິດກ່ອນ.
ເຈົ້າໜີ້ທີ່ເຂົ້າມາຊ້າມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຈັດລຽງລຳດັບ, ໂດຍເງິນທີ່ມີຢູ່ຈະໝົດໄປໃນເວລານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງແນະນຳໃຫ້ດຳເນີນການຍຶດຊັບສິນໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບກຳມະສິດທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້.
ຄວາມສ່ຽງທີ 4: ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຫຼຸດຜ່ອນລາຍຮັບ
ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍຕໍ່ຊັບສິນກ່ຽວຂ້ອງກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສຳຄັນຫຼາຍ: ຄ່າທຳນຽມເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດສຳລັບການບໍລິການ ແລະ ການຍຶດຊັບສິນ, ຄ່າທຳນຽມທະນາຍຄວາມສຳລັບການປະມູນ ຫຼື ການຂາຍສ່ວນຕົວ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການລົງທະບຽນທີ່ດິນ, ແລະ ອາດຈະມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການໄລ່ອອກຖ້າລູກໜີ້ບໍ່ໄດ້ອອກຈາກຊັບສິນດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈ. ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫັກອອກຈາກລາຍໄດ້ຈາກການຂາຍກ່ອນທີ່ເຈົ້າໜີ້ຈະໄດ້ຮັບເງິນ.
ເຖິງແມ່ນວ່າຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການບັງຄັບໃຊ້ຈະສູງກວ່າການຮຽກຮ້ອງທົ່ວໄປ, ແຕ່ພວກມັນຫຼຸດຜ່ອນລາຍຮັບສຸດທິທີ່ມີໃຫ້ເຈົ້າໜີ້. ສຳລັບຊັບສິນທີ່ມີມູນຄ່າຕໍ່າ ຫຼື ມີໜີ້ສິນຈຳນອງສູງ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສາມາດກືນກິນສ່ວນເກີນທີ່ມີຢູ່ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.
ຄວາມສ່ຽງທີ 5: ການດຳເນີນຄະດີການບັງຄັບໃຊ້ຄຳສັ່ງຫ້າມ
ລູກໜີ້ມີສິດທີ່ຈະຄັດຄ້ານການບັງຄັບໃຊ້ໂດຍຜ່ານຂັ້ນຕອນການດຳເນີນຄະດີສັ່ງຫ້າມການບັງຄັບໃຊ້ (executiekortgeding) ຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາບັນເທົາທຸກເບື້ອງຕົ້ນ (ມາດຕາ 438 Rv). ພວກເຂົາອາດຈະອ້າງວ່າການບັງຄັບໃຊ້ຖືກໂຈະໄວ້, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນຍ້ອນວ່າພວກເຂົາໂຕ້ຖຽງວ່າການຮຽກຮ້ອງໄດ້ຮັບເງິນແລ້ວ (ບາງສ່ວນ), ວ່າມີການໃຊ້ອຳນາດໃນການບັງຄັບໃຊ້ໃນທາງທີ່ຜິດ, ຫຼືມີສະຖານະການໃໝ່ເກີດຂຶ້ນທີ່ຂັດຂວາງການບັງຄັບໃຊ້.
ໂດຍຫລັກການແລ້ວ ການບໍ່ສາມາດຈ່າຍເງິນໄດ້ພຽງຢ່າງດຽວນັ້ນ ແມ່ນເຫດຜົນບໍ່ພຽງພໍສຳລັບການໂຈະ. ແຕ່ການດຳເນີນຄະດີສັ່ງຫ້າມຕ້ອງເສຍເວລາ ແລະ ເງິນ, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນທີ່ສຸດເຈົ້າໜີ້ຈະໄດ້ຮັບການພິສູດວ່າຖືກຕ້ອງກໍຕາມ. ດັ່ງນັ້ນ, ຂະບວນການດັ່ງກ່າວອາດຈະຖືກຊັກຊ້າໄປເປັນເວລາຫຼາຍອາທິດ, ໃນຂະນະທີ່ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເພີ່ມຂຶ້ນ.
ຄວາມສ່ຽງທີ 6: ການບັງຄັບໃຊ້ໂດຍຫຍໍ້ໂດຍຜູ້ຮັບຈຳນອງ
ມາດຕາ 3:268 BW ໃຫ້ສິດແກ່ຜູ້ຮັບຈຳນອງໃນການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍໂດຍຫຍໍ້ (parate executie): ພວກເຂົາສາມາດຂາຍຊັບສິນໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີໃບຕາດິນຂອງສານ ແລະ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ການອະນຸຍາດຈາກເຈົ້າໜີ້ທີ່ຕິດຄັດມາ. ຖ້າລູກໜີ້ຍັງບໍ່ປະຕິບັດພັນທະໃນການຈຳນອງຂອງເຂົາເຈົ້າ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວທະນາຄານຈະຕັດສິນໃຈດຳເນີນການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍດ້ວຍຕົນເອງ.
ໃນກໍລະນີນັ້ນ, ເຈົ້າໜີ້ທີ່ຕິດຄັດມາຈະສູນເສຍການຄວບຄຸມທັງໝົດ. ທະນາຄານຈະກຳນົດເວລາ, ວິທີການຂາຍ ແລະ ນາຍທະບຽນ. ເຈົ້າໜີ້ສາມາດລໍຖ້າເບິ່ງວ່າມີຫຍັງເຫຼືອຢູ່ສຳລັບພວກເຂົາຫຼັງຈາກໜີ້ເງິນກູ້ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍອື່ນໆໄດ້ຮັບການຊຳລະຄືນແລ້ວຫຼືບໍ່.
ຄວາມສ່ຽງທີ 7: ການລົ້ມລະລາຍຂອງລູກໜີ້
ຖ້າລູກໜີ້ຖືກປະກາດລົ້ມລະລາຍໃນລະຫວ່າງຂະບວນການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍ, ຜູ້ຮັບຜິດຊອບໃນການລົ້ມລະລາຍຈະເຂົ້າມາແຊກແຊງສິດຂອງລູກໜີ້. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ການຍຶດຊັບສິນຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊັບສິນລົ້ມລະລາຍ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍສ່ວນບຸກຄົນຈະຖືກຢຸດຕິລົງໂດຍຫຼັກການ. ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາບັນຫາດັ່ງກ່າວຈະຖືກແກ້ໄຂຜ່ານຂັ້ນຕອນການລົ້ມລະລາຍ.
ຜູ້ຮັບຜິດຊອບຊັບສິນຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບການຂາຍຊັບສິນ ແລະ ລາຍໄດ້ຈະຖືກແຈກຢາຍຕາມກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການລົ້ມລະລາຍ. ສຳລັບເຈົ້າໜີ້ທີ່ບໍ່ມີຫຼັກຊັບຄ້ຳປະກັນ - ໂດຍບໍ່ມີການຈຳນອງ ຫຼື ຄຳປະກັນ - ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າໃນກໍລະນີຫຼາຍທີ່ສຸດພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບເງິນພຽງແຕ່ເປີເຊັນທີ່ຈຳກັດຂອງການຮຽກຮ້ອງຂອງພວກເຂົາ, ຖ້າມີຫຍັງເລີຍ.
ຄວາມສ່ຽງທີ 8: ໜີ້ສິນທີ່ຍັງເຫຼືອບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂບັນຫາຫຍັງໄດ້
ເຖິງແມ່ນວ່າການບັງຄັບໃຊ້ທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດກໍ່ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າການຮຽກຮ້ອງດັ່ງກ່າວໄດ້ຮັບການຕອບສະໜອງຢ່າງເຕັມທີ່. ຖ້າການຂາຍດຳເນີນໄປ, ຫຼັງຈາກຫັກໜີ້ຈຳນອງ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ແລະ ການຮຽກຮ້ອງອື່ນໆ, ບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະຄອບຄຸມການຮຽກຮ້ອງທັງໝົດ, ໜີ້ສິນທີ່ເຫຼືອຍັງຄົງຢູ່. ລູກໜີ້ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວຕໍ່ມັນ.
ແຕ່ລູກໜີ້ທີ່ສູນເສຍເຮືອນຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ອາດຈະມີບັນຫາທາງດ້ານການເງິນໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະມີຊັບສິນທີ່ສາມາດເກັບຄືນໄດ້ໜ້ອຍຫຼາຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເຈົ້າໜີ້ຈະຖືສິດຮຽກຮ້ອງທີ່ຍັງເຫຼືອຢ່າງເປັນທາງການ, ແຕ່ໂອກາດທີ່ຈະໄດ້ຮັບຄືນແມ່ນຈຳກັດໃນທາງປະຕິບັດ.
ຄວາມສ່ຽງທີ 9: ການບັງຄັບໃຊ້ຄຳຕັດສິນຂອງສານຂັ້ນຕົ້ນໃນຂະນະທີ່ທ່ານເສຍການອຸທອນ
ຄຳຕັດສິນທີ່ໃຫ້ໄວ້ໃນຄະດີທຳອິດມັກຈະຖືກປະກາດວ່າມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຊົ່ວຄາວ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າທ່ານໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ດຳເນີນການບັງຄັບໃຊ້ໃນຂະນະທີ່ການອຸທອນຍັງຄ້າງຢູ່ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຄຳຕັດສິນຍັງບໍ່ທັນເປັນທີ່ສິ້ນສຸດ. ສິ່ງນີ້ອາດເບິ່ງຄືວ່າໜ້າສົນໃຈເພາະວ່າທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງລໍຖ້າ, ແຕ່ມັນມີຄວາມສ່ຽງຫຼາຍ: ຖ້າການອຸທອນຖືກຕັດສິນຕໍ່ທ່ານ ແລະ ຄຳຕັດສິນຖືກຍົກເລີກ, ພື້ນຖານທາງກົດໝາຍທີ່ທ່ານໄດ້ບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ຊັບສິນຈະຫຼຸດລົງດ້ວຍຜົນຍ້ອນຫຼັງ.
ຜົນສະທ້ອນຂອງສິ່ງນີ້ສາມາດແຜ່ລາມໄປໄກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ທ່ານຈະຕ້ອງໄດ້ບັງຄັບໃຊ້ໂດຍບໍ່ມີໃບຕາດິນທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ, ຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການສູນເສຍທີ່ລູກໜີ້ໄດ້ຮັບ. ເນື່ອງຈາກວ່າຊັບສິນດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກຂາຍ ແລະ ໂອນໃຫ້ພາກສ່ວນທີສາມໃນເວລານີ້, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວທ່ານບໍ່ສາມາດຍົກເລີກການຂາຍນັ້ນໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ: ຜູ້ຊື້ທີ່ໄດ້ມາຊັບສິນດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດໃນການປະມູນການບັງຄັບໃຊ້ແມ່ນໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ທ່ານຈະຕ້ອງຈ່າຍຄືນເງິນທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບ ແລະ ນອກຈາກນັ້ນ, ຊົດເຊີຍການສູນເສຍເພີ່ມເຕີມ, ເຊັ່ນ: ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງມູນຄ່າການບັງຄັບໃຊ້ ແລະ ມູນຄ່າຕົວຈິງຂອງຊັບສິນ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການຍ້າຍ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນ.
ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບນີ້ຍັງເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ເຂັ້ມງວດ ແລະ ອີງໃສ່ຄວາມສ່ຽງ: ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບັງຄັບໃຊ້ຄຳຕັດສິນທີ່ຖືກຍົກເລີກໃນພາຍຫຼັງຈະກະທຳດ້ວຍຄວາມສ່ຽງຂອງຕົນເອງ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະມີຄວາມຊື່ສັດທັງໝົດກໍຕາມ. ດັ່ງນັ້ນ, ການເສຍອຸທອນອາດຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານເສຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຫຼາຍກວ່າການຮຽກຮ້ອງໃນເບື້ອງຕົ້ນ. ດ້ວຍເຫດຜົນດັ່ງກ່າວ, ໃຫ້ຊັ່ງນໍ້າໜັກສະເໝີວ່າຄະດີຂອງທ່ານເຂັ້ມແຂງປານໃດ, ບໍ່ວ່າອີກຝ່າຍໜຶ່ງຈະສະເໜີການແກ້ໄຂສຳລັບການຊຳລະຄືນຫຼືບໍ່, ແລະ ມັນສະຫລາດທີ່ຈະລໍຖ້າຜົນຂອງການອຸທອນແທນທີ່ຈະບັງຄັບໃຊ້ທັນທີຫຼືບໍ່.
ໃນຖານະທີ່ເປັນເຈົ້າໜີ້, ວິທີການປະຕິບັດທີ່ດີທີ່ສຸດແມ່ນຫຍັງ?
ກ່ອນທີ່ຈະດຳເນີນການບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ຊັບສິນ, ການປະເມີນຢ່າງລະອຽດແມ່ນຈຳເປັນ. ຖາມຕົວທ່ານເອງດ້ວຍຄຳຖາມຕໍ່ໄປນີ້: ມູນຄ່າຕະຫຼາດໃນປະຈຸບັນຂອງຊັບສິນແມ່ນເທົ່າໃດ ແລະ ໜີ້ສິນຈຳນອງສູງເທົ່າໃດ? ມີເຈົ້າໜີ້ອື່ນໆທີ່ມີພັນທະຜູກມັດບໍ ແລະ ອັນດັບຂອງພວກເຂົາແມ່ນຫຍັງ? ມີຊັບສິນ ຫຼື ລາຍໄດ້ຂອງລູກໜີ້ທີ່ການບັງຄັບໃຊ້ງ່າຍກວ່າ ແລະ ລາຄາຖືກກວ່າບໍ? ແລະ ການຕົກລົງທີ່ເປັນມິດ - ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ພາຍໃຕ້ໄພຂົ່ມຂູ່ຂອງການບັງຄັບໃຊ້ຫຼືບໍ່ - ເປັນທາງເລືອກທີ່ເປັນໄປໄດ້ບໍ?
ໄພຂົ່ມຂູ່ຂອງການບັງຄັບໃຊ້ບາງຄັ້ງກໍ່ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍກວ່າການບັງຄັບໃຊ້ເອງ. ລູກໜີ້ທີ່ຮູ້ວ່າເຮືອນຂອງເຂົາເຈົ້າຕົກຢູ່ໃນຄວາມສ່ຽງມັກຈະເຕັມໃຈທີ່ຈະຍອມຮັບຂໍ້ຕົກລົງການຈ່າຍເງິນ ຫຼື ການຕົກລົງທີ່ເຂົາເຈົ້າເຄີຍປະຕິເສດມາກ່ອນ. ຈົດໝາຍຮຽກຮ້ອງ ຫຼື ແຈ້ງການບັງຄັບໃຊ້ທີ່ທັນເວລາສາມາດສົ່ງຜົນໄດ້ຮັບທີ່ຕ້ອງການໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ຂະບວນການບັງຄັບໃຊ້ທີ່ຍາວນານ ແລະ ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງ.
ສະຫຼຸບ
ການຂາຍຊັບສິນໂດຍການປະຕິບັດແມ່ນເຄື່ອງມືທີ່ມີອຳນາດຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າໜີ້, ແຕ່ບໍ່ມີການຮັບປະກັນການເກັບເງິນຄືນຢ່າງຄົບຖ້ວນຂອງການຮຽກຮ້ອງ. ຂະບວນການດັ່ງກ່າວກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມສ່ຽງທາງດ້ານກົດໝາຍ, ການເງິນ ແລະ ລະບຽບການຫຼາຍຢ່າງທີ່ຕ້ອງການການກະກຽມທີ່ດີ ແລະ ທາງເລືອກທີ່ມີຍຸດທະສາດ. ການຈັດອັນດັບຄວາມສຳຄັນຂອງຜູ້ຮັບຈຳນອງ, ລາຍໄດ້ຈາກການບັງຄັບໃຊ້ທີ່ຕ່ຳກວ່າ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳເນີນຄະດີ, ຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການດຳເນີນຄະດີສັ່ງຫ້າມ ແລະ ຄວາມສ່ຽງຂອງການລົ້ມລະລາຍເຮັດໃຫ້ເສັ້ນທາງນີ້ບໍ່ຄວນເລີ່ມຕົ້ນຢ່າງເບົາບາງ.
ໃນຖານະເຈົ້າໜີ້, ທ່ານຢາກມີແຜນການທາງເລືອກໃນການກູ້ຄືນຂອງທ່ານບໍ, ຫຼືທ່ານຕ້ອງການຄໍາແນະນໍາກ່ຽວກັບການບັງຄັບໃຊ້ແມ່ນຂັ້ນຕອນທີ່ຖືກຕ້ອງໃນສະຖານະການຂອງທ່ານຫຼືບໍ່? ທະນາຍຄວາມທີ່ Law & More ຍິນດີທີ່ຈະຊ່ວຍທ່ານ.
ຄໍາຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆ
ຂ້ອຍຕ້ອງມີຫຍັງແດ່ເພື່ອເກັບພາສີຜູກມັດທາງບໍລິຫານໃນຊັບສິນ?
ທ່ານຕ້ອງການໃບຕາດິນທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້: ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນຄຳຕັດສິນຂອງສານທີ່ຖືກປະກາດໃຫ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຊົ່ວຄາວ, ຫຼື ໄລຍະເວລາອຸທອນທີ່ໝົດອາຍຸແລ້ວ. ໂດຍອີງໃສ່ເຫດຜົນດັ່ງກ່າວ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ສາມາດສົ່ງຄຳຕັດສິນ, ອອກຄຳສັ່ງໃຫ້ຈ່າຍ, ແລະ ຈາກນັ້ນເກັບເງິນຍຶດຊັບສິນຂອງລູກໜີ້.
ຂະບວນການໃຊ້ເວລາດົນປານໃດຈາກການຕິດຄັດຈົນເຖິງການຂາຍຕົວຈິງ?
ອັນນີ້ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ທ່ານຄວນຄິດໄລ່ຢ່າງໜ້ອຍສາມຫາຫົກເດືອນ. ໄລຍະເວລາປະກາດຕາມກົດໝາຍສຳລັບການປະມູນການບັງຄັບໃຊ້, ຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການດຳເນີນຄະດີສັ່ງຫ້າມໂດຍລູກໜີ້ ແລະ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃດໆກ່ຽວກັບການຈັດລຽງລຳດັບສາມາດຂະຫຍາຍຂະບວນການອອກໄປອີກ. ການຂາຍສ່ວນຕົວຜ່ານຜູ້ພິພາກສາການບັນເທົາທຸກເບື້ອງຕົ້ນສາມາດດຳເນີນໄປໄດ້ໄວຂຶ້ນໃນບາງກໍລະນີ.
ລູກໜີ້ສາມາດຢຸດການບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ບໍ?
ລູກໜີ້ສາມາດນຳເອົາຂັ້ນຕອນການບັງຄັບໃຊ້ຄຳສັ່ງຫ້າມໄປຍື່ນຕໍ່ຜູ້ພິພາກສາການບັນເທົາທຸກເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຢຸດການບັງຄັບໃຊ້. ສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດຢ່າງງ່າຍດາຍ: ພຽງແຕ່ການບໍ່ສາມາດຈ່າຍໄດ້ແມ່ນບໍ່ພຽງພໍ. ຜູ້ພິພາກສາຈະແຊກແຊງໃນກໍລະນີທີ່ມີການໃຊ້ອຳນາດໃນທາງທີ່ຜິດ, ຂໍ້ເທັດຈິງໃໝ່ທີ່ຂັດຂວາງການບັງຄັບໃຊ້, ຫຼື ຄວາມຜິດພາດທີ່ຊັດເຈນໃນຄຳຕັດສິນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຂັ້ນຕອນການຫ້າມມັກຈະຊັກຊ້າຂະບວນການ, ເຖິງແມ່ນວ່າລູກໜີ້ຈະບໍ່ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນທີ່ສຸດກໍຕາມ.
ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າລາຍໄດ້ຈາກການຂາຍຕໍ່າກວ່າໜີ້ສິນ?
ຖ້າການບັງຄັບໃຊ້ບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະຕອບສະໜອງການຮຽກຮ້ອງທັງໝົດ, ໜີ້ສິນທີ່ຍັງເຫຼືອຍັງຄົງຢູ່. ລູກໜີ້ຍັງຄົງຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວຕໍ່ມັນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນທາງປະຕິບັດ, ການເກັບໜີ້ສິນທີ່ຍັງເຫຼືອນັ້ນແມ່ນຍາກ: ລູກໜີ້ທີ່ສູນເສຍເຮືອນຂອງເຂົາເຈົ້າໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວມີຊັບສິນທີ່ສາມາດເກັບຄືນໄດ້ໜ້ອຍຫຼາຍ. ທ່ານສາມາດບັນທຶກການຮຽກຮ້ອງທີ່ຍັງເຫຼືອ ແລະ ຕໍ່ມານຳໃຊ້ມາດຕະການບັງຄັບໃຊ້ອີກຄັ້ງຖ້າລູກໜີ້ໄດ້ຊັບສິນໃໝ່ມາ.
ທະນາຄານໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບຂ້ອຍໃນຖານະເຈົ້າໜີ້ບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ. ຜູ້ຮັບເງິນຈຳນອງ - ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນທະນາຄານທີ່ໃຫ້ເງິນຈຳນອງ - ດຳລົງຕຳແໜ່ງທີ່ມີສິດທິພິເສດ ແລະ ໄດ້ຮັບເງິນກ່ອນຈາກລາຍໄດ້ຈາກການຂາຍ. ສິ່ງທີ່ຍັງເຫຼືອຫຼັງຈາກໜີ້ຈຳນອງໄດ້ຖືກຊຳລະຄືນແລ້ວເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະໄປໃຫ້ເຈົ້າໜີ້ທີ່ຕິດຄັດມາ, ແຈກຢາຍຕາມອັນດັບຂອງວັນທີຕິດຄັດມາຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ໃນຖານະທີ່ເປັນເຈົ້າໜີ້, ຂ້ອຍສາມາດນຳເອົາການຂາຍສ່ວນຕົວມາໄດ້ບໍ?
ບໍ່ແມ່ນໂດຍກົງ. ການຮ້ອງຂໍການຂາຍສ່ວນຕົວພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:268(2) BW ຕ້ອງຖືກສົ່ງໂດຍລູກໜີ້ ຫຼື ຜູ້ຮັບຈຳນອງ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍເຈົ້າໜີ້ທີ່ຕິດຄັດມາ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ທ່ານສາມາດຄິດຢ່າງຕັ້ງໃຈ ແລະ ໃຫ້ຄວາມຍິນຍອມຂອງທ່ານ, ເຊິ່ງເພີ່ມໂອກາດທີ່ຜູ້ພິພາກສາການບັນເທົາທຸກເບື້ອງຕົ້ນຈະອະນຸມັດຄຳຮ້ອງຂໍ. ການຂາຍສ່ວນຕົວໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະໃຫ້ຜົນຕອບແທນສູງກວ່າການປະມູນ, ເຊິ່ງກໍ່ເປັນຜົນປະໂຫຍດຂອງທ່ານເຊັ່ນກັນ.
ຈະເປັນແນວໃດຖ້າລູກໜີ້ເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນຮ່ວມກັບຄົນອື່ນ?
ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ, ທ່ານສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ພຽງແຕ່ຕໍ່ກັບສ່ວນແບ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ແບ່ງຂອງລູກໜີ້ເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຕໍ່ກັບສ່ວນແບ່ງຂອງເຈົ້າຂອງຄົນອື່ນ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ໜີ້ສິນ. ເນື່ອງຈາກສ່ວນແບ່ງສ່ວນໜຶ່ງແມ່ນເກືອບບໍ່ສາມາດຂາຍໄດ້, ເຈົ້າໜີ້ທີ່ຕິດຄັດມາສາມາດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການແບ່ງປັນຂອງຊຸມຊົນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:180 BW, ເພື່ອໃຫ້ຊັບສິນທັງໝົດຖືກຂາຍ ແລະ ທ່ານຈະໄດ້ຮັບເງິນຄືນຈາກສ່ວນຂອງລູກໜີ້ຈາກລາຍໄດ້. ນີ້ແມ່ນແຕກຕ່າງກັນບ່ອນທີ່ເຈົ້າຂອງທັງສອງຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນຄູ່ສົມລົດທີ່ແຕ່ງງານກັນໃນຊຸມຊົນຊັບສິນທີ່ມີໜີ້ສິນຊຸມຊົນ; ໃນກໍລະນີນັ້ນ, ຊັບສິນທັງໝົດສາມາດເປັນການຊ່ວຍເຫຼືອໄດ້.
ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າລູກໜີ້ລົ້ມລະລາຍໃນລະຫວ່າງການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍ?
ໃນການລົ້ມລະລາຍຂອງລູກໜີ້, ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຊັບສິນຈະເຂົ້າສູ່ສິດທິຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ສ່ວນບຸກຄົນຈະຖືກຢຸດໄວ້ໂດຍຫຼັກການ. ຊັບສິນດັ່ງກ່າວຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊັບສິນລົ້ມລະລາຍ. ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຊັບສິນຂາຍຊັບສິນ ແລະ ແຈກຢາຍລາຍໄດ້ຕາມກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການລົ້ມລະລາຍ. ໃນຖານະທີ່ເປັນເຈົ້າໜີ້ທີ່ບໍ່ມີຫຼັກຊັບຄ້ຳປະກັນ - ໂດຍບໍ່ມີສິດຄ້ຳປະກັນ - ຫຼັງຈາກນັ້ນທ່ານຈະຢູ່ໃນອັນດັບສຸດທ້າຍຂອງຄິວ ແລະ ໂອກາດທີ່ຈະໄດ້ຮັບເງິນຄືນເຕັມທີ່ແມ່ນມີໜ້ອຍ.
ການບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ຊັບສິນແມ່ນທາງເລືອກທີ່ດີທີ່ສຸດສະເໝີໄປບໍ?
ບໍ່ແມ່ນຕາມນິຍາມ. ການບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ຊັບສິນແມ່ນມາດຕະການທີ່ໜັກໜ່ວງ ແລະ ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງ. ໃນບາງກໍລະນີ, ວິທີການອື່ນໆໃນການຮຽກຮ້ອງຄືນ - ເຊັ່ນ: ການຍຶດຍອດເງິນໃນທະນາຄານ ຫຼື ການຍຶດເງິນເດືອນ - ແມ່ນໄວ ແລະ ລາຄາຖືກກວ່າ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ໄພຂົ່ມຂູ່ຂອງການບັງຄັບໃຊ້ອາດຈະພຽງພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ລູກໜີ້ກ້າວໄປສູ່ການຈັດການທີ່ເປັນມິດ. ມັນເປັນສິ່ງທີ່ສະຫຼາດທີ່ຈະປຶກສາທະນາຍຄວາມລ່ວງໜ້າຜູ້ທີ່ສາມາດປະເມີນທາງເລືອກໃນການຮຽກຮ້ອງຄືນໃນສະຖານະການສະເພາະຂອງທ່ານ.
