ເມື່ອປະເທດອື່ນພະຍາຍາມດຳເນີນຄະດີຕໍ່ບຸກຄົນທີ່ຢູ່ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ລະບົບກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຈະໃຊ້ຂັ້ນຕອນໜຶ່ງໃນສອງຂັ້ນຕອນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເລື່ອງເຕັກນິກເທົ່ານັ້ນ; ເສັ້ນທາງທີ່ນຳໃຊ້ມີຜົນກະທົບຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ສິດທິຂອງບຸກຄົນ, ຄວາມໄວຂອງຂະບວນການ, ແລະ ເຫດຜົນທີ່ມີຢູ່ເພື່ອຄັດຄ້ານການໂອນ. ການເຂົ້າໃຈຄວາມແຕກຕ່າງພື້ນຖານນີ້ແມ່ນບາດກ້າວທຳອິດໃນການແກ້ໄຂບັນຫາທາງກົດໝາຍສາກົນທີ່ສັບສົນເຫຼົ່ານີ້.

ລະບົບຄູ່ຂອງການຮ່ວມມືສາກົນ

ຄຳຖາມຫຼັກແມ່ນກົງໄປກົງມາ: ຄຳຮ້ອງຂໍດັ່ງກ່າວມາຈາກລັດສະມາຊິກສະຫະພາບເອີຣົບ ຫຼື ປະເທດທີ່ບໍ່ແມ່ນສະຫະພາບເອີຣົບ? ຄຳຕອບແມ່ນກຳນົດຂອບກົດໝາຍທັງໝົດທີ່ຕິດຕາມມາ.

ຂະບວນການນີ້ແມ່ນກ່ຽວກັບຂອບເຂດອຳນາດໂດຍພື້ນຖານ - ລັດໃດມີອຳນາດທາງກົດໝາຍໃນການດຳເນີນຄະດີອາຍາ. ກ່ອນທີ່ຈະກວດສອບຂັ້ນຕອນຂອງໂຮນລັງ, ມັນເປັນປະໂຫຍດທີ່ຈະເຂົ້າໃຈພື້ນຖານຂອງ ອຳນາດຕັດສິນໃນກົດໝາຍແມ່ນຫຍັງ, ຍ້ອນວ່າແນວຄວາມຄິດນີ້ແມ່ນພື້ນຖານຂອງທຸກໆການຮ້ອງຂໍສາກົນ.

ໝາຍຈັບຂອງເອີຣົບທຽບກັບການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນແບບດັ້ງເດີມ

ສຳລັບຄຳຮ້ອງຂໍທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດພາຍໃນສະຫະພາບເອີຣົບ, ຂະບວນການດັ່ງກ່າວບໍ່ແມ່ນ 'ການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ' ແຕ່ແມ່ນ 'ການຍອມຈຳນົນ', ເຊິ່ງຄວບຄຸມໂດຍ ໃບສັ່ງຈັບເອີຣົບ (EAW)ນີ້ແມ່ນລະບົບທີ່ເລັ່ງລັດສ້າງຂຶ້ນບົນພື້ນຖານຄວາມໄວ້ເນື້ອເຊື່ອໃຈເຊິ່ງກັນແລະກັນລະຫວ່າງບັນດາປະເທດ EU. ມັນຫຼີກລ່ຽງຊ່ອງທາງການທູດແບບດັ້ງເດີມທີ່ຊ້າກວ່າ ແລະ ສະໜັບສະໜູນກົນໄກການຟ້ອງຮ້ອງລະຫວ່າງສານຕໍ່ສານທີ່ທັນສະໄໝ ແລະ ຖືກອອກແບບມາເພື່ອປະສິດທິພາບ. ເປົ້າໝາຍຫຼັກແມ່ນເພື່ອຮັບປະກັນວ່າບຸກຄົນບໍ່ສາມາດຫຼົບໜີຄວາມຍຸຕິທຳໂດຍການຂ້າມຊາຍແດນພາຍໃນ EU.

ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ການຮ້ອງຂໍຈາກບັນດາປະເທດນອກສະຫະພາບເອີຣົບເລີ່ມຕົ້ນຮູບແບບທີ່ເປັນທາງການ ແລະ ຄລາສສິກຫຼາຍຂຶ້ນ extradition ຂັ້ນຕອນ. ຂະບວນການນີ້ຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນຂອງໂຮນລັງ (ຢູທລີເວີຣິງສະເວດ) ແລະ ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍສົນທິສັນຍາສອງຝ່າຍ ຫຼື ຫຼາຍຝ່າຍສະເພາະທີ່ເນເທີແລນມີກັບປະເທດທີ່ຮ້ອງຂໍ. ກໍລະນີເຫຼົ່ານີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບການທົບທວນຄືນລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມໂດຍສານຂອງໂຮນລັງ, ເຊິ່ງກວດສອບຢ່າງລະອຽດວ່າການຮ້ອງຂໍດັ່ງກ່າວສອດຄ່ອງກັບພັນທະຂອງສົນທິສັນຍາ ແລະ ຫຼັກການທາງກົດໝາຍພື້ນຖານທັງໝົດ, ເຊັ່ນ: ຄວາມຜິດທາງອາຍາສອງຢ່າງ.

ເພື່ອໃຫ້ພາບລວມທີ່ຊັດເຈນກວ່າ, ໃຫ້ພວກເຮົາປຽບທຽບຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສຳຄັນລະຫວ່າງສອງລະບົບນີ້.

ພາບລວມຂອງການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນທຽບກັບໝາຍຈັບຂອງເອີຣົບ

ຕາຕະລາງຂ້າງລຸ່ມນີ້ສະຫຼຸບຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສຳຄັນລະຫວ່າງຂະບວນການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນແບບດັ້ງເດີມໂດຍອີງໃສ່ສົນທິສັນຍາສຳລັບບັນດາປະເທດນອກສະຫະພາບເອີຣົບ ແລະ ລະບົບ EAW ທີ່ທັນສະໄໝ ແລະ ມີປະສິດທິພາບ ເຊິ່ງດຳເນີນງານພາຍໃນສະຫະພາບເອີຣົບ.

ຄຸນນະສົມບັດ	ການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນແບບດັ້ງເດີມ (ບໍ່ແມ່ນ EU)	ໝາຍຈັບຂອງເອີຣົບ (EU)
ພື້ນຖານດ້ານກົດາຍ	ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນຂອງໂຮນລັງ ແລະ ສົນທິສັນຍາສະເພາະ	ການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບຂອບການເຮັດວຽກຂອງ EU ແລະ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຍອມຈຳນົນຂອງໂຮນລັງ
ຫຼັກການຫຼັກ	ການຮ່ວມມືໂດຍອີງໃສ່ພັນທະຂອງສົນທິສັນຍາ	ການຮັບຮູ້ເຊິ່ງກັນແລະກັນກ່ຽວກັບການຕັດສິນຂອງສານ
ບົດບາດທາງດ້ານການເມືອງ	ລັດຖະມົນຕີກະຊວງຍຸຕິທຳມີຄຳເວົ້າສຸດທ້າຍ	ຂະບວນການຕຸລາການຢ່າງດຽວ; ບໍ່ມີການຍັບຍັ້ງທາງການເມືອງ
ຄະດີອາຍາສອງເທົ່າ	ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມ (ການກະທຳຕ້ອງເປັນອາຊະຍາກຳໃນທັງສອງປະເທດ)	ຍົກເລີກສຳລັບ 32 ໝວດໝູ່ການກະທຳຜິດທີ່ລະບຸໄວ້
ກໍານົດເວລາ	ຍາວນານ (ເດືອນ, ບາງຄັ້ງເປັນປີ)	ຕິດຕາມຢ່າງວ່ອງໄວ (ເສັ້ນຕາຍທີ່ເຂັ້ມງວດ, ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນອາທິດ)
ເຫດຜົນສໍາລັບການປະຕິເສດ	ກວ້າງຂວາງກວ່າ (ການກະທຳຜິດທາງການເມືອງ, ສັນຊາດ, ແລະອື່ນໆ)	ມີຂໍ້ຈຳກັດຫຼາຍ ແລະ ກຳນົດຢ່າງເຂັ້ມງວດ

ດັ່ງທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນ, EAW ເປັນຕົວແທນໃຫ້ແກ່ການປ່ຽນແປງແບບຢ່າງທີ່ສຳຄັນ, ໂດຍໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບຄວາມໄວ ແລະ ຄວາມໄວ້ວາງໃຈຫຼາຍກວ່າການກວດສອບຢ່າງລະອຽດແບບແຕ່ລະລັດທີ່ມີຢູ່ໃນການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນແບບດັ້ງເດີມ.

ຜົນກະທົບຂອງລະບົບ EAW, ເຊິ່ງຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໃນປະເທດເນເທີແລນຜ່ານກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຍອມຈຳນົນ (ໂອເວີລີເວີຣິງສະເວດ), ໄດ້ມີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ໃນ 2022ຕົວຢ່າງ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ໂຮນລັງໄດ້ອອກ 1,247 EAW ແລະ ປະມວນຜົນແລ້ວ 892 ຄຳຮ້ອງຂໍທີ່ເຂົ້າມາຈາກບັນດາປະເທດ EU ອື່ນໆ.

ປະສິດທິພາບທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນແມ່ນບໍ່ສາມາດປະຕິເສດໄດ້. ເວລາສະເລ່ຍໃນການຍອມຈຳນົນພາຍໃຕ້ EAW ໄດ້ຫຼຸດລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ຫຼຸດລົງເຫຼືອພຽງ 28 ມື້ໃນ 2023 ຈາກສະເລ່ຍຂອງ 79 ມື້ກ່ອນການນຳສະເໜີລະບົບ.

ການປະເຊີນກັບຂັ້ນຕອນໃດໜຶ່ງເຫຼົ່ານີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈທັນທີກ່ຽວກັບສິດທິຂອງທ່ານ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ຖືກກັກຂັງ, ບໍລິສັດຂອງພວກເຮົາໃຫ້ຄູ່ມືທີ່ຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບສິດທິຂອງທ່ານໃນລະຫວ່າງການຈັບກຸມ ແລະ ການຄຸມຂັງຂອງຕຳຫຼວດໃນປະເທດເນເທີແລນ.

ວິທີການປະຕິບັດໝາຍຈັບຂອງເອີຣົບ

ໝາຍຈັບຂອງເອີຣົບ (EAW) ແມ່ນວິທີແກ້ໄຂຂອງສະຫະພາບເອີຣົບສຳລັບຄວາມຍຸຕິທຳທາງອາຍາຂ້າມຊາຍແດນ, ເຊິ່ງຖືກອອກແບບມາສຳລັບທະວີບທີ່ມີຊາຍແດນເປີດ. ມັນດຳເນີນການໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກການທີ່ມີປະສິດທິພາບຂອງ ການຮັບຮູ້ເຊິ່ງກັນແລະກັນ.

ໃນທາງປະຕິບັດ, ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າສານໂຮນລັງຕ້ອງໄວ້ວາງໃຈລະບົບກົດໝາຍຂອງບັນດາປະເທດສະມາຊິກ EU ອື່ນໆໂດຍພື້ນຖານ. ໝາຍຈັບທີ່ອອກໂດຍໜ່ວຍງານຕຸລາການໃນປະເທດສະເປນ ຫຼື ໂປແລນແມ່ນມີນ້ຳໜັກທາງກົດໝາຍເກືອບເທົ່າກັບໝາຍຈັບທີ່ອອກໃນປະເທດເນເທີແລນ.

ລະບົບນີ້ຈະລົບລ້າງການເມືອງ ແລະ ການເຈລະຈາທາງການທູດອອກຈາກຂະບວນການທັງໝົດ. ມັນເປັນເລື່ອງຂອງຕຸລາການຢ່າງດຽວ, ປັບປຸງໃຫ້ທັນສະໄໝເພື່ອຄວາມໄວ ແລະ ປະສິດທິພາບ. ຂັ້ນຕອນທັງໝົດແມ່ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍເສັ້ນຕາຍທີ່ເຂັ້ມງວດ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຈລະຈາໄດ້, ເຮັດໃຫ້ທີ່ປຶກສາທາງດ້ານກົດໝາຍໃນທັນທີມີຄວາມຈຳເປັນນັບແຕ່ເວລາທີ່ EAW ຖືກປະຕິບັດ.

ການຍົກເລີກການກະທຳຜິດສອງຢ່າງສຳລັບການກະທຳຜິດຮ້າຍແຮງ

ຫຼັກການພື້ນຖານຂອງລະບົບ EAW ແມ່ນການປະຕິບັດຕໍ່ ຄະດີອາຍາສອງເທົ່າ—ຂໍ້ກຳນົດແບບດັ້ງເດີມທີ່ການກະທຳຕ້ອງເປັນອາຊະຍາກຳທັງໃນປະເທດຜູ້ຮ້ອງຂໍ ແລະ ປະເທດທີ່ປະຕິບັດກົດໝາຍ. ສຳລັບບັນຊີລາຍຊື່ສະເພາະຂອງ 32 ຄວາມຜິດຮ້າຍແຮງ, EAW ຍົກເລີກຂໍ້ກຳນົດນີ້.

ຖ້າບຸກຄົນໃດໜຶ່ງຖືກຮຽກຮ້ອງໃນຂໍ້ຫາກະທຳຜິດໃນບັນຊີລາຍຊື່ນີ້ທີ່ມີໂທດສູງສຸດຢ່າງໜ້ອຍ ສາມປີ ໃນປະເທດຜູ້ອອກໃບອະນຸຍາດ, ເນເທີແລນມີພັນທະທີ່ຕ້ອງມອບຄືນເອກະສານເຫຼົ່ານັ້ນ. ບໍ່ມີການປະເມີນວ່າການກະທຳດັ່ງກ່າວຍັງເປັນການກະທຳຜິດທາງອາຍາພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຫຼືບໍ່.

ບັນຊີລາຍຊື່ນີ້ກວມເອົາການກະທຳຜິດຫຼາກຫຼາຍຊະນິດທີ່ມັກຈະມີມິຕິຂ້າມຊາຍແດນ. ຕົວຢ່າງຫຼັກໆທີ່ການກະທຳຜິດສອງຢ່າງບໍ່ແມ່ນປັດໄຈອີກຕໍ່ໄປລວມມີ:

• cybercrime
• ການກໍ່ການຮ້າຍ
• ການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ ແລະ ການສໍ້ໂກງ
• ການຄ້າມະນຸດ
• ການລ້າງເງິນ
• ການມີສ່ວນຮ່ວມໃນອົງການອາດຊະຍາກຳ

ເນື່ອງຈາກວິທີການທີ່ງ່າຍດາຍນີ້, ເມື່ອປະເທດ EU ອອກ EAW ສຳລັບໜຶ່ງໃນການກະທຳຜິດເຫຼົ່ານີ້, ບົດບາດຂອງສານໂຮນລັງບໍ່ແມ່ນການຄາດເດົາຄະດີຄືນໃໝ່. ໜ້າທີ່ຂອງມັນແມ່ນເພື່ອຮັບປະກັນວ່າຂະບວນການມອບຕົວຈະຖືກດຳເນີນຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດລະບຽບທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້. ສຳລັບອາຊະຍາກຳໃດໆ ບໍ່ ໃນບັນຊີລາຍຊື່ນີ້, ການກວດສອບຄວາມຜິດທາງອາຍາສອງຢ່າງຍັງໃຊ້ໄດ້ຢູ່.

ໂດຍການຍົກເລີກການທົດສອບຄວາມຜິດທາງອາຍາຄູ່ສຳລັບການກະທຳຜິດ 32 ຢ່າງນີ້, ລະບົບ EAW ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບຄວາມໝັ້ນຄົງລວມຂອງສະຫະພາບເອີຣົບ, ຮັບປະກັນວ່າອາດຊະຍາກອນຮ້າຍແຮງບໍ່ສາມາດຊອກຫາບ່ອນຫຼົບໄພທີ່ປອດໄພໄດ້ໂດຍການໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຄວາມແຕກຕ່າງໃນກົດໝາຍແຫ່ງຊາດ. ມັນສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງລະດັບຄວາມໄວ້ວາງໃຈ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງຢ່າງເລິກເຊິ່ງລະຫວ່າງລະບົບຍຸຕິທຳຂອງບັນດາປະເທດສະມາຊິກ.

ຂັ້ນຕອນການປະຕິບັດຕົວຈິງຂອງຂັ້ນຕອນ EAW

ເມື່ອລັດ EU ອອກ EAW ສຳລັບຜູ້ທີ່ເຊື່ອວ່າຢູ່ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ຂະບວນການທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ມີຄວາມອ່ອນໄຫວຕໍ່ເວລາຈະຖືກເລີ່ມຕົ້ນ. ການເຂົ້າໃຈຂັ້ນຕອນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນມີຄວາມສໍາຄັນຫຼາຍ, ຍ້ອນວ່າໄລຍະເວລາສໍາລັບການດໍາເນີນຄະດີແມ່ນຈໍາກັດຫຼາຍ.

1. ການອອກ ແລະ ການປະຕິບັດອຳນາດຕຸລາການໃນປະເທດ EU ອື່ນອອກ EAW ແລະ ສົ່ງຕໍ່ໂດຍກົງໄປຫາອົງການໄອຍະການໂຮນລັງ (ເຈົ້າຫນ້າທີ່ van Justitie), ຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການປະຕິບັດ. ສິ່ງນີ້ເກືອບຈະນໍາໄປສູ່ການຈັບກຸມຜູ້ທີ່ຖືກຮ້ອງຂໍ.
2. ການໄຕ່ສວນຄະດີຄະດີດັ່ງກ່າວຖືກສົ່ງຕໍ່ໄປຍັງຫ້ອງການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍສາກົນຢ່າງວ່ອງໄວ (Internationale Rechtshulpkamer) ຂອງສານເຂດ Amsterdamນີ້ແມ່ນສານດຽວໃນປະເທດເນເທີແລນທີ່ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ຈັດການຄະດີ EAW, ເຊິ່ງເປັນການລວມສູນໂດຍເຈດຕະນາເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມຊ່ຽວຊານພິເສດ ແລະ ການນຳໃຊ້ກົດໝາຍຢ່າງສອດຄ່ອງ.
3. ຄຳ ຕັດສິນຂອງສານໃນລະຫວ່າງການພິຈາລະນາຄະດີ, ການທົບທວນຄືນຂອງສານແມ່ນສຸມໃສ່ສູງ. ມັນຈະກວດສອບຕົວຕົນຂອງບຸກຄົນ, ຢືນຢັນຄວາມຖືກຕ້ອງຢ່າງເປັນທາງການຂອງໝາຍຈັບ, ແລະປະເມີນວ່າມີເຫດຜົນໃດໆທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ຢ່າງເຂັ້ມງວດສຳລັບການປະຕິເສດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຫຼືບໍ່. ສານຕ້ອງຕັດສິນສຸດທ້າຍພາຍໃນ 60 ວັນ ຂອງການຈັບກຸມ.
4. ເອົາຊະນະຖ້າສານອະນຸມັດການມອບຕົວ, ການໂອນຍ້າຍທາງກາຍະພາບຕ້ອງເກີດຂຶ້ນພາຍໃນ 10 ວັນ ຂອງການຕັດສິນໃຈສຸດທ້າຍ. ກຳນົດເວລາທີ່ເຄັ່ງຄັດເຫຼົ່ານີ້ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຮີບດ່ວນຂອງກໍລະນີເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ຄວາມຈຳເປັນຂອງການສ້າງຕັ້ງຍຸດທະສາດປ້ອງກັນປະເທດທີ່ເຂັ້ມແຂງຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ.

ເນື່ອງຈາກຄວາມສັບສົນຂອງກໍລະນີຂ້າມຊາຍແດນເຫຼົ່ານີ້, ມັນຈຶ່ງມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກ ທະນາຍຄວາມ ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈທັງກົດໝາຍໂຮນລັງ ແລະ ກອບກົດໝາຍສາກົນທີ່ຄຸ້ມຄອງມັນ. ທ່ານສາມາດຮຽນຮູ້ເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບວິທີທີ່ບໍລິສັດຂອງພວກເຮົາຈັດການກັບສິ່ງທ້າທາຍເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການປ້ອງກັນຄະດີອາຍາຂ້າມຊາຍແດນໃນປະເທດເນເທີແລນຂະບວນການ EAW ເຮັດໃຫ້ມີພື້ນທີ່ໜ້ອຍຫຼາຍສຳລັບການຊັກຊ້າ ຫຼື ຄວາມຜິດພາດ, ເຮັດໃຫ້ຄຳແນະນຳທາງດ້ານກົດໝາຍຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານເປັນສິ່ງທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້.

ການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນແບບດັ້ງເດີມກັບບັນດາປະເທດນອກສະຫະພາບເອີຣົບ

ເມື່ອຄຳຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນມາຈາກປະເທດທີ່ຢູ່ນອກສະຫະພາບເອີຣົບ, ຂະບວນການເລັ່ງລັດຂອງໝາຍຈັບຂອງເອີຣົບຈະຖືກທົດແທນດ້ວຍຂັ້ນຕອນທີ່ເປັນທາງການ ແລະ ມີເຈດຕະນາຫຼາຍຂຶ້ນ. ນີ້ແມ່ນຂອບເຂດຂອງການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນແບບດັ້ງເດີມ, ເຊິ່ງເປັນຂົງເຂດທີ່ສັບສົນທີ່ຄວບຄຸມໂດຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນຂອງໂຮນລັງ (ຢູທລີເວີຣິງສະເວດ) ແລະເຄືອຂ່າຍສົນທິສັນຍາສາກົນທີ່ສັບສົນ.

ບໍ່ເຫມືອນກັບລະບົບຂອງ EU ເຊິ່ງອີງໃສ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ແຕ່ລະຄຳຮ້ອງຂໍຈາກປະເທດທີ່ບໍ່ແມ່ນສະມາຊິກ EU ຈະຖືກປະຕິບັດເປັນກໍລະນີພິເສດ. ມັນຖືກກວດສອບຢ່າງລະອຽດໂດຍອີງໃສ່ຂໍ້ດີຂອງມັນເອງ, ໂດຍອີງໃສ່ຂໍ້ຕົກລົງສະເພາະລະຫວ່າງເນເທີແລນ ແລະ ປະເທດທີ່ຮ້ອງຂໍ. ວິທີການທີ່ລະມັດລະວັງນີ້ໃຫ້ການປົກປ້ອງທີ່ສຳຄັນ ແຕ່ຍັງເຮັດໃຫ້ຂະບວນການຊ້າລົງ ແລະ ສັບສົນຫຼາຍຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ພື້ນຖານຂອງສົນທິສັນຍາສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ

ຂອບການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນນອກສະຫະພາບເອີຣົບທັງໝົດແມ່ນສ້າງຂຶ້ນບົນພື້ນຖານສົນທິສັນຍາ. ຂໍ້ຕົກລົງເຫຼົ່ານີ້ເປັນປື້ມກົດລະບຽບ, ກຳນົດພັນທະລະຫວ່າງບັນດາປະເທດ. ພວກມັນລະບຸວ່າການກະທຳຜິດໃດທີ່ສາມາດສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນໄດ້, ລະບຸເອກະສານທີ່ຕ້ອງການ, ແລະ ກຳນົດມາດຕະຖານທາງກົດໝາຍທີ່ແນ່ນອນທີ່ສານໂຮນລັງຕ້ອງນຳໃຊ້. ໃນກໍລະນີທີ່ບໍ່ມີສົນທິສັນຍາ, ການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວແມ່ນເປັນໄປບໍ່ໄດ້, ໂດຍມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ຈຳກັດຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ.

ເນເທີແລນຮັກສາ ແລະ ຂະຫຍາຍເຄືອຂ່າຍການຮ່ວມມືດ້ານຕຸລາການຢ່າງຫ້າວຫັນ. ເຄືອຂ່າຍນີ້ປະຈຸບັນລວມມີ ສົນທິສັນຍາສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນສອງຝ່າຍ 75 ສະບັບໄດ້ຮັບການເສີມດ້ວຍຂໍ້ຕົກລົງຫຼາຍຝ່າຍ ເຊັ່ນ: ສົນທິສັນຍາເອີຣົບວ່າດ້ວຍການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນປີ 1957. ສົນທິສັນຍາທີ່ຜ່ານມາກັບປະເທດໂມຣັອກໂຄ (ວັນທີ 18 ທັນວາ 2023) ແລະ UAE (ວັນທີ 29 ສິງຫາ 2021) ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມມຸ່ງໝັ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນການປິດຊ່ອງຫວ່າງທາງກົດໝາຍສາກົນ.

ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກກ່ຽວກັບຂະໜາດ, ລະຫວ່າງປີ 2018 ແລະ 2023, ເຈົ້າໜ້າທີ່ໂຮນລັງໄດ້ປະມວນຜົນ 312 ການຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນໂດຍອີງໃສ່ສົນທິສັນຍາທີ່ບໍ່ແມ່ນ EU ເຫຼົ່ານີ້, ໂດຍມີອັດຕາການອະນຸມັດ 68%ຖານຂໍ້ມູນສົນທິສັນຍາທີ່ກວ້າງຂວາງຂອງລັດຖະບານໂຮນລັງໃຫ້ລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບຂໍ້ຕົກລົງສາກົນເຫຼົ່ານີ້.

ອາຊະຍາກຳສອງຢ່າງ: ຫຼັກການພື້ນຖານຂອງຂະບວນການ

ຫຼັກການຫຼັກຂອງເກືອບທຸກກໍລະນີການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນແບບດັ້ງເດີມແມ່ນຫຼັກການຂອງ ຄະດີອາຍາສອງເທົ່ານີ້ເປັນການປົກປ້ອງພື້ນຖານ: ການກະທຳທີ່ເປັນບັນຫາຕ້ອງຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນການກະທຳຜິດທາງອາຍາໃນ ທັງສອງ ປະເທດທີ່ຮ້ອງຂໍ ແລະ ເນເທີແລນ.

ສານໂຮນລັງບໍ່ພຽງແຕ່ຍອມຮັບການຈັດປະເພດອາຊະຍາກຳຂອງລັດທີ່ຮ້ອງຂໍເທົ່ານັ້ນ. ສານດັ່ງກ່າວດຳເນີນການວິເຄາະຢ່າງລະອຽດເພື່ອຕອບຄຳຖາມສຳຄັນສອງຂໍ້ຄື:

• ພຶດຕິກຳທີ່ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ໃນຄຳຮ້ອງຂໍຖືວ່າເປັນອາຊະຍາກຳພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງບໍ?
• ອາຊະຍາກຳຂອງໂຮນລັງນີ້ມີໂທດທີ່ຕອບສະໜອງເກນຂັ້ນຕ່ຳທີ່ລະບຸໄວ້ໃນສົນທິສັນຍາ (ມັກຈະມີໂທດຈຳຄຸກຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງປີ) ບໍ?

ຖ້າການກະທຳດັ່ງກ່າວຖືກກົດໝາຍໃນປະເທດເນເທີແລນ, ການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນຈະຖືກປະຕິເສດ. ຫຼັກການນີ້ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ບຸກຄົນຖືກສົ່ງໄປຕ່າງປະເທດເພື່ອປະເຊີນກັບຂໍ້ກ່າວຫາສຳລັບການກະທຳທີ່ບໍ່ຖືວ່າເປັນຄະດີອາຍາພາຍໃນປະເທດ, ເຊິ່ງເປັນການປົກປ້ອງສິດທິສ່ວນບຸກຄົນທີ່ສຳຄັນ. ການຈັດການບັນຫາກົດໝາຍສາກົນທີ່ສັບສົນເຫຼົ່ານີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມຮູ້ພິເສດ, ເຊິ່ງທ່ານສາມາດອ່ານເພີ່ມເຕີມໄດ້ໂດຍການປຶກສາກັບ ທະນາຍຄວາມສາກົນທີ່ມີປະສົບການ.

ກົດລະບຽບພິເສດ: ການປົກປ້ອງທີ່ສຳຄັນ

ການປົກປ້ອງທີ່ສຳຄັນອີກອັນໜຶ່ງທີ່ຝັງຢູ່ໃນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນຄື ກົດລະບຽບພິເສດຫຼັກການນີ້ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນເຄື່ອງກຳຈັດທີ່ສຳຄັນສຳລັບຜູ້ຖືກສົ່ງຂ້າມແດນ.

ກົດລະບຽບພິເສດຮັບປະກັນວ່າເມື່ອບຸກຄົນໃດໜຶ່ງຖືກສົ່ງຕົວຂ້າມແດນ, ປະເທດທີ່ຮ້ອງຂໍສາມາດດຳເນີນຄະດີຕໍ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ສະເພາະສຳລັບອາຊະຍາກຳສະເພາະທີ່ເນເທີແລນໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນເທົ່ານັ້ນ. ຄວາມພະຍາຍາມໃດໆທີ່ຈະເພີ່ມຂໍ້ກ່າວຫາໃໝ່ ຫຼື ດຳເນີນຄະດີສຳລັບຄວາມຜິດທີ່ຜ່ານມາທີ່ແຕກຕ່າງກັນແມ່ນຖືກຫ້າມໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການຍິນຍອມໃໝ່ຈາກເຈົ້າໜ້າທີ່ເນເທີແລນ.

ກົດລະບຽບນີ້ມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ. ມັນປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ປະເທດໃດໜຶ່ງໃຊ້ການກະທຳຜິດເລັກນ້ອຍທີ່ສາມາດສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນໄດ້ເປັນຂໍ້ອ້າງເພື່ອຮັບປະກັນການໂອນຍ້າຍບຸກຄົນ, ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງດຳເນີນການຟ້ອງຮ້ອງພວກເຂົາໃນຂໍ້ຫາທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າ ຫຼື ມີຄວາມອ່ອນໄຫວທາງການເມືອງທີ່ອາດຈະບໍ່ຕອບສະໜອງເງື່ອນໄຂການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນເດີມ. ມັນຮັບປະກັນວ່າຂອບເຂດຂອງການດຳເນີນຄະດີຍັງຄົງຢູ່ພາຍໃນຂອບເຂດທີ່ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດຈາກສານໂຮນລັງຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ຮັບປະກັນຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະ ຮັກສາຄວາມຊື່ສັດຂອງຂໍ້ຕົກລົງການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ.

ເຫດຜົນທາງກົດໝາຍສຳລັບການປະຕິເສດຄຳຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ

ຄວາມຈິງທີ່ວ່າການຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ຫຼື ການຍອມມອບຕົວຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການດ້ານເຕັກນິກທັງໝົດບໍ່ໄດ້ຮັບປະກັນວ່າຈະໄດ້ຮັບການອະນຸມັດ. ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ, ເຊິ່ງປະສົມປະສານຢ່າງເລິກເຊິ່ງກັບຫຼັກການສິດທິມະນຸດຂອງເອີຣົບ, ມີມາດຕະການປ້ອງກັນທີ່ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍຢ່າງ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນລະບົບເບຣກທີ່ສຳຄັນ, ຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ພິພາກສາສາມາດຢຸດຂະບວນການໄດ້ ຖ້າມີຄວາມສ່ຽງທີ່ແທ້ຈິງທີ່ສິດທິພື້ນຖານຂອງບຸກຄົນຈະຖືກລະເມີດ.

ເຫດຜົນສຳລັບການປະຕິເສດເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນຊ່ອງໂຫວ່ທາງກົດໝາຍ; ພວກມັນແມ່ນການປົກປ້ອງທີ່ຈຳເປັນທີ່ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເນເທີແລນມີສ່ວນຮ່ວມໃນການລະເມີດສິດທິມະນຸດຢູ່ຕ່າງປະເທດ. ສຳລັບທຸກຄົນທີ່ປະເຊີນກັບການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ຫຼື ໝາຍຈັບຂອງເອີຣົບ (EAW), ການເຂົ້າໃຈມາດຕະການປົກປ້ອງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ.

ການຫ້າມການປະຕິບັດທີ່ໂຫດຮ້າຍຢ່າງແທ້ຈິງ

ການປົກປ້ອງທີ່ແຂງແຮງທີ່ສຸດ ແລະ ມັກຖືກນຳໃຊ້ເລື້ອຍໆແມ່ນພົບໃນ ມາດຕາ 3 ຂອງສົນທິສັນຍາເອີຣົບວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດ (ECHR)ມາດຕານີ້ກຳນົດຂໍ້ຫ້າມຢ່າງເດັດຂາດ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຈລະຈາໄດ້ກ່ຽວກັບການທໍລະມານ ແລະ ການປະຕິບັດ ຫຼື ການລົງໂທດທີ່ໂຫດຮ້າຍ ຫຼື ໄຮ້ມະນຸດສະທຳ. ສານໂຮນລັງຖືເອົາພັນທະນີ້ຢ່າງຈິງຈັງໃນທຸກໆກໍລະນີ, ບໍ່ວ່າຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບລັດສະມາຊິກ EU ຫຼື ປະເທດທີ່ບໍ່ແມ່ນ EU.

ຖ້າມີຄວາມສ່ຽງທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນໄດ້ວ່າບຸກຄົນໃດໜຶ່ງຈະປະເຊີນກັບການປະຕິບັດທີ່ລະເມີດມາດຕາ 3 ໃນປະເທດທີ່ຮ້ອງຂໍ, ການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ຕ້ອງ ຖືກປະຕິເສດ. ຜູ້ພິພາກສາໂຮນລັງຈະບໍ່ຍອມຮັບພຽງແຕ່ການຮັບປະກັນຈາກລັດທີ່ຮ້ອງຂໍຕາມມູນຄ່າທີ່ໜ້າຕາເຫັນ. ແທນທີ່ຈະ, ສານຈະດຳເນີນການສອບສວນຢ່າງລະອຽດ ແລະ ອີງໃສ່ຫຼັກຖານກ່ຽວກັບເງື່ອນໄຂຕ່າງໆໃນພື້ນທີ່.

ການສືບສວນນີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບການກວດສອບ:

• ເງື່ອນໄຂການກັກຂັງ: ສານກວດສອບບົດລາຍງານທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືຈາກອົງການຈັດຕັ້ງຕ່າງໆເຊັ່ນ ຄະນະກຳມະການປ້ອງກັນການທໍລະມານ (CPT) ຂອງສະພາເອີຣົບ. ພວກເຂົາຊອກຫາຫຼັກຖານຂອງຄວາມແອອັດໃນຄຸກ, ຄວາມຮຸນແຮງ, ສຸຂະອະນາໄມທີ່ບໍ່ດີ, ແລະ ການດູແລທາງການແພດທີ່ບໍ່ພຽງພໍໃນປະເທດທີ່ຮ້ອງຂໍ.
• ຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບກົດລະບຽບຂອງກົດໝາຍ: ຜູ້ພິພາກສາຍັງປະເມີນຄວາມເປັນເອກະລາດຂອງອຳນາດຕຸລາການ ແລະ ສະພາບແວດລ້ອມສິດທິມະນຸດທີ່ກວ້າງຂວາງ. ລະບົບຍຸຕິທຳທີ່ບໍ່ຮັບປະກັນການພິຈາລະນາຄະດີຢ່າງຍຸດຕິທຳສາມາດປະກອບສ່ວນເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການລະເມີດມາດຕາ 3 ໃນບາງສະຖານະການ.
• ສະຖານະການສ່ວນບຸກຄົນ: ສະຖານະການສະເພາະຂອງບຸກຄົນນັ້ນກໍ່ມີຄວາມສຳຄັນເຊັ່ນກັນ. ອາຍຸ, ສຸຂະພາບ, ຫຼື ສະພາບຈິດໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າລ້ວນແຕ່ຖືກພິຈາລະນາເພື່ອປະເມີນວ່າສະພາບການກັກຂັງທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນຈະເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ເຂົາເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນຫຼືບໍ່.

ອັນຕະລາຍສອງເທົ່າ ຫຼື 'Ne Bis In Idem'

ຫຼັກການພື້ນຖານຂອງຄວາມຍຸຕິທຳທາງອາຍາແມ່ນ ne bis in idem, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າບຸກຄົນໃດໜຶ່ງບໍ່ສາມາດຖືກດຳເນີນຄະດີ ຫຼື ລົງໂທດສຳລັບອາຊະຍາກຳດຽວກັນສອງຄັ້ງ. ການປົກປ້ອງນີ້ແມ່ນໄດ້ຮັບການຮັບຮອງໃນທັງກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ ແລະ ສາກົນ ແລະ ເປັນພື້ນຖານບັງຄັບສຳລັບສານທີ່ຈະປະຕິເສດຄຳຮ້ອງຂໍ.

ຖ້າສາມາດພິສູດໄດ້ວ່າບຸກຄົນດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກຕັດສິນລົງໂທດ ຫຼື ປ່ອຍຕົວຢ່າງເປັນທາງການໃນປະເທດເນເທີແລນ (ຫຼື ປະເທດສະມາຊິກ EU ອື່ນ) ສຳລັບການກະທຳດຽວກັນທີ່ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ໃນຄຳຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ, ຄຳຮ້ອງຂໍດັ່ງກ່າວຕ້ອງຖືກປະຕິເສດ. ສິ່ງນີ້ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ບຸກຄົນຖືກດຳເນີນຄະດີຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງສຳລັບການກະທຳດຽວກັນໃນທົ່ວເຂດອຳນາດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ໃຫ້ຄວາມຍຸຕິທຳທາງກົດໝາຍທີ່ສຳຄັນ.

ຫຼັກການຂອງ ne bis in idem ເປັນການຮັບປະກັນພື້ນຖານຂອງຄວາມແນ່ນອນທາງດ້ານກົດໝາຍ. ມັນຮັບປະກັນວ່າເມື່ອຄຳຕັດສິນຂອງສານເປັນທີ່ສິ້ນສຸດແລ້ວ, ເລື່ອງດັ່ງກ່າວຈະຖືກປິດລົງ, ປົກປ້ອງບຸກຄົນຈາກໄພຂົ່ມຂູ່ທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດຂອງການດຳເນີນຄະດີສຳລັບການກະທຳທີ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບຜິດຊອບແລ້ວ.

ເຫດຜົນສຳຄັນອື່ນໆສຳລັບການປະຕິເສດ

ນອກເໜືອໄປຈາກການປົກປ້ອງຢ່າງແທ້ຈິງຂອງມາດຕາ 3 ແລະ ອັນຕະລາຍສອງເທົ່າ, ສານໂຮນລັງພິຈາລະນາປັດໄຈສຳຄັນອື່ນໆອີກຈຳນວນໜຶ່ງທີ່ສາມາດຢຸດຢັ້ງການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ຫຼື ການຍອມຈຳນົນ.

ຄຳຮ້ອງຂໍສາມາດຖືກຄັດຄ້ານໄດ້ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກການທາງກົດໝາຍທີ່ໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນຢ່າງດີຈຳນວນໜຶ່ງ. ຕາຕະລາງຂ້າງລຸ່ມນີ້ໃຫ້ພາບລວມໂດຍຫຍໍ້ກ່ຽວກັບເຫດຜົນທົ່ວໄປທີ່ສຸດທີ່ສານໂຮນລັງຈະພິຈາລະນາ.

ເຫດຜົນຫຼັກສຳລັບການປະຕິເສດການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ຫຼື ການຍອມຈຳນົນ

ເຫດຜົນສຳລັບການປະຕິເສດ	ນຳໃຊ້ກັບການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ (ນອກສະຫະພາບເອີຣົບ)	ນຳໃຊ້ກັບ EAW (EU)	ຄໍາອະທິບາຍສັ້ນໆ
ສິດທິມະນຸດ (ມາດຕາ 3 ECHR)	ແມ່ນ​ແລ້ວ	ແມ່ນ​ແລ້ວ	ມີຄວາມສ່ຽງທີ່ແທ້ຈິງທີ່ຈະຖືກທໍລະມານ ຫຼື ການປະຕິບັດທີ່ໂຫດຮ້າຍ/ໄຮ້ມະນຸດສະທຳໃນລັດທີ່ຮ້ອງຂໍ. ຫ້າມຢ່າງເດັດຂາດ.
ອັນຕະລາຍສອງເທົ່າ (ເນ ບິສ ອິນ ໄອເດມ)	ແມ່ນ​ແລ້ວ	ແມ່ນ​ແລ້ວ	ບຸກຄົນດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກຕັດສິນລົງໂທດຢ່າງສຸດທ້າຍສຳລັບການກະທຳຜິດດຽວກັນໃນປະເທດເນເທີແລນ ຫຼື ລັດອື່ນແລ້ວ.
ການກະທຳຜິດທາງການເມືອງ	ແມ່ນ​ແລ້ວ	No	ການກະທຳຜິດດັ່ງກ່າວຖືວ່າເປັນການກະທຳທາງການເມືອງຢ່າງດຽວ (ຕົວຢ່າງ, ການຄັດຄ້ານ). ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວສິ່ງນີ້ບໍ່ໄດ້ກວມເອົາການກໍ່ການຮ້າຍ.
ຄວາມສ່ຽງຂອງໂທດປະຫານຊີວິດ	ແມ່ນ​ແລ້ວ	N / A	ຄຳຮ້ອງຂໍຈະຖືກປະຕິເສດ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມີການຮັບປະກັນທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ວ່າການລົງໂທດປະຫານຊີວິດຈະບໍ່ໄດ້ຖືກປະຕິບັດ.
Statute of Limitations	ແມ່ນ​ແລ້ວ	ແມ່ນ​ແລ້ວ	ກຳນົດເວລາສຳລັບການດຳເນີນຄະດີອາຍາໄດ້ໝົດອາຍຸແລ້ວພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ.
ໃນ Absentia ຄຳ ຕັດສິນ	N / A	ແມ່ນ​ແລ້ວ	ບຸກຄົນດັ່ງກ່າວຖືກຕັດສິນວ່າມີຄວາມຜິດໂດຍບໍ່ໄດ້ມາຮ່ວມການພິຈາລະນາຄະດີ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບການຮັບປະກັນສິດໃນການຖືກດຳເນີນຄະດີຄືນໃໝ່.
ສັນຊາດໂຮນລັງ	ແມ່ນ​ແລ້ວ	ຈໍາກັດ	ເນເທີແລນສາມາດປະຕິເສດທີ່ຈະສົ່ງພົນລະເມືອງຂອງຕົນກັບຄືນປະເທດໄດ້ ແຕ່ອາດຈະສະເໜີໃຫ້ດຳເນີນຄະດີຢູ່ໃນທ້ອງຖິ່ນແທນ.

ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າແຕ່ລະເຫດຜົນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການໂຕ້ຖຽງທາງກົດໝາຍຢ່າງລະອຽດ ແລະ ເຈາະຈົງກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງ. ການປ້ອງກັນທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນກໍລະນີທີ່ສັບສົນເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະຂຶ້ນກັບການສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງມີປະສິດທິພາບວ່າການປົກປ້ອງທີ່ສຳຄັນຢ່າງໜຶ່ງ ຫຼື ຫຼາຍຢ່າງເຫຼົ່ານີ້ນຳໃຊ້ກັບສະຖານະການສະເພາະຂອງບຸກຄົນແນວໃດ.

ຂັ້ນຕອນການດຳເນີນງານສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນຂອງໂຮນລັງ

ເພື່ອຈັດການການຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ຫຼື ການມອບຕົວຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈການເດີນທາງຂອງມັນຜ່ານລະບົບກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ. ມັນເປັນຂະບວນການທີ່ມີໂຄງສ້າງ ແລະ ມີຄວາມອ່ອນໄຫວຕໍ່ເວລາ ເຊິ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາທີ່ໄດ້ຮັບຄຳຮ້ອງຂໍ ແລະ ພົບເຫັນບຸກຄົນດັ່ງກ່າວ. ຕັ້ງແຕ່ການຈັບກຸມໃນເບື້ອງຕົ້ນຈົນເຖິງຄຳຕັດສິນສຸດທ້າຍຂອງສານ, ການຮູ້ຂັ້ນຕອນເຫຼົ່ານີ້ສາມາດເຮັດໃຫ້ປະສົບການທີ່ຫຍຸ້ງຍາກສາມາດຈັດການໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.

ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ, ເຊິ່ງມີຮາກຖານຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນຄຳໝັ້ນສັນຍາທາງກົດໝາຍສາກົນ, ໄດ້ກຳນົດຢ່າງລະອຽດໃນແຕ່ລະຂັ້ນຕອນ. ໂຮນລັງມີຂອບການເຮັດວຽກທີ່ເຂັ້ມແຂງສຳລັບການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນສົນທິສັນຍາສອງຝ່າຍທີ່ມີມາດົນນານກັບສະຫະລັດອາເມລິກາ, ລົງນາມໃນວັນທີ ມິຖຸນາ 24, 1980ສົນທິສັນຍາສະບັບນີ້ແມ່ນຕົວຢ່າງທີ່ສົມບູນແບບຂອງວິທີທີ່ກົດໝາຍອາຍາສາກົນຜູກມັດສານໂຮນລັງກັບກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນແຫ່ງຊາດ (ຢູທລີເວີຣິງສະເວດ) ການຄຸ້ມຄອງການດຳເນີນຄະດີ.

ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຂະໜາດ, ລະຫວ່າງປີ 2015 ແລະ 2023, ສານໂຮນລັງໄດ້ດຳເນີນການປະມານ 150 ການຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນທີ່ບໍ່ແມ່ນ EU ປະຈຳປີ, ໂດຍອະນຸມັດປະມານ 65%ສິ່ງນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນທັງລະບົບທີ່ມີປະສິດທິພາບ ແລະ ລະບົບຕຸລາການທີ່ເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງຈິງຈັງຕໍ່ໜ້າທີ່ການທົບທວນຄືນຂອງຕົນ. ລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບສົນທິສັນຍາທີ່ສຳຄັນນີ້ສາມາດພົບໄດ້ໃນ ເວັບໄຊທ໌ສະພາສະຫະລັດ.

ການຈັບກຸມ ແລະ ການປະກົດຕົວຄັ້ງທຳອິດ

ໃນເກືອບທຸກກໍລະນີ, ຂະບວນການເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຈັບກຸມ. ຕຳຫຼວດໂຮນລັງນຳຕົວບຸກຄົນທີ່ມີຊື່ຢູ່ໃນຄຳຮ້ອງຂໍໄປຄຸມຂັງ. ຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ, ພວກເຂົາຈະຖືກນຳຕົວມາຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາສືບສວນ, ເຊິ່ງຮູ້ກັນໃນນາມ rechter-comissarisນີ້ບໍ່ແມ່ນການພິຈາລະນາຄະດີຫຼັກ ແຕ່ເປັນການທົບທວນຄືນເບື້ອງຕົ້ນ.

ຈຸດປະສົງຂອງການປະກົດຕົວຄັ້ງທຳອິດນີ້ແມ່ນເພື່ອ:

• ຢືນຢັນຕົວຕົນຂອງບຸກຄົນ.
• ແຈ້ງຢ່າງເປັນທາງການໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ກ່ຽວກັບຄຳຮ້ອງຂໍທີ່ໄດ້ຍື່ນຂຶ້ນ.
• ຕັດສິນໃຈວ່າພວກເຂົາຕ້ອງຖືກກັກຂັງກ່ອນການພິຈາລະນາຄະດີເພື່ອປ້ອງກັນການຫຼົບໜີຫຼືບໍ່.

ຂັ້ນຕອນເບື້ອງຕົ້ນນີ້ແມ່ນມີຄວາມສໍາຄັນຫຼາຍ, ແລະມັນແມ່ນບ່ອນທີ່ສິດທິໃນການມີທະນາຍຄວາມຖືກເປີດໃຊ້ງານ. ການຮັບປະກັນຕົວແທນທາງດ້ານກົດໝາຍນັບແຕ່ເວລານີ້ແມ່ນສິ່ງຈໍາເປັນເພື່ອຮັບປະກັນວ່າສິດທິທັງໝົດໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ.

ພາລະບົດບາດຂອງໄອຍະການປະຊາຊົນ

ອົງການໄອຍະການປະຊາຊົນ (ເຈົ້າຫນ້າທີ່ van Justitie) ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ປະສານງານສູນກາງສຳລັບຂັ້ນຕອນທັງໝົດ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄຳຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ຫຼື ໝາຍຈັບຂອງເອີຣົບ (EAW) ຢ່າງເປັນທາງການ ແລະ ນຳສະເໜີຄະດີຕໍ່ສານ. ບົດບາດຂອງພວກເຂົາແມ່ນການໂຕ້ຖຽງເພື່ອອະນຸມັດຄຳຮ້ອງຂໍ, ແຕ່ວ່າພຽງແຕ່ຖ້າມັນຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການທາງກົດໝາຍທັງໝົດພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ ແລະ ສາກົນ.

ອົງການໄອຍະການຍັງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການຮັບປະກັນວ່າເອກະສານທັງໝົດຈາກປະເທດທີ່ຮ້ອງຂໍແມ່ນຄົບຖ້ວນ ແລະ ຖືກຕ້ອງ. ສິ່ງສຳຄັນ, ທີມງານທະນາຍຄວາມມີສິດທີ່ຈະເຂົ້າເຖິງເອກະສານຄະດີທັງໝົດທີ່ລວບລວມໂດຍອົງການໄອຍະການ - ຫຼັກການພື້ນຖານສຳລັບການສ້າງການປ້ອງກັນທີ່ເຂັ້ມແຂງ.

ແຜນວາດນີ້ໃຫ້ພາບລວມງ່າຍໆກ່ຽວກັບເຫດຜົນສຳຄັນທີ່ສານໂຮນລັງອາດຈະປະຕິເສດຄຳຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ.

ດັ່ງທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນ, ການປົກປ້ອງເຊັ່ນ: ການຫ້າມການກະທຳທີ່ເປັນອັນຕະລາຍສອງເທົ່າ ແລະ ການປົກປ້ອງສິດທິມະນຸດຂັ້ນພື້ນຖານ ແມ່ນເສົາຄໍ້າຫຼັກຂອງຂະບວນການຕັດສິນໃຈຂອງສານ.

ການພິຈາລະນາຄະດີຂອງສານຫຼັກ

ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ຄະດີສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ແລະ ການມອບຕົວທັງໝົດແມ່ນຖືກສົ່ງໄປຍັງສານພິເສດແຫ່ງດຽວຄື: ຫ້ອງການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານກົດໝາຍສາກົນ (Internationale Rechtshulpkamer ຫຼື IRS) ຂອງສານເຂດ Amsterdamການລວມເອົາຄະດີເຫຼົ່ານີ້ເຂົ້າກັບສູນກາງຮັບປະກັນວ່າຄະດີເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກຈັດການໂດຍຜູ້ພິພາກສາທີ່ມີປະສົບການ ແລະ ມີຄວາມຊ່ຽວຊານຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນກົດໝາຍອາຍາສາກົນ.

ໃນລະຫວ່າງການພິຈາລະນາຄະດີ, ໜ້າທີ່ຂອງສານບໍ່ແມ່ນການຕັດສິນວ່າມີຄວາມຜິດ ຫຼື ບໍ່ມີຄວາມຜິດກ່ຽວກັບອາຊະຍາກຳທີ່ຕິດພັນ. ຈຸດສຸມຂອງສານແມ່ນຢູ່ທີ່ຄຳຮ້ອງຂໍນັ້ນຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາກວດສອບຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງຂັ້ນຕອນ ແລະ ຊອກຫາເຫດຜົນໃດໆສຳລັບການປະຕິເສດ, ເຊັ່ນ: ການລະເມີດສິດທິມະນຸດທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນ ຫຼື ບັນຫາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບອາຊະຍາກຳສອງຢ່າງ. ນີ້ແມ່ນຂັ້ນຕອນທີ່ຝ່າຍຈຳເລີຍນຳສະເໜີການໂຕ້ຖຽງທັງໝົດຂອງຕົນຕໍ່ກັບການໂອນ.

ຂະບວນການອຸທອນ

ຖ້າສານເມືອງອະນຸມັດການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ຫຼື ການມອບຕົວ, ການອຸທອນຍັງເປັນໄປໄດ້. ຄະດີດັ່ງກ່າວສາມາດນຳສະເໜີຕໍ່ສານສູງສຸດຂອງປະເທດເນເທີແລນ (ສານສູງສຸດ). ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສິ່ງສຳຄັນທີ່ຄວນສັງເກດແມ່ນວ່າການທົບທວນຄືນຂອງສານສູງສຸດແມ່ນມີຈຳກັດ. ມັນພຽງແຕ່ກວດສອບວ່າສານຊັ້ນລຸ່ມໄດ້ນຳໃຊ້ກົດໝາຍຢ່າງຖືກຕ້ອງຫຼືບໍ່; ມັນຈະບໍ່ປະເມີນຂໍ້ເທັດຈິງຂອງຄະດີຄືນໃໝ່.

ໃນສະຖານະການພິເສດແທ້ໆ, ຫຼັງຈາກການແກ້ໄຂທາງກົດໝາຍພາຍໃນປະເທດທັງໝົດໝົດໄປແລ້ວ, ສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງທຸກຕໍ່ສານສິດທິມະນຸດເອີຣົບ (ECHR). ສິ່ງນີ້ຈະເປັນໄປໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າມີການໂຕ້ຖຽງທີ່ເຂັ້ມແຂງວ່າການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນນັ້ນເອງຈະລະເມີດສົນທິສັນຍາເອີຣົບວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດ.

ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆກ່ຽວກັບກໍລະນີສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ

ເມື່ອຕົກຢູ່ໃນຄວາມສັບສົນຂອງການຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ຫຼື ການຍອມມອບຕົວ, ຄຳຖາມສະເພາະຈະເກີດຂຶ້ນສະເໝີ. ຂ້າງລຸ່ມນີ້, ພວກເຮົາຈະແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດ - ແລະ ມັກຈະຖືກເຂົ້າໃຈຜິດ - ເພື່ອໃຫ້ຄຳຕອບທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ໃຊ້ໄດ້ຈິງ.

ຂ້ອຍເປັນພົນລະເມືອງໂຮນລັງ. ຂ້ອຍສາມາດຖືກສົ່ງຕົວຂ້າມແດນຈາກປະເທດເນເທີແລນໄດ້ບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ, ທ່ານສາມາດເປັນໄດ້, ແລະນີ້ມັກຈະເປັນແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງຄວາມສັບສົນ. ໃນຂະນະທີ່ຫຼາຍປະເທດມີຂໍ້ຫ້າມຢ່າງເຂັ້ມງວດກ່ຽວກັບການສົ່ງພົນລະເມືອງຂອງຕົນເອງກັບຄືນປະເທດ, ວິທີການຂອງເນເທີແລນແມ່ນມີລາຍລະອຽດຫຼາຍກວ່າ ແລະຂຶ້ນກັບວ່າໃຜເປັນຜູ້ຮ້ອງຂໍ.

ໃນກໍລະນີຂອງ a ໃບສັ່ງຈັບເອີຣົບ (EAW) ຈາກປະເທດ EU ອື່ນ, ການຍອມມອບສັນຊາດໂຮນລັງໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນຂັ້ນຕອນມາດຕະຖານ. ລະບົບ EAW ແມ່ນສ້າງຂຶ້ນບົນຄວາມໄວ້ວາງໃຈເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ແລະ ສັນຊາດບໍ່ຄ່ອຍເປັນອຸປະສັກ.

ສຳລັບການຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນຈາກບັນດາປະເທດນອກສະຫະພາບເອີຣົບ, ສະຖານະການແມ່ນມີຄວາມສັບສົນຫຼາຍກວ່າ. ກົດໝາຍອະນຸຍາດໃຫ້ສົ່ງພົນລະເມືອງໂຮນລັງຂ້າມແດນ, ແຕ່ມີເງື່ອນໄຂທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ. ເນເທີແລນສາມາດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຮັບປະກັນວ່າຖ້າບຸກຄົນດັ່ງກ່າວຖືກຕັດສິນລົງໂທດ ແລະ ຖືກຕັດສິນຈຳຄຸກ, ເຂົາເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຮັບໃຊ້ໂທດນັ້ນກັບຄືນປະເທດເນເທີແລນ. ນະໂຍບາຍນີ້ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເນເທີແລນກາຍເປັນບ່ອນທີ່ປອດໄພ ໃນຂະນະທີ່ຮັບປະກັນວ່າພົນລະເມືອງຂອງຕົນຈະບໍ່ຖືກກັກຂັງຢູ່ໃນລະບົບຄຸກຕ່າງປະເທດຢ່າງບໍ່ມີກຳນົດ.

ກົດລະບຽບພິເສດແມ່ນຫຍັງ ແລະ ມັນປົກປ້ອງຂ້ອຍແນວໃດ?

ໄດ້ ກົດລະບຽບພິເສດ ເປັນຫຼັກການພື້ນຖານຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນລະຫວ່າງປະເທດ. ມັນເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຄຳໝັ້ນສັນຍາທີ່ສຳຄັນທີ່ປະເທດທີ່ຮ້ອງຂໍໄດ້ໃຫ້ໄວ້, ໂດຍຈຳກັດຢ່າງເຂັ້ມງວດຕໍ່ສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າສາມາດເຮັດໄດ້ຫຼັງຈາກການໂອນຍ້າຍຂອງທ່ານ.

ເວົ້າງ່າຍໆ, ມັນໝາຍຄວາມວ່າປະເທດທີ່ຮ້ອງຂໍສາມາດດຳເນີນຄະດີທ່ານໄດ້ພຽງແຕ່ສຳລັບ ອາຊະຍາກຳທີ່ແນ່ນອນ ເຊິ່ງປະເທດເນເທີແລນໄດ້ອະນຸມັດການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນຂອງທ່ານ. ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດເພີ່ມຂໍ້ກ່າວຫາໃໝ່, ທົດແທນຄວາມຜິດທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າ, ຫຼື ພິຈາລະນາຄະດີທ່ານສຳລັບການກະທຳອື່ນໆໃນອະດີດໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບການຍິນຍອມໃໝ່ຈາກເຈົ້າໜ້າທີ່ເນເທີແລນກ່ອນ.

ກົດລະບຽບນີ້ແມ່ນມາດຕະການປ້ອງກັນທີ່ມີປະສິດທິພາບຕໍ່ກັບການລ່ວງລະເມີດທາງກົດໝາຍ. ມັນປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ປະເທດໃດໜຶ່ງໃຊ້ຂໍ້ກ່າວຫາເລັກໆນ້ອຍໆທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍເພື່ອຮັບປະກັນການມີໜ້າຂອງທ່ານ, ແຕ່ຈະດຳເນີນຄະດີຕໍ່ທ່ານຍ້ອນຂໍ້ກ່າວຫາທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງ ຫຼື ຮຸນແຮງກວ່າເມື່ອທ່ານຢູ່ໃນດິນແດນຂອງພວກເຂົາ. ມັນຮັບປະກັນວ່າຂະບວນການທັງໝົດຍັງຄົງໂປ່ງໃສ ແລະ ຍຸຕິທຳ.

ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າສອງປະເທດຮ້ອງຂໍໃຫ້ຂ້ອຍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນໃນເວລາດຽວກັນ?

ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງແປກທີ່ບຸກຄົນໃດໜຶ່ງຈະຖືກຮ້ອງຂໍໂດຍຫຼາຍເຂດອຳນາດການປົກຄອງພ້ອມໆກັນ, ເຊິ່ງນຳໄປສູ່ການຮ້ອງຂໍທີ່ແຂ່ງຂັນກັນ. ເມື່ອເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນ, ສານໂຮນລັງບໍ່ໄດ້ຕັດສິນໃຈສຸດທ້າຍ. ແທນທີ່ຈະ, ອຳນາດດັ່ງກ່າວແມ່ນຂຶ້ນກັບ ລັດຖະມົນຕີກະຊວງຍຸຕິທຳ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງ.

ລັດຖະມົນຕີຕ້ອງປະຕິບັດການດຸ່ນດ່ຽງຢ່າງລະມັດລະວັງ, ໂດຍພິຈາລະນາປັດໄຈສຳຄັນຫຼາຍຢ່າງຄື:

• ຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງການກະທຳຜິດໃນແຕ່ລະຄຳຮ້ອງຂໍ.
• ສະຖານທີ່ບ່ອນທີ່ມີການກ່າວຫາວ່າເກີດອາຊະຍາກຳທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ.
• ວັນທີທີ່ໄດ້ຮັບຄຳຮ້ອງຂໍຢ່າງເປັນທາງການ.
• ສັນຊາດ ແລະ ສະພາບການສ່ວນຕົວອື່ນໆຂອງທ່ານ.

ຖ້າຄຳຮ້ອງຂໍໜຶ່ງແມ່ນ EAW ຈາກສະມາຊິກ EU ແລະອີກຄຳຮ້ອງຂໍໜຶ່ງແມ່ນຄຳຮ້ອງຂໍສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນແບບດັ້ງເດີມຈາກປະເທດທີ່ບໍ່ແມ່ນ EU, EAW ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຳຄັນຍ້ອນພັນທະຂອງ EU. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ນີ້ບໍ່ແມ່ນກົດລະບຽບຢ່າງແທ້ຈິງ; ລັດຖະມົນຕີຈະປະເມີນສະພາບການທັງໝົດກ່ອນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈສຸດທ້າຍ.

ຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວຂອງຂ້ອຍຖືກປົກປ້ອງແນວໃດໃນລະຫວ່າງຂັ້ນຕອນ EAW?

ໃນຍຸກດິຈິຕອນ, ການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນແມ່ນຄວາມກັງວົນຫຼັກ, ໂດຍສະເພາະໃນກໍລະນີ EAW ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການແລກປ່ຽນຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວທີ່ລະອຽດອ່ອນຂ້າມຊາຍແດນຢ່າງໄວວາ. ຂໍ້ມູນນີ້ມັກຈະໄຫຼວຽນຜ່ານຖານຂໍ້ມູນຂະໜາດໃຫຍ່ເຊັ່ນ: ລະບົບຂໍ້ມູນຂ່າວສານ Schengen (SIS II).

ການປະມວນຜົນຂໍ້ມູນຂອງທ່ານແມ່ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດໝາຍຂອງສະຫະພາບເອີຣົບທີ່ເຂັ້ມງວດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນກົດໝາຍ ຂໍ້ກໍານົດການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນທົ່ວໄປ (GDPR)ສິ່ງນີ້ໃຫ້ສິດພື້ນຖານແກ່ທ່ານ, ລວມທັງສິດໃນການເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນທີ່ເກັບຮັກສາໄວ້ກ່ຽວກັບທ່ານ, ເພື່ອຮ້ອງຂໍການແກ້ໄຂຂໍ້ມູນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ແລະ ໃຫ້ລຶບມັນອອກ ຖ້າມັນຖືກປະມວນຜົນຢ່າງຜິດກົດໝາຍ.

ສິ່ງສຳຄັນ, ສານໂຮນລັງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະປະຕິເສດການຍອມຈຳນົນຖ້າມີຄວາມສ່ຽງທີ່ແທ້ຈິງວ່າສິດທິໃນການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນພື້ນຖານຂອງບຸກຄົນຈະຖືກລະເມີດໃນປະເທດຜູ້ອອກກົດໝາຍ. ສິ່ງນີ້ໃຫ້ການກວດສອບທີ່ສຳຄັນ, ຮັບປະກັນວ່າປະສິດທິພາບຂອງລະບົບ EAW ຈະບໍ່ລົບລ້າງສິດໃນຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ.

---

ການແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ສັບສົນຂອງກົດໝາຍອາຍາສາກົນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄຳແນະນຳຈາກຜູ້ຊ່ຽວຊານ. Law & More, ທີມງານທີ່ມີປະສົບການຂອງພວກເຮົາມີຄວາມພ້ອມທີ່ຈະຈັດການກັບຄວາມສັບສົນຂອງກໍລະນີການສົ່ງຜູ້ຮ້າຍຂ້າມແດນ ແລະ ການມອບຕົວ, ຮັບປະກັນວ່າສິດທິຂອງທ່ານຈະໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງໃນທຸກຂັ້ນຕອນ. ຕິດຕໍ່ພວກເຮົາເພື່ອປຶກສາຫາລືກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງທ່ານ.