ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ທຸລະກິດຄອບຄົວເປັນໝວດໝູ່ທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍຂອງຕົນເອງ
ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງບໍ່ມີຄຳນິຍາມຂອງທຸລະກິດຄອບຄົວ ແລະ ບໍ່ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ມີສະຖານະພາບພິເສດໃດໆ. ບໍລິສັດຄອບຄົວແມ່ນບໍລິສັດຈຳກັດ (BV, ບໍລິສັດເອກະຊົນ), ຫຸ້ນສ່ວນ ຫຼື ຜູ້ຄ້າຂາຍດ່ຽວທຳມະດາ, ເຊິ່ງຂຶ້ນກັບກົດລະບຽບດຽວກັນກັບບໍລິສັດອື່ນໆ. ສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງແມ່ນວ່າຄົນດຽວກັນດຳລົງຕຳແໜ່ງຫຼາຍຢ່າງໃນເວລາດຽວກັນ, ແລະ ບົດບາດເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດລະບຽບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ບຸກຄົນດຽວກັນສາມາດເປັນຜູ້ຖືຫຸ້ນ, ຜູ້ອຳນວຍການ, ພະນັກງານ, ຄູ່ສົມລົດ, ພໍ່ແມ່ ແລະ ຜູ້ສືບທອດ. ຄວາມສາມາດແຕ່ລະຄົນມີສິດ ແລະ ການປົກປ້ອງຂອງຕົນເອງ, ແລະ ພວກມັນບໍ່ສອດຄ່ອງກັນ. ຜູ້ຖືຫຸ້ນທີ່ເປັນຜູ້ອຳນວຍການອາດຈະຖືກໄລ່ອອກຈາກຕຳແໜ່ງຜູ້ອຳນວຍການໂດຍຜູ້ຖືຫຸ້ນສ່ວນໃຫຍ່ ໃນຂະນະທີ່ຮັກສາຮຸ້ນຂອງເຂົາເຈົ້າໄວ້. ລູກທີ່ຖືກຕັດສິດສືບທອດຍັງມີສິດຮຽກຮ້ອງພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການສືບທອດມໍລະດົກ. ຄູ່ສົມລົດທີ່ບໍ່ເຄີຍເຮັດວຽກໃນທຸລະກິດອາດຈະຍັງໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດທາງດ້ານການເງິນໃນມັນ. ຈຸດປະສົງຂອງໂຄງສ້າງທຸລະກິດຄອບຄົວແມ່ນເພື່ອຮັບປະກັນວ່າການປ່ຽນແປງໃນຄວາມສາມາດໜຶ່ງຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມສາມາດອື່ນໆບໍ່ໝັ້ນຄົງໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ລັກສະນະທີສອງແມ່ນວ່າການຕັດສິນໃຈແມ່ນເຮັດໂດຍອີງໃສ່ຄວາມສຳພັນແທນທີ່ຈະເປັນເອກະສານ, ຈົນກວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ມີ. ການຈັດການທີ່ທຸກຄົນຈື່ໄດ້ແຕກຕ່າງກັນ, ຄຳສັນຍາກ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ຈະເຂົ້າຮັບໜ້າທີ່, ແລະ ການແຈກຢາຍກຳໄລທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂຢ່າງເປັນທາງການລ້ວນແຕ່ກາຍເປັນບັນຫາຫຼັກຖານເມື່ອຄວາມສຳພັນຊຸດໂຊມລົງ. ເອກະສານທີ່ຂຽນເປັນລາຍລັກອັກສອນບໍ່ແມ່ນສັນຍານຂອງຄວາມບໍ່ໄວ້ວາງໃຈໃນບໍລິສັດຄອບຄົວ; ມັນເປັນສິ່ງດຽວທີ່ຈະເຮັດວຽກໄດ້ເມື່ອຄວາມໄວ້ວາງໃຈໝົດໄປ.ໂຄງປະກອບການ: BV, ຖືແລະ stichting administratiekantoor
ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນສຳລັບວິສາຫະກິດຄອບຄົວສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນ BV, ເຊິ່ງແຍກຊັບສິນຂອງທຸລະກິດອອກຈາກຊັບສິນສ່ວນຕົວຂອງຄອບຄົວ ແລະ ອະນຸຍາດໃຫ້ແບ່ງ ແລະ ໂອນກຳມະສິດອອກເປັນໜ່ວຍ. ການເປັນເຈົ້າຂອງດຽວ ຫຼື vennootschap onder firma ເຮັດໃຫ້ເຮືອນຂອງຄອບຄົວຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ໜີ້ສິນຂອງທຸລະກິດ ແລະ ບໍ່ສາມາດໂອນອອກເປັນສ່ວນໆໄດ້, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ທັງສອງຢ່າງບໍ່ເໝາະສົມເມື່ອລຸ້ນທີສອງເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງ. ນອກຈາກນັ້ນ, ສອງໂຄງສ້າງເຮັດວຽກສ່ວນໃຫຍ່. ອັນທຳອິດແມ່ນໂຄງສ້າງການຖືຄອງ: ສະມາຊິກຄອບຄົວແຕ່ລະຄົນ, ຫຼື ແຕ່ລະສາຂາຂອງຄອບຄົວ, ຖືຮຸ້ນຂອງເຂົາເຈົ້າຜ່ານບໍລິສັດຖືຄອງສ່ວນບຸກຄົນ, ເຊິ່ງຖືຮຸ້ນໃນບໍລິສັດດຳເນີນງານ. ສິ່ງນີ້ຊ່ວຍຮັກສາຄວາມສ່ຽງດ້ານການດຳເນີນງານໃຫ້ຫ່າງຈາກເງິນສຳຮອງທີ່ສະສົມໄວ້, ຊ່ວຍໃຫ້ແຕ່ລະສາຂາສາມາດຕັດສິນໃຈດ້ວຍຕົນເອງກ່ຽວກັບການລົງທຶນຄືນໃໝ່ ແລະ ເງິນປັນຜົນ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ການໂອນຜົນປະໂຫຍດສ່ວນບຸກຄົນໃນພາຍຫຼັງງ່າຍຂຶ້ນຫຼາຍ. ມັນຍັງສ້າງຊັ້ນທີ່ຢູ່ລອດໄດ້ເມື່ອສະມາຊິກຄົນໜຶ່ງຕ້ອງການອອກ. ອັນທີສອງແມ່ນ stichting administratiekantoor (STAK, ມູນນິທິຫ້ອງການຄວາມໄວ້ວາງໃຈ), ເຊິ່ງເປັນຄຳຕອບແບບຄລາສສິກຂອງໂຮນລັງຕໍ່ບັນຫາການແຈກຢາຍກຳມະສິດໂດຍບໍ່ມີການແຈກຢາຍການຄວບຄຸມ. ຮຸ້ນຈະຖືກໂອນໄປຫາມູນນິທິ, ເຊິ່ງອອກໃບຮັບເງິນທີ່ຝາກໄວ້ (ໃບຢັ້ງຢືນ) ໃຫ້ແກ່ສະມາຊິກໃນຄອບຄົວ. ມູນນິທິຖືກຳມະສິດທາງກົດໝາຍ ແລະ ລົງຄະແນນສຽງ; ຜູ້ຖືໃບຮັບເງິນມີສິດທາງດ້ານເສດຖະກິດ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຮັບເງິນປັນຜົນ ແລະ ແບ່ງປັນມູນຄ່າ. ການຮັບຮອງຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ກໍ່ຕັ້ງສາມາດໂອນມູນຄ່າຂອງບໍລິສັດໄປໃຫ້ເດັກນ້ອຍທີ່ບໍ່ມີສ່ວນກ່ຽວຂ້ອງ, ໃນຂະນະທີ່ສິດໃນການລົງຄະແນນສຽງຍັງຄົງຢູ່ກັບຄະນະກຳມະການຂອງມູນນິທິ, ເຊິ່ງສາມາດເປັນຜູ້ກໍ່ຕັ້ງ, ຜູ້ສືບທອດ, ຫຼື ຄະນະກຳມະການປະສົມທີ່ປະກອບມີບຸກຄົນພາຍນອກ. ເງື່ອນໄຂຂອງການບໍລິຫານກຳນົດວິທີທີ່ມູນນິທິຕ້ອງລົງຄະແນນສຽງ, ເວລາໃດທີ່ໃບຮັບເງິນອາດຈະຖືກໂອນ, ແລະ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອເສຍຊີວິດ ຫຼື ການຢ່າຮ້າງ, ແລະ ພວກມັນມີຄວາມສຳຄັນເທົ່າກັບຂໍ້ບັງຄັບຂອງສະມາຄົມເອງ. ການຮັບຮອງບໍ່ແມ່ນທາງອອກສຳລັບທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ. ຜູ້ຖືໃບຮັບເງິນມີສິດຂໍ້ມູນ, ແລະ ຖ້າການຈັດການດັ່ງກ່າວຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຮັກສາໃຫ້ເຂົາເຈົ້າບໍ່ມີອຳນາດຢ່າງຖາວອນໃນຂະນະທີ່ມູນຄ່າສະສົມ, ໃນທີ່ສຸດກໍຈະຖືກທົດສອບ. ມັນເຮັດວຽກເມື່ອການແບ່ງແຍກລະຫວ່າງການຄວບຄຸມ ແລະ ມູນຄ່າແມ່ນໄດ້ພິຈາລະນາ ແລະ ອະທິບາຍ, ແລະ ເມື່ອຄະນະກຳມະການມູນນິທິມີຄວາມສາມາດຢ່າງແທ້ຈິງໃນການປະຕິບັດຕາມຜົນປະໂຫຍດຂອງບໍລິສັດ.ຂໍ້ກຳນົດຂອງສະມາຄົມ ແລະ ສັນຍາຂອງຜູ້ຖືຫຸ້ນ
ເອກະສານສອງສະບັບຄວບຄຸມຮຸ້ນ, ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງເອກະສານເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕັດສິນວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນເມື່ອຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງປະຕິເສດທີ່ຈະຮ່ວມມື. ຂໍ້ກຳນົດຂອງສະມາຄົມຜູກມັດທຸກຄົນທີ່ຖືຮຸ້ນ, ລວມທັງບຸກຄົນທີ່ໄດ້ມາໂດຍການສືບທອດ ຫຼື ໂດຍການແບ່ງແຍກຂອງຊຸມຊົນຄູ່ສົມລົດ. ສັນຍາຜູ້ຖືຮຸ້ນຜູກມັດພຽງແຕ່ຝ່າຍຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ຕ້ອງຢູ່ລອດຈາກການເສຍຊີວິດ, ການຢ່າຮ້າງ ຫຼື ການຂາຍຈຶ່ງເປັນຂອງຂໍ້ກຳນົດ. ຂໍ້ກຳນົດຂອງຄອບຄົວ BV ຄວນມີຂໍ້ຈຳກັດການໂອນ, ດັ່ງນັ້ນຮຸ້ນບໍ່ສາມາດອອກຈາກຄອບຄົວໄດ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ສະເໜີໃຫ້ຜູ້ຖືຮຸ້ນຄົນອື່ນໆກ່ອນໂດຍອີງໃສ່ການປະເມີນມູນຄ່າທີ່ກຳນົດໄວ້. ກົດໝາຍບໍລິສັດຂອງໂຮນລັງຍັງອະນຸຍາດໃຫ້ຂໍ້ກຳນົດຕິດຂັດກັບຂໍ້ກຳນົດໃນການຖືຮຸ້ນ ແລະ ກຳນົດພັນທະຕໍ່ຜູ້ຖືຮຸ້ນ, ເຊິ່ງເປັນວິທີທີ່ຄອບຄົວສາມາດກຳນົດໃຫ້ຜູ້ຖືຮຸ້ນທີ່ບໍ່ຕອບສະໜອງເງື່ອນໄຂທີ່ກຳນົດໄວ້ອີກຕໍ່ໄປ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຄວາມສຳພັນໃນຄອບຄົວ ຫຼື ບົດບາດທີ່ມີການເຄື່ອນໄຫວ, ຕ້ອງສະເໜີຮຸ້ນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ຂໍ້ກຳນົດສາມາດສ້າງຊັ້ນຮຸ້ນແຍກຕ່າງຫາກ, ດັ່ງນັ້ນອຳນາດການລົງຄະແນນສຽງ, ສິດໃນການກຳໄລ ແລະ ສິດໃນການແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ອຳນວຍການສາມາດຈັດສັນແຍກຕ່າງຫາກລະຫວ່າງສາຂາຂອງຄອບຄົວ. ພວກມັນຍັງສາມາດຍົກເລີກສິດໃນການຄວບຄຸມລ່ວງໜ້າໃນການອອກຮຸ້ນໃໝ່, ເຊິ່ງມີຄວາມສຳຄັນເມື່ອນັກລົງທຶນພາຍນອກເຂົ້າຮ່ວມ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຂໍ້ຕົກລົງຂອງຜູ້ຖືຫຸ້ນຈະກວມເອົາສິ່ງທີ່ມາດຕາດັ່ງກ່າວບໍ່ສາມາດປະຕິບັດໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ: ວິທີການກຳນົດມູນຄ່າ ແລະ ໂດຍໃຜ, ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຖ້າການຢຸດສະງັກຂອງກອງປະຊຸມໃຫຍ່, ເງື່ອນໄຂຂອງຜູ້ອອກທີ່ດີ ແລະ ຜູ້ອອກທີ່ບໍ່ດີ, ນະໂຍບາຍເງິນປັນຜົນ, ພັນທະທີ່ຈະເຮັດວຽກໃນທຸລະກິດ ຫຼື ຫຼີກລ່ຽງການແຂ່ງຂັນກັບມັນ, ແລະ ຂະບວນການຮັບຄົນລຸ້ນຕໍ່ໄປ. ມັນຍັງຄວນລະບຸວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າມັນຂັດແຍ້ງກັບມາດຕາ, ແລະ ມັນຄວນໄດ້ຮັບການທົບທວນຄືນທຸກຄັ້ງທີ່ການຖືຫຸ້ນມີການປ່ຽນແປງ. ສອງກົນໄກແມ່ນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະສ້າງຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ. ຂໍ້ກຳນົດການຢຸດສະງັກຈະຕັດສິນໃຈລ່ວງໜ້າວ່າການແບ່ງປັນຫ້າສິບຫ້າສິບລະຫວ່າງອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງສອງຄົນຈະຖືກທຳລາຍແນວໃດ, ບໍ່ວ່າຈະໂດຍປະທານເອກະລາດ, ການຕັດສິນໃຈຂອງພາກສ່ວນທີສາມທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ ຫຼື ຂັ້ນຕອນການຊື້-ຂາຍ, ເພາະວ່າກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂບັນຫານັ້ນໃຫ້ທ່ານ. ແລະ ກົນໄກການປະເມີນມູນຄ່າທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນລ່ວງໜ້າຈະລົບລ້າງອຸປະສັກທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດຕໍ່ການອອກທີ່ເປັນມິດ: ຝ່າຍທີ່ເຫັນດີວ່າຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງຄວນອອກໄປ ແຕ່ບໍ່ສາມາດຕົກລົງກັນໄດ້ວ່າຮຸ້ນມີມູນຄ່າເທົ່າໃດ. ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງຂອງຜູ້ຖືຫຸ້ນໃນປະເທດເນເທີແລນ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຂໍ້ຂັດແຍ່ງເຫຼົ່ານັ້ນພັດທະນາແນວໃດເມື່ອກົນໄກດັ່ງກ່າວຂາດຫາຍໄປ.ການແຕ່ງງານ, ການຢ່າຮ້າງ ແລະ ຮຸ້ນໃນບໍລິສັດຄອບຄົວ
ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊັບສິນສົມລົດແມ່ນສ່ວນທີ່ທຸລະກິດຄອບຄົວສ່ວນໃຫຍ່ມອງຂ້າມ, ແລະມັນສາມາດໂອນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນຂອງບໍລິສັດໄປໃຫ້ບຸກຄົນທີ່ບໍ່ມີຫຍັງກ່ຽວຂ້ອງກັບມັນ. ສຳລັບການແຕ່ງງານທີ່ເຂົ້າຮ່ວມນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ມັງກອນ 2018, ລະບອບການຕາມຄ່າເລີ່ມຕົ້ນແມ່ນ beperkte gemeenschap van goederen (ຊຸມຊົນຊັບສິນຈຳກັດ). ຊັບສິນທີ່ຄູ່ສົມລົດແຕ່ລະຄົນເປັນເຈົ້າຂອງກ່ອນການແຕ່ງງານຍັງຄົງເປັນສ່ວນຕົວ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂອງຂວັນ ແລະ ມໍລະດົກທີ່ໄດ້ຮັບໃນລະຫວ່າງການແຕ່ງງານ, ໃນຂະນະທີ່ສິ່ງທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການແຕ່ງງານແມ່ນແບ່ງປັນ. ສຳລັບການແຕ່ງງານກ່ອນວັນທີດັ່ງກ່າວ, ຊຸມຊົນທົ່ວໄປແບບເກົ່າຈະຖືກນຳໃຊ້, ເຊິ່ງທຸລະກິດທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງກ່ອນການແຕ່ງງານຈະຕົກຢູ່ໃນຊຸມຊົນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຊຸມຊົນຈໍາກັດຂອງຊັບສິນ ອະທິບາຍຄວາມແຕກຕ່າງ ແລະ ທ່າທີການຫັນປ່ຽນ. ເຖິງແມ່ນວ່າບໍລິສັດເອງຢູ່ນອກຊຸມຊົນ, ກໍມີການຮຽກຮ້ອງ. ມາດຕາ 1:95a ຂອງ Burgerlijk Wetboek ກຳນົດວ່າ ໃນກໍລະນີທີ່ທຸລະກິດເປັນຂອງຄູ່ສົມລົດຄົນດຽວ, ຊຸມຊົນມີສິດໄດ້ຮັບຄ່າຕອບແທນທີ່ສົມເຫດສົມຜົນສຳລັບຄວາມຮູ້, ທັກສະ ແລະ ແຮງງານທີ່ຄູ່ສົມລົດໄດ້ອຸທິດໃຫ້ກັບມັນ, ໃນຂອບເຂດທີ່ບໍ່ມີຄ່າຕອບແທນໃນຮູບແບບອື່ນ. ໃນທາງປະຕິບັດນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ຜູ້ຖືຫຸ້ນຜູ້ອຳນວຍການທີ່ຈ່າຍເງິນເດືອນໃຫ້ຕົນເອງໃນລະດັບປານກາງ ແລະ ປະໄວ້ກຳໄລໄວ້ໃນບໍລິສັດຈະຖືກເປີດເຜີຍເມື່ອຢ່າຮ້າງ, ແລະ ຂະໜາດຂອງການເປີດເຜີຍນັ້ນແມ່ນຂຶ້ນກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ຫຼາຍປີກ່ອນ. ການຈ່າຍເງິນເດືອນຕາມອັດຕາຕະຫຼາດ ແລະ ການແຈກຢາຍກຳໄລຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີແມ່ນມາດຕະການປ້ອງກັນທາງກົດໝາຍເທົ່າກັບການຄ້າ. ຄຳຕອບທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືແມ່ນ huwelijkse voorwaarden (ສັນຍາກ່ອນແຕ່ງງານ ຫຼື ຫຼັງແຕ່ງງານ), ເຊິ່ງສາມາດຮັກສາຮຸ້ນ, ການເຕີບໂຕຂອງພວກມັນ ແລະ ການຮຽກຮ້ອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຢູ່ນອກການຕົກລົງໃດໆ, ແລະ ສາມາດສະຫຼຸບໄດ້ກ່ອນ ຫຼື ໃນລະຫວ່າງການແຕ່ງງານໂດຍການຢັ້ງຢືນໂດຍທະນາຍຄວາມ. ມັນຄວນຈະຖືກຂຽນໂດຍຄຳນຶງເຖິງບໍລິສັດ: ຂໍ້ກຳນົດການຕົກລົງເປັນໄລຍະທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກນຳໃຊ້ແທ້ໆ, ໃນຕອນທ້າຍຂອງການແຕ່ງງານ, ສາມາດອ່ານໄດ້ຄືກັບວ່າທຸກຢ່າງຕ້ອງໄດ້ຮັບການຕົກລົງກັນ, ເຊິ່ງກົງກັນຂ້າມກັບສິ່ງທີ່ຝ່າຍຕ່າງໆຕັ້ງໃຈໄວ້. ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ສັນຍາກ່ອນແຕ່ງງານໃນປະເທດເນເທີແລນ ກ່ຽວຂ້ອງກັບຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະດ້ານປະຕິບັດຕົວຈິງຂອງການແຍກກັນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບທຸລະກິດແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການຢ່າຮ້າງທີ່ທຸລະກິດເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊັບສິນບໍລິສັດສາມາດປົກປ້ອງຕົນເອງໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ຂໍ້ກຳນົດ ຫຼື ເງື່ອນໄຂການບໍລິຫານສາມາດກຳນົດວ່າຮຸ້ນ ຫຼື ໃບຮັບເງິນທີ່ສົ່ງຕໍ່ໃຫ້ຄູ່ສົມລົດໃນພະແນກໃດໜຶ່ງຕ້ອງໄດ້ສະເໜີຄືນ, ແລະ ສິດໃນການລົງຄະແນນສຽງຈະຖືກໂຈະໃນລະຫວ່າງນັ້ນ. ນັ້ນແມ່ນຂໍ້ກຳນົດທີ່ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ການຢ່າຮ້າງມາຮອດກອງປະຊຸມໃຫຍ່.ການສືບທອດມໍລະດົກ: ສິ່ງທີ່ພິໄນກຳສາມາດເຮັດໄດ້ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້
ຖ້າບໍ່ມີພິນัยກຳ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການສືບທອດມໍລະດົກຂອງໂຮນລັງຈະນຳໃຊ້ການແບ່ງສ່ວນຕາມກົດໝາຍ: ຄູ່ສົມລົດທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ ຫຼື ຄູ່ຮ່ວມຊີວິດທີ່ຈົດທະບຽນຈະໄດ້ຮັບຊັບສິນທັງໝົດ, ລວມທັງຮຸ້ນ, ແລະລູກໆຈະໄດ້ຮັບການຮຽກຮ້ອງທາງດ້ານການເງິນຕໍ່ຄູ່ສົມລົດນັ້ນ ເຊິ່ງຕາມກົດລະບຽບແລ້ວຈະຕ້ອງຈ່າຍເມື່ອຄູ່ສົມລົດເສຍຊີວິດ ຫຼື ລົ້ມລະລາຍເທົ່ານັ້ນ. ສຳລັບບໍລິສັດຄອບຄົວ, ການຜິດນັດມັກຈະເປັນຜົນໄດ້ຮັບທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ, ເພາະວ່າມັນວາງຮຸ້ນທັງໝົດໃຫ້ກັບຜູ້ທີ່ມີໂອກາດໜ້ອຍທີ່ສຸດທີ່ຈະໄດ້ກຽມພ້ອມສຳລັບມັນ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ລູກໆມີການຮຽກຮ້ອງແທນທີ່ຈະເປັນບົດບາດ. ພິນัยກຳສາມາດເຮັດສິ່ງທີ່ຄອບຄົວຕ້ອງການສ່ວນໃຫຍ່. ມັນສາມາດປະໄວ້ຮຸ້ນໂດຍມໍລະດົກໃຫ້ກັບຜູ້ສືບທອດທີ່ເຮັດວຽກໃນທຸລະກິດ, ໃນມູນຄ່າທີ່ກຳນົດໂດຍກົນໄກທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນພິນัยກຳ, ໃນຂະນະທີ່ໃຫ້ລູກຄົນອື່ນໆມີສິດຂອງເຂົາເຈົ້າເປັນເງິນ ຫຼື ໃນຊັບສິນອື່ນໆ. ມັນສາມາດແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ຈັດການມໍລະດົກເພື່ອຖືຊັບສິນຮ່ວມກັນໃນຂະນະທີ່ການໂອນຖືກຈັດການ, ແລະມັນສາມາດສ້າງການບໍລິຫານພິນัยກຳຕໍ່ສິ່ງທີ່ລູກໆໄດ້ຮັບມໍລະດົກ, ເພື່ອໃຫ້ຮຸ້ນຖືກຄຸ້ມຄອງໂດຍຜູ້ບໍລິຫານທີ່ມີຊື່ຈົນກວ່າຈະຮອດເວລາທີ່ຕົກລົງກັນ. ສິ່ງທີ່ພິນัยກຳບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້ຄືການຕັດມໍລະດົກຂອງເດັກອອກຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເດັກນ້ອຍມີສິດທິຕາມກົດໝາຍ ແລະ ສາມາດຮຽກຮ້ອງສິດຕາມກົດໝາຍ, ເຊິ່ງເທົ່າກັບເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບໃນເວລາບໍ່ມີພິນัยກຳ. ການຮຽກຮ້ອງດັ່ງກ່າວມີຄວາມສຳຄັນຍ້ອນສອງເຫດຜົນ. ມັນເປັນການຮຽກຮ້ອງເປັນເງິນເທົ່ານັ້ນ: ລູກທີ່ຖືກຕັດສິດສືບທອດບໍ່ສາມາດຮຽກຮ້ອງຮຸ້ນ, ບ່ອນນັ່ງໃນຄະນະກຳມະການ ຫຼື ມີສິດອອກສຽງໃນບໍລິສັດໄດ້, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າເຈົ້າຂອງມໍລະດົກບໍ່ຄ່ອຍທຳລາຍທຸລະກິດ ແຕ່ມັກຈະສູນເສຍເງິນສົດໄປ. ແລະ ຜູ້ຂຽນພິນัยກຳສາມາດລະບຸໄດ້ວ່າການຮຽກຮ້ອງດັ່ງກ່າວບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ຈົນກວ່າຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງຄູ່ສົມລົດທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ເຊິ່ງຊື້ເວລາທີ່ບໍລິສັດຕ້ອງການ. ຂອງຂວັນທີ່ໃຫ້ໃນຊ່ວງຊີວິດຍັງມີຊີວິດຢູ່ແມ່ນຖືກນຳມາຄິດໄລ່, ສະນັ້ນການໂອນຮຸ້ນໄປໃຫ້ຜູ້ສືບທອດໃນປີກ່ອນໜ້ານີ້ບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງຄວາມສ່ຽງດ້ວຍຕົວມັນເອງ. ພາບລວມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍມໍລະດົກໃນປະເທດເນເທີແລນ ອະທິບາຍວິທີການຄິດໄລ່ການຮຽກຮ້ອງ ແລະ ເວລາທີ່ມັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການອ້າງສິດ. ສະຫຼຸບໃນທາງປະຕິບັດແມ່ນວ່າ ພິໄນກຳ, ຂໍ້ກຳນົດ, ຂໍ້ຕົກລົງຂອງຜູ້ຖືຫຸ້ນ ແລະ ເງື່ອນໄຂການບໍລິຫານໃດໆຕ້ອງໄດ້ຮ່າງເປັນຊຸດດຽວ. ພິໄນກຳທີ່ມອບຮຸ້ນໃຫ້ລູກຜູ້ທີ່ຂໍ້ກຳນົດບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຖືຮຸ້ນ, ຫຼື ຂໍ້ຈຳກັດການໂອນທີ່ຂັດແຍ້ງກັບມໍລະດົກ, ເຮັດໃຫ້ເກີດການໂຕ້ຖຽງເປັນເວລາຫຼາຍປີໃນເວລາທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ.ການປົກຄອງ ແລະ ກົດບັດຄອບຄົວ
ການຄຸ້ມຄອງໃນບໍລິສັດຄອບຄົວຕ້ອງຕອບຄຳຖາມທີ່ການຄຸ້ມຄອງບໍລິສັດທຳມະດາບໍ່ໄດ້ຕອບຄື: ໃຜໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເວົ້າ, ແລະ ໃນຖານະໃດ. ການຕັດສິນໃຈທີ່ດຳເນີນໃນງານລ້ຽງອາຫານທ່ຽງຄອບຄົວ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນໄດ້ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໂດຍຜູ້ອຳນວຍການແມ່ນແຫຼ່ງທີ່ມາທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດຂອງການຂັດແຍ້ງໃນພາຍຫຼັງກ່ຽວກັບວ່າມະຕິໄດ້ຖືກຮັບຮອງແລ້ວຫຼືບໍ່. ວິທີແກ້ໄຂແມ່ນບໍ່ໜ້າສົນໃຈ. ຈັດກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ບັນທຶກມະຕິ ແລະ ຮັກສາການລົງທະບຽນຜູ້ຖືຫຸ້ນໃຫ້ທັນສະໄໝ. ຈຳແນກຢ່າງຈະແຈ້ງລະຫວ່າງການຕັດສິນໃຈຂອງຄະນະກຳມະການ ແລະ ການຕັດສິນໃຈຂອງຜູ້ຖືຫຸ້ນ, ແລະ ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນໃນມາດຕາວ່າການຕັດສິນໃຈຂອງຄະນະກຳມະການໃດຕ້ອງການການອະນຸມັດຈາກຜູ້ຖືຫຸ້ນ. ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ອຳນວຍການມີຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວທີ່ຂັດແຍ້ງກັບຜົນປະໂຫຍດຂອງບໍລິສັດ, ແລະ ໃນທຸລະກິດຄອບຄົວທີ່ເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ຜູ້ອຳນວຍການຄົນນັ້ນອາດຈະບໍ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການພິຈາລະນາ ແລະ ການຕັດສິນໃຈ; ການບໍ່ສົນໃຈກົດລະບຽບນັ້ນເຮັດໃຫ້ມະຕິມີຄວາມສ່ຽງ ແລະ ເປີດເຜີຍຜູ້ອຳນວຍການສ່ວນຕົວ. ຜູ້ອຳນວຍການມີໜ້າທີ່ໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ສາມາດຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວຕໍ່ຄວາມຜິດທີ່ຮ້າຍແຮງ, ເຊິ່ງບໍ່ໄດ້ຫາຍໄປເພາະວ່າຜູ້ຖືຫຸ້ນແມ່ນຍາດພີ່ນ້ອງ. ຫຼາຍຄອບຄົວເພີ່ມຄະນະກຳມະການກວດກາ (ຄະນະກຳມະການ) ຫຼື ຄະນະທີ່ປຶກສາທີ່ເບົາກວ່າທີ່ມີສະມາຊິກຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງຄົນຈາກນອກຄອບຄົວ. ຄຸນຄ່າບໍ່ແມ່ນການຊີ້ນຳເພື່ອຕົວມັນເອງ ແຕ່ແມ່ນການມີໜ້າຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ສາມາດເວົ້າໃນສິ່ງທີ່ສະມາຊິກໃນຄອບຄົວບໍ່ສາມາດເວົ້ານຳກັນໄດ້, ແລະ ຕຳແໜ່ງຂອງເຂົາເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນກັບຜົນໄດ້ຮັບ. ສະຖານະພາບຄອບຄົວ (ກົດບັດຄອບຄົວ) ຕັ້ງຢູ່ຂ້າງເອກະສານເຫຼົ່ານີ້. ມັນບັນທຶກສິ່ງທີ່ຄອບຄົວຕ້ອງການ: ຜູ້ທີ່ອາດຈະເຮັດວຽກໃນທຸລະກິດ ແລະ ໃນເງື່ອນໄຂໃດ, ວິທີການທີ່ຄົນລຸ້ນຕໍ່ໄປກຽມພ້ອມ, ສິ່ງທີ່ຄອບຄົວຄາດຫວັງໃນແງ່ຂອງເງິນປັນຜົນ ແລະ ການລົງທຶນຄືນໃໝ່, ແລະ ວິທີການຈັດການຄວາມບໍ່ເຫັນດີ. ໃນຕົວຂອງມັນເອງມັນເປັນຖະແຫຼງການຂອງເຈດຕະນາແທນທີ່ຈະເປັນສັນຍາທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, ແລະ ມັນບໍ່ຄວນແກ້ຕົວເປັນຢ່າງອື່ນ. ມັນຈະມີຜົນບັງຄັບເມື່ອສ່ວນທີ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອຜູກມັດຖືກປ່ຽນເປັນມາດຕາ ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງຂອງຜູ້ຖືຫຸ້ນ, ແລະ ເມື່ອກົດບັດຖືກທົບທວນຄືນໃນຊ່ວງເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ແທນທີ່ຈະຍື່ນອອກໄປ.ເມື່ອຄອບຄົວຜິດຖຽງກັນ: ເສັ້ນທາງທາງກົດໝາຍ
ເມື່ອສາຍພົວພັນແຕກຫັກ, ກົດໝາຍບໍລິສັດຂອງໂຮນລັງໄດ້ກຳນົດສາມເສັ້ນທາງ, ແລະການເລືອກເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງຈະກຳນົດທັງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ແລະ ຜົນໄດ້ຮັບ. geschillenregeling (ໂຄງການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງກົດໝາຍ) ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ຖືຫຸ້ນທີ່ມີການປະພຶດທີ່ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ຜົນປະໂຫຍດຂອງບໍລິສັດຖືກບັງຄັບໃຫ້ໂອນຮຸ້ນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ຖືຫຸ້ນທີ່ມີອະຄະຕິຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຄົນອື່ນເຂົ້າຄວບຄຸມຮຸ້ນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ໂຄງການດັ່ງກ່າວໄດ້ຮັບການປັບປຸງໂດຍຂັ້ນຕອນ Wet aanpassing geschillenregeling en verduidelijking ontvankelijkheidseisen enquêteprocedure, ເຊິ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ມັງກອນ 2025: ການຮຽກຮ້ອງເຫຼົ່ານີ້ໃນປັດຈຸບັນໄດ້ຍິນໂດຍ Ondernemingskamer (Enterprise Chamber) ຂອງ... Amsterdam ສານອຸທອນໃນກໍລະນີດຽວ, ແລະສານສາມາດກຳນົດລາຄາ ແລະ ແກ້ໄຂການຮຽກຮ້ອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນການດຳເນີນຄະດີດຽວກັນ. ນັ້ນແມ່ນການປັບປຸງທີ່ສຳຄັນໃນເສັ້ນທາງເກົ່າ, ເຊິ່ງໃຊ້ເວລາຫຼາຍປີເປັນປະຈຳ. ຂັ້ນຕອນການສອບສວນ (ການດຳເນີນຄະດີ) ຕໍ່ໜ້າສານດຽວກັນແມ່ນເຄື່ອງມືສຳລັບການສືບສວນວ່າມີການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ດີຫຼືບໍ່, ແລະມັນເປັນເສັ້ນທາງທີ່ສ້າງການບັນເທົາທຸກທັນທີ: ຜູ້ພິພາກສາສາມາດໂຈະຜູ້ອຳນວຍການ, ແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ອຳນວຍການ ຫຼື ຜູ້ຈັດການເອກະລາດ, ໂອນຮຸ້ນໃຫ້ຜູ້ຮັກສາຊັບສິນໃນໄລຍະເວລາ, ແລະ ໂຈະການແກ້ໄຂ. ໃນບໍລິສັດຄອບຄົວທີ່ຢຸດສະງັກ, ການບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວນັ້ນມັກຈະເປັນຈຸດປະສົງທັງໝົດ, ເພາະມັນຟື້ນຟູຄະນະກຳມະການທີ່ເຮັດວຽກໄດ້ໃນຂະນະທີ່ສານກຳລັງເຈລະຈາ. ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ສະພາວິສາຫະກິດ ອະທິບາຍວິທີການດໍາເນີນການ, ແລະ ຜູ້ຖືຫຸ້ນສ່ວນນ້ອຍ ມີສິດສະເພາະທີ່ຄວນຮູ້ກ່ອນການປະຊຸມ. ເສັ້ນທາງທີສາມແມ່ນສານແພ່ງທຳມະດາ, ສຳລັບການຮຽກຮ້ອງກ່ຽວກັບຂໍ້ຕົກລົງຂອງຜູ້ຖືຫຸ້ນ, ຄຳສັນຍາທີ່ຈະໂອນຮຸ້ນ, ການປະເມີນມູນຄ່າ, ຫຼື ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ອຳນວຍການ. ມັນຍັງເປັນບ່ອນທີ່ການໄກ່ເກ່ຍມີປະໂຫຍດຫຼາຍທີ່ສຸດ, ເພາະວ່າຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນຄອບຄົວມີເນື້ອຫາທີ່ບໍ່ມີຄຳຕັດສິນໃດສາມາດແກ້ໄຂໄດ້. ການຕົກລົງທີ່ບັນລຸໄດ້ໃນການໄກ່ເກ່ຍ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໃນມາດຕາຕ່າງໆມີມູນຄ່າຫຼາຍກວ່າຄຳຕັດສິນທີ່ເຮັດໃຫ້ຝ່າຍຕ່າງໆຢູ່ໃນຫ້ອງດຽວກັນໃນອາທິດຕໍ່ມາ.ເວລາໃດທີ່ຄວນຮັບຄໍາແນະນໍາ
ສີ່ຊ່ວງເວລາໃຫ້ເຫດຜົນແກ່ຄຳແນະນຳທາງດ້ານກົດໝາຍ, ແລະແຕ່ລະຊ່ວງເວລາສາມາດຄາດເດົາໄດ້ລ່ວງໜ້າ. ອັນທຳອິດແມ່ນການປ່ຽນແປງໃດໆໃນການຖືຫຸ້ນ: ການນຳເອົາລຸ້ນຕໍ່ໄປເຂົ້າມາ, ການຮັບເອົານັກລົງທຶນ, ການຊື້ສາຂາຂອງຄອບຄົວ, ຫຼື ການປ່ຽນເຈົ້າຂອງດຽວເປັນ BV. ອັນທີສອງແມ່ນການປ່ຽນແປງໃດໆໃນສາຍພົວພັນສ່ວນຕົວທີ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ຜູ້ຖືຫຸ້ນ: ການແຕ່ງງານ, ການຢ່າຮ້າງ, ການເຈັບປ່ວຍຮ້າຍແຮງ ຫຼື ການເສຍຊີວິດ. ອັນທີສາມແມ່ນຊ່ວງເວລາທີ່ການສືບທອດມໍລະດົກກາຍເປັນຮູບປະທຳ, ເພາະວ່າການໂອນທີ່ວາງແຜນໄວ້ສອງຫຼືສາມປີຂ້າງໜ້າສາມາດຈັດໂຄງສ້າງໄດ້, ແລະອັນທີ່ຈັດລຽງໄວ້ໃນເວລາສຸກເສີນບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້. ອັນທີສີ່ແມ່ນການຂັດແຍ້ງທີ່ຮ້າຍແຮງຄັ້ງທຳອິດ, ດົນນານກ່ອນທີ່ມັນຈະກາຍເປັນຂໍ້ຂັດແຍ່ງ, ເມື່ອເອກະສານຍັງສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ໂດຍການຕົກລົງ. ບົດຮຽນທີ່ເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆແມ່ນວ່າຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງການຈັດການເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນບໍ່ສຳຄັນເມື່ອທຽບກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການແກ້ໄຂສິ່ງທີ່ພວກມັນຈະປ້ອງກັນໄດ້. ການທົບທວນບົດຄວາມ, ຂໍ້ຕົກລົງຂອງຜູ້ຖືຫຸ້ນ, ພິໄນກຳ ແລະ ການຈັດການແຕ່ງງານໃດໆຮ່ວມກັນ, ທຸກໆສອງສາມປີ, ແມ່ນສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ທຸລະກິດຄອບຄົວສາມາດຄວບຄຸມໄດ້. ຂອງພວກເຮົາ ທະນາຍຄວາມທຸລະກິດ ສາມາດປະຕິບັດການທົບທວນຄືນນັ້ນເປັນການອອກກຳລັງກາຍດຽວໄດ້.ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆກ່ຽວກັບກົດໝາຍທຸລະກິດຄອບຄົວ
ກົດໝາຍທຸລະກິດຄອບຄົວແມ່ນຫຍັງ?
ກົດໝາຍທຸລະກິດຄອບຄົວບໍ່ແມ່ນກົດໝາຍແຍກຕ່າງຫາກ. ມັນແມ່ນການລວມກັນຂອງກົດໝາຍບໍລິສັດຂອງໂຮນລັງ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊັບສິນສົມລົດ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການສືບທອດມໍລະດົກ ແລະ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍສັນຍາ ເຊິ່ງໃຊ້ໄດ້ເມື່ອບຸກຄົນດຽວກັນເປັນຜູ້ຖືຫຸ້ນ, ຜູ້ອຳນວຍການ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງໃນເວລາດຽວກັນ.
ເປັນຫຍັງການວາງແຜນສືບທອດຈຶ່ງສຳຄັນສຳລັບທຸລະກິດຄອບຄົວໃນເນເທີແລນ?
ຖ້າບໍ່ມີພິນัยກຳ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການສືບທອດມໍລະດົກຂອງໂຮນລັງຈະມອບຊັບສິນທັງໝົດ, ລວມທັງຮຸ້ນ, ໃຫ້ແກ່ຄູ່ສົມລົດທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່, ແລະລູກໆຈະໄດ້ຮັບພຽງແຕ່ການຮຽກຮ້ອງທາງດ້ານການເງິນເທົ່ານັ້ນທີ່ປົກກະຕິແລ້ວບໍ່ສາມາດຈ່າຍໄດ້ຈົນກວ່າຄູ່ສົມລົດຄົນນັ້ນຈະເສຍຊີວິດ. ພິນัยກຳ, ຂໍ້ກຳນົດຂອງສະມາຄົມທີ່ກົງກັນ ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງຂອງຜູ້ຖືຫຸ້ນອະນຸຍາດໃຫ້ຮຸ້ນດັ່ງກ່າວຖືກສົ່ງຕໍ່ໃຫ້ຜູ້ສືບທອດທີ່ດຳເນີນທຸລະກິດ ໃນຂະນະທີ່ລູກຄົນອື່ນໆໄດ້ຮັບຄ່າຕອບແທນໃນທາງອື່ນ.
ຂໍ້ຂັດແຍ່ງສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ແນວໃດໃນທຸລະກິດຄອບຄົວ?
ກ່ອນອື່ນໝົດຜ່ານກົນໄກທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນລ່ວງໜ້າຄື: ຂໍ້ຈຳກັດການໂອນ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດການປະເມີນມູນຄ່າໃນມາດຕາຕ່າງໆ, ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຢຸດຊະງັກໃນສັນຍາຜູ້ຖືຫຸ້ນ, ແລະ ການໄກ່ເກ່ຍ. ໃນກໍລະນີທີ່ສິ່ງນັ້ນລົ້ມເຫຼວ, ໂຄງການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງກົດໝາຍ ແລະ ການດຳເນີນຄະດີສອບສວນຕໍ່ໜ້າ Ondernemingskamer, ທັງສອງໄດ້ຮັບການປະຕິຮູບໂດຍມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ມັງກອນ 2025, ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການໂອນຮຸ້ນ ຫຼື ຜູ້ອຳນວຍການຖືກໂຈະ.
ເມື່ອໃດທີ່ຂ້ອຍຄວນຊອກຫາຄໍາແນະນໍາທາງດ້ານກົດຫມາຍສໍາລັບທຸລະກິດຄອບຄົວຂອງຂ້ອຍ?
ໃນສີ່ຊ່ວງເວລາຄື: ການປ່ຽນແປງໃດໆໃນການຖືຫຸ້ນ, ການປ່ຽນແປງໃດໆໃນສາຍພົວພັນສ່ວນຕົວທີ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ຜູ້ຖືຫຸ້ນ ເຊັ່ນ: ການແຕ່ງງານ, ການຢ່າຮ້າງ ຫຼື ການເສຍຊີວິດ, ຈຸດທີ່ການສືບທອດມໍລະດົກກາຍເປັນຮູບປະທຳ, ແລະ ການຂັດແຍ້ງທີ່ຮ້າຍແຮງຄັ້ງທຳອິດ, ໃນຂະນະທີ່ເອກະສານຍັງສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ໂດຍການຕົກລົງເຫັນດີ.
ວິທີການ Law & More ສາມາດຊ່ວຍທ່ານໄດ້ກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ໃນພວກເຮົາ ທະນາຍຄວາມຂອງບໍລິສັດ ຫນ້າ.
