ໃນການຢ່າຮ້າງ, ການແຕ່ງງານຈະຖືກຍົກເລີກຢ່າງສົມບູນຕາມກົດໝາຍ ແລະ ຄູ່ສົມລົດທັງສອງມີອິດສະຫຼະພາບທີ່ຈະແຕ່ງງານໃໝ່. ໃນການແຍກກັນຢູ່ຕາມກົດໝາຍ (ການແຍກກັນຢູ່ແຕ່ໃນຕຽງ), ການແຕ່ງງານຍັງສືບຕໍ່ຢ່າງເປັນທາງການ, ແຕ່ການຢູ່ຮ່ວມກັນ ແລະ ຜົນສະທ້ອນທາງຊັບສິນສ່ວນໃຫຍ່ສິ້ນສຸດລົງ. ບາງຄັ້ງການຢ່າຮ້າງກໍ່ຖືກເລືອກຍ້ອນເຫດຜົນທາງສາສະໜາ ຫຼື ການເງິນ. ທັງສອງດຳເນີນການຜ່ານສານ.

ຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດແມ່ນກຳນົດໄວ້ໂດຍອີງໃສ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງຄູ່ສົມລົດຄົນໜຶ່ງ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການຈ່າຍໃຫ້ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ. ຈຳນວນເງິນດັ່ງກ່າວແມ່ນຄິດໄລ່ຕາມຄຳແນະນຳຂອງສານ (ມາດຕະຖານ Trema). ໄລຍະເວລາໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນສູງສຸດເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງໄລຍະເວລາແຕ່ງງານ, ໂດຍມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນທາງກົດໝາຍ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ສຳລັບການແຕ່ງງານທີ່ຍາວນານ ຫຼື ເດັກນ້ອຍ. ມັນສາມາດທົບທວນຄືນໄດ້ຖ້າສະຖານະການມີການປ່ຽນແປງ.

ແຜນການລ້ຽງດູລູກແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບພໍ່ແມ່ທີ່ມີລູກທີ່ຍັງບໍ່ທັນบรรลุนิติภาวะທີ່ແຍກກັນຢູ່. ໃນນັ້ນ, ພໍ່ແມ່ບັນທຶກການຈັດການກ່ຽວກັບການແບ່ງການດູແລ, ທີ່ຢູ່ອາໄສຫຼັກ, ການລ້ຽງດູເດັກ, ແລະວິທີທີ່ເຂົາເຈົ້າແຈ້ງໃຫ້ຊາບ ແລະ ປຶກສາຫາລືກັນ. ແຜນການທີ່ດີປ້ອງກັນການຂັດແຍ້ງໃນພາຍຫຼັງ ແລະ ຕ້ອງຍື່ນພ້ອມກັບຄຳຮ້ອງຂໍການຢ່າຮ້າງ.

ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ, ພໍ່ແມ່ທັງສອງຍັງຄົງມີສິດອຳນາດຮ່ວມກັນຫຼັງຈາກການຢ່າຮ້າງ ແລະ ຍັງຄົງຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນຕໍ່ການຕັດສິນໃຈທີ່ສຳຄັນກ່ຽວກັບເດັກ. ມີພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີພິເສດເທົ່ານັ້ນ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ບັນຫາການສື່ສານທີ່ຮ້າຍແຮງ ຫຼື ບ່ອນທີ່ເດັກມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະຕົກຢູ່ໃນສະຖານະການທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ, ສານຈຶ່ງສາມາດມອບສິດອຳນາດແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວໄດ້. ຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກມາກ່ອນສະເໝີ.

ການຈັດການຕິດຕໍ່ກຳນົດເວລາທີ່ເດັກຈະຢູ່ກັບພໍ່ແມ່ຄົນໃດ. ພໍ່ແມ່ທັງສອງມີພັນທະທີ່ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມ ແລະ ສົ່ງເສີມຄວາມຜູກພັນກັບພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ. ຖ້າການຈັດການດັ່ງກ່າວຖືກລະເລີຍທາງດ້ານໂຄງສ້າງ, ສານສາມາດມີສ່ວນຮ່ວມໄດ້, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ສຳລັບການປະຕິບັດຕາມພາຍໃຕ້ການຈ່າຍຄ່າປັບໄໝ ຫຼື ການດັດແປງ. ການໄກ່ເກ່ຍມັກຈະເປັນບາດກ້າວທຳອິດທີ່ດີ.

ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 2018 ເປັນຕົ້ນມາ, ການແຕ່ງງານທີ່ບໍ່ມີເງື່ອນໄຂກ່ອນແຕ່ງງານຈະສ້າງຊຸມຊົນຊັບສິນທີ່ຈຳກັດ: ສິ່ງທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການແຕ່ງງານຈະຕົກເປັນຂອງຊຸມຊົນ, ໃນຂະນະທີ່ຊັບສິນກ່ອນແຕ່ງງານ, ຂອງຂວັນ ແລະ ມໍລະດົກຍັງຄົງຢູ່ນອກຊຸມຊົນ. ເມື່ອຢ່າຮ້າງ, ຊັບສິນຂອງຊຸມຊົນຈະຖືກແບ່ງປັນເທົ່າໆກັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ການກຳນົດທີ່ຖືກຕ້ອງວ່າສິ່ງໃດເປັນສ່ວນຕົວ ແລະ ສິ່ງໃດເປັນຂອງຊຸມຊົນຈຶ່ງມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ.

ແມ່ນແລ້ວ. ທັງຄ່າລ້ຽງດູຄູ່ສົມລົດ ແລະ ລູກສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ ຖ້າສະຖານະການມີການປ່ຽນແປງ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຜ່ານລາຍໄດ້ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ການຢູ່ຮ່ວມກັນກັບຄູ່ຮັກໃໝ່, ຫຼື ຄວາມຕ້ອງການຂອງເດັກທີ່ປ່ຽນແປງ. ການປ່ຽນແປງສາມາດບັນທຶກໄດ້ໂດຍການຕົກລົງເຫັນດີຮ່ວມກັນ ຫຼື ຖ້າຝ່າຍຕ່າງໆບໍ່ສາມາດຕົກລົງກັນໄດ້, ໃຫ້ຍື່ນຕໍ່ສານ.

ຜູ້ຊາຍສາມາດຮັບຮູ້ເດັກໄດ້, ເຊິ່ງສ້າງຄວາມເປັນພໍ່ແມ່ທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍພ້ອມດ້ວຍຜົນສະທ້ອນຕໍ່ຊື່, ສິດອຳນາດ, ການລ້ຽງດູ, ແລະ ມໍລະດົກ. ການຮັບຮູ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຍິນຍອມຈາກແມ່ ຫຼື ເດັກໃນບາງກໍລະນີ. ຖ້າການຮັບຮູ້ຖືກປະຕິເສດ, ສານສາມາດ, ຕາມການຮ້ອງຂໍ, ພິສູດຄວາມເປັນພໍ່ຕາມກົດໝາຍ, ອາດຈະດ້ວຍການກວດ DNA.

ການລ້ຽງດູເດັກຈະຕັດສາຍພົວພັນທາງກົດໝາຍກັບພໍ່ແມ່ເດີມ ແລະ ສ້າງສາຍພົວພັນທາງກົດໝາຍຄອບຄົວຢ່າງເຕັມທີ່ກັບພໍ່ແມ່ລ້ຽງ. ສານຈະປະເມີນວ່າເງື່ອນໄຂທາງກົດໝາຍໄດ້ຮັບການຕອບສະໜອງຫຼືບໍ່ ແລະ ການລ້ຽງດູເດັກນັ້ນຢູ່ໃນຜົນປະໂຫຍດຂອງເດັກຢ່າງຈະແຈ້ງຫຼືບໍ່. ສຳລັບການລ້ຽງດູເດັກຂ້າມປະເທດ, ກົດລະບຽບ ແລະ ຂັ້ນຕອນສາກົນສະເພາະກໍ່ຖືກນຳໃຊ້ເຊັ່ນກັນ.

ໃນການໄກ່ເກ່ຍການຢ່າຮ້າງ, ຜູ້ໄກ່ເກ່ຍທີ່ເປັນກາງຈະນຳພາຄູ່ສົມລົດທັງສອງໃຫ້ບັນລຸຂໍ້ຕົກລົງຮ່ວມກັນກ່ຽວກັບບັນຫາຕ່າງໆ ລວມທັງລູກ, ຄ່າລ້ຽງດູ ແລະ ການແບ່ງປັນຊັບສິນ. ມັນເປັນປະໂຫຍດໂດຍສະເພາະເມື່ອຝ່າຍຕ່າງໆຍັງສາມາດສື່ສານກັນໄດ້ຢ່າງມີເຫດຜົນ ແລະ ຕ້ອງການຮັກສາສາຍພົວພັນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນໃນຖານະພໍ່ແມ່. ການໄກ່ເກ່ຍມັກຈະໄວກວ່າ ແລະ ມີພາລະໜ້ອຍກວ່າການດຳເນີນຄະດີແບບຕໍ່ສູ້ກັນ.

ຫຸ້ນສ່ວນທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນແມ່ນຄ້າຍຄືກັນກັບການແຕ່ງງານໃນດ້ານຊັບສິນ, ການຮັກສາ ແລະ ການສືບທອດມໍລະດົກ. ຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ສຳຄັນແມ່ນວ່າຫຸ້ນສ່ວນທີ່ໄດ້ລົງທະບຽນໂດຍບໍ່ມີລູກສາມາດຢຸດຕິໄດ້ຜ່ານເທດສະບານດ້ວຍຂໍ້ຕົກລົງ, ໃນຂະນະທີ່ການຢຸດຕິການແຕ່ງງານຕ້ອງຜ່ານສານສະເໝີ.

ເດັກນ້ອຍທີ່ມີອາຍຸສິບສອງປີຂຶ້ນໄປໄດ້ຮັບໂອກາດຈາກສານໃນການສະແດງຄວາມຄິດເຫັນຂອງເຂົາເຈົ້າກ່ຽວກັບເລື່ອງຕ່າງໆເຊັ່ນ: ສິດອຳນາດ, ທີ່ຢູ່ອາໄສຫຼັກ ແລະ ການຕິດຕໍ່. ບາງຄັ້ງເດັກນ້ອຍກໍສາມາດໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາເຊັ່ນກັນ. ສານຄຳນຶງເຖິງທັດສະນະດັ່ງກ່າວ ແຕ່ສຸດທ້າຍຈະຕັດສິນໂດຍອີງໃສ່ຜົນປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເດັກ.

ພໍ່ແມ່ທີ່ເດັກບໍ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ນຳສ່ວນໃຫຍ່ກໍມີສິດທີ່ຈະໄດ້ຮັບຂໍ້ມູນທີ່ສຳຄັນກ່ຽວກັບເດັກ ແລະ ຕ້ອງໄດ້ຮັບການປຶກສາຫາລືກ່ຽວກັບການຕັດສິນໃຈທີ່ສຳຄັນ. ຖ້າພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງບໍ່ໃຫ້ຄວາມຮ່ວມມື, ສານສາມາດວາງຂໍ້ຕົກລົງກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້.

ການຍ້າຍໄປຢູ່ຕ່າງປະເທດ ຫຼື ພາຍໃນປະເທດເນເທີແລນພ້ອມກັບເດັກນ້ອຍໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຕ້ອງໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມຈາກພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ ຫຼື ການຍິນຍອມແທນຈາກສານພາຍໃຕ້ອຳນາດຮ່ວມກັນ. ສານຈະພິຈາລະນາຜົນປະໂຫຍດທັງໝົດ, ລວມທັງຄວາມຈຳເປັນຂອງການຍ້າຍຖິ່ນຖານ ແລະ ຜົນກະທົບຂອງມັນຕໍ່ການຕິດຕໍ່ກັບພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ.

ເຮືອນຂອງຄອບຄົວສາມາດຖືກຈັດສັນໃຫ້ຄູ່ຮ່ວມຊີວິດຄົນໜຶ່ງ, ຂາຍ, ຫຼື ຄອບຄອງໂດຍຄູ່ຮ່ວມຊີວິດຄົນໜຶ່ງຊົ່ວຄາວ. ໃຜເປັນເຈົ້າຂອງ, ໃຜຢູ່ໃນເຮືອນ ແລະ ວິທີການແບ່ງປັນມູນຄ່າເກີນ ຫຼື ໜີ້ສິນຈຳນອງແມ່ນຂຶ້ນກັບລະບອບຊັບສິນສົມລົດ ແລະ ການຈັດການຮ່ວມກັນ.