ຄວາມເສຍຫາຍຂອງພື້ນຖານ: ການປະເມີນທາງກົດໝາຍ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບ

ຄວາມເສຍຫາຍຂອງພື້ນຖານແມ່ນບັນຫາທີ່ກວ້າງຂວາງທີ່ສຸດທີ່ເຈົ້າຂອງເຮືອນ, ຊັບສິນການລົງທຶນ ແລະ ອາພາດເມັ້ນສາມາດປະເຊີນໄດ້. ໃນຂະນະທີ່ຄວາມເສຍຫາຍສະແດງອອກຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດໃນການແຕກ, ການຫຼຸບລົງ ແລະ ການຜິດຮູບຂອງໂຄງສ້າງ, ຫຼັກທາງກົດໝາຍມັກຈະຢູ່ໃນຄວາມເລິກກວ່າ: ໃນຄຳຖາມທີ່ວ່າຝ່າຍໃດຮັບຜິດຊອບຄວາມສ່ຽງ, ໃຜຄວນແຊກແຊງ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍສາມາດຖືກກ່າວເຖິງຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍວ່າເປັນຂອງພາກສ່ວນທີສາມຫຼືບໍ່. ເນື່ອງຈາກວ່າບັນຫາພື້ນຖານມັກຈະພັດທະນາເທື່ອລະກ້າວ, ສາມາດມີຫຼາຍສາເຫດ ແລະ ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການສ້ອມແປງທີ່ສຳຄັນ, ພວກມັນບໍ່ຄ່ອຍຈະໃຫ້ການປະເມີນແບບດຽວ.

ດິນໃຕ້ດິນຂອງໂຮນລັງເປັນຄວາມເປັນຈິງທາງກົດໝາຍ

ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ບັນຫາພື້ນຖານແມ່ນເປັນເລື່ອງທີ່ຕ້ອງພິຈາລະນາເປັນພິເສດ. ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງປະເທດແມ່ນສ້າງຢູ່ເທິງດິນພີດອ່ອນ ຫຼື ດິນເຜົາ, ແລະ ເຮືອນຫຼາຍຫຼັງຈາກເຄິ່ງທຳອິດຂອງສະຕະວັດທີ 20 ໄດ້ວາງຢູ່ເທິງເສົາໄມ້ທີ່ຢູ່ໄດ້ຫຼາຍທົດສະວັດເມື່ອລະດັບນ້ຳໃຕ້ດິນມີຄວາມໝັ້ນຄົງ. ທັນທີທີ່ລະດັບນ້ຳໃຕ້ດິນຫຼຸດລົງຕາມໂຄງສ້າງ ແລະ ເສົາເຫຼົ່ານັ້ນແຫ້ງ, ການເນົ່າເປື່ອຍຈະເກີດຂຶ້ນ ແລະ ພື້ນຖານຈະສູນເສຍຄວາມສາມາດໃນການຮັບນ້ຳໜັກ. ຄວາມສ່ຽງທາງດ້ານຮ່າງກາຍຂອງຊັ້ນໃຕ້ດິນດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປະກອບເປັນກອບທີ່ຄຳຖາມຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງກົດໝາຍຖືກປະເມີນ: ບໍ່ແມ່ນທຸກໆບັນຫາພື້ນຖານແມ່ນຜົນມາຈາກການກະທຳທີ່ມີຄວາມຜິດ, ແຕ່ນັ້ນບໍ່ໄດ້ຍົກເວັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງບຸກຄົນທີສາມລ່ວງໜ້າເຊັ່ນກັນ.

ສາເຫດເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການວິເຄາະທາງດ້ານກົດໝາຍ

ການປະເມີນຄວາມຮັບຜິດຊອບສະເໝີເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການວິເຄາະຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບສາເຫດ. ຄວາມເສຍຫາຍຂອງພື້ນຖານສາມາດເກີດຂຶ້ນຈາກການຫຼຸດລົງຂອງລະດັບນ້ຳໃຕ້ດິນຍ້ອນການລະບາຍນ້ຳ, ການລະບາຍນ້ຳ ຫຼື ການແຊກແຊງຂອງເທດສະບານໃນການຄຸ້ມຄອງນ້ຳ, ຈາກການກໍ່ສ້າງ, ການຮື້ຖອນ ຫຼື ວຽກງານຕອກເສົາເຂັມໃນບໍລິເວນໃກ້ຄຽງ, ຈາກການເຄື່ອນຍ້າຍຂອງດິນໂຄງສ້າງ, ການເຕີບໃຫຍ່ຂອງຮາກ ຫຼື ການບຳລຸງຮັກສາທີ່ຊັກຊ້າ. ອີງຕາມສະຖານະການ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບອາດຈະຂຶ້ນກັບຜູ້ຮັບເໝົາ ຫຼື ລູກຄ້າຂອງຕົນ, ກັບເທດສະບານ ຫຼື ບໍລິສັດສາທາລະນູປະໂພກ, ກັບເຈົ້າຂອງກ່ອນໜ້ານີ້ ຫຼື ກັບສະມາຄົມເຈົ້າຂອງ (VvE).

ຈາກທັດສະນະທາງດ້ານກົດໝາຍ, ບໍ່ພຽງແຕ່ສາເຫດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງລວມທັງຄວາມສາມາດໃນການຄາດເດົາຄວາມເສຍຫາຍ, ຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບຄວາມສ່ຽງ ແລະ ຕຳແໜ່ງຂໍ້ມູນຂອງບັນດາຝ່າຍ. ກໍລະນີພື້ນຖານບໍ່ຄ່ອຍຈະຖືກຕັດສິນໂດຍອີງໃສ່ມາດຕະຖານທີ່ບໍ່ມີຕົວຕົນເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງທີ່ມັກຈະຕັດສິນໄດ້ແມ່ນວ່າມັນສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງໜ້າເຊື່ອຖືໄດ້, ໂດຍອີງໃສ່ບົດລາຍງານ, ການຕິດຕໍ່ສື່ສານ ແລະ ສະຖານະການຕົວຈິງ, ວ່າພາກສ່ວນໃດໜຶ່ງໄດ້ກະທຳຜິດ ຫຼື ຖືກປິດບັງຂໍ້ມູນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:162 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (ການກະທຳຜິດ) ຫຼື ມາດຕາ 6:174 (ໂຄງສ້າງ ຫຼື ຜົນງານທີ່ບົກຜ່ອງ) ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການພິສູດຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບທັງການກະທຳທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງສາເຫດກັບຄວາມເສຍຫາຍ.

ຄວາມເສຍຫາຍຂອງພື້ນຖານຫຼັງຈາກການຊື້: ໜ້າທີ່ຕ້ອງເປີດເຜີຍ ແລະ ໜ້າທີ່ຕ້ອງສືບສວນ

ເມື່ອບັນຫາພື້ນຖານເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກການມອບເຮືອນ ຫຼື ຊັບສິນການລົງທຶນ, ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງຜູ້ຊື້ ແລະ ຜູ້ຂາຍມັກຈະເປັນຈຸດສຳຄັນ. ຄຳຖາມທີ່ຕັດສິນແມ່ນວ່າຊັບສິນດັ່ງກ່າວມີລັກສະນະທີ່ຜູ້ຊື້, ໂດຍພິຈາລະນາເຖິງຂໍ້ຕົກລົງ ແລະ ສະພາບການຂອງກໍລະນີ, ສາມາດຄາດຫວັງໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນພາຍໃນຄວາມໝາຍຂອງມາດຕາ 7:17 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ. ການປະເມີນດັ່ງກ່າວບໍ່ສາມາດຫຼຸດລົງເປັນເກນດຽວໄດ້.

ປັດໄຈທີ່ກ່ຽວຂ້ອງລວມມີອາຍຸ ແລະ ລັກສະນະຂອງຊັບສິນ, ສະຖານທີ່ຂອງມັນ, ສັນຍານທີ່ເຫັນໄດ້ໃນເວລາຊື້, ເນື້ອໃນຂອງເອກະສານການຂາຍ ແລະ ແບບສອບຖາມ, ການສືບສວນເບື້ອງຕົ້ນໃດໆທີ່ດຳເນີນ ແລະ ວ່າຜູ້ຂາຍຮູ້ເຖິງຄວາມເສຍຫາຍກ່ອນໜ້ານີ້, ການສືບສວນ ຫຼື ຄຳເຕືອນຫຼືບໍ່. ໂດຍສະເພາະໃນເລື່ອງພື້ນຖານ, ການພົວພັນລະຫວ່າງໜ້າທີ່ໃນການເປີດເຜີຍ ແລະ ໜ້າທີ່ໃນການສືບສວນແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງທາງກົດໝາຍ. ຜູ້ຊື້ບໍ່ສາມາດອີງໃສ່ການຢືນຢັນວ່າລາວບໍ່ຮູ້ເຖິງພື້ນຖານທີ່ມີຂໍ້ບົກພ່ອງໄດ້ສະເໝີໄປ, ແຕ່ຜູ້ຂາຍກໍ່ບໍ່ສາມາດຊ່ອນຢູ່ເບື້ອງຫຼັງລັກສະນະທົ່ວໄປທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບອາຍຸໄດ້ ຖ້າລາວຮູ້ເຖິງຕົວຊີ້ບອກທີ່ແນ່ນອນຂອງບັນຫາພື້ນຖານທີ່ຮ້າຍແຮງ. ຖ້າຂໍ້ມູນທີ່ສຳຄັນຖືກປິດບັງ ຫຼື ສະພາບໂຄງສ້າງໄດ້ຖືກບິດເບືອນ, ນອກເໜືອໄປຈາກຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງ, ຄວາມຜິດພາດ (ມາດຕາ 6:228 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ) ຫຼື ການສໍ້ໂກງ (ມາດຕາ 3:44) ກໍ່ອາດຈະເປັນບັນຫາ, ເຊິ່ງມີຜົນສະທ້ອນຢ່າງກວ້າງຂວາງຕໍ່ຖານະທາງກົດໝາຍຂອງຝ່າຍຕ່າງໆ.

ທ່າທີຂອງສະມາຄົມເຈົ້າຂອງ (VvE): ການຕັດສິນໃຈ, ການຮັກສາ ແລະ ການຍົກລະດັບ

ໃນອາຄານອາພາດເມັນ, ບັນຫາພື້ນຖານຈະມີມິຕິພິເສດ ເພາະວ່າກຳມະສິດ, ການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບດ້ານຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຖືກແບ່ງອອກໃນບັນດາເຈົ້າຂອງຮ່ວມ. ເນື່ອງຈາກວ່າພື້ນຖານໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງໂຄງສ້າງຊຸມຊົນ, ສະມາຄົມເຈົ້າຂອງ (VvE) ແມ່ນພາຫະນະຫຼັກສຳລັບການສືບສວນ, ການຕັດສິນໃຈ ແລະ ການສ້ອມແປງ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນທາງປະຕິບັດ, ຄວາມເສຍຫາຍຂອງພື້ນຖານມັກຈະເພີ່ມຂຶ້ນໄດ້ງ່າຍພາຍໃນສາຍພົວພັນ VvE: ສັນຍານບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ທັນເວລາ, ການສືບສວນຖືກເລື່ອນອອກໄປ, ສະມາຊິກມີຄວາມຄິດເຫັນແຕກຕ່າງກັນກ່ຽວກັບຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງສະຖານະການ, ຫຼື ຂາດວິທີການທາງດ້ານການເງິນເພື່ອແຊກແຊງໃນທັນທີ.

ການຊັກຊ້າດັ່ງກ່າວສາມາດກາຍເປັນເລື່ອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງທາງກົດໝາຍໄດ້ເມື່ອມັນເຮັດໃຫ້ຄວາມເສຍຫາຍເພີ່ມຂຶ້ນ ຫຼື ເມື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງເຈົ້າຂອງອາພາດເມັນແຕ່ລະຄົນໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຢ່າງບໍ່ສົມສ່ວນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ມັນຂຶ້ນກັບການປະເມີນທີ່ຊັດເຈນຂອງເອກະສານແບ່ງແຍກ, ມະຕິກອງປະຊຸມ, ປະຫວັດການບຳລຸງຮັກສາ, ເງິນທຶນສຳຮອງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 5:126 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ ແລະ ຄຳຖາມທີ່ວ່າ VvE ສາມາດມາຮອດຂັ້ນຕອນການດຳເນີນການຂອງຕົນໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນຫຼືບໍ່. ດັ່ງນັ້ນ, ສຳລັບເຈົ້າຂອງອາພາດເມັນ ແລະ ຄະນະກຳມະການ, ບັນຫາພື້ນຖານບໍ່ຄວນຖືກເຂົ້າຫາຈາກທັດສະນະດ້ານວິຊາການ ຫຼື ການຈັດຕັ້ງຢ່າງດຽວ, ແຕ່ຢ່າງຊັດເຈນກໍ່ມາຈາກທັດສະນະຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການດຳເນີນຄະດີ.

ຂໍ້ຈຳກັດ ແລະ ຫຼັກຖານ: ສອງເຫດຜົນທີ່ບໍ່ຄວນລໍຖ້າ

ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍໃນຄະດີອາຍາຈະຖືກຈຳກັດເວລາຫ້າປີຫຼັງຈາກຜູ້ເສຍຫາຍຮູ້ເຖິງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍນັ້ນ (ມາດຕາ 3:310 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ), ໂດຍມີໄລຍະເວລາຈຳກັດຢ່າງແທ້ຈິງຊາວປີ. ດ້ວຍຄວາມເສຍຫາຍພື້ນຖານ, ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຮັບຮູ້ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍທີ່ຈະສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນສະເໝີໄປ, ເພາະວ່າຄວາມເສຍຫາຍສາມາດສະແດງອອກໄດ້ຢ່າງລັບໆ. ແຕ່ເຖິງແມ່ນວ່ານອກຈາກກົດລະບຽບການຈຳກັດ, ຕຳແໜ່ງຫຼັກຖານໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະຊຸດໂຊມລົງເມື່ອມີການດຳເນີນການໃນພາຍຫຼັງ: ສາເຫດຈະແຜ່ຫຼາຍ, ຝ່າຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຊີ້ໃສ່ກັນ, ແລະ ຂໍ້ມູນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກ່ຽວກັບວຽກງານກ່ອນໜ້ານີ້ ຫຼື ການຕັດສິນໃຈຈະແຕກແຍກ.

ດັ່ງນັ້ນ, ວິທີການທີ່ມີປະສິດທິພາບຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນແຕ່ຫົວທີ: ການມີຄວາມຊ່ຽວຊານດ້ານເຕັກນິກ, ການບັນທຶກຄວາມເສຍຫາຍຢ່າງລະມັດລະວັງ, ການຮັກສາຈົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ແລະ ເອກະສານປະຫວັດສາດ, ແລະ ການປະເມີນໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມວ່າຝ່າຍໃດ ຫຼື ການລວມກັນຂອງຝ່າຍໃດຄວນຮັບຜິດຊອບຕາມກົດໝາຍ. ໃນຫຼາຍໆກໍລະນີ, ແຈ້ງການຮັບຜິດຊອບ ຫຼື ການເຈລະຈາທີ່ກຽມໄວ້ຢ່າງມີຍຸດທະສາດສາມາດນຳໄປສູ່ການຕົກລົງໂດຍບໍ່ມີການດຳເນີນຄະດີ. ຖ້າວິທີແກ້ໄຂແບບສັນຕິບໍ່ສາມາດເກີດຂຶ້ນໄດ້, ການດຳເນີນຄະດີມັກຈະເປັນໄປໄດ້ເມື່ອເອກະສານໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນໂດຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອສະໜອງຫຼັກຖານ ແລະ ແກ້ໄຂບັນຫາກ່ຽວກັບສາເຫດ.

ສະຫຼຸບ

ຄວາມເສຍຫາຍຂອງພື້ນຖານກ່ຽວຂ້ອງກັບບັນຫາພື້ນຖານຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍອະສັງຫາລິມະຊັບ ແລະ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການກໍ່ສ້າງ. ຖານະທາງກົດໝາຍຂອງເຈົ້າຂອງທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບ ຫຼື ເຈົ້າຂອງອາພາດເມັນແມ່ນຂຶ້ນກັບສາເຫດຂອງຄວາມເສຍຫາຍ, ບົດບາດຂອງພາກສ່ວນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ ແລະ ຄຸນນະພາບຂອງເອກະສານ. ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມບໍ່ພຽງແຕ່ເພີ່ມໂອກາດໃນການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຮັກສາການຄວບຄຸມວິທີການດັ່ງກ່າວ. ດັ່ງນັ້ນ, ຢ່າລໍຖ້າຈົນກວ່າຄວາມເສຍຫາຍຈະເພີ່ມຂຶ້ນຕື່ມອີກ ຫຼື ຕຳແໜ່ງຫຼັກຖານຊຸດໂຊມລົງ, ແຕ່ໃຫ້ຊອກຫາຄຳແນະນຳທາງກົດໝາຍທັນທີທີ່ບັນຫາພື້ນຖານເກີດຂຶ້ນ.

ທ່ານກຳລັງປະເຊີນກັບຄວາມເສຍຫາຍຂອງພື້ນຖານ ແລະ ທ່ານຢາກຮູ້ວ່າທ່ານສາມາດປະຕິບັດຂັ້ນຕອນທາງກົດໝາຍໃດແດ່? ທະນາຍຄວາມທີ່ Law & More ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາ ແລະ ດໍາເນີນຄະດີໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງດ້ານອະສັງຫາລິມະຊັບ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ສັບສົນ ແລະ ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມຊັດເຈນໃນທັນທີກ່ຽວກັບຖານະທາງກົດໝາຍຂອງທ່ານ ແລະ ວິທີການທີ່ມີປະສິດທິພາບທີ່ສຸດ.

ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆກ່ຽວກັບຄວາມເສຍຫາຍຂອງພື້ນຖານ