ເຫດຜົນສຳລັບການຍົກເວັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາ (strafuitsluitingsgronden) ແມ່ນສະຖານະການທີ່ເຮັດໃຫ້ການກະທຳທາງອາຍາທີ່ໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວບໍ່ໄດ້ຮັບການລົງໂທດ. ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງແບ່ງອອກເປັນສອງຢ່າງ. ການໃຫ້ເຫດຜົນ (rechtvaardigingsgrond) ກຳຈັດຄວາມບໍ່ເປັນລະບຽບຂອງການກະທໍານັ້ນເອງ: ການປ້ອງກັນຕົວ, ຄວາມຈຳເປັນ, ການປະຕິບັດພາຍໃຕ້ໜ້າທີ່ຕາມກົດໝາຍ ແລະ ການປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ມີສິດອຳນາດ, ໃນມາດຕາ 40 ຫາ 43 ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ (Wetboek van Strafrecht, Sr). ຂໍ້ແກ້ຕົວ (schulduitsluitingsgrond) ເຮັດໃຫ້ການກະທຳນັ້ນຜິດກົດໝາຍ ແຕ່ກຳຈັດຄວາມຜິດທີ່ຕິດພັນກັບຈຳເລີຍນີ້: ການບໍ່ສາມາດຮັບຜິດຊອບໄດ້ຍ້ອນຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງຈິດ, ການບັງຄັບທາງຈິດໃຈ, ການປ້ອງກັນຕົວຫຼາຍເກີນໄປ, ແລະ ການປ້ອງກັນທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ຽວກັບການບໍ່ມີຄວາມຜິດທັງໝົດ (AVAS).
ຜົນສະທ້ອນທາງປະຕິບັດຂອງທັງສອງຢ່າງນີ້ແມ່ນຄືກັນ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 352 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງອາຍາ (Wetboek van Strafvordering, Sv) ສານພົບວ່າຂໍ້ເທັດຈິງໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວ ແຕ່ປ່ອຍຕົວຈຳເລີຍຈາກການດຳເນີນຄະດີຕື່ມອີກ: ontslag van alle rechtsvervolging, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະຫຍໍ້ເປັນ OVAR. ບໍ່ມີການຕັດສິນລົງໂທດ ແລະ ບໍ່ມີການຕັດສິນລົງໂທດ. ນັ້ນແຕກຕ່າງຈາກການບໍ່ມີຄວາມຜິດ (vrijspraak), ເຊິ່ງຈະຕາມມາເມື່ອຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ຖືກກ່າວຫາບໍ່ໄດ້ຮັບການພິສູດເລີຍ.
ຄູ່ມືນີ້ອະທິບາຍເຖິງແຕ່ລະເຫດຜົນ, ສິ່ງທີ່ຕ້ອງໄດ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນ, ເປັນຫຍັງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການໃຫ້ເຫດຜົນ ແລະ ຂໍ້ແກ້ຕົວຈຶ່ງມີຄວາມສຳຄັນສຳລັບຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຄຽງຄູ່ກັບທ່ານ, ແລະ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນຕົວຈິງຫຼັງຈາກ OVAR, ເຊິ່ງບໍ່ແມ່ນສະເໝີໄປວ່າຈຳເລີຍຈະກັບບ້ານ.
ບ່ອນທີ່ການປ້ອງກັນຢູ່ໃນການຕັດສິນຂອງສານ
ສານອາຍາຂອງໂຮນລັງຕອບຄຳຖາມສີ່ຂໍ້ຕາມລຳດັບທີ່ກຳນົດໄວ້, ເຊິ່ງໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນມາດຕາ 350 Sv. ຂໍ້ກ່າວຫາໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວບໍ? ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ, ມັນຖືວ່າເປັນການກະທຳຜິດອັນໃດ? ຈຳເລີຍມີໂທດບໍ? ແລະຄວນປະຕິບັດຕາມໂທດ ຫຼື ມາດຕະການໃດ? ເຫດຜົນສຳລັບການຍົກເວັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາແມ່ນຢູ່ໃນຂໍ້ທີສອງ ແລະ ທີສາມຂອງຄຳຖາມເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະຂໍ້ໃດທີ່ພວກມັນເປັນຂອງຕົວກຳນົດຖ້ອຍຄຳຂອງຄຳຕັດສິນ.
ການໃຫ້ເຫດຜົນຊ່ວຍລົບລ້າງການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ, ສະນັ້ນການກະທຳທີ່ພິສູດແລ້ວຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນການກະທຳຜິດ: ຄວາມຈິງບໍ່ສາມາດລົງໂທດໄດ້ (het feit is niet strafbaar). ຂໍ້ແກ້ຕົວເຮັດໃຫ້ການກະທຳຜິດຜິດກົດໝາຍ ແຕ່ຊ່ວຍລົບລ້າງຄວາມຜິດ, ສະນັ້ນຈຳເລີຍຈຶ່ງບໍ່ສາມາດລົງໂທດໄດ້ (de verdachte is niet strafbaar). ໃນທັງສອງກໍລະນີ, ສານປະກາດຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ພິສູດແລ້ວ ແລະ ປະກາດ OVAR, ແຕ່ເຫດຜົນແຕກຕ່າງກັນ, ແລະ ຜົນສະທ້ອນກໍ່ແຕກຕ່າງກັນເຊັ່ນກັນ.
ມີຜົນສະທ້ອນສາມຢ່າງຕາມມາຈາກຄວາມແຕກຕ່າງ, ແລະ ພວກມັນບໍ່ແມ່ນທາງວິຊາການ. ການໃຫ້ເຫດຜົນເໝາະສົມກັບທຸກຄົນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການກະທຳດຽວກັນ: ຜູ້ທີ່ຊ່ວຍບຸກຄົນທີ່ປະຕິບັດການປ້ອງກັນຕົວຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍກໍ່ບໍ່ສາມາດລົງໂທດໄດ້ເຊັ່ນກັນ, ເພາະວ່າບໍ່ມີການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມ. ຂໍ້ແກ້ຕົວແມ່ນເລື່ອງສ່ວນຕົວຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ສະນັ້ນຈຳເລີຍຮ່ວມທີ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ພາຍໃຕ້ການບັງຄັບດຽວກັນກໍຍັງສາມາດຖືກຕັດສິນລົງໂທດໄດ້. ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ຈຳເລີຍຖືກປ່ອຍຕົວຍ້ອນການກະທຳດັ່ງກ່າວບໍ່ສາມາດຖືວ່າເປັນຍ້ອນເຂົາເຈົ້າຍ້ອນຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງຈິດ, ສານອາດຈະກຳນົດມາດຕະການແທນທີ່ຈະເປັນການລົງໂທດ, ເຊິ່ງໄດ້ກ່າວເຖິງຂ້າງລຸ່ມນີ້.
ມີຈຸດທີສີ່ທີ່ຄວນຮູ້. ບາງຄັ້ງການບໍ່ມີຄວາມຜິດທາງກົດໝາຍ ຫຼື ການຕຳໜິຕິຕຽນກໍ່ຖືກຂຽນໄວ້ໃນຄຳນິຍາມຂອງການກະທຳຜິດ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ເມື່ອຂໍ້ກ່າວຫາກຳນົດວ່າການກະທຳດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກກະທຳ wederrechtelijk. ຖ້າອົງປະກອບນັ້ນລົ້ມເຫຼວ, ຜົນໄດ້ຮັບບໍ່ແມ່ນ OVAR ແຕ່ເປັນການຍົກຟ້ອງ, ເພາະວ່າອົງປະກອບຂອງຂໍ້ກ່າວຫາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບການພິສູດ.
ສີ່ເຫດຜົນ
ກົດໝາຍໂຮນລັງຮັບຮູ້ເຫດຜົນເປັນລາຍລັກອັກສອນສີ່ຢ່າງ, ແຕ່ລະຢ່າງຢູ່ໃນມາດຕາຂອງຕົນເອງຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ.
ການປ້ອງກັນຕົວ (noodweer), ມາດຕາ 41 ຂໍ້ 1 Sr. ຜູ້ທີ່ກະທຳການກະທຳທີ່ຈຳເປັນໂດຍການປ້ອງກັນຮ່າງກາຍ, ຄວາມຊື່ສັດທາງເພດ ຫຼື ຊັບສິນຂອງຕົນເອງ ຫຼື ຂອງຜູ້ອື່ນຈາກການໂຈມຕີທີ່ຜິດກົດໝາຍໃນທັນທີ ຈະບໍ່ຖືກລົງໂທດ. ຕ້ອງມີສີ່ອົງປະກອບ. ຕ້ອງມີການໂຈມຕີ, ມັນຕ້ອງຜິດກົດໝາຍ, ແລະ ມັນຕ້ອງທັນທີ, ໝາຍເຖິງກຳລັງດຳເນີນຢູ່ ຫຼື ໃກ້ຈະເກີດຂຶ້ນໂດຍກົງ; ຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ສິ່ງທີ່ອາດຈະເກີດຂຶ້ນໃນພາຍຫຼັງແມ່ນບໍ່ພຽງພໍ, ແລະ ການແກ້ແຄ້ນກໍ່ບໍ່ພຽງພໍເມື່ອການໂຈມຕີສິ້ນສຸດລົງ. ການກະທຳດັ່ງກ່າວຕ້ອງເປັນການປ້ອງກັນ, ສະນັ້ນມັນຕ້ອງມຸ່ງໄປສູ່ການປ້ອງກັນ. ແລະ ມັນຕ້ອງເປັນສິ່ງຈຳເປັນ, ເຊິ່ງນຳມາເຊິ່ງຄວາມອ່ອນແອ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າບໍ່ມີທາງເລືອກທີ່ສົມເຫດສົມຜົນເຊັ່ນ: ການຖອນຕົວ, ແລະ ຄວາມສົມສ່ວນ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າວິທີການທີ່ໃຊ້ມີຄວາມສຳພັນທີ່ສົມເຫດສົມຜົນກັບການໂຈມຕີ.
ມີສອງຄຸນສົມບັດທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆໃນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄະດີ. ຈຳເລີຍຜູ້ທີ່ເຈດຕະນາກໍ່ໃຫ້ເກີດການປະເຊີນໜ້າ, ໂດຍມີສາເຫດທີ່ຜິດ, ອາດຈະສູນເສຍການປ້ອງກັນ. ແລະສິ່ງທີ່ອາດຈະຄາດຫວັງຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນຈາກຈຳເລີຍແມ່ນຖືກຕັດສິນບາງສ່ວນໂດຍຕົວຕົນຂອງເຂົາເຈົ້າ: ເຈົ້າໜ້າທີ່ຕຳຫຼວດທີ່ໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມ ຫຼື ພະນັກງານຮັກສາຄວາມປອດໄພຈະຖືກຈັດຂຶ້ນໃນມາດຕະຖານທີ່ສູງກວ່າຜູ້ທີ່ຢືນເບິ່ງ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບການໃຊ້ກຳລັງໂດຍຕຳຫຼວດຖືກປະເມີນແຍກຕ່າງຫາກ, ດັ່ງທີ່ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການໃຊ້ກຳລັງຂອງຕຳຫຼວດໃນສານ ໄດ້ອະທິບາຍ.
ຄວາມຈຳເປັນ (overmacht in de zin van noodtoestand), ມາດຕາ 40 ອາວຸໂສ. ມາດຕາ 40 ກວມເອົາສອງສະຖານະການ, ແລະນີ້ແມ່ນສະຖານະການທີ່ໃຊ້ເປັນເຫດຜົນ. ຈຳເລີຍທີ່ປະເຊີນກັບຄວາມຂັດແຍ້ງຂອງໜ້າທີ່ ຫຼື ຜົນປະໂຫຍດເລືອກທີ່ຈະລະເມີດມາດຕະຖານທາງອາຍາເພື່ອຮັບໃຊ້ຜົນປະໂຫຍດທີ່ສູງກວ່າ, ແລະທາງເລືອກດັ່ງກ່າວແມ່ນສາມາດປ້ອງກັນໄດ້ຢ່າງເປັນວັດຖຸ. ຕົວຢ່າງຄລາສສິກແມ່ນການລະເມີດກົດລະບຽບຈະລາຈອນເພື່ອພາຜູ້ໂດຍສານທີ່ມີອາການສາຫັດໄປໂຮງໝໍ. ສານຊັ່ງນໍ້າໜັກຜົນປະໂຫຍດຕໍ່ກັນແລະຖາມວ່າການລະເມີດນັ້ນມີຄວາມສົມສ່ວນກັນຫຼືບໍ່ ແລະບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຮ້າຍແຮງໜ້ອຍກວ່ານີ້ທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຊົດເຊີຍ.
ໜ້າທີ່ທາງກົດໝາຍ (wettelijk voorschrift), ມາດຕາ 42 ຊັ້ນສູງ. ບຸກຄົນຜູ້ທີ່ກະທຳການເພື່ອປະຕິບັດຂໍ້ກຳນົດທາງກົດໝາຍຈະບໍ່ຖືກລົງໂທດ. ຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວຕ້ອງຮຽກຮ້ອງ ຫຼື ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການກະທຳຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລະ ການກະທຳດັ່ງກ່າວຕ້ອງຢູ່ພາຍໃນສິ່ງທີ່ຂໍ້ກຳນົດອະນຸຍາດ; ການກະທຳເກີນກວ່າກົດລະບຽບອະນຸຍາດເຮັດໃຫ້ຈຳເລີຍຢູ່ນອກມາດຕາ 42.
ຄຳສັ່ງທາງການ (ambtelijk bevel), ມາດຕາ 43 ວັກ 1 Sr. ບຸກຄົນຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງທີ່ອອກໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ມີສິດອຳນາດຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໂທດ. ຈຸດທີ່ມັກຖືກກ່າວເຖິງຜິດແມ່ນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄຳສັ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກອອກຢ່າງເໝາະສົມ. ມາດຕາ 43 ວັກ 2 ບໍ່ໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ຜູ້ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາບໍ່ມີການປ້ອງກັນ: ມັນແກ້ຕົວໃຫ້ພວກເຂົາຖ້າພວກເຂົາເຊື່ອດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດວ່າຄຳສັ່ງໄດ້ຖືກອອກຢ່າງເໝາະສົມ ແລະ ການປະຕິບັດຕາມນັ້ນຕົກຢູ່ໃນຂອບເຂດຂອງການຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາຂອງພວກເຂົາ. ນັ້ນແມ່ນຂໍ້ແກ້ຕົວ, ບໍ່ແມ່ນການໃຫ້ເຫດຜົນ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງໃຊ້ໄດ້ສະເພາະຜູ້ທີ່ຖືຄວາມເຊື່ອນັ້ນເທົ່ານັ້ນ.
ຄຽງຄູ່ກັບສີ່ຢ່າງນີ້, ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຮັບຮູ້ເຖິງເຫດຜົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ເປັນລາຍລັກອັກສອນຄື: ການບໍ່ມີຄວາມຜິດທາງກົດໝາຍທີ່ເປັນວັດຖຸ. ມັນໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໃນຄະດີສັດຕະວະແພດທີ່ຕັດສິນໂດຍສານສູງສຸດໃນປີ 1933, ບ່ອນທີ່ສັດຕະວະແພດໄດ້ເປີດເຜີຍງົວທີ່ມີສຸຂະພາບດີໃຫ້ຕິດເຊື້ອພະຍາດເພື່ອສ້າງພູມຕ້ານທານ, ເຊິ່ງເປັນການລະເມີດກົດໝາຍວ່າດ້ວຍສັດລ້ຽງໃນຂະນະທີ່ຮັບໃຊ້ຈຸດປະສົງທີ່ກົດໝາຍໄດ້ດຳເນີນຢູ່. ສານສູງສຸດໄດ້ນຳໃຊ້ມັນຢ່າງລະມັດລະວັງຫຼາຍນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ແລະການປ້ອງກັນທີ່ສ້າງຂຶ້ນບົນພື້ນຖານນັ້ນພຽງຢ່າງດຽວບໍ່ຄ່ອຍຈະປະສົບຜົນສຳເລັດ.
ຂໍ້ແກ້ຕົວ
ຂໍ້ແກ້ຕົວຍອມຮັບວ່າການກະທຳດັ່ງກ່າວແມ່ນຜິດກົດໝາຍ ແລະ ຖາມວ່າຈຳເລີຍຄົນນີ້ສາມາດຖືກຕຳໜິໄດ້ຢ່າງຍຸດຕິທຳຫຼືບໍ່. ກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງອີງໃສ່ຫຼັກການທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າບໍ່ມີການລົງໂທດໂດຍບໍ່ມີການຕຳໜິ, geen straf zonder schuld, ແລະ ຂໍ້ແກ້ຕົວໃຫ້ຫຼັກການນັ້ນມີຮູບແບບທີ່ເປັນປະໂຫຍດ.
ການບໍ່ຮັບຜິດຊອບ, ມາດຕາ 39 ຊັ້ນ Sr. ນັບຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການດູແລທາງດ້ານນິຕິວິທະຍາມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໃນວັນທີ 1 ມັງກອນ 2020, ບົດບັນຍັດໄດ້ອ່ານວ່າບຸກຄົນໃດໜຶ່ງບໍ່ສາມາດຖືກລົງໂທດໄດ້ຜູ້ທີ່ກະທຳການທີ່ບໍ່ສາມາດຮັບຜິດຊອບໄດ້ຍ້ອນຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງຈິດໃຈ, ສະພາບທາງຈິດຕະວິທະຍາຜູ້ສູງອາຍຸ ຫຼື ຄວາມພິການທາງປັນຍາ. ສູດເກົ່າກ່ຽວກັບການພັດທະນາທີ່ບົກຜ່ອງ ຫຼື ການລົບກວນທາງດ້ານພະຍາດວິທະຍາຂອງຄວາມສາມາດທາງຈິດໄດ້ຖືກປ່ຽນແທນ. ການຮັບຜິດຊອບແມ່ນຄຳຕັດສິນທາງກົດໝາຍສຳລັບສານ, ເຊິ່ງໄດ້ຮັບຂໍ້ມູນແຕ່ບໍ່ໄດ້ຕັດສິນໂດຍບົດລາຍງານຂອງຈິດແພດ ແລະ ນັກຈິດຕະວິທະຍາ, ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ຮ້າຍແຮງໂດຍການສັງເກດການຢູ່ສູນ Pieter Baan Centrum.
ການບັງຄັບທາງຈິດໃຈ (psychische overmacht), ມາດຕາ 40 ຊັ້ນສູງ. ນີ້ແມ່ນໜ້າທີສອງຂອງມາດຕາ 40. ໃນທີ່ນີ້ຈຳເລີຍໄດ້ກະທຳພາຍໃຕ້ຄວາມກົດດັນທີ່ມາຈາກພາຍນອກທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຄາດຫວັງໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນວ່າຈະຕ້ານທານໄດ້. ຄວາມກົດດັນຕ້ອງເປັນພາຍນອກ, ສະນັ້ນການບັງຄັບພາຍໃນຈຶ່ງຢູ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 39 ແທນທີ່ຈະເປັນຢູ່ທີ່ນີ້, ແລະການທົດສອບແມ່ນວ່າການຕໍ່ຕ້ານສາມາດຮຽກຮ້ອງໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນຈາກຈຳເລີຍຄົນນີ້ໃນສະຖານະການເຫຼົ່ານີ້ຫຼືບໍ່. ການລ່ວງລະເມີດໄລຍະຍາວ, ໄພຂົ່ມຂູ່ຕໍ່ສະມາຊິກໃນຄອບຄົວ, ແລະສະຖານະການຂອງການຂູດຮີດແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ການປ້ອງກັນມັກຖືກໂຕ້ຖຽງ.
ການປ້ອງກັນຕົວເກີນຂອບເຂດ (noodweerexces), ມາດຕາ 41 ວັກ 2 Sr. ໃນກໍລະນີທີ່ຈຳເລີຍໄດ້ລ່ວງເກີນຂອບເຂດຂອງການປ້ອງກັນທີ່ຈຳເປັນ, ພວກເຂົາຍັງບໍ່ສາມາດລົງໂທດໄດ້ ຖ້າການກະທຳເກີນຂອບເຂດນັ້ນແມ່ນຜົນທັນທີຂອງອາລົມທີ່ຮຸນແຮງທີ່ເກີດຈາກການໂຈມຕີ. ຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນສອງການເຊື່ອມໂຍງຄື: ອາລົມຕ້ອງເກີດຈາກການໂຈມຕີ, ແລະ ການກະທຳເກີນຂອບເຂດຕ້ອງເກີດຈາກອາລົມ. ຈຳເລີຍທີ່ຢ້ານກົວກ່ອນທີ່ການໂຈມຕີຈະເລີ່ມຕົ້ນ, ຫຼື ຜູ້ທີ່ສືບຕໍ່ຫຼັງຈາກອາລົມຫຼຸດລົງ, ຈະຕົກຢູ່ນອກການໂຈມຕີ. ມາດຕາ 41 ວັກ 2 ສົມມຸດວ່າມີການໂຈມຕີຕັ້ງແຕ່ຕອນທຳອິດ, ສະນັ້ນມັນບໍ່ໄດ້ຊ່ວຍປ້ອງກັນທີ່ລົ້ມເຫຼວເພາະວ່າບໍ່ມີການໂຈມຕີ.
ການບໍ່ມີຄວາມຜິດທັງໝົດ (afwezigheid van alle schuld, AVAS). ຂໍ້ແກ້ຕົວທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ນີ້ແມ່ນມາຈາກຄຳຕັດສິນຂອງ Milk and Water ໃນປີ 1916, ເຊິ່ງພໍ່ຄ້າຄົນໜຶ່ງຖືກດຳເນີນຄະດີໃນຂໍ້ຫາຂາຍນົມທີ່ເຈືອຈາງທີ່ພະນັກງານໄດ້ຫົດນ້ຳໂດຍທີ່ລາວບໍ່ຮູ້, ແລະສານສູງສຸດຍອມຮັບວ່າການລົງໂທດແມ່ນໝາຍເຖິງການມີຄວາມຜິດ. AVAS ປາກົດຢູ່ໃນສາມຮູບແບບທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆຄື: ຄວາມຜິດພາດຂອງຄວາມຈິງທີ່ສາມາດໃຫ້ອະໄພໄດ້, ຄວາມຜິດພາດຂອງກົດໝາຍທີ່ສາມາດໃຫ້ອະໄພໄດ້, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວບ່ອນທີ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ມີສິດອຳນາດໃຫ້ຂໍ້ມູນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງທີ່ຈຳເລີຍມີສິດທີ່ຈະອີງໃສ່, ແລະສະຖານະການທີ່ຈຳເລີຍໄດ້ໃຊ້ຄວາມລະມັດລະວັງທັງໝົດທີ່ສາມາດຮຽກຮ້ອງໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ. ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວມັນມັກຈະຖືກໂຕ້ຖຽງຕໍ່ກັບການກະທຳຜິດແບບຄວາມຮັບຜິດຊອບຢ່າງເຂັ້ມງວດໃນເລື່ອງກົດລະບຽບ ແລະ ການຈະລາຈອນ, ບ່ອນທີ່ຄຳນິຍາມຂອງການກະທຳຜິດບໍ່ມີຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບເຈດຕະນາ ຫຼື ຄວາມລະເລີຍ.
| ດິນ | ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ | ປະເພດ | ຄວາມຕ້ອງການຫຼັກ |
|---|---|---|---|
| ການປ້ອງກັນຕົວ (noodweer) | ມາດຕາ 41(1) ຊັ້ນຕົ້ນ | Justification | ການໂຈມຕີທີ່ຜິດກົດໝາຍໃນທັນທີ, ການປ້ອງກັນທີ່ຈຳເປັນ ແລະ ສົມສ່ວນ |
| ຄວາມຈຳເປັນ (necessity) | ມາດຕາ 40 ຊັ້ນຕົ້ນ | Justification | ຂໍ້ຂັດແຍ່ງດ້ານໜ້າທີ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂເພື່ອຜົນປະໂຫຍດທີ່ສູງຂຶ້ນ |
| ພັນທະຕາມກົດໝາຍ | ມາດຕາ 42 ຊັ້ນຕົ້ນ | Justification | ປະຕິບັດເພື່ອໃຫ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ບົດບັນຍັດຕາມກົດໝາຍ, ພາຍໃນຂອບເຂດຂອງມັນ |
| ຄໍາສັ່ງຂອງເຈົ້າຫນ້າທີ່ | ມາດຕາ 43(1) ຊັ້ນຕົ້ນ | Justification | ຄຳສັ່ງທີ່ອອກໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ມີສິດອຳນາດຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ |
| ຄຳສັ່ງຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ບໍ່ມີຄວາມສາມາດ | ມາດຕາ 43(2) ຊັ້ນຕົ້ນ | ແກ້ຕົວ | ຄວາມເຊື່ອທີ່ດີໃນຄວາມສາມາດ, ພາຍໃນຂອບເຂດຂອງການຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບບັນຊາ |
| ບໍ່ສາມາດລະບຸໄດ້ | ມາດຕາ 39 ຊັ້ນຕົ້ນ | ແກ້ຕົວ | ຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງຈິດໃຈ, ສະພາບຈິດຕະວິທະຍາຜູ້ສູງອາຍຸ ຫຼື ຄວາມພິການທາງປັນຍາ |
| ການກົດດັນທາງຈິດໃຈ | ມາດຕາ 40 ຊັ້ນຕົ້ນ | ແກ້ຕົວ | ແຮງກົດດັນຈາກພາຍນອກທີ່ບໍ່ສາມາດຕ້ານທານໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ |
| ການປ້ອງກັນຕົນເອງຫຼາຍເກີນໄປ | ມາດຕາ 41(2) ຊັ້ນຕົ້ນ | ແກ້ຕົວ | ຄວາມເກີນເກີດໂດຍກົງຈາກອາລົມທີ່ຮຸນແຮງທີ່ເກີດຈາກການໂຈມຕີ |
| ການບໍ່ມີຄວາມຜິດທັງໝົດ (AVAS) | ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້, ຈາກກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກໍລະນີ | ແກ້ຕົວ | ບໍ່ສາມາດກ່າວຫາຈຳເລີຍໄດ້ |
| ການບໍ່ມີການລະເມີດກົດໝາຍທີ່ເປັນວັດຖຸ | ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້, ຈາກກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກໍລະນີ | Justification | ການລະເມີດດັ່ງກ່າວໄດ້ຮັບໃຊ້ຈຸດປະສົງຂອງກົດລະບຽບທີ່ຖືກລະເມີດ |
ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຫຼັງຈາກການຖືກປ່ອຍຕົວຈາກການດຳເນີນຄະດີ
OVAR ບໍ່ແມ່ນການຕັດສິນລົງໂທດ ແລະ ມັນບໍ່ມີຄຳຕັດສິນລົງໂທດ. ມັນຖືກລົງທະບຽນໃນເອກະສານຂອງສານ, ແລະ ຜົນກະທົບຂອງມັນຕໍ່ໃບຢັ້ງຢືນການປະພຶດ (verklaring omtrent het gedrag) ແມ່ນຖືກປະເມີນແຍກຕ່າງຫາກໂດຍໜ່ວຍງານກວດກາ, ເຊິ່ງພິຈາລະນາຂໍ້ເທັດຈິງພ້ອມທັງຜົນໄດ້ຮັບ. ໃນກໍລະນີທີ່ຈຳເລີຍຖືກກັກຂັງກ່ອນການພິຈາລະນາຄະດີ ແລະ ຄະດີສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ OVAR ຫຼື ການບໍ່ມີຄວາມຜິດ, ການຊົດເຊີຍສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້ພາຍໃຕ້ໂຄງການທາງກົດໝາຍ, ພາຍໃນໄລຍະເວລາທີ່ຈຳກັດຫຼັງຈາກຄະດີໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.
ຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ສຳຄັນກ່ຽວຂ້ອງກັບມາດຕາ 39. ການປ່ອຍຕົວຍ້ອນການກະທຳດັ່ງກ່າວບໍ່ສາມາດຖືວ່າເປັນຂອງຈຳເລີຍໄດ້ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດໃຫ້ເລື່ອງສິ້ນສຸດລົງ. ສານສາມາດກຳນົດມາດຕະການແທນການລົງໂທດ: ຄຳສັ່ງໃຫ້ປິ່ນປົວຕາມການກຳຈັດຂອງລັດ (terbeschikkingstelling, TBS) ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 37a Sr ໃນກໍລະນີທີ່ການກະທຳຜິດຮ້າຍແຮງພຽງພໍ ແລະ ມີອັນຕະລາຍຕໍ່ຄົນອື່ນ, ຫຼື, ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ມັງກອນ 2020, ການອະນຸຍາດການດູແລແບບບັງຄັບທີ່ອອກໂດຍສານອາຍາພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການດູແລທາງນິຕິວິທະຍາ, ໂດຍນຳໃຊ້ຂອບຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການດູແລສຸຂະພາບຈິດແບບບັງຄັບ. ການຫຼຸດລົງຂອງການລະບຸຕົວຕົນ, ນອກຈາກການບໍ່ສາມາດລະບຸຕົວຕົນໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່, ບໍ່ແມ່ນພື້ນຖານສຳລັບການຍົກເວັ້ນເລີຍ; ມັນເປັນປັດໄຈໃນການຕັດສິນລົງໂທດ ແລະ ສາມາດລວມກັບ TBS ໄດ້.
ໃນກໍລະນີທີ່ການປ້ອງກັນປະສົບຜົນສຳເລັດພຽງແຕ່ບາງສ່ວນ, ຜົນກະທົບມັກຈະເຫັນໄດ້ຊັດເຈນໃນຄຳຕັດສິນແທນທີ່ຈະຢູ່ໃນຄຳຕັດສິນ. ການອ້າງສິດທີ່ຍອມຮັບບາງສ່ວນກ່ຽວກັບການບັງຄັບ ຫຼື ການຍຸຍົງຈະຫຼຸດຜ່ອນໂທດ, ແລະ ໃນທາງປະຕິບັດນັ້ນແມ່ນຜົນໄດ້ຮັບທີ່ພົບເລື້ອຍກວ່າການປ່ອຍຕົວທັງໝົດ.
ວິທີການກໍ່ສ້າງການປ້ອງກັນ ແລະ ບ່ອນທີ່ມັນຜິດພາດ
ການຮ້ອງຟ້ອງປ້ອງກັນຕົວ ຫຼື ການບັງຄັບແມ່ນໄດ້ຮັບການຊະນະໃນເອກະສານດົນນານກ່ອນທີ່ຈະມີການໂຕ້ຖຽງໃນການພິຈາລະນາຄະດີ. ອົງປະກອບຕ່າງໆແມ່ນຂໍ້ເທັດຈິງ, ແລະ ຂໍ້ເທັດຈິງຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮັບປະກັນໃນຂະນະທີ່ພວກມັນຍັງມີຢູ່.
ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າ, ກ່ອນອື່ນໝົດ, ຕ້ອງມີການກຳນົດເວລາທີ່ແນ່ນອນ. ໃຜເຮັດຫຍັງ, ຕາມລຳດັບໃດ, ໃນໄລຍະເວລາເທົ່າໃດວິນາທີ. ກໍລະນີປ້ອງກັນຕົວຈະເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ການໂຈມຕີເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ເວລາທີ່ມັນສິ້ນສຸດລົງ, ແລະ ການສ້າງຄືນໃໝ່ທີ່ຂຽນຂຶ້ນໃນໜຶ່ງເດືອນຕໍ່ມາມີມູນຄ່າໜ້ອຍກວ່າກໍລະນີທີ່ເຮັດໃນອາທິດດຽວກັນ. ອັນທີສອງ, ຫຼັກຖານຂອງການໂຈມຕີ: ການບາດເຈັບທີ່ຖ່າຍຮູບ ແລະ ກວດໂດຍທ່ານໝໍ, ຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ຮູບພາບຈາກກ້ອງຖ່າຍຮູບຈາກຖະໜົນ ຫຼື ສະຖານທີ່ກ່ອນທີ່ພວກມັນຈະຖືກຂຽນທັບ, ການຈະລາຈອນທາງໂທລະສັບ, ແລະ ຊື່ຂອງພະຍານກ່ອນທີ່ພວກມັນຈະແຕກກະຈາຍ. ອັນທີສາມ, ໃນກໍລະນີກ່ຽວກັບຄວາມກ່ຽວຂ້ອງ ຫຼື ການບັງຄັບ, ປະຫວັດທາງການແພດ ແລະ ຈິດໃຈ, ເຊິ່ງຝ່າຍຈຳເລີຍມີຄວາມສົນໃຈໃນການນຳສະເໜີຕໍ່ຜູ້ຊ່ຽວຊານແທນທີ່ຈະປ່ອຍໃຫ້ພວກເຂົາຊອກຫາ.
ຄວາມຜິດພາດທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆແມ່ນຄາດເດົາໄດ້ເທົ່າທຽມກັນ. ອັນທຳອິດແມ່ນຄວາມສັບສົນຂອງສອງປະເພດ, ແລະ ການອ້ອນວອນຂໍ້ແກ້ຕົວບ່ອນທີ່ມີເຫດຜົນ ຫຼື ກົງກັນຂ້າມ; ມັນປ່ຽນແປງສິ່ງທີ່ຕ້ອງໄດ້ພິສູດ ແລະ ສິ່ງທີ່ມັນເຮັດສຳລັບຜູ້ອື່ນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ອັນທີສອງແມ່ນການຢືນຢັນສັດສ່ວນ ແລະ ຄວາມກ່ຽວຂ້ອງແທນທີ່ຈະສະແດງໃຫ້ເຫັນພວກມັນ: ສານຈະບໍ່ສົມມຸດວ່າບໍ່ມີເສັ້ນທາງຫຼົບໜີ, ແລະ ມັນຈະຖາມວ່າເປັນຫຍັງອາວຸດສະເພາະໃດໜຶ່ງຈຶ່ງຖືກນຳໃຊ້. ອັນທີສາມແມ່ນການຍົກຂໍ້ແກ້ຕົວເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນການພິຈາລະນາຄະດີ, ເມື່ອເອກະສານອາດຈະຖືກເພີ່ມເຕີມຫຼາຍເດືອນກ່ອນໜ້ານີ້ ແລະ ຝ່າຍຟ້ອງອາດຈະຖືກຮ້ອງຂໍໃຫ້ສືບສວນຈຸດສະເພາະ.
ຂໍ້ທີສີ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນການສຳພາດຂອງຕຳຫຼວດຄັ້ງທຳອິດ. ຈຳເລີຍທີ່ປະຕິເສດການກະທຳດັ່ງກ່າວທັງໝົດ ແລະ ຕໍ່ມາອາໄສການປ້ອງກັນຕົວຕ້ອງອະທິບາຍການປ່ຽນແປງ, ແລະ ຄຳອະທິບາຍດັ່ງກ່າວມັກຈະມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ໃຊ້ກຳລັງໃນການປະເຊີນໜ້າຄວນຂໍທະນາຍຄວາມກ່ອນທີ່ຈະຖືກສຳພາດ ແລະ ຄວນໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຄວນເວົ້າ ແລະ ເວລາໃດ. ໃນຄະດີການທຳຮ້າຍຮ່າງກາຍໃນຊົ່ວໂມງທຳອິດນັ້ນມັກຈະຕັດສິນສ່ວນທີ່ເຫຼືອຂອງການດຳເນີນຄະດີ; ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການກ່າວຫາການທຳຮ້າຍຮ່າງກາຍໃນປະເທດເນເທີແລນ ກຳນົດວິທີການດຳເນີນຄະດີດັ່ງກ່າວ.
ສຸດທ້າຍ, ໃຫ້ຄຳນຶງເຖິງພາລະໜ້າທີ່ໃນການພິສູດ. ເມື່ອການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບຄຳແກ້ຕົວໄດ້ຖືກໂຕ້ຖຽງດ້ວຍເນື້ອໃນທີ່ພຽງພໍແລ້ວ, ສານຕ້ອງຕອບສະໜອງຕໍ່ຄຳຕັດສິນຂອງຕົນ, ແລະ ຖ້າຝ່າຍໂຈດບໍ່ສາມາດຍົກເວັ້ນສະບັບທີ່ນຳສະເໜີໄດ້, ການແກ້ຕົວກໍ່ຈະປະສົບຜົນສຳເລັດ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ວ່າເນື້ອໃນຂອງສິ່ງທີ່ນຳສະເໜີມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍກວ່າຊື່ຂອງມັນ, ແລະ ເປັນຫຍັງການແກ້ຕົວທີ່ຖືກຢືນຢັນຈຶ່ງຖືກຍົກເລີກໄດ້ງ່າຍ.
ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆກ່ຽວກັບເຫດຜົນຂອງການຍົກເວັ້ນ
ຄໍາຖາມທີ 1: ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ OVAR ແລະການຕັດສິນໂທດຍ້ອນການຍົກເວັ້ນການລົງໂທດແມ່ນຫຍັງ?
ດ້ວຍ OVAR ສານຈະພົບວ່າຂໍ້ເທັດຈິງໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວ ແຕ່ປ່ອຍຕົວຈຳເລີຍຈາກການດຳເນີນຄະດີຕໍ່ໄປທັງໝົດ, ສະນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີການຕັດສິນລົງໂທດ ແລະ ບໍ່ມີການຕັດສິນລົງໂທດ. ດ້ວຍການຍົກຟ້ອງ ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ຖືກກ່າວຫາຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການພິສູດເລີຍ. OVAR ແມ່ນຜົນໄດ້ຮັບຕາມປົກກະຕິຂອງການຮ້ອງຟ້ອງທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດຂອງເຫດຜົນສຳລັບການຍົກເວັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາ.
ຄຳຖາມທີ 2: ຂ້ອຍສາມາດເອີ້ນໃຊ້ AVAS ດ້ວຍຕົວເອງໂດຍບໍ່ມີທະນາຍຄວາມໄດ້ບໍ?
ເຈົ້າອາດຈະຍົກມັນຂຶ້ນມາເອງ, ແຕ່ມັນບໍ່ສະຫຼາດ. AVAS ເປັນຂໍ້ແກ້ຕົວທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ ແລະ ມັນຕ້ອງຖືກສ້າງຂຶ້ນບົນພື້ນຖານຂອງຂໍ້ເທັດຈິງ: ຄວາມຜິດພາດທີ່ສາມາດໃຫ້ອະໄພໄດ້, ຄວາມຜິດພາດທາງກົດໝາຍທີ່ສາມາດໃຫ້ອະໄພໄດ້, ຫຼື ຫຼັກຖານທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເຈົ້າໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ທຸກຢ່າງທີ່ສາມາດຄາດຫວັງໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ. ການນຳສະເໜີສິ່ງນັ້ນໃນທາງທີ່ສານສາມາດປະຕິບັດໄດ້ແມ່ນວຽກຂອງທະນາຍຄວາມຄະດີອາຍາ.
Q3: ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດຫມາຍສໍາລັບເຫດຜົນສໍາລັບການຍົກເວັ້ນການລົງໂທດແມ່ນຫຍັງ?
ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍແມ່ນຂຶ້ນກັບທະນາຍຄວາມ ແລະ ຄວາມສັບສົນຂອງຄະດີ. ໃນເລື່ອງອາຍາ ທ່ານອາດຈະມີສິດໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍທີ່ໄດ້ຮັບການອຸດໜູນຜ່ານຄະນະກຳມະການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍ, ແລະ ທະນາຍຄວາມປະຈຳການຈະຖືກມອບໝາຍໃຫ້ເຮັດວຽກໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າ ຖ້າທ່ານຖືກຄຸມຂັງຢູ່ໃນການຄຸມຂັງຂອງຕຳຫຼວດ.
ຄໍາຖາມທີ 4: ຂັ້ນຕອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຍົກເວັ້ນການລົງໂທດໃຊ້ເວລາດົນປານໃດ?
ນີ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບຄວາມສັບສົນແລະຫຼັກຖານ. ກໍລະນີປ້ອງກັນຕົນເອງແບບງ່າຍດາຍສາມາດສໍາເລັດພາຍໃນຫຼາຍເດືອນ, ໃນຂະນະທີ່ກໍລະນີທີ່ສັບສົນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການກວດສອບທາງຈິດສາມາດໃຊ້ເວລາຫຼາຍປີ.
ເຫດຜົນສອງປະເພດຫຼັກສຳລັບການຍົກເວັ້ນຈາກການລົງໂທດແມ່ນຫຍັງ?
ສອງປະເພດຫຼັກແມ່ນການໃຫ້ເຫດຜົນ, ເຊິ່ງລົບລ້າງການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍຍ້ອນສະຖານະການພິເສດເຊັ່ນ: ການປ້ອງກັນຕົວ ຫຼື ເຫດສຸດວິໄສ, ແລະ ເຫດຜົນສຳລັບການຍົກເວັ້ນຄວາມຜິດ, ບ່ອນທີ່ການກະທຳຍັງຄົງຜິດກົດໝາຍແຕ່ຜູ້ກະທຳຜິດບໍ່ສາມາດຖືກຕຳນິຕິຕຽນໄດ້, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີຄວາມຜິດທັງໝົດ (AVAS) ຫຼື ຄວາມບໍ່ສາມາດທາງຈິດ.
ເຫດຜົນສຳລັບການຍົກເວັ້ນຈາກການລົງໂທດໝາຍຄວາມວ່າການກະທຳດັ່ງກ່າວບໍ່ແມ່ນອາຊະຍາກຳຕົວຈິງບໍ?
ບໍ່ແມ່ນແທ້ໆ. ມັນໝາຍຄວາມວ່າການລົງໂທດບໍ່ໄດ້ຖືກບັງຄັບໃຊ້ສຳລັບການກະທຳທີ່ປົກກະຕິແລ້ວຈະເປັນການກະທຳຜິດທາງອາຍາ, ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີຄວາມຜິດ ຫຼື ມີເຫດຜົນທີ່ມີເຫດຜົນ, ເຊິ່ງສາມາດນຳໄປສູ່ການຍົກເລີກການດຳເນີນຄະດີ ຫຼື ການບໍ່ມີຄວາມຜິດເຖິງແມ່ນວ່າການກະທຳດັ່ງກ່າວຈະຖືກກະທຳທາງເທັກນິກກໍຕາມ.
ກົດໝາຍໂຮນລັງຮັບຮູ້ເຫດຜົນຈັກຢ່າງສຳລັບການໃຫ້ເຫດຜົນ?
ສີ່ຢ່າງທີ່ຂຽນໄວ້ຄື: ການປ້ອງກັນຕົວ (ມາດຕາ 41 ວັກ 1 Sr), ຄວາມຈຳເປັນ (ມາດຕາ 40 Sr), ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຕາມກົດໝາຍ (ມາດຕາ 42 Sr) ແລະ ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຕາມຄຳສັ່ງຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ທີ່ມີສິດອຳນາດ (ມາດຕາ 43 ວັກ 1 Sr). ກົດໝາຍໄດ້ເພີ່ມເຫດຜົນທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ອີກຢ່າງໜຶ່ງຄື ການບໍ່ມີຄວາມຜິດກົດໝາຍທີ່ເປັນວັດຖຸ.
ຫຼັກການທາງກົດໝາຍອັນໃດແດ່ທີ່ສະໜັບສະໜູນເຫດຜົນເຫຼົ່ານີ້ສຳລັບການຍົກເວັ້ນຈາກການລົງໂທດ?
ພວກມັນໃຫ້ຜົນຕາມກົດລະບຽບທີ່ວ່າຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີທັງການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ ແລະ ການຕຳໜິຕິຕຽນ. ຫຼັກການທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຽນໄວ້ເປັນລາຍລັກອັກສອນ geen straf zonder schuld, ບໍ່ມີການລົງໂທດໂດຍບໍ່ມີຕຳໜິຕິຕຽນ, ເປັນພື້ນຖານຂໍ້ແກ້ຕົວ, ໃນຂະນະທີ່ການໃຫ້ເຫດຜົນຮັບຮູ້ວ່າການກະທຳທີ່ຕອບສະໜອງຄຳນິຍາມຂອງການກະທຳຜິດຍັງສາມາດຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍໄດ້.
ຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບຄະດີອາຍາ
ບໍ່ວ່າຈະມີເຫດຜົນໃນການຍົກເວັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາຫຼືບໍ່ນັ້ນບໍ່ຄ່ອຍຈະແຈ້ງຈາກຂໍ້ກ່າວຫາພຽງຢ່າງດຽວ. ມັນຂຶ້ນກັບລຳດັບເຫດການ, ສິ່ງທີ່ຍັງສາມາດພິສູດໄດ້ກ່ຽວກັບມັນ, ແລະສະຖານະການຕົກຢູ່ໃນປະເພດໃດໃນສອງປະເພດ. ຄຳຖາມເຫຼົ່ານັ້ນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະຖາມທະນາຍຄວາມໃນໄລຍະທຳອິດທີ່ເປັນໄປໄດ້, ແລະແນ່ນອນວ່າກ່ອນການສຳພາດຂອງຕຳຫຼວດ.
Law & More ຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຕ້ອງສົງໄສ ແລະ ຈຳເລີຍໃນທຸກຂັ້ນຕອນຂອງການດຳເນີນຄະດີອາຍາຂອງໂຮນລັງ, ຕັ້ງແຕ່ການສຳພາດຄັ້ງທຳອິດຈົນເຖິງການອຸທອນ, ລວມທັງກໍລະນີທີ່ມີບັນຫາການປ້ອງກັນຕົວ, ການບັງຄັບ ຫຼື ສາເຫດ. ພວກເຮົາເຮັດໜ້າທີ່ໃຫ້ລູກຄ້າໂຮນລັງ ແລະ ລູກຄ້າສາກົນ ແລະ ເຮັດວຽກເປັນພາສາອັງກິດ. ກະລຸນາຕິດຕໍ່ໜຶ່ງໃນພວກເຮົາ ທະນາຍຄວາມອາຍາ ເພື່ອປຶກສາຫາລືກ່ຽວກັບຈຸດຢືນຂອງທ່ານ, ຫຼືອ່ານຕື່ມອີກໃນຂອງພວກເຮົາ ຄູ່ມືກົດໝາຍອາຍາໜ້າເວັບຂອງພວກເຮົາໃນ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງທະນາຍຄວາມຄະດີອາຍາໃນປະເທດເນເທີແລນ ອະທິບາຍຄ່າທຳນຽມ ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍທີ່ໄດ້ຮັບການອຸດໜູນ.
