ຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ໃນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊັບສິນຂອງໂຮນລັງ ກຳນົດເວລາ

ກຳນົດເວລາການພິຈາລະນາຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ໃນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊັບສິນຂອງໂຮນລັງປະກອບດ້ວຍເສັ້ນຕາຍສອງເສັ້ນ, ແລະຜູ້ຊື້ທີ່ພາດອັນໃດອັນໜຶ່ງຈະສູນເສຍການຮຽກຮ້ອງບໍ່ວ່າຈະມີຂໍ້ບົກຜ່ອງຮ້າຍແຮງປານໃດກໍຕາມ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:23(1) ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (BW), ຜູ້ຊື້ຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ຜູ້ຂາຍຊາບພາຍໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມ (bekwame tijd) ຫຼັງຈາກຄົ້ນພົບວ່າຊັບສິນບໍ່ສອດຄ່ອງກັບສັນຍາ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:23(2) BW ການຮຽກຮ້ອງໃດໆໂດຍອີງໃສ່ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງດັ່ງກ່າວຈະໝົດອາຍຸສອງປີຫຼັງຈາກການແຈ້ງເຕືອນນັ້ນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າໄລຍະເວລາຈຳກັດດັ່ງກ່າວຖືກຂັດຂວາງຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ໂມງທັງສອງຖືກກະຕຸ້ນໂດຍການຄົ້ນພົບ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍການໂອນຊັບສິນ.

ຄູ່ມືນີ້ອະທິບາຍສິ່ງທີ່ຖືວ່າເປັນຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ (verborgen gebrek), ວິທີການທີ່ສອງໄລຍະເວລາດຳເນີນໄປ, ໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ຊື້ໃນການສືບສວນພົວພັນກັບໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ຂາຍໃນການເປີດເຜີຍແນວໃດ, ແລະສິ່ງທີ່ໄດ້ປ່ຽນແປງສຳລັບການຊື້ອາຄານໃໝ່ນັບຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຮັບປະກັນຄຸນນະພາບມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ມັນຖືກຂຽນຂຶ້ນສຳລັບຜູ້ຊື້ ແລະ ຜູ້ຂາຍອະສັງຫາລິມະສັບທີ່ຢູ່ອາໄສ ແລະ ການຄ້າຂອງໂຮນລັງ, ແລະ ສຳລັບທຸກຄົນທີ່ໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ພວກເຂົາ.

ສິ່ງທີ່ຖືວ່າເປັນຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ

ກົດໝາຍອະສັງຫາລິມະຊັບ ຂອງໂຮນລັງ ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຄຳວ່າ ຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ ເປັນແນວຄວາມຄິດທາງກົດໝາຍ. ກົດລະບຽບພື້ນຖານແມ່ນການປະຕິບັດຕາມ: ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:17 BW ຊັບສິນທີ່ຈັດສົ່ງຕ້ອງມີລັກສະນະທີ່ຜູ້ຊື້ມີສິດຄາດຫວັງໂດຍອີງໃສ່ສັນຍາ. ໃນໃບຕາດິນຊື້ແບບຈຳລອງທີ່ໃຊ້ສຳລັບການຂາຍເຮືອນສ່ວນໃຫຍ່ຂອງໂຮນລັງ ຜູ້ຂາຍຍັງຮັບປະກັນວ່າຊັບສິນມີລັກສະນະທີ່ຈຳເປັນສຳລັບການນຳໃຊ້ຕາມປົກກະຕິເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສ, ແລະມັນແມ່ນການຮັບປະກັນການນຳໃຊ້ຕາມປົກກະຕິນັ້ນທີ່ເກືອບທຸກຂໍ້ຂັດແຍ່ງຫັນໄປ.

ຂໍ້ບົກຜ່ອງຖືກເຊື່ອງໄວ້ຢູ່ບ່ອນທີ່ມີຢູ່ກ່ອນການໂອນຍ້າຍ, ບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ໃນການກວດກາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ, ແລະຮ້າຍແຮງພໍທີ່ຈະຂັດຂວາງການນໍາໃຊ້ປົກກະຕິນັ້ນ. ການຫຼຸບລົງຂອງພື້ນຖານທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ຢູ່ຫລັງການປູນໃໝ່ແມ່ນຕົວຢ່າງຄລາສສິກ. ການເນົ່າເປື່ອຍຂອງໂຄງສ້າງ, ການຕິດຕັ້ງໄຟຟ້າທີ່ບໍ່ປອດໄພ, ການປົນເປື້ອນຂອງດິນຮ້າຍແຮງ, ການຕໍ່ເຕີມທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍບໍ່ມີໃບອະນຸຍາດທີ່ກໍານົດໄວ້, ຫຼືການລະບາດທີ່ເຮັດໃຫ້ສ່ວນໜຶ່ງຂອງເຮືອນບໍ່ສາມາດໃຊ້ປະໂຫຍດໄດ້ລ້ວນແຕ່ສາມາດມີຄຸນສົມບັດໄດ້. ກະດານພື້ນທີ່ມີສຽງດັງ, ກ໊ອກນໍ້າທີ່ມີນໍ້າຢອດ ຫຼື ການຕົກແຕ່ງທີ່ລ້າສະໄໝບໍ່ສາມາດເກີດຂຶ້ນໄດ້, ເພາະວ່າບໍ່ມີສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ປ້ອງກັນຊັບສິນຈາກການຢູ່ອາໄສ.

ຕ້ອງມີເງື່ອນໄຂສີ່ຢ່າງຮ່ວມກັນກ່ອນທີ່ຈະມີການຮຽກຮ້ອງ. ຂໍ້ບົກຜ່ອງຕ້ອງມີຢູ່ໃນເວລາທີ່ໂອນກຳມະສິດ. ມັນຕ້ອງບໍ່ສາມາດຄົ້ນພົບໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນໂດຍຜູ້ຊື້ໃນລະຫວ່າງການສືບສວນກ່ອນການຊື້ທີ່ເໝາະສົມ. ມັນຕ້ອງເປັນອຸປະສັກຕໍ່ການນຳໃຊ້ປົກກະຕິຢ່າງແທ້ຈິງ, ຫຼື ແຕກຕ່າງຈາກສິ່ງທີ່ສັນຍາໄວ້. ແລະ ຜູ້ຊື້ຕ້ອງບໍ່ຍອມຮັບຄວາມສ່ຽງຂອງມັນ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນຢ່າງຊັດເຈນຜ່ານເງື່ອນໄຂຕາມສະພາບທີ່ເປັນຢູ່ ຫຼື ອາຍຸ ຫຼື ໂດຍທາງອ້ອມໂດຍການຊື້ດ້ວຍຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບບັນຫາ.

ຂອບເຂດການນຳໃຊ້ປົກກະຕິແມ່ນສູງກວ່າທີ່ຜູ້ຊື້ຄາດຫວັງ. ຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ມີລາຄາແພງໃນການສ້ອມແປງບໍ່ແມ່ນຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ປ້ອງກັນການນຳໃຊ້ປົກກະຕິໂດຍອັດຕະໂນມັດ, ແລະສານໂຮນລັງມັກຈະປະຕິເສດການຮຽກຮ້ອງຄ່າສ້ອມແປງທີ່ສຳຄັນໂດຍພື້ນຖານພຽງຢ່າງດຽວ. ຄວາມຮຸນແຮງຂອງຜົນສະທ້ອນ, ບໍ່ແມ່ນຂະໜາດຂອງໃບແຈ້ງໜີ້, ແມ່ນສິ່ງທີ່ການທົດສອບວັດແທກ.

ສອງເສັ້ນຕາຍທີ່ຕັດສິນການຮຽກຮ້ອງຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້

ຊ່ວງເວລາຂອງການຄົ້ນພົບເລີ່ມຕົ້ນໂມງທັງສອງ. ການຈັດການລຳດັບນັ້ນຢ່າງຖືກຕ້ອງແມ່ນເຫດຜົນທົ່ວໄປທີ່ສຸດທີ່ເຮັດໃຫ້ການອ້າງທີ່ເຂັ້ມແຂງປະສົບຜົນສຳເລັດ ຫຼື ລົ້ມເຫຼວ.

ໜ້າທີ່ຈົ່ມ (klachtplicht)

ມາດຕາ 7:23(1) BW ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ຊື້ແຈ້ງໃຫ້ຜູ້ຂາຍຊາບພາຍໃນເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນຫຼັງຈາກຄົ້ນພົບຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງ, ຫຼືຫຼັງຈາກເວລາທີ່ຜູ້ຊື້ຄວນຈະຄົ້ນພົບມັນຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ. ບໍ່ມີໄລຍະເວລາຕາມກົດໝາຍທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບການຊື້ເຮືອນ. ທ່າເຮືອທີ່ປອດໄພສອງເດືອນທີ່ປາກົດຢູ່ໃນມາດຕາ 7:23(1) BW ໃຊ້ກັບການຊື້ຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ (consumentenkoop), ແລະພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:5(1) BW ການຊື້ຂອງຜູ້ບໍລິໂພກກ່ຽວຂ້ອງກັບສິນຄ້າທີ່ສາມາດເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້, ສະນັ້ນມັນຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ໃຊ້ໂດຍກົງກັບການຂາຍຊັບສິນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ.

ດັ່ງນັ້ນ, ເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນຈຶ່ງຂຶ້ນກັບສະຖານະການຕ່າງໆ: ລັກສະນະ ແລະ ຄວາມຮຸນແຮງຂອງຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ການສືບສວນທີ່ຜູ້ຊື້ຕ້ອງການຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນເພື່ອພິສູດວ່າມີຫຍັງຜິດພາດ, ຄວາມຊ່ຽວຊານຂອງບັນດາຝ່າຍ, ແລະ ສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນການຊັກຊ້າທີ່ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຜູ້ຂາຍຫຼືບໍ່, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ການເຮັດໃຫ້ສາເຫດຂອງຄວາມເສຍຫາຍຍາກທີ່ຈະພິສູດ ຫຼື ໂດຍການຕັດໂອກາດຂອງຜູ້ຂາຍໃນການຈຳກັດມັນ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ຜູ້ຊື້ທີ່ແຈ້ງພາຍໃນປະມານສອງເດືອນຫຼັງຈາກການຄົ້ນພົບທີ່ຊັດເຈນມັກຈະຖືກວິພາກວິຈານ, ຜູ້ຊື້ທີ່ໃຊ້ເວລາຫົກເດືອນໂດຍບໍ່ມີຄໍາອະທິບາຍມັກຈະຖືກວິພາກວິຈານ, ແລະ ຜູ້ຊື້ທີ່ລໍຖ້າບົດລາຍງານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານຄວນກ່າວເປັນລາຍລັກອັກສອນທັນທີແທນທີ່ຈະລໍຖ້າບົດລາຍງານເອງ.

ແຈ້ງການຕ້ອງເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລະ ຕ້ອງມີຄວາມຊັດເຈນ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ລະບຸວ່າຜູ້ຊື້ບໍ່ພໍໃຈນັ້ນຍັງບໍ່ພຽງພໍ: ຈົດໝາຍຄວນອະທິບາຍເຖິງຂໍ້ບົກພ່ອງ, ລະບຸເວລາ ແລະ ວິທີການທີ່ມັນຖືກຄົ້ນພົບ, ອ້າງເຖິງຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງຂອງຜູ້ຂາຍ ແລະ ໃຫ້ຜູ້ຂາຍຮັບຜິດຊອບ. ສົ່ງໂດຍໄປສະນີລົງທະບຽນ ຫຼື ໂດຍວິທີການອື່ນທີ່ສະແດງຫຼັກຖານການຮັບສິນຄ້າ, ເພາະວ່າພາລະໃນການສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຜູ້ຂາຍໄດ້ຮັບແຈ້ງການທັນເວລາແມ່ນຕົກຢູ່ກັບຜູ້ຊື້.

ໄລຍະເວລາຈໍາກັດ (verjaringsterijn)

ມາດຕາ 7:23(2) BW ກຳນົດວ່າການຮຽກຮ້ອງ ແລະ ການປ້ອງກັນໂດຍອີງໃສ່ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງຈະໝົດອາຍຸສອງປີຫຼັງຈາກການແຈ້ງເຕືອນທີ່ໃຫ້ໄວ້ພາຍໃຕ້ວັກທຳອິດ. ໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວເລີ່ມຈາກການແຈ້ງການ, ບໍ່ແມ່ນຈາກການຄົ້ນພົບ ແລະ ບໍ່ແມ່ນຈາກການໂອນ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າການຮ້ອງຮຽນທີ່ຮີບດ່ວນຍັງເລີ່ມການນັບຖອຍຫຼັງໃນການດຳເນີນຄະດີ.

ສອງປີແມ່ນສັ້ນ, ແລະມັນຈະໝົດອາຍຸໃນຂະນະທີ່ການເຈລະຈາຍັງດຳເນີນຢູ່ເລື້ອຍໆກວ່າສິ່ງອື່ນໃດ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມັນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ເວລາໃນສານ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:317(1) BW, ໄລຍະເວລາຈຳກັດຈະຖືກຂັດຂວາງໂດຍການສື່ສານເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ຜູ້ຊື້ສະຫງວນສິດໃນການປະຕິບັດຢ່າງຈະແຈ້ງ, ແລະໄລຍະເວລາສອງປີໃໝ່ຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນມື້ຕໍ່ມາ. ດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ຊື້ທີ່ກຳລັງເຈລະຈາກັບຜູ້ຂາຍ ຫຼື ລໍຖ້າບໍລິສັດປະກັນໄພຄວນສົ່ງຈົດໝາຍຢຸດຊົ່ວຄາວ (stuitingsbrief) ກ່ອນວັນໝົດອາຍຸແຕ່ລະຄັ້ງ ແລະ ຮັກສາຫຼັກຖານຂອງມັນໄວ້. ການອີງໃສ່ການຮັບຮູ້ບັນຫາຂອງຜູ້ຂາຍ, ຫຼື ຄວາມຈິງທີ່ວ່າການເຈລະຈາຍັງດຳເນີນຢູ່, ນັ້ນບໍ່ພຽງພໍ.

ພາບລວມຂອງສອງໄລຍະເວລາ

ໄລຍະເວລາ	ສິ່ງທີ່ມັນຕ້ອງການ	ຄວາມຍາວ	ເລີ່ມແລ່ນ
Klachtplicht (ມາດຕາ 7:23(1) BW)	ແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນເຖິງຜູ້ຂາຍໂດຍອະທິບາຍເຖິງຂໍ້ບົກພ່ອງ ແລະ ໃຫ້ຜູ້ຂາຍຮັບຜິດຊອບ.	ເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ, ປະເມີນຕາມສະພາບການ.	ເມື່ອຄົ້ນພົບຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ຫຼືເວລາທີ່ມັນຄວນຈະຖືກຄົ້ນພົບ.
Verjaringsterijn (ມາດຕາ 7:23(2) BW)	ອອກຄຳສັ່ງ, ຫຼື ຂັດຂວາງໄລຍະເວລາເປັນລາຍລັກອັກສອນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:317 BW.	ສອງປີ, ສາມາດຕໍ່ອາຍຸໄດ້ໃນແຕ່ລະຄັ້ງທີ່ມີການຂັດຂວາງ.	ໃນວັນທີແຈ້ງການທີ່ກຳນົດໄວ້ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:23(1) BW.

ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການກຳນົດການຮຽກຮ້ອງພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນ ລັງກຳນົດວິທີການທີ່ຂໍ້ຈຳກັດ ແລະ ການຂັດຂວາງເຮັດວຽກໂດຍທົ່ວໄປ.

ໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ຊື້ໃນການສືບສວນ ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ຂາຍໃນການສືບສວນ

ຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ຄົ້ນພົບຫຼັງຈາກການໂອນແມ່ນຖືກຕັດສິນໂດຍການຊັ່ງນໍ້າໜັກສອງໜ້າທີ່ຕໍ່ກັນຄື: ໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ຊື້ໃນການສືບສວນ (onderzoeksplicht) ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ຂາຍໃນການສືບສວນ (mededelingsplicht). ທັງສອງຢ່າງນີ້ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ແນ່ນອນ, ແລະຜົນໄດ້ຮັບແມ່ນເລື່ອງຂອງລະດັບແທນທີ່ຈະເປັນກົດລະບຽບທີ່ສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້ໂດຍກົນຈັກ.

ຜູ້ຊື້ຄາດວ່າຈະດຳເນີນການສືບສວນທີ່ຜູ້ຊື້ທີ່ມີເຫດຜົນຈະປະຕິບັດ. ສຳລັບຊັບສິນທີ່ຢູ່ອາໄສ ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວໝາຍເຖິງການມອບໝາຍການສຳຫຼວດດ້ານວິຊາການ (bouwtechnische keuring) ກ່ອນທີ່ໄລຍະເວລາການຜ່ອນຄາຍຈະໝົດອາຍຸ ຫຼື ກ່ອນທີ່ສະພາບການແກ້ໄຂໃດໆຈະໝົດອາຍຸ. ການສຳຫຼວດເຮັດສອງຢ່າງ. ມັນລະບຸຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຫັນໄດ້, ເຊິ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນຈະຢຸດຖືກເຊື່ອງໄວ້. ແລະມັນຊີ້ບອກເຖິງຕົວຊີ້ບອກຂອງບັນຫາທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າ, ເຊິ່ງຂະຫຍາຍໜ້າທີ່ໃນການສືບສວນຈຸດສະເພາະນັ້ນ: ເມື່ອບົດລາຍງານແນະນຳໃຫ້ມີການສືບສວນຕື່ມອີກກ່ຽວກັບຫຼັງຄາ ຫຼື ພື້ນຖານ, ຜູ້ຊື້ທີ່ບໍ່ເຮັດຫຍັງເລີຍຈະພົບວ່າມັນຍາກຫຼາຍທີ່ຈະເວົ້າໃນພາຍຫຼັງວ່າຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເກີດຂຶ້ນແມ່ນບໍ່ສາມາດຄົ້ນພົບໄດ້.

ຕໍ່ກັບສິ່ງນັ້ນ, ໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ຂາຍທີ່ຈະເປີດເຜີຍສິ່ງທີ່ຜູ້ຂາຍຮູ້ແທ້ໆ. ໃນກໍລະນີທີ່ສອງໜ້າທີ່ປະທະກັນ, ໜ້າທີ່ທີ່ຈະເປີດເຜີຍໂດຍທົ່ວໄປຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້: ຜູ້ຂາຍທີ່ຮູ້ວ່າຫ້ອງໃຕ້ດິນມີນໍ້າຖ້ວມທຸກໆລະດູໜາວບໍ່ສາມາດປົກປ້ອງການຮຽກຮ້ອງໂດຍການໂຕ້ຖຽງວ່າຜູ້ຊື້ຄວນສັງເກດເຫັນຮອຍນໍ້າ. ບຸລິມະສິດນັ້ນມີຢູ່ເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຜູ້ຂາຍໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກຄວາມງຽບ, ແລະມັນໃຊ້ໄດ້ກັບຜົນບັງຄັບໃຊ້ໂດຍສະເພາະໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຂາຍໄດ້ຕອບຄຳຖາມໃນລາຍການຂໍ້ມູນມາດຕະຖານ (vragenlijst) ບໍ່ຖືກຕ້ອງ.

ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການປະຕິບັດຕົວຈິງແມ່ນຫຼັກຖານ. ຜູ້ຊື້ຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນສິ່ງທີ່ຜູ້ຂາຍຮູ້, ແລະຄວາມຮູ້ບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້. ການຕິດຕໍ່ສື່ສານ, ໃບສະເໜີລາຄາກ່ອນໜ້ານີ້ສຳລັບການສ້ອມແປງ, ຖະແຫຼງການຈາກເພື່ອນບ້ານ ຫຼື ຜູ້ເຊົ່າກ່ອນໜ້ານີ້, ການຮຽກຮ້ອງຄ່າປະກັນໄພ ແລະ ຄຳຕອບຂອງຜູ້ຂາຍເອງໃນລາຍການຂໍ້ມູນແມ່ນເອກະສານທີ່ຕັດສິນກໍລະນີເຫຼົ່ານີ້. ມັນຍັງເປັນເຫດຜົນທີ່ບົດລາຍງານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານເອກະລາດມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ: ຜູ້ຊ່ຽວຊານທີ່ສາມາດກຳນົດວັນທີຕົ້ນກຳເນີດຂອງຄວາມເສຍຫາຍເປັນໄລຍະເວລາກ່ອນການຂາຍເຮັດໃຫ້ການອະນຸມານກ່ຽວກັບຄວາມຮູ້ຂອງຜູ້ຂາຍງ່າຍຂຶ້ນຫຼາຍ.

ຂໍ້ກຳນົດສັນຍາປ່ຽນແປງຄວາມສ່ຽງແນວໃດ

ສັນຍາຊື້ຂາຍສາມາດຍ້າຍຄວາມສົມດຸນໄປໃນທິດທາງໃດກໍໄດ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ແລະຂໍ້ກຳນົດທີ່ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນແມ່ນມາດຕະຖານແທນທີ່ຈະເປັນສິ່ງແປກໃໝ່.

ການຮັບປະກັນສະເພາະໃດໜຶ່ງຈະເຮັດວຽກເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງຜູ້ຊື້. ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຂາຍຮັບປະກັນເປັນລາຍລັກອັກສອນວ່າຫລັງຄາໄດ້ຖືກປ່ຽນແທນໃນປີໃດໜຶ່ງ ແລະ ບໍ່ມີຮອຍຮົ່ວ, ໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ຊື້ທີ່ຈະສືບສວນອົງປະກອບນັ້ນຈະຫາຍໄປເກືອບທັງໝົດ, ແລະ ການຮົ່ວໄຫຼທີ່ປາກົດຂຶ້ນຫຼັງຈາກນັ້ນແມ່ນການລະເມີດການຮັບປະກັນໂດຍກົງແທນທີ່ຈະເປັນບັນຫາທີ່ມີການໂຕ້ຖຽງກັນກ່ຽວກັບການນຳໃຊ້ປົກກະຕິ.

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບອາຍຸ (ouderdomclausule) ເຮັດວຽກໃນທາງກົງກັນຂ້າມ. ມັນເປັນເລື່ອງທຳມະດາໃນການຂາຍຊັບສິນ ແລະ ບັນທຶກເກົ່າທີ່ຜູ້ຊື້ຍອມຮັບວ່າອາຍຸຂອງອາຄານໝາຍຄວາມວ່າຄຸນນະພາບການກໍ່ສ້າງ, ການຕິດຕັ້ງ ແລະ ວັດສະດຸອາດຈະບໍ່ຕອບສະໜອງມາດຕະຖານໃນປະຈຸບັນ. ມັນເພີ່ມໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ຊື້ໃນການສືບສວນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ແລະ ເຮັດໃຫ້ການຮຽກຮ້ອງສຳລັບການເສື່ອມສະພາບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບອາຍຸ ເຊັ່ນ: ສາຍໄຟທີ່ລ້າສະໄໝ ຫຼື ທໍ່ນ້ຳທີ່ເສື່ອມສະພາບ ເປັນເລື່ອງຍາກຫຼາຍ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມັນບໍ່ໄດ້ກວມເອົາຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເກີນກວ່າຄວາມເກົ່າແກ່ທຳມະດາ, ແລະ ມັນບໍ່ເຄີຍກວມເອົາສິ່ງທີ່ຜູ້ຂາຍຮູ້ ແລະ ປິດບັງໄວ້.

ຂໍ້ກຳນົດຕາມສະພາບທີ່ເປັນ (verkocht in de staat waarin het zich bevindt) ປ່ຽນຄວາມສ່ຽງໃນລັກສະນະດຽວກັນແຕ່ບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງປ້ອງກັນທຸກຢ່າງ. ຜູ້ຂາຍທີ່ຈົງໃຈປິດບັງຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ຮູ້ຈັກແລະຮ້າຍແຮງບໍ່ສາມາດເພິ່ງພາອາໄສມັນໄດ້, ເພາະວ່າໜ້າທີ່ໃນການເປີດເຜີຍຈະລົບລ້າງມັນ, ແລະຂໍ້ກຳນົດທີ່ອ້າງວ່າຍົກເວັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການປິດບັງໂດຍເຈດຕະນາຂອງຜູ້ຂາຍເອງຈະບໍ່ຖືກຮັກສາໄວ້. ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຊື້ເປັນຜູ້ບໍລິໂພກແລະຜູ້ຂາຍເປັນພາກສ່ວນທີ່ເປັນມືອາຊີບ, ການຍົກເວັ້ນດັ່ງກ່າວຍັງເປີດໃຫ້ຖືກທ້າທາຍວ່າເປັນເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປທີ່ໜັກໜ່ວງບໍ່ສົມເຫດສົມຜົນ.

ຫຼັກການທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງທັງສາມຢ່າງແມ່ນງ່າຍດາຍ: ສິ່ງທີ່ຜູ້ຂາຍໄດ້ເປີດເຜີຍ, ຜູ້ຊື້ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສືບສວນຢ່າງລະອຽດ, ແລະທຸກໆຂໍ້ທີ່ຈຳກັດຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ຂາຍຈະເພີ່ມສິ່ງທີ່ຜູ້ຊື້ຄາດວ່າຈະໄດ້ກວດສອບ. ໃນກໍລະນີທີ່ຂໍ້ບົກຜ່ອງເກີດຂຶ້ນກ່ຽວຂ້ອງກັບວຽກງານກໍ່ສ້າງທີ່ຜ່ານມາຫຼາຍກວ່າການຂາຍ, ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນການກໍ່ສ້າງ ກຳນົດວ່າໃຜສາມາດຮັບຜິດຊອບໄດ້.

ຊັບສິນທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃໝ່: ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຮັບປະກັນຄຸນນະພາບ ແລະ ມາດຕາ 7:758 BW

ຜູ້ຊື້ເຮືອນທີ່ສ້າງໃໝ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຖານະທີ່ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ຂ້າງເທິງ, ເພາະວ່າຄູ່ສັນຍາແມ່ນຜູ້ຮັບເໝົາແທນທີ່ຈະເປັນຜູ້ຂາຍສ່ວນຕົວ ແລະ ກົດລະບຽບທີ່ໃຊ້ໄດ້ແມ່ນກົດລະບຽບກ່ຽວກັບການເຮັດສັນຍາເພື່ອເຮັດວຽກ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຮັບປະກັນຄຸນນະພາບ (Wet kwaliteitsborging voor het bouwen, Wkb) ໄດ້ປ່ຽນແປງກົດລະບຽບເຫຼົ່ານັ້ນໂດຍມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ມັງກອນ 2024, ແລະມັນໄດ້ເຮັດແນວນັ້ນເພື່ອຄວາມໂປດປານຂອງຜູ້ຊື້.

ກ່ອນວັນທີດັ່ງກ່າວ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວຜູ້ຮັບເໝົາໄດ້ຖືກປົດອອກຈາກຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ລູກຄ້າຄວນຈະຄົ້ນພົບໃນເວລານັ້ນ, ແລະລູກຄ້າມີພາລະໜ້າທີ່ໃນການສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ຄົ້ນພົບໃນພາຍຫຼັງແມ່ນຖືກປິດບັງ ແລະ ເປັນຂອງຜູ້ຮັບເໝົາ. Wkb ໄດ້ເພີ່ມວັກໃໝ່ໃສ່ມາດຕາ 7:758 BW ເຊິ່ງຜູ້ຮັບເໝົາຍັງຄົງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ບໍ່ໄດ້ຄົ້ນພົບໃນເວລາຈັດສົ່ງ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຂໍ້ບົກຜ່ອງເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ສາມາດຖືວ່າເປັນຍ້ອນມັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ພາລະໃນການພິສູດຈຶ່ງຂຶ້ນກັບຜູ້ຮັບເໝົາ, ເຊິ່ງເປັນການປ່ຽນແປງທີ່ສຳຄັນ.

ສອງຄຸນວຸດທິມີຄວາມສຳຄັນ. ກົດລະບຽບໃໝ່ນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບສັນຍາກໍ່ສ້າງທີ່ເຮັດຂຶ້ນໃນວັນທີ 1 ມັງກອນ 2024 ຫຼືຫຼັງຈາກນັ້ນ, ສະນັ້ນສຳລັບສັນຍາເກົ່າ, ລະບອບເກົ່າຍັງຄົງໃຊ້ຢູ່. ແລະກົດລະບຽບດັ່ງກ່າວສາມາດແຍກອອກຈາກກັນໄດ້ໂດຍການຕົກລົງກັນລະຫວ່າງບັນດາຝ່າຍວິຊາຊີບ, ແຕ່ບໍ່ເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ລູກຄ້າທີ່ເປັນບຸກຄົນທຳມະດາທີ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ໃນທຸລະກິດ ຫຼື ວິຊາຊີບ. ຜູ້ບໍລິໂພກທີ່ຊື້ເຮືອນທີ່ກໍ່ສ້າງໃໝ່ບໍ່ສາມາດຖືກຮຽກຮ້ອງໃຫ້ອອກຈາກສັນຍາໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ເງື່ອນໄຂການກໍ່ສ້າງມາດຕະຖານໄດ້ຖືກນຳມາສູ່ຄວາມສອດຄ່ອງ. ເງື່ອນໄຂການບໍລິຫານແບບເອກະພາບສຳລັບການປະຕິບັດວຽກງານ (Uniforme Administratieve Voorwaarden, UAV 2012) ໄດ້ຖືກດັດແກ້ໃນສະບັບທີ່ເຜີຍແຜ່ໃນ Staatscourant ໃນວັນທີ 3 ມີນາ 2025: ບັນດາຂໍ້ກຳນົດໃນວັກ 12 ທີ່ຂັດແຍ້ງກັບກົດລະບຽບທາງກົດໝາຍໃໝ່ໄດ້ຖືກລຶບອອກ, ດັ່ງນັ້ນມາດຕາ 7:758 BW ໃນປັດຈຸບັນຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໂດຍຄ່າເລີ່ມຕົ້ນ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າບັນດາຝ່າຍໄດ້ຕົກລົງເຫັນດີເປັນຢ່າງອື່ນພາຍໃນຂອບເຂດທີ່ໄດ້ອະທິບາຍຂ້າງເທິງ. ຜູ້ຮັບເໝົາຄວນອ່ານສິ່ງນີ້ເປັນພັນທະເອກະສານ: ການປ້ອງກັນທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ພຽງຢ່າງດຽວຕໍ່ການຮຽກຮ້ອງຫຼັງການຈັດສົ່ງແມ່ນບັນທຶກທີ່ສົມບູນຂອງການຕັດສິນໃຈອອກແບບ, ວັດສະດຸທີ່ໃຊ້ ແລະ ການກວດກາທີ່ປະຕິບັດ.

ຂໍ້ໝົດອາຍຸໃນເງື່ອນໄຂການກໍ່ສ້າງມາດຕະຖານ: ຄຳຖາມທີ່ມີການໂຕ້ຖຽງກັນ

ນອກຈາກໄລຍະເວລາຈຳກັດຕາມກົດໝາຍ, ເງື່ອນໄຂການກໍ່ສ້າງມາດຕະຖານໄດ້ມີໄລຍະເວລາໝົດອາຍຸຂອງສັນຍາ (vervaltermijnen) ມາດົນແລ້ວ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຫ້າປີນັບຈາກການຈັດສົ່ງ, ຫຼັງຈາກນັ້ນສິດທິຂອງລູກຄ້າຈະໝົດອາຍຸໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງເວລາທີ່ຂໍ້ບົກຜ່ອງຈະປາກົດຂຶ້ນ. ຂໍ້ກຳນົດເຫຼົ່ານີ້ຖືກໂຕ້ແຍ້ງແທນທີ່ຈະແກ້ໄຂ, ແລະ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳວ່າຈຸດທີ່ໄດ້ຕັດສິນໃຈແລ້ວນັ້ນໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳຢ່າງໝັ້ນໃຈເກີນໄປ.

ໃນ​ວັນ​ທີ 17 ທັນ​ວາ 2024 Amsterdam ສານອຸທອນ (ECLI:NL:GHAMS:2024:3490) ໄດ້ຕັດສິນວ່າໄລຍະເວລາໝົດອາຍຸໃນເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຂອງ AVA 2013 ແມ່ນເປັນພາລະທີ່ບໍ່ສົມເຫດສົມຜົນຕໍ່ລູກຄ້າຜູ້ບໍລິໂພກ. ເຫດຜົນຂອງສານແມ່ນວ່າຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວສັ້ນກວ່າໄລຍະເວລາຈຳກັດຕາມກົດໝາຍ, ບໍ່ສາມາດຖືກຂັດຂວາງໄດ້ໃນລັກສະນະທີ່ໄລຍະເວລາຈຳກັດສາມາດເຮັດໄດ້, ແລະເລີ່ມດຳເນີນໄປກ່ອນທີ່ຈະຄົ້ນພົບຂໍ້ບົກພ່ອງ, ໃນຂະນະທີ່ບໍ່ສະເໜີຫຍັງຕອບແທນໃຫ້ຜູ້ບໍລິໂພກ. ໂດຍອີງໃສ່ເຫດຜົນດັ່ງກ່າວ, ຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວສາມາດຖືກຍົກເລີກ ແລະ ຍົກເລີກໄດ້.

ຄະນະກຳມະການຕັດສິນຄະດີ Raad van Arbitrage ໃນ Bouwgeschillen, ເຊິ່ງເປັນຜູ້ຕັດສິນຂໍ້ຂັດແຍ່ງດ້ານການກໍ່ສ້າງສ່ວນໃຫຍ່ຂອງໂຮນລັງພາຍໃຕ້ຂໍ້ກຳນົດການຕັດສິນຄະດີໃນເງື່ອນໄຂດຽວກັນນັ້ນ, ໄດ້ມີທັດສະນະທີ່ກົງກັນຂ້າມ, ໂດຍຖືວ່າໄລຍະເວລາໝົດອາຍຸດັ່ງກ່າວຍັງຄົງຍາວນານພໍສົມຄວນ ແລະ ບໍ່ຍຸດຕິທຳ. ການດຳເນີນຄະດີຕໍ່ຄຳຕັດສິນຂອງສານອຸທອນແມ່ນຍັງຄ້າງຢູ່ຕໍ່ໜ້າ Hoge Raad, ແລະ ຈົນກວ່າຈະມີການຕັດສິນດັ່ງກ່າວ, ສ່ວນໜຶ່ງແມ່ນຂຶ້ນກັບວ່າຂໍ້ຂັດແຍ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງໃນເວທີໃດ.

ຜົນສະທ້ອນຕົວຈິງສຳລັບລູກຄ້າຜູ້ບໍລິໂພກບໍ່ແມ່ນການອີງໃສ່ການໂຕ້ຖຽງແຕ່ໃຫ້ປະຕິບັດຄືກັບວ່າໄລຍະເວລາໝົດອາຍຸແມ່ນຖືກຕ້ອງ: ຈົ່ມເປັນລາຍລັກອັກສອນທັນທີທີ່ມີຂໍ້ບົກຜ່ອງປາກົດຂຶ້ນ, ແລະອອກຂັ້ນຕອນການດຳເນີນຄະດີ ຫຼື ຂັດຂວາງໄລຍະເວລາໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມ. ການໂຕ້ຖຽງທີ່ວ່າຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວບໍ່ຍຸດຕິທຳແມ່ນທາງເລືອກອື່ນ, ບໍ່ແມ່ນແຜນການ.

ສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດເມື່ອຄົ້ນພົບຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້

ລຳດັບຂອງຂັ້ນຕອນຕ່າງໆມີຄວາມສຳຄັນເທົ່າກັບຂັ້ນຕອນຕົວມັນເອງ, ເພາະວ່າສອງຂັ້ນຕອນທຳອິດປົກປ້ອງຫຼັກຖານ ແລະ ຂັ້ນຕອນທີສາມປົກປ້ອງເສັ້ນຕາຍ.

ບັນທຶກຂໍ້ບົກພ່ອງກ່ອນສິ່ງອື່ນໃດ. ຖ່າຍຮູບ ແລະ ຖ່າຍວິດີໂອຈາກໄລຍະໄກຫຼາຍໆໄລຍະ, ຈົດບັນທຶກວັນທີ ແລະ ເວລາທີ່ແນ່ນອນຂອງການຄົ້ນພົບ, ແລະ ອະທິບາຍຕາມຄວາມເປັນຈິງກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ສາມາດເຫັນ, ໄດ້ຍິນ ຫຼື ໄດ້ກິ່ນໂດຍບໍ່ຕ້ອງຄາດເດົາສາເຫດ. ເກັບບົດລາຍງານການສຳຫຼວດ, ໃບຕາດິນຊື້ຂາຍ, ລາຍຊື່ຂໍ້ມູນທີ່ຜູ້ຂາຍຕື່ມ ແລະ ລາຍລະອຽດຂອງຕົວແທນອະສັງຫາລິມະສັບໄວ້ນຳກັນ, ເພາະວ່າທັງສີ່ຢ່າງຈະຖືກອ່ານຕໍ່ກັນໃນພາຍຫຼັງ.

ຢ່າເລີ່ມການສ້ອມແປງ. ການສ້ອມແປງຈະທຳລາຍຫຼັກຖານຂອງສາເຫດຂອງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນ, ແລະ ຜູ້ຂາຍທີ່ປະເຊີນກັບການຮຽກຮ້ອງຈະເວົ້າແນວນັ້ນ. ໃນກໍລະນີທີ່ບໍ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງມາດຕະການສຸກເສີນໄດ້, ເຊັ່ນ: ການແຍກແຫຼ່ງນ້ຳ ຫຼື ການເຮັດໃຫ້ໂຄງສ້າງປອດໄພ, ໃຫ້ຖ່າຍຮູບກ່ອນ ແລະ ບັນທຶກສິ່ງທີ່ໄດ້ເຮັດ ແລະ ເຫດຜົນ. ເກັບຮັກສາວັດສະດຸທີ່ຖືກຍ້າຍອອກ.

ແນະນຳຜູ້ຊ່ຽວຊານເອກະລາດ. ບົດລາຍງານທີ່ລະບຸຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ກຳນົດສາເຫດທີ່ເປັນໄປໄດ້ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ມັນເກີດຂຶ້ນ, ແລະ ຄິດໄລ່ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການສ້ອມແປງຈະປ່ຽນຄຳຮ້ອງທຸກໃຫ້ກາຍເປັນການຮຽກຮ້ອງ. ວັນທີຂອງຂໍ້ບົກຜ່ອງແມ່ນອົງປະກອບທີ່ສຳຄັນ, ເພາະມັນເປັນສິ່ງທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າບັນຫາມີຢູ່ກ່ອນການໂອນ ແລະ ສະໜັບສະໜູນການອະນຸມານທີ່ຜູ້ຂາຍຮູ້.

ແຈ້ງໃຫ້ຜູ້ຂາຍຊາບເປັນລາຍລັກອັກສອນໂດຍບໍ່ຕ້ອງລໍຖ້າໃຫ້ລາຍງານສຳເລັດ. ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ການຮຽກຮ້ອງສູນເສຍໄປ. ສົ່ງຈົດໝາຍ, ໂດຍທາງໄປສະນີລົງທະບຽນ ຫຼື ວິທີການຕິດຕາມອື່ນໆ, ທີ່ອະທິບາຍເຖິງຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ລະບຸເວລາທີ່ມັນຖືກຄົ້ນພົບ, ກ່າວເຖິງຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງ, ຖືຜູ້ຂາຍຮັບຜິດຊອບ ແລະ ໃຫ້ໄລຍະເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນໃນການຕອບສະໜອງ. ຖ້າການສືບສວນຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານຍັງດຳເນີນຢູ່, ໃຫ້ລະບຸໃນຈົດໝາຍ ແລະ ຢືນຢັນວ່າການແຈ້ງເຕືອນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແລ້ວເພື່ອຮັກສາຕຳແໜ່ງ. ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຂາຍຕ້ອງໄດ້ຮັບໂອກາດໃນການແກ້ໄຂຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ຕ້ອງມີແຈ້ງການຢ່າງເປັນທາງການກ່ຽວກັບການຜິດນັດ (ingebrekestelling) ພ້ອມດ້ວຍວັນເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນກ່ອນທີ່ຈະສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍໄດ້.

ຈາກນັ້ນ, ໃຫ້ຮັບຄໍາແນະນໍາທາງດ້ານກົດໝາຍ, ແລະ ບັນທຶກວັນທີກໍານົດເວລາ. ທະນາຍຄວາມດ້ານອະສັງຫາລິມະຊັບ ສາມາດປະເມີນຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງການຮຽກຮ້ອງຕໍ່ສັນຍາ, ບົດລາຍງານການສໍາຫຼວດ ແລະ ຜົນການຄົ້ນພົບຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາວ່າການຮຽກຮ້ອງນັ້ນແມ່ນສໍາລັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການສ້ອມແປງ, ການຫຼຸດລາຄາ, ຄ່າເສຍຫາຍ ຫຼື ການຍົກເລີກ, ແລະ ຮັກສາໄລຍະເວລາສອງປີໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ໃນຂະນະທີ່ການເຈລະຈາຍັງສືບຕໍ່. ຖ້າຂໍ້ບົກພ່ອງກ່ຽວຂ້ອງກັບວຽກງານການກໍ່ສ້າງທີ່ຜ່ານມາແທນທີ່ຈະເປັນການຂາຍເອງ, ຕໍາແຫນ່ງອາດຈະຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດລະບຽບກ່ຽວກັບການເຮັດສັນຍາສໍາລັບວຽກງານແທນ, ແລະ ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ສິດທິຂອງທ່ານເມື່ອຜູ້ຮັບເໝົາສົ່ງມອບວຽກງານທີ່ບໍ່ດີ ອະທິບາຍວ່າກົດລະບຽບເຫຼົ່ານັ້ນຕ້ອງການຫຍັງ.

ຄຳຖາມທີ່ຖືກຖາມເລື້ອຍໆກ່ຽວກັບຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າຂໍ້ບົກຜ່ອງຖືກກ່າວເຖິງໃນບົດລາຍງານການສຳຫຼວດ?

ຫຼັງຈາກນັ້ນມັນບໍ່ໄດ້ຖືກເຊື່ອງໄວ້. ຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນ bouwtechnische keuring ແມ່ນຂໍ້ມູນທີ່ຮູ້ຈັກ, ແລະກົດໝາຍສົມມຸດວ່າຜູ້ຊື້ໄດ້ພິຈາລະນາມັນໃນການຕົກລົງລາຄາ. ສິ່ງດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບບົດລາຍງານທີ່ລະບຸຄວາມສ່ຽງ ຫຼື ແນະນຳການສືບສວນຕື່ມອີກ: ຄຳແນະນຳນັ້ນໂອນໜ້າທີ່ໃນການສືບສວນໃຫ້ຜູ້ຊື້, ແລະ ການບໍ່ສົນໃຈມັນໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະເຮັດໃຫ້ການຮຽກຮ້ອງລົ້ມເຫຼວເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມເສຍຫາຍໃນທີ່ສຸດຈະຮ້າຍແຮງກວ່າບົດລາຍງານທີ່ແນະນຳຫຼາຍ.

ຂໍ້ກຳນົດຕາມສະພາບທີ່ເປັນຢູ່ປົກປ້ອງຜູ້ຂາຍຈາກທຸກຢ່າງບໍ?

ບໍ່ແມ່ນ. ມັນໄດ້ຍ້າຍຄວາມສ່ຽງໄປຫາຜູ້ຊື້ສຳລັບຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ທັງສອງຝ່າຍບໍ່ຮູ້, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ປົກປ້ອງຜູ້ຂາຍທີ່ປິດບັງຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ຮູ້ຈັກແລະຮ້າຍແຮງ. ໜ້າທີ່ໃນການເປີດເຜີຍຈະລົບລ້າງຂໍ້ກຳນົດ, ແລະສານຈະບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ໃຊ້ຂໍ້ຍົກເວັ້ນມາດຕະຖານເພື່ອປົກປ້ອງການບໍ່ເປີດເຜີຍໂດຍເຈດຕະນາ. ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຊື້ເປັນຜູ້ບໍລິໂພກແລະຜູ້ຂາຍປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງເປັນມືອາຊີບ, ຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວອາດຈະຖືກທ້າທາຍວ່າເປັນຄຳສັບທົ່ວໄປທີ່ມີພາລະໜັກທີ່ບໍ່ສົມເຫດສົມຜົນ.

ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຂໍ້ບົກຜ່ອງ ແລະ ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງແມ່ນຫຍັງ?

ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງແມ່ນແນວຄວາມຄິດທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າ: ຊັບສິນບໍ່ມີລັກສະນະທີ່ຜູ້ຊື້ມີສິດຄາດຫວັງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:17 BW. ເຊິ່ງກວມເອົາຂໍ້ບົກຜ່ອງທາງດ້ານຮ່າງກາຍ, ແຕ່ຍັງລວມທັງບັນຫາຕ່າງໆເຊັ່ນ: ໃບອະນຸຍາດທີ່ຂາດຫາຍໄປ, ອຸປະສັກທີ່ບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍ ຫຼື ພື້ນທີ່ພື້ນທີ່ນ້ອຍກວ່າທີ່ເປັນຕົວແທນ. ຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ແມ່ນປະເພດຂອງຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງຊະນິດໜຶ່ງ, ຄືຂໍ້ບົກຜ່ອງທາງດ້ານຮ່າງກາຍທີ່ມີຢູ່ໃນການໂອນ ແລະ ບໍ່ສາມາດຄົ້ນພົບໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ. ກຳນົດເວລາສຸດທ້າຍໃນມາດຕາ 7:23 BW ນຳໃຊ້ກັບຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງໂດຍລວມ, ບໍ່ພຽງແຕ່ກັບຂໍ້ບົກຜ່ອງທາງດ້ານຮ່າງກາຍເທົ່ານັ້ນ.

ຂ້ອຍຍັງສາມາດຮຽກຮ້ອງໄດ້ບໍຖ້າຂ້ອຍພົບຂໍ້ບົກພ່ອງຫຼາຍປີຫຼັງຈາກການຊື້?

ອາດຈະເປັນໄປໄດ້. ຄວາມຜິດພາດເລີ່ມຕົ້ນຈາກການຄົ້ນພົບ, ບໍ່ແມ່ນຈາກການໂອນ, ສະນັ້ນຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ບໍ່ສາມາດຄົ້ນພົບໄດ້ກ່ອນໜ້ານີ້ຍັງສາມາດຍົກຂຶ້ນມາໄດ້ຫຼາຍປີຕໍ່ມາ. ອຸປະສັກທາງປະຕິບັດເພີ່ມຂຶ້ນຕາມການເວລາ: ຜູ້ຊື້ຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຂໍ້ບົກຜ່ອງມີຢູ່ໃນເວລາທີ່ໂອນ, ວ່າມັນບໍ່ສາມາດພົບເຫັນໄດ້ໄວກວ່ານີ້, ແລະຜູ້ຂາຍບໍ່ໄດ້ມີອະຄະຕິຕໍ່ຄວາມຊັກຊ້າ, ແລະທັງສາມຢ່າງກາຍເປັນເລື່ອງຍາກທີ່ຈະພິສູດເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ.

ຂ້ອຍສາມາດຮຽກຮ້ອງຫຍັງໄດ້ແດ່ຈາກຜູ້ຂາຍ?

ໃນກໍລະນີທີ່ມີການບໍ່ປະຕິບັດຕາມ, ວິທີແກ້ໄຂຕາມປົກກະຕິແມ່ນການຊົດເຊີຍຄ່າເສຍຫາຍເທົ່າກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການຟື້ນຟູຊັບສິນໃຫ້ກັບຄືນສູ່ສະພາບທີ່ມັນຄວນຈະມີ, ຫຼື ການຫຼຸດລາຄາຊື້. ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ, ການຍົກເລີກການຂາຍແມ່ນເປັນໄປໄດ້ ແຕ່ສະຫງວນໄວ້ສຳລັບຂໍ້ບົກພ່ອງທີ່ຮ້າຍແຮງພໍທີ່ຈະໃຫ້ເຫດຜົນໃນການຍົກເລີກການເຮັດທຸລະກຳ, ເຊິ່ງຫາຍາກ. ຜູ້ຂາຍອາດຈະມີສິດໄດ້ຮັບໂອກາດທີ່ຈະປະຕິບັດການສ້ອມແປງ, ເຊິ່ງເປັນອີກເຫດຜົນໜຶ່ງທີ່ຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ຊາບເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ອນທີ່ຈະເລີ່ມວຽກງານ.

ຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ ແລະ ຂອບເຂດເວລາທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້

Law & More ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ຜູ້ຊື້ ແລະ ຜູ້ຂາຍຊັບສິນຂອງໂຮນລັງກ່ຽວກັບການຮຽກຮ້ອງຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້: ການປະເມີນວ່າຂໍ້ບົກຜ່ອງຕອບສະໜອງເກນການນໍາໃຊ້ປົກກະຕິຫຼືບໍ່, ການຮ່າງຈົດໝາຍແຈ້ງການ ແລະ ຈົດໝາຍຂັດຂວາງທີ່ເຮັດໃຫ້ການຮຽກຮ້ອງຍັງຄົງຢູ່, ຄໍາແນະນໍາ ແລະ ທ້າທາຍບົດລາຍງານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ແລະ ການດໍາເນີນການເຈລະຈາ ແລະ ດໍາເນີນຄະດີຕໍ່ຜູ້ຂາຍ, ຜູ້ຮັບເໝົາ ຫຼື ບໍລິສັດປະກັນໄພ. ພວກເຮົາຍັງໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ຜູ້ຂາຍທີ່ປະເຊີນກັບການຮຽກຮ້ອງ ແລະ ຕ້ອງການຮູ້ວ່າຜູ້ຊື້ໄດ້ຮ້ອງຮຽນທັນເວລາຫຼືບໍ່.

ເນື່ອງຈາກເສັ້ນຕາຍທັງສອງແມ່ນເລີ່ມຈາກການຄົ້ນພົບ, ຄຸນຄ່າຂອງຄຳແນະນຳຈຶ່ງຫຼຸດລົງຢ່າງໄວວາເມື່ອມີຂໍ້ບົກຜ່ອງເກີດຂຶ້ນ. ຖ້າທ່ານພົບຂໍ້ບົກຜ່ອງ ຫຼື ໄດ້ຮັບຈົດໝາຍທີ່ກ່າວຫາຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ທ່ານສາມາດຕິດຕໍ່ພວກເຮົາເພື່ອປຶກສາຫາລືກ່ຽວກັບຈຸດຢືນຂອງທ່ານ.