ກົດໝາຍສິລະປະໃນປະເທດເນເທີແລນແມ່ນການລວມກັນຂອງກົດລະບຽບທີ່ຄວບຄຸມວ່າໃຜເປັນເຈົ້າຂອງຜົນງານ, ໃຜອາດຈະຄັດລອກມັນໄດ້, ບໍ່ວ່າມັນຈະອອກຈາກປະເທດໄດ້ຫຼືບໍ່ ແລະ ສິ່ງທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການກວດສອບກ່ອນທີ່ມັນຈະມີການປ່ຽນແປງມື. ບໍ່ມີກົດໝາຍສິລະປະສະບັບດຽວ. ຂອບການດັ່ງກ່າວປະກອບດ້ວຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍມໍລະດົກ (Erfgoedwet), ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍລິຂະສິດ (Auteurswet), ກົດລະບຽບທົ່ວໄປຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊັບສິນ ແລະ ສັນຍາໃນປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ (Burgerlijk Wetboek, BW), ກົດລະບຽບຕ້ານການຟອກເງິນຂອງ Wwft, ແລະ ຊຸດກົດລະບຽບຂອງ EU ກ່ຽວກັບການສົ່ງອອກ ແລະ ນຳເຂົ້າສິນຄ້າວັດທະນະທຳ.
ກົດລະບຽບເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້. ລະບອບການນຳເຂົ້າສິນຄ້າວັດທະນະທຳຂອງສະຫະພາບເອີຣົບໄດ້ເລີ່ມມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໃນເດືອນມິຖຸນາ 2025, ນະໂຍບາຍການຄືນເງິນໄດ້ຖືກຂະຫຍາຍອອກໄປຈາກຜົນງານທີ່ຖືກປຸ້ນສະດົມໃນຊ່ວງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງໄປສູ່ວັດຖຸທີ່ໄດ້ມາໃນຍຸກອານານິຄົມ, ແລະຜົນງານດິຈິຕອລໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ແນວຄວາມຄິດເກົ່າກ່ຽວກັບການເປັນເຈົ້າຂອງ ແລະ ການສຳເນົາເປັນຮູບແບບໃໝ່. ບົດຄວາມນີ້ກຳນົດບ່ອນທີ່ກົດໝາຍໃນປັດຈຸບັນຢືນຢູ່ສຳລັບນັກສິລະປິນ, ນັກສະສົມ, ຫ້ອງວາງສະແດງ, ຕົວແທນຈຳໜ່າຍ ແລະ ພິພິທະພັນທີ່ດຳເນີນງານຢູ່ໃນ ຫຼື ຜ່ານປະເທດເນເທີແລນ.
ຂອບກົດໝາຍ
ກົດລະບຽບສີ່ຢ່າງເຮັດວຽກສ່ວນໃຫຍ່. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍມໍລະດົກ, ເຊິ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ປີ 2016, ໄດ້ລວມເອົາກົດໝາຍກ່ອນໜ້ານີ້ກ່ຽວກັບຊັບສິນທາງວັດທະນະທຳ, ລວມທັງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດສົນທິສັນຍາ UNESCO ປີ 1970, ແລະ ຄຸ້ມຄອງການປົກປ້ອງວັດຖຸ ແລະ ການສະສົມທາງວັດທະນະທຳທີ່ຖືກກຳນົດ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍລິຂະສິດປົກປ້ອງຜົນງານເອງ ແລະ ຕຳແໜ່ງຂອງຜູ້ຜະລິດ. ປະມວນກົດໝາຍແພ່ງກຳນົດເວລາທີ່ກຳມະສິດຜ່ານ, ສິ່ງທີ່ຜູ້ຊື້ອາດຄາດຫວັງຈາກວັດຖຸ ແລະ ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນຖ້າມັນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ມັນຖືກກ່າວໄວ້. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຟອກເງິນ ແລະ ການສະໜອງທຶນໃຫ້ແກ່ການກໍ່ການຮ້າຍ (Wwft) ກຳນົດການກວດສອບລູກຄ້າ ແລະ ທຸລະກຳຕໍ່ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມມືອາຊີບໃນການຄ້າສິລະປະ.
ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງມີກົດລະບຽບຂອງເອີຣົບທີ່ໃຊ້ໄດ້ໂດຍກົງ. ລະບຽບການ 116/2009 ຄວບຄຸມການສົ່ງອອກສິນຄ້າວັດທະນະທໍາຈາກດິນແດນພາສີຂອງສະຫະພາບເອີຣົບ, ລະບຽບການ 2019/880 ຄວບຄຸມການນໍາເຂົ້າ ແລະ ການນໍາເຂົ້າສິນຄ້າເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະ ຄໍາສັ່ງ 2014/60/EU ຄວບຄຸມການສົ່ງຄືນວັດຖຸວັດທະນະທໍາທີ່ຖືກລັກລອບອອກຈາກດິນແດນຂອງລັດສະມາຊິກອື່ນຢ່າງຜິດກົດໝາຍ. ເນື່ອງຈາກເຄື່ອງມືເຫຼົ່ານີ້ໃຊ້ໝວດໝູ່ ແລະ ຂອບເຂດຂອງຕົນເອງ, ວັດຖຸດັ່ງກ່າວສາມາດຊື້ຂາຍໄດ້ຢ່າງເສລີໃນປະເທດເນເທີແລນ ແລະ ຍັງຕ້ອງການໃບອະນຸຍາດທັນທີທີ່ມັນຂ້າມຊາຍແດນ.
ສິນຄ້າວັດທະນະທໍາທີ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ, ການສົ່ງອອກ ແລະ ການນໍາເຂົ້າ
ລັດຖະມົນຕີກະຊວງສຶກສາທິການ, ວັດທະນະທໍາ ແລະ ວິທະຍາສາດສາມາດກໍານົດວັດຖຸ ຫຼື ການສະສົມເປັນວັດຖຸວັດທະນະທໍາທີ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍມໍລະດົກໂດຍອ້າງວ່າມັນເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດທົດແທນໄດ້ ແລະ ຂາດບໍ່ໄດ້ສໍາລັບມໍລະດົກວັດທະນະທໍາຂອງໂຮນລັງ. ການກຳນົດດັ່ງກ່າວຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນທະບຽນສາທາລະນະ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຍຶດຊັບສິນຂອງເຈົ້າຂອງ, ແຕ່ມັນຈໍາກັດສິ່ງທີ່ເຈົ້າຂອງອາດຈະເຮັດໄດ້: ວັດຖຸທີ່ກໍານົດໄວ້ບໍ່ສາມາດຖືກນໍາອອກຈາກປະເທດໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ, ແລະ ເຈົ້າຂອງທີ່ມີຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຂາຍຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ລັດຊາບ, ເຊິ່ງມີໂອກາດທີ່ຈະໄດ້ມາຊຶ່ງວັດຖຸດັ່ງກ່າວ. ການນໍາໃຊ້, ການໃຫ້ກູ້ຢືມ ແລະ ການຂາຍຕາມປົກກະຕິພາຍໃນປະເທດເນເທີແລນຍັງຄົງເປັນໄປໄດ້.
ການສົ່ງອອກນອກສະຫະພາບເອີຣົບແມ່ນຄຳຖາມແຍກຕ່າງຫາກ ແລະ ຖືກຄວບຄຸມໂດຍລະບຽບ 116/2009. ຕ້ອງມີໃບອະນຸຍາດສົ່ງອອກສຳລັບສິນຄ້າທີ່ຕົກຢູ່ໃນໝວດໝູ່ໃນເອກະສານຊ້ອນທ້າຍຂອງລະບຽບດັ່ງກ່າວ ແລະ ເກີນຂອບເຂດອາຍຸ ແລະ ມູນຄ່າທີ່ມັນກຳນົດໄວ້, ເຊິ່ງແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມແຕ່ລະໝວດໝູ່, ແລະ ໃບອະນຸຍາດແມ່ນອອກໂດຍໜ່ວຍງານແຫ່ງຊາດທີ່ມີສິດອຳນາດ. ຝ່າຍນຳເຂົ້າໄດ້ຖືກຄວບຄຸມນັບຕັ້ງແຕ່ລະບຽບ 2019/880, ເຊິ່ງມີພັນທະໃນການອອກໃບອະນຸຍາດໃນວັນທີ 28 ມິຖຸນາ 2025 ເມື່ອລະບົບເອເລັກໂຕຣນິກສູນກາງສຳລັບສິນຄ້າວັດທະນະທຳໄດ້ເລີ່ມດຳເນີນການ. ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ການນຳເຂົ້າສິນຄ້າວັດທະນະທຳເຂົ້າສູ່ສະຫະພາບເອີຣົບຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີໃບອະນຸຍາດນຳເຂົ້າ, ສຳລັບໝວດໝູ່ທີ່ຖືວ່າມີຄວາມສ່ຽງສູງຕໍ່ການຄ້າຂາຍທີ່ຜິດກົດໝາຍ, ຫຼື ຖະແຫຼງການຂອງຜູ້ນຳເຂົ້າ, ທັງສອງຢ່າງທີ່ຍື່ນທາງເອເລັກໂຕຣນິກກ່ອນທີ່ສິນຄ້າຈະໄປຮອດພາສີ. ວັດຖຸທີ່ຖືກນຳອອກຈາກລັດສະມາຊິກອື່ນຢ່າງຜິດກົດໝາຍຍັງສາມາດເປັນຫົວຂໍ້ຂອງການດຳເນີນຄະດີສົ່ງຄືນພາຍໃຕ້ຄຳສັ່ງ 2014/60/EU, ເຊິ່ງຕ້ອງໃຊ້ເວລາຢ່າງເຂັ້ມງວດນັບແຕ່ເວລາທີ່ລັດຮ້ອງຂໍຮູ້ວ່າວັດຖຸນັ້ນຢູ່ໃສ ແລະ ໃຜເປັນຜູ້ຖືມັນ.
ຜົນສະທ້ອນຕົວຈິງສຳລັບຜູ້ເກັບກຳ ແລະ ຕົວແທນຈຳໜ່າຍແມ່ນວ່າ ເອກະສານທີ່ມາໃນປັດຈຸບັນມີໜ້າທີ່ດ້ານພາສີ ແລະ ການຄ້າ. ຖ້າບໍ່ມີຫຼັກຖານວ່າວັດຖຸໃດໜຶ່ງຢູ່ໃສກ່ອນທີ່ມັນຈະເຂົ້າໄປໃນສະຫະພາບເອີຣົບ, ຖະແຫຼງການນຳເຂົ້າກໍ່ບໍ່ສາມາດເຮັດຢ່າງຊື່ສັດໄດ້, ແລະ ການເຮັດທຸລະກຳຈະຢຸດຢູ່ທີ່ຊາຍແດນແທນທີ່ຈະຢູ່ໃນການເຈລະຈາ.
ລິຂະສິດໃນຜົນງານສິລະປະ
ລິຂະສິດເກີດຂຶ້ນໂດຍອັດຕະໂນມັດເມື່ອຜົນງານມີລັກສະນະຕົ້ນສະບັບຂອງຕົນເອງ ແລະ ມີຕາປະທັບສ່ວນຕົວຂອງຜູ້ສ້າງ; ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງລົງທະບຽນ ຫຼື ຝາກເງິນ. ການປົກປ້ອງຈະແກ່ຍາວເຖິງເຈັດສິບປີຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງຜູ້ສ້າງ, ເຊິ່ງຄິດໄລ່ຈາກວັນທີ 1 ມັງກອນ ຫຼັງຈາກປີທີ່ເສຍຊີວິດ. ດັ່ງນັ້ນ, ການຊື້ຮູບແຕ້ມ ຫຼື ຮູບປັ້ນຈຶ່ງໂອນວັດຖຸທາງກາຍະພາບ, ບໍ່ແມ່ນລິຂະສິດ: ຜູ້ຜະລິດຮັກສາສິດພິເສດໃນການສຳເນົາ ແລະ ສື່ສານຜົນງານຕໍ່ສາທາລະນະຊົນ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າລິຂະສິດໄດ້ຖືກໂອນແຍກຕ່າງຫາກ. ການໂອນດັ່ງກ່າວຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີໃບຕາດິນພາຍໃຕ້ກົດໝາຍລິຂະສິດ, ສະນັ້ນມັນຕ້ອງເປັນລາຍລັກອັກສອນ; ໃບແຈ້ງໜີ້ ຫຼື ອີເມວທີ່ຢືນຢັນການຂາຍວັດຖຸບໍ່ໄດ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍດັ່ງກ່າວ.
ນອກຈາກສິດໃນການຂຸດຄົ້ນແລ້ວ, ຜູ້ຜະລິດຍັງຮັກສາສິດທິທາງດ້ານສິນທຳ, ເຊິ່ງບໍ່ສາມາດໂອນໄດ້. ສິດທິເຫຼົ່ານີ້ລວມມີສິດທີ່ຈະຖືກຕັ້ງຊື່ເປັນຜູ້ຜະລິດ ແລະ ສິດທີ່ຈະຄັດຄ້ານການບິດເບືອນ ຫຼື ການທຳລາຍຜົນງານທີ່ອາດຈະທຳລາຍຊື່ສຽງຂອງຜູ້ຜະລິດ. ເລື່ອງນີ້ມີຄວາມສຳຄັນສຳລັບເຈົ້າຂອງຜົນງານໃນພື້ນທີ່ສາທາລະນະ ແລະ ສຳລັບສະຖາບັນທີ່ວາງແຜນການປ່ຽນແປງ, ການຍົກຍ້າຍ ຫຼື ການທຳລາຍ: ການເປັນເຈົ້າຂອງວັດຖຸບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂບັນຫາດັ່ງກ່າວ. ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບສັນຍາການຂຸດຄົ້ນ, ທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ປີ 2015, ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງໃຫ້ຜູ້ຜະລິດຮຽກຮ້ອງຄ່າຕອບແທນທີ່ຍຸດຕິທຳ, ສິດໃນການເຈລະຈາຄືນໃໝ່ເມື່ອຜົນງານປະສົບຜົນສຳເລັດຢ່າງບໍ່ສົມສ່ວນ, ແລະ ຄວາມເປັນໄປໄດ້ໃນການຍົກເລີກໃບອະນຸຍາດທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້.
ນັກສິລະປິນທາງສາຍຕາກໍມີສິດໃນການຂາຍຄືນເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອຜົນງານສິລະປະຕົ້ນສະບັບຖືກຂາຍຄືນໂດຍການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານຕະຫຼາດສິລະປະ ເຊັ່ນ: ຫໍວາງສະແດງສິລະປະ, ຕົວແທນຈຳໜ່າຍ ຫຼື ບ້ານປະມູນ, ຜູ້ຜະລິດມີສິດໄດ້ຮັບເປີເຊັນຂອງລາຄາຂາຍຄືນໃນລະດັບທີ່ເລື່ອນໄດ້ດ້ວຍເພດານທາງກົດໝາຍ ຕາບໃດທີ່ລິຂະສິດຍັງຄົງຢູ່. ໃນປະເທດເນເທີແລນ ສິດຈະຖືກເກັບກຳຜ່ານສະມາຄົມເກັບກຳສຳລັບຜູ້ສ້າງທາງສາຍຕາ, ແລະ ພັນທະທີ່ຕ້ອງຈ່າຍແມ່ນຂຶ້ນກັບຜູ້ຂາຍມືອາຊີບ. ຜູ້ຊື້ ແລະ ຜູ້ຂາຍທີ່ຕົກລົງລາຄາໂດຍບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດມັກຈະແປກໃຈຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຄຳຖາມທີ່ກວ້າງຂວາງກ່ຽວກັບການປົກປ້ອງ ແລະ ການອະນຸຍາດໃຫ້ຜົນງານສ້າງສັນແມ່ນໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງໂດຍ ທະນາຍຄວາມດ້ານຊັບສິນທາງປັນຍາ ຂອງພວກເຮົາ.
ການຊື້ແລະການຂາຍ: ຄວາມຖືກຕ້ອງ, ກຳມະສິດ ແລະ ສິນຄ້າຄົງຄັງ
ການອ້າງອີງທີ່ກາຍເປັນຜິດພາດແມ່ນການຂັດແຍ້ງສິລະປະຄລາສສິກ, ແລະກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງສະເໜີສອງເສັ້ນທາງ. ເສັ້ນທາງທຳອິດແມ່ນການບໍ່ປະຕິບັດຕາມມາດຕາ 7:17 BW: ວັດຖຸດັ່ງກ່າວບໍ່ມີຄຸນສົມບັດທີ່ຜູ້ຊື້ມີສິດຄາດຫວັງໂດຍອີງໃສ່ສັນຍາ. ເສັ້ນທາງທີສອງແມ່ນຄວາມຜິດພາດພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:228 BW, ເຊິ່ງອະນຸຍາດໃຫ້ມີການຍົກເລີກໃນກໍລະນີທີ່ສັນຍາໄດ້ຖືກສະຫຼຸບໂດຍອີງໃສ່ສົມມຸດຕິຖານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງທີ່ໄດ້ສື່ສານໂດຍອີກຝ່າຍໜຶ່ງ, ຫຼືວ່າທັງສອງຝ່າຍໄດ້ແບ່ງປັນກັນ. ເສັ້ນທາງໃດທີ່ເປີດແມ່ນຂຶ້ນກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວແລະຂຽນກ່ອນການຂາຍ, ກ່ຽວກັບຄວາມຊ່ຽວຊານຂອງທັງສອງຝ່າຍ ແລະ ຖ້ອຍຄຳຂອງລາຍການລາຍການ ຫຼື ໃບຢັ້ງຢືນໃດໆ. ຜູ້ຊື້ຜູ້ບໍລິໂພກຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ຜູ້ຂາຍຊາບພາຍໃນໄລຍະເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ, ເຊິ່ງສຳລັບວັດຖຸທີ່ສາມາດເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້ທີ່ຊື້ຈາກຜູ້ຂາຍມືອາຊີບໂດຍຫຼັກການແລ້ວແມ່ນສອງເດືອນຫຼັງຈາກການຄົ້ນພົບ, ແລະການຮຽກຮ້ອງເອງກຳນົດສອງປີຫຼັງຈາກການແຈ້ງເຕືອນນັ້ນ.
ກຳມະສິດແມ່ນບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆຄັ້ງທີສອງ. ຜູ້ຊື້ທີ່ໄດ້ມາຊຶ່ງວັດຖຸທີ່ສາມາດເຄື່ອນຍ້າຍໄດ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດ ແລະ ເພື່ອມູນຄ່າຈາກຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າຂອງແມ່ນໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຕາມຫຼັກການ, ແຕ່ການປົກປ້ອງນັ້ນບໍ່ໄດ້ໃຊ້ກັບວັດຖຸທີ່ຖືກລັກ: ເຈົ້າຂອງເດີມສາມາດຮຽກຮ້ອງຄືນໄດ້ເປັນເວລາສາມປີນັບແຕ່ຖືກລັກ, ໂດຍມີລະບອບແຍກຕ່າງຫາກ ແລະ ຍາວນານກວ່າສຳລັບສິນຄ້າວັດທະນະທຳ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນທີ່ການຄົ້ນຄວ້າແຫຼ່ງກຳເນີດບໍ່ແມ່ນພິທີການ. ຊ່ອງຫວ່າງໃນປະຫວັດຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງທີ່ກວມເອົາປີ 1933 ຫາ 1945, ຫຼື ວັດຖຸທີ່ປາກົດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ມີເອກະສານຈາກພາກພື້ນທີ່ມີຂໍ້ຈຳກັດການນຳເຂົ້າ, ແມ່ນຄວາມສ່ຽງທາງກົດໝາຍທີ່ຕິດພັນກັບວັດຖຸ, ແລະ ມັນຈະເດີນທາງກັບມັນໄປຫາເຈົ້າຂອງຄົນຕໍ່ໄປ.
ການຝາກຂາຍຜົນງານຄວນໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈ. ຜົນງານທີ່ມອບໃຫ້ຫໍວາງສະແດງເພື່ອຂາຍຍັງຄົງເປັນຊັບສິນຂອງນັກສິລະປິນ ຫຼື ຜູ້ໃຫ້ກູ້ຢືມ, ແຕ່ມັນຈະຊ່ວຍໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າມັນສາມາດພິສູດໄດ້. ສັນຍາຝາກຂາຍເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ລະບຸຜົນງານ, ໄລຍະເວລາ, ລາຄາຕໍ່າສຸດ, ການປະກັນໄພ ແລະ ເວລາທີ່ກຳມະສິດຜ່ານໄປຈະປົກປ້ອງຜູ້ຝາກຂາຍຖ້າຫໍວາງສະແດງລົ້ມລະລາຍ; ຖ້າບໍ່ມີສັນຍາ, ຜົນງານມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະຖືກປະຕິບັດເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຊັບສິນຫໍວາງສະແດງ. ລະບຽບວິໄນດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບເງິນກູ້ໃຫ້ແກ່ງານວາງສະແດງ, ບ່ອນທີ່ບົດລາຍງານເງື່ອນໄຂໃນເວລາມອບໂອນຈະກຳນົດວ່າໃຜຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງຄວາມເສຍຫາຍທີ່ຄົ້ນພົບເມື່ອສົ່ງຄືນ.
ການກວດສອບຢ່າງລະອຽດ ແລະ ກົດລະບຽບຕ້ານການຟອກເງິນ
ນັບຕັ້ງແຕ່ຄຳສັ່ງຕ້ານການຟອກເງິນສະບັບທີຫ້າຂອງ EU ໄດ້ຖືກຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໃນກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ, ຕົວແທນຈຳໜ່າຍຜົນງານສິລະປະ, ຕົວກາງ ແລະ ຜູ້ປະກອບການຂອງທ່າເຮືອຟຣີທີ່ເກັບຮັກສາສິລະປະແມ່ນສະຖາບັນພາຍໃນຄວາມໝາຍຂອງ Wwft ສຳລັບທຸລະກຳຕ່າງໆຈາກຂອບເຂດທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນກົດໝາຍດັ່ງກ່າວ. ພວກເຂົາຕ້ອງລະບຸ ແລະ ກວດສອບລູກຄ້າ ແລະ ເຈົ້າຂອງຜົນປະໂຫຍດສຸດທ້າຍ, ສ້າງຕັ້ງຈຸດປະສົງ ແລະ ລັກສະນະທີ່ຕັ້ງໃຈໄວ້ຂອງຄວາມສຳພັນ, ຕິດຕາມກວດກາທຸລະກຳ, ແລະ ລາຍງານທຸລະກຳທີ່ຜິດປົກກະຕິຕໍ່ໜ່ວຍງານສືບລັບທາງດ້ານການເງິນ. ລະບົບຂອງໂຮນລັງໃຊ້ແນວຄວາມຄິດຂອງທຸລະກຳທີ່ຜິດປົກກະຕິໂດຍເຈດຕະນາແທນທີ່ຈະເປັນທຸລະກຳທີ່ໜ້າສົງໄສ, ເຊິ່ງຫຼຸດຂອບເຂດການລາຍງານລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ; ຄວາມແຕກຕ່າງໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ທຸລະກຳທີ່ຜິດປົກກະຕິພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ.
ສອງການພັດທະນາທີ່ສຳຄັນສຳລັບການວາງແຜນ. ຊຸດຕ້ານການຟອກເງິນຂອງເອີຣົບທີ່ຮັບຮອງເອົາໃນປີ 2024 ໄດ້ປ່ຽນແທນລະບົບທີ່ອີງໃສ່ຄຳສັ່ງໃນປະຈຸບັນສ່ວນໃຫຍ່ດ້ວຍລະບຽບການທີ່ໃຊ້ໄດ້ໂດຍກົງ ແລະ ໜ່ວຍງານກຳກັບດູແລໃໝ່ຂອງເອີຣົບ, ເຊິ່ງນຳໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ປີ 2027, ແລະ ມັນເຮັດໃຫ້ກົດລະບຽບສຳລັບສິນຄ້າທີ່ມີມູນຄ່າສູງລວມທັງສິນລະປະເຂັ້ມງວດຂຶ້ນ. ນອກຈາກນັ້ນ, ການບໍ່ປະຕິບັດຕາມບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນບັນຫາການກຳກັບດູແລເທົ່ານັ້ນ: ການເຂົ້າຮ່ວມໃນທຸລະກຳໃນຂະນະທີ່ຍອມຮັບຄວາມສ່ຽງທີ່ວ່າເງິນທຶນມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກຄະດີອາຍາ ໝາຍຄວາມວ່າຈະລະເມີດຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຟອກເງິນຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາ, ເຊິ່ງເປັນການເປີດເຜີຍກົດໝາຍອາຍາສຳລັບຜູ້ຄ້າຂາຍເປັນສ່ວນຕົວ, ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ກົດໝາຍບໍລິຫານເທົ່ານັ້ນ.
ການເກີດ ແລະ ການຄືນເງິນ
ການຮຽກຮ້ອງຄ່າຊົດເຊີຍກ່ຽວກັບຜົນງານທີ່ສູນເສຍໄປໂດຍເຈົ້າຂອງໃນຍຸກນາຊີໄດ້ຖືກປະເມີນໃນປະເທດເນເທີແລນໂດຍຄະນະກຳມະການຊົດເຊີຍ, ເຊິ່ງໃຫ້ຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບການຮຽກຮ້ອງຕໍ່ວັດຖຸໃນການເກັບກຳແຫ່ງຊາດຂອງໂຮນລັງ ແລະ ຕາມການຮ້ອງຂໍຮ່ວມກັນຂອງບັນດາຝ່າຍ, ໃນກໍລະນີອື່ນໆ. ຂອບການປະເມີນຂອງມັນໄດ້ຖືກປັບປຸງຫຼັງຈາກການທົບທວນຄືນທີ່ສຳຄັນກ່ຽວກັບການປະຕິບັດກ່ອນໜ້ານີ້, ແລະການດຸ່ນດ່ຽງຜົນປະໂຫຍດທີ່ໄດ້ຖືກນໍາໃຊ້ກັບການຮຽກຮ້ອງສ່ວນຕົວໄດ້ຖືກປະຖິ້ມໄປເພື່ອສະໜັບສະໜູນວິທີການທີ່ສຸມໃສ່ຄວາມບໍ່ຍຸຕິທຳທີ່ເຈົ້າຂອງເດີມໄດ້ຮັບ. ຄະນະກຳມະການໃຫ້ຄຳແນະນຳ; ມັນບໍ່ໄດ້ຕັດສິນ, ແລະຄຳແນະນຳຂອງມັນຜູກມັດບັນດາຝ່າຍພຽງແຕ່ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຕົກລົງລ່ວງໜ້າວ່າມັນຈະເຮັດ.
ມີເສັ້ນທາງແຍກຕ່າງຫາກສຳລັບວັດຖຸທີ່ໄດ້ມາໃນຍຸກອານານິຄົມ. ຄະນະກຳມະການທີ່ປຶກສາທີ່ອຸທິດຕົນປະເມີນການຮຽກຮ້ອງໂດຍປະເທດຕົ້ນກຳເນີດຕໍ່ວັດຖຸໃນການເກັບກຳຂອງລັດ, ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກການທີ່ວ່າວັດຖຸທີ່ຖືກເອົາໄປໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈຄວນສົ່ງຄືນຖ້າປະເທດຕົ້ນກຳເນີດຮ້ອງຂໍ, ແລະການສົ່ງຄືນໄປຍັງອິນໂດເນເຊຍ ແລະ ສີລັງກາແມ່ນເຮັດໂດຍອີງໃສ່ພື້ນຖານດັ່ງກ່າວ. ພິພິທະພັນ ແລະ ນັກສະສົມເອກະຊົນຄາດວ່າຈະດຳເນີນການຄົ້ນຄວ້າແຫຼ່ງກຳເນີດດ້ວຍຕົນເອງຫຼາຍຂຶ້ນ, ໂດຍໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກໂຄງການສະໜອງທຶນເຊັ່ນ: ກອງທຶນ Mondriaan ແລະ ໂດຍການຮ່ວມມືດ້ານວັດທະນະທຳສາກົນທີ່ປະສານງານຜ່ານ DutchCulture . ສຳລັບເຈົ້າຂອງເອກະຊົນ, ຜົນສະທ້ອນໃນທາງປະຕິບັດແມ່ນວ່າແຫຼ່ງກຳເນີດໃນປັດຈຸບັນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງມູນຄ່າຂອງຜົນງານ: ວັດຖຸທີ່ປະຫວັດສາດບໍ່ສາມາດບັນທຶກໄວ້ໄດ້ແມ່ນຍາກທີ່ຈະຂາຍ, ຍາກທີ່ຈະປະກັນໄພ ແລະ ຍາກທີ່ຈະໃຫ້ກູ້ຢືມ.
ວຽກງານດິຈິຕອນ, NFT ແລະ AI
ໂທເຄັນບໍ່ແມ່ນລິຂະສິດ. ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວການຊື້ NFT ຈະໃຫ້ສິດຜູ້ຖືສິດເຂົ້າເຖິງ blockchain ແລະໃບອະນຸຍາດໃດກໍ່ຕາມທີ່ຜູ້ຂາຍໄດ້ອະນຸຍາດ; ມັນຈະບໍ່ມີການໂອນລິຂະສິດເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າໃບໂອນໄດ້ລະບຸໄວ້, ແລະມັນບໍ່ໃຫ້ສິດໃນການຜະລິດຜົນງານທີ່ຕິດພັນກັນຄືນໃໝ່. ຜູ້ຂາຍທີ່ສັນຍາຫຼາຍກວ່າທີ່ເຂົາເຈົ້າຖື, ແລະແພລດຟອມທີ່ຜະລິດໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມຈາກຜູ້ຜະລິດ, ລະເມີດສິດທິຂອງຜູ້ຜະລິດໃນລັກສະນະປົກກະຕິ. ສິ່ງທີ່ຜູ້ຊື້ເຮັດແລະບໍ່ໄດ້ຮັບແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ສິດໃນການເປັນເຈົ້າຂອງ NFT . ໂທເຄັນທີ່ບໍ່ສາມາດປ່ຽນໄດ້ທີ່ເປັນເອກະລັກແມ່ນຢູ່ນອກລະບຽບຂອງເອີຣົບກ່ຽວກັບຕະຫຼາດໃນຊັບສິນ crypto ຕາມຫຼັກການ, ແຕ່ໂທເຄັນຊຸດແລະສ່ວນນ້ອຍໆສາມາດຕົກຢູ່ໃນນັ້ນ, ເຊິ່ງປ່ຽນແປງພັນທະຂອງແພລດຟອມທີ່ສະເໜີໃຫ້.
ຜົນງານທີ່ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍປັນຍາປະດິດເຮັດໃຫ້ເກີດຄຳຖາມທີ່ແຕກຕ່າງ. ລິຂະສິດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການເລືອກສ້າງສັນຂອງມະນຸດ, ສະນັ້ນຜົນຜະລິດທີ່ຜະລິດໂດຍລະບົບທີ່ບໍ່ມີການປ້ອນຂໍ້ມູນຂອງມະນຸດທີ່ມີຄວາມໝາຍຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ, ໃນຂະນະທີ່ຜົນງານທີ່ການປະກອບສ່ວນຂອງມະນຸດເປັນຂອງແທ້ສາມາດເປັນໄດ້. ການຝຶກອົບຮົມຍົກລະດັບພາບສະທ້ອນ: ຂໍ້ຍົກເວັ້ນຂອງຂໍ້ຄວາມ ແລະ ການຂຸດຄົ້ນຂໍ້ມູນອະນຸຍາດໃຫ້ມີການສຳເນົາເພື່ອການວິເຄາະ, ແຕ່ຜູ້ຖືສິດສາມາດສະຫງວນສິດຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້, ແລະ ການສະຫງວນທີ່ເຮັດໃນລັກສະນະທີ່ເໝາະສົມຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ. ກົດລະບຽບປັນຍາປະດິດຂອງ EU ໄດ້ເພີ່ມໜ້າທີ່ຄວາມໂປ່ງໃສສຳລັບເນື້ອຫາທີ່ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍປັນຍາປະດິດ ຫຼື ດັດແປງ, ເຊິ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ແລ້ວ. ດ້ານຄວາມຮັບຜິດຊອບໄດ້ຖືກປຶກສາຫາລືໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ເນື້ອຫາທີ່ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍ AI.
ສິ່ງທີ່ຕ້ອງຈັດລະບຽບດຽວນີ້
ສຳລັບນັກສະສົມ ແລະ ຕົວແທນຈຳໜ່າຍ, ບຸລິມະສິດແມ່ນເອກະສານ. ຮັກສາເອກະສານຄົບຖ້ວນສຳລັບແຕ່ລະວັດຖຸ ເຊິ່ງກວມເອົາແຫຼ່ງທີ່ມາ, ໃບແຈ້ງໜີ້, ບົດລາຍງານສະພາບ, ປະຫວັດການຟື້ນຟູ, ເອກະສານນຳເຂົ້າ ແລະ ສົ່ງອອກ ແລະ ໃບຢັ້ງຢືນຄວາມຖືກຕ້ອງໃດໆ, ແລະ ບັນທຶກວ່າໃຜອອກເອກະສານແຕ່ລະສະບັບ ແລະ ອີງໃສ່ຫຍັງ. ກວດສອບກ່ອນການຂາຍຂ້າມຊາຍແດນວ່າຕ້ອງການໃບອະນຸຍາດສົ່ງອອກ ຫຼື ຖະແຫຼງການຂອງຜູ້ນຳເຂົ້າຫຼືບໍ່, ແລະ ກວດສອບກ່ອນການຊື້ວ່າວັດຖຸດັ່ງກ່າວອາດຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮຽກຮ້ອງຄືນຫຼືບໍ່. ສຳລັບນັກສິລະປິນ ແລະ ຜູ້ສືບທອດຂອງເຂົາເຈົ້າ, ບຸລິມະສິດແມ່ນສັນຍາ: ບັນທຶກການໂອນລິຂະສິດໃນເອກະສານທີ່ໄດ້ເຊັນແລ້ວ, ຮັກສາໃບອະນຸຍາດໃຫ້ຈຳກັດຂອບເຂດ ແລະ ເວລາ, ແລະ ຮັບປະກັນວ່າສິດໃນການຂາຍຄືນໄດ້ຖືກຮຽກຮ້ອງບ່ອນທີ່ຜົນງານຖືກຂາຍຄືນຜ່ານການຄ້າ.
Law & More ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ນັກສິລະປິນ, ນັກສະສົມ, ຫ້ອງວາງສະແດງສິລະປະ, ຕົວແທນຈໍາໜ່າຍ ແລະ ສະຖາບັນຕ່າງໆກ່ຽວກັບການເຮັດທຸລະກໍາສິລະປະ ແລະ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງຕ່າງໆທີ່ຕິດຕາມມາ: ການຮຽກຮ້ອງຄວາມຖືກຕ້ອງ ແລະ ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງ, ບັນຫາກ່ຽວກັບກຳມະສິດ ແລະ ຕົ້ນກຳເນີດ, ຂໍ້ຕົກລົງການສົ່ງມອບ ແລະ ການວາງສະແດງ, ລິຂະສິດ ແລະ ການອະນຸຍາດ, ການສົ່ງອອກ ແລະ ນຳເຂົ້າສິນຄ້າວັດທະນະທໍາ, ແລະ ການປະຕິບັດຕາມ WWFT. ບອກພວກເຮົາກ່ຽວກັບສະຖານະການຂອງທ່ານພວກເຮົາຈະແຈ້ງໃຫ້ທ່ານຮູ້ທາງເລືອກຂອງທ່ານພາຍໃນໜຶ່ງມື້ເຮັດວຽກ.
ວິທີການ Law & More ສາມາດຊ່ວຍທ່ານໄດ້ກັບເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໄວ້ໃນພວກເຮົາ ທະນາຍຄວາມຂອງບໍລິສັດ ຫນ້າ.
