ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍໃນປະເທດເນເທີແລນ: ພື້ນຖານທາງກົດໝາຍ, ຫຼັກຖານ ແລະ ກຳນົດເວລາ

ທ່ານສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍໃນປະເທດເນເທີແລນໄດ້ ຖ້າຝ່າຍອື່ນເຮັດໃຫ້ທ່ານສູນເສຍໂດຍຜ່ານການລະເມີດສັນຍາ (ມາດຕາ 6:74 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ) ຫຼື ຜ່ານການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ (ມາດຕາ 6:162 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ). ຂໍ້ຍົກເວັ້ນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ: ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຕາມສັນຍາມັກຈະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຜິດນັດກ່ອນ, ເຊິ່ງປົກກະຕິແລ້ວໝາຍເຖິງການສົ່ງແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ຽວກັບການຜິດນັດ (ingebrekestelling) ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:82 — ແລະທຸກໆການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍແມ່ນຂຶ້ນກັບໄລຍະເວລາຈຳກັດ.

ຄຳຖາມທຳອິດແມ່ນວິທີໃດໃນສອງເສັ້ນທາງນີ້ທີ່ໃຊ້ໄດ້, ເພາະວ່າພວກມັນກຳນົດຂໍ້ກຳນົດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ໃນກໍລະນີທີ່ການສູນເສຍເກີດຂຶ້ນຈາກສັນຍາ, ຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນການປະຕິບັດສັນຍາຈະເຮັດໃຫ້ລູກໜີ້ຕ້ອງຊົດເຊີຍການສູນເສຍຂອງທ່ານ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຄວາມລົ້ມເຫຼວນັ້ນບໍ່ສາມາດຖືວ່າເປັນຍ້ອນພວກເຂົາ. ສຳລັບພັນທະສ່ວນໃຫຍ່, ລູກໜີ້ຕ້ອງຜິດນັດກ່ອນ. ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວ, ນັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ກຳນົດໄລຍະເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນສຳລັບການປະຕິບັດສັນຍາ. ການຍົກເວັ້ນຂັ້ນຕອນນັ້ນຈະເອົາຊະນະການຮຽກຮ້ອງຫຼາຍຢ່າງທີ່ມີເຫດຜົນ.

ໃນກໍລະນີທີ່ການສູນເສຍເກີດຂຶ້ນນອກສັນຍາ, ພື້ນຖານແມ່ນການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ (onrechtmatige daad) ທີ່ເກີດຈາກບຸກຄົນທີ່ກະທຳຜິດ. ນັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການລະເມີດສິດ, ການກະທຳ ຫຼື ການຍົກເວັ້ນທີ່ຂັດກັບພັນທະຕາມກົດໝາຍ, ຫຼື ການປະພຶດທີ່ຂັດກັບສິ່ງທີ່ເໝາະສົມໃນສັງຄົມ. ມາດຕາ 6:163 ກ່າວຕື່ມວ່າກົດລະບຽບທີ່ຖືກລະເມີດຕ້ອງມີຈຸດປະສົງເພື່ອປົກປ້ອງຈາກການສູນເສຍທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບ.

ທັງສອງເສັ້ນທາງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີອົງປະກອບດຽວກັນຄື: ການສູນເສຍ, ການກ່າວອ້າງ, ແລະ ການເຊື່ອມຕໍ່ສາເຫດພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:98 ທີ່ໃກ້ຄຽງພຽງພໍສຳລັບການສູນເສຍທີ່ຈະຖືກກ່າວຫາຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນຕໍ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ. ການສູນເສຍທີ່ສາມາດເກັບຄືນໄດ້ກວມເອົາການສູນເສຍທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບ, ກຳໄລທີ່ສູນເສຍ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນບາງຢ່າງ, ເຊັ່ນ: ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການສ້າງຕັ້ງການສູນເສຍ ແລະ ໜີ້ສິນ (ມາດຕາ 6:96). ການສູນເສຍທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງດ້ານການເງິນສາມາດເກັບຄືນໄດ້ພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ລະບຸໄວ້ໃນມາດຕາ 6:106. ຄວາມຜິດທີ່ປະກອບສ່ວນຫຼຸດຜ່ອນລາງວັນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:101. ໃນການຈ່າຍເງິນຊ້າ, ດອກເບ້ຍຕາມກົດໝາຍ (wettelijke rente) ຈະດຳເນີນໄປສຳລັບໄລຍະເວລາທີ່ລູກໜີ້ຜິດນັດ (ມາດຕາ 6:119).

ຂໍ້ຈຳກັດເວລາຈະຕັດສິນການຮຽກຮ້ອງຫຼາຍຢ່າງກ່ອນທີ່ຈະມີການປຶກສາຫາລືກ່ຽວກັບຂໍ້ດີ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:310 ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈະຖືກລະງັບເວລາຫ້າປີຫຼັງຈາກມື້ທີ່ທ່ານຮູ້ເຖິງທັງການສູນເສຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ, ແລະ ໃນກໍລະນີໃດກໍ່ຕາມຊາວປີຫຼັງຈາກເຫດການທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການສູນເສຍ. ຈົດໝາຍສັ້ນໆທີ່ຂຽນສາມາດຂັດຂວາງໄລຍະເວລານັ້ນໄດ້.

ສັນຍາ ຫຼື ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ: ມີຄວາມແຕກຕ່າງຫຍັງແດ່?

ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງກ່າວແນວໃດກ່ຽວກັບການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍ?

ກົດໝາຍໂຮນລັງໃຫ້ສິດທ່ານໃນການໄດ້ຮັບຄ່າຊົດເຊີຍເມື່ອພາກສ່ວນອື່ນຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການສູນເສຍຂອງທ່ານ. ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ທ່ານສາມາດຮຽກຮ້ອງຄືນໄດ້ແມ່ນຄືກັນສຳລັບການຮຽກຮ້ອງສັນຍາ ແລະ ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ; ພວກມັນຢູ່ໃນມາດຕາ 6:95 ຫາ 6:110 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງໂຮນລັງ.

ລະບົບດັ່ງກ່າວຖືກສ້າງຂຶ້ນບົນຫຼັກການດຽວ. ຄ່າຕອບແທນຄວນເຮັດໃຫ້ທ່ານ, ເທົ່າທີ່ເງິນສາມາດເຮັດໄດ້, ຢູ່ໃນຕຳແໜ່ງທີ່ທ່ານຈະຢູ່ໂດຍບໍ່ມີເຫດການທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການສູນເສຍ. ມັນບໍ່ໄດ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອເຮັດໃຫ້ທ່ານຮັ່ງມີ ແລະ ບໍ່ໄດ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອລົງໂທດອີກຝ່າຍໜຶ່ງ.

ທ່ານສາມາດຟື້ນຟູຄວາມເສຍຫາຍອັນໃດໄດ້ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ?

ພາຍໃຕ້ ກົດໝາຍແພ່ງ ຂອງໂຮນລັງ ທ່ານຈະໄດ້ຮັບຄືນການສູນເສຍທາງດ້ານການເງິນ, ແລະ ການສູນເສຍທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງດ້ານການເງິນພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີສະເພາະເທົ່ານັ້ນ. ມາດຕາ 6:96 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ ໄດ້ກຳນົດຄວາມໝາຍຂອງການສູນເສຍທາງດ້ານການເງິນ (vermogensschade) ວ່າເປັນການສູນເສຍທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍຕົວຈິງ ແລະ ກຳໄລທີ່ທ່ານພາດໄປ.

ມາດຕາ 6:96 ຍັງນັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນບາງຢ່າງເປັນການສູນເສຍ: ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເພື່ອປ້ອງກັນ ຫຼື ຈຳກັດການສູນເສຍ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການສ້າງຕັ້ງການສູນເສຍ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການໄດ້ຮັບການຈ່າຍເງິນນອກສານ. ການສູນເສຍທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງດ້ານການເງິນ (immaterieel nadeel) ສາມາດຮຽກຮ້ອງໄດ້ພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ລະບຸໄວ້ໃນມາດຕາ 6:106. ຕົວຢ່າງແມ່ນເມື່ອຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບມີເຈດຕະນາທີ່ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດອັນຕະລາຍນັ້ນ, ຫຼື ເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບບາດເຈັບທາງຮ່າງກາຍ, ໄດ້ຮັບບາດເຈັບຕໍ່ກຽດສັກສີ ຫຼື ຊື່ສຽງຂອງທ່ານ, ຫຼື ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບທາງຮ່າງກາຍຂອງທ່ານ. ກົດໝາຍໂຮນລັງບໍ່ໄດ້ມອບຄ່າເສຍຫາຍທີ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອລົງໂທດ.

ເພື່ອໃຫ້ປະສົບຜົນສຳເລັດ, ທ່ານຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງ ການສູນເສຍຕົວຈິງ , ການເຊື່ອມໂຍງສາເຫດທີ່ພຽງພໍລະຫວ່າງເຫດການ ແລະ ການສູນເສຍດັ່ງກ່າວ, ແລະ ຫຼັກຖານຂອງຈຳນວນເງິນ. ມາດຕາ 6:98 ກຳນົດການທົດສອບສາເຫດ: ການສູນເສຍຕ້ອງເຊື່ອມໂຍງກັບເຫດການໃນລັກສະນະທີ່ມັນສາມາດຖືກກ່າວເຖິງຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນຕໍ່ຝ່າຍທີ່ຮັບຜິດຊອບ, ໂດຍຄຳນຶງເຖິງລັກສະນະຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ການສູນເສຍ. ສຳລັບພາບທີ່ກວ້າງຂວາງກ່ຽວກັບວິທີການຈັດການກໍລະນີດັ່ງກ່າວ, ເບິ່ງໜ້າເວັບຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການສະໜັບສະໜູນທາງດ້ານກົດໝາຍກັບການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍ.

ສານຈະປະເມີນຈຳນວນເງິນໃນລັກສະນະທີ່ເໝາະສົມກັບລັກສະນະຂອງການສູນເສຍທີ່ສຸດ. ຖ້າບໍ່ສາມາດກຳນົດຈຳນວນເງິນທີ່ແນ່ນອນໄດ້, ສານຈະປະເມີນມັນ (ມາດຕາ 6:97). ສິ່ງນັ້ນຊ່ວຍໄດ້ໃນກໍລະນີທີ່ການສູນເສຍໃນອະນາຄົດ ຫຼື ກຳໄລທີ່ສູນເສຍບໍ່ແນ່ນອນ, ແຕ່ທ່ານຍັງຕ້ອງໃຫ້ສານມີພື້ນຖານທີ່ສົມເຫດສົມຜົນສຳລັບການປະເມີນຂອງຕົນ. ຖ້າການປະພຶດຂອງທ່ານເອງປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການສູນເສຍ, ສານຈະແບ່ງປັນການສູນເສຍຕາມສັດສ່ວນຂອງການປະກອບສ່ວນຂອງແຕ່ລະຝ່າຍ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຄວາມຍຸຕິທຳຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການແບ່ງປັນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ (ມາດຕາ 6:101).

ຂໍ້ກຳນົດ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດເວລາໃດແດ່ທີ່ນຳໃຊ້?

ທ່ານຕ້ອງສ້າງຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ການສູນເສຍ ແລະ ສາເຫດ, ແລະ ທ່ານຕ້ອງປະຕິບັດພາຍໃນໄລຍະເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້. ສຳລັບການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍນັ້ນໄລຍະເວລາແມ່ນຫ້າປີນັບຈາກມື້ຫຼັງຈາກທີ່ທ່ານຮູ້ເຖິງທັງການສູນເສຍ ແລະ ຜູ້ຮັບຜິດຊອບ, ໂດຍມີຂອບເຂດພາຍນອກຊາວປີຫຼັງຈາກເຫດການ (ມາດຕາ 3:310).

ການຮຽກຮ້ອງບາງຢ່າງມີໄລຍະເວລາສັ້ນກວ່າ. ຕົວຢ່າງ, ກົດລະບຽບພິເສດນຳໃຊ້ກັບການຮຽກຮ້ອງທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການຊື້ຂອງຜູ້ບໍລິໂພກ ແລະ ການຮຽກຮ້ອງການຂົນສົ່ງບາງຢ່າງ. ກວດສອບໄລຍະເວລາທີ່ໃຊ້ກັບການຮຽກຮ້ອງສະເພາະຂອງທ່ານໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້.

ໄລຍະເວລາຈຳກັດສາມາດຖືກຂັດຂວາງໄດ້ (stuiting). ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:317 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ, ໄລຍະເວລາຈຳກັດຂອງການຮຽກຮ້ອງສຳລັບການປະຕິບັດພັນທະແມ່ນຖືກຂັດຂວາງໂດຍການເຕືອນເປັນລາຍລັກອັກສອນ ຫຼື ໂດຍແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ທ່ານສະຫງວນສິດໃນການປະຕິບັດຂອງທ່ານຢ່າງຈະແຈ້ງ. ຫຼັງຈາກການຂັດຂວາງ, ໄລຍະເວລາຈຳກັດໃໝ່ຈະເລີ່ມຕົ້ນໃນມື້ຕໍ່ມາ (ມາດຕາ 3:319).

ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍສ່ວນໃຫຍ່ຈະຖືກແກ້ໄຂກ່ອນທີ່ຈະໄປເຖິງຜູ້ພິພາກສາ. ຈົດໝາຍຮຽກຮ້ອງທີ່ຊັດເຈນ, ພ້ອມດ້ວຍເອກະສານສະໜັບສະໜູນ, ມັກຈະເປີດການເຈລະຈາ. ການໄກ່ເກ່ຍແມ່ນທາງເລືອກໜຶ່ງຖ້າທັງສອງຝ່າຍຕົກລົງເຫັນດີ; ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງບໍ່ໄດ້ກຳນົດໃຫ້ເປັນຂໍ້ກຳນົດທົ່ວໄປກ່ອນທີ່ຈະໄປສານ.

ຈະມີການປ່ຽນແປງຫຍັງແດ່ ຖ້າທ່ານເປັນຜູ້ຮຽກຮ້ອງສິດທິສາກົນ?

ຖ້າການຮຽກຮ້ອງຂອງທ່ານມີອົງປະກອບຂ້າມຊາຍແດນ, ສອງຄຳຖາມຈະມາກ່ອນຂໍ້ດີຄື: ສານໃດມີສິດອຳນາດຕັດສິນ, ແລະ ກົດໝາຍໃດທີ່ໃຊ້ໄດ້. ພາຍໃນ EU, ອຳນາດຕັດສິນໃນເລື່ອງແພ່ງ ແລະ ການຄ້າສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍລະບຽບ I-bis ຂອງ Brussels (ລະບຽບ (EU) ເລກທີ 1215/2012).

ກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ສຳລັບການຮຽກຮ້ອງສັນຍາ ແລະ ສຳລັບການຮຽກຮ້ອງທີ່ບໍ່ແມ່ນສັນຍາ ແມ່ນປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບຂອງ EU ເຊັ່ນກັນ (ລະບຽບ Rome I ແລະ Rome II), ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມີການເລືອກກົດໝາຍທີ່ຖືກຕ້ອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ສານໂຮນລັງສາມາດນຳໃຊ້ກົດໝາຍຕ່າງປະເທດໄດ້, ແລະ ສານຕ່າງປະເທດສາມາດນຳໃຊ້ກົດໝາຍໂຮນລັງໄດ້. ໃຫ້ກວດສອບສັນຍາສຳລັບຂໍ້ກຳນົດການເລືອກສານ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດການເລືອກກົດໝາຍກ່ອນທີ່ທ່ານຈະດຳເນີນການໃດໆ.

ພາຍໃຕ້ລະບຽບ Brussels I-bis, ຄຳຕັດສິນຂອງໂຮນລັງສາມາດຖືກບັງຄັບໃຊ້ໃນລັດສະມາຊິກ EU ອື່ນໂດຍບໍ່ມີຂັ້ນຕອນການປະຕິບັດແຍກຕ່າງຫາກ. ຢູ່ນອກ EU, ການຮັບຮູ້ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບກົດລະບຽບຂອງປະເທດທີ່ທ່ານຕ້ອງການບັງຄັບໃຊ້. ສິ່ງນັ້ນສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ບ່ອນທີ່ດີທີ່ສຸດທີ່ຈະຟ້ອງຮ້ອງ.

ໃນທາງປະຕິບັດ, ພວກເຮົາພິຈາລະນາຄຳຖາມເຫຼົ່ານີ້ກ່ອນ: ຝ່າຍອື່ນມີຊັບສິນຢູ່ໃສ, ສານໃດມີສິດອຳນາດ, ແລະ ສານຈະນຳໃຊ້ກົດໝາຍໃດ.

ທ່ານຈະຍື່ນຄຳຮ້ອງຂໍແນວໃດ, ເທື່ອລະຂັ້ນຕອນ?

ທ່ານຍື່ນຄຳຮ້ອງຟ້ອງໃນສາມຂັ້ນຕອນຄື: ທ່ານກະກຽມເອກະສານຂອງທ່ານ, ທ່ານໃຫ້ອີກຝ່າຍຮັບຜິດຊອບເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ແລະ ຖ້າສິ່ງນັ້ນບໍ່ນຳໄປສູ່ການຈ່າຍເງິນ, ທ່ານຈະເລີ່ມການດຳເນີນຄະດີ. ແຕ່ລະຂັ້ນຕອນມີຂໍ້ກຳນົດຂອງຕົນເອງ, ແລະ ຄວາມຜິດພາດໃນຕອນຕົ້ນສາມາດເຮັດໃຫ້ການຮຽກຮ້ອງອ່ອນແອລົງໃນພາຍຫຼັງ.

ເຈົ້າກະກຽມຄຳຮ້ອງແນວໃດ?

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເກັບກຳທຸກຢ່າງທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ, ມັນມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເທົ່າໃດ ແລະ ເປັນຫຍັງອີກຝ່າຍໜຶ່ງຈຶ່ງຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ. ຈັດລຽງຂໍ້ມູນຕາມລຳດັບວັນທີ ແລະ ເກັບຮັກສາເອກະສານຕົ້ນສະບັບທັງໝົດໄວ້.

ອ່ານຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຫຼັກການພື້ນຖານຂອງການຍື່ນຄຳຮ້ອງຟ້ອງທາງກົດໝາຍ ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະດຳເນີນການຕໍ່ໄປ. ເອກະສານຂອງທ່ານຄວນສະແດງໃຫ້ເຫັນ:

• ຈຳນວນເງິນທີ່ສູນເສຍຂອງທ່ານ , ດ້ວຍການຄິດໄລ່ທີ່ທ່ານສາມາດອະທິບາຍໄດ້ເປັນແຖວໆ

• ການເຊື່ອມໂຍງສາເຫດລະ ຫວ່າງການກະທຳຂອງອີກຝ່າຍໜຶ່ງ ແລະ ການສູນເສຍຂອງທ່ານ

• ລຳດັບເວລາ ຂອງສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນແລະເວລາໃດ

• ການສະໜັບສະໜູນທີ່ເປັນອິດສະຫຼະ , ເຊັ່ນ: ບົດລາຍງານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ບ່ອນທີ່ການສູນເສຍ ຫຼື ສາເຫດຂອງມັນມີການໂຕ້ຖຽງ ຫຼື ມີການໂຕ້ຖຽງທາງດ້ານເຕັກນິກ

ໃນຂັ້ນຕອນນີ້, ທ່ານຍັງຕັດສິນໃຈໂດຍອີງໃສ່ພື້ນຖານທາງກົດໝາຍ. ໃນການຮຽກຮ້ອງສັນຍາ, ໃຫ້ກວດສອບວ່າອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ຜິດນັດແລ້ວ ຫຼື ທ່ານຕ້ອງການສົ່ງແຈ້ງການຜິດນັດກ່ອນ. ກວດສອບໄລຍະເວລາຈຳກັດ ແລະ ຖ້າຈຳເປັນ, ໃຫ້ຂັດຂວາງເປັນລາຍລັກອັກສອນ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:317 BW ຄຳເຕືອນເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ສະຫງວນສິດຂອງທ່ານຢ່າງຈະແຈ້ງຈະຂັດຂວາງໄລຍະເວລາຈຳກັດ.

ທ່ານຈະຍື່ນຄຳຮ້ອງ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນການດຳເນີນຄະດີໄດ້ແນວໃດ?

ກ່ອນອື່ນໝົດທ່ານຕ້ອງໃຫ້ອີກຝ່າຍຮັບຜິດຊອບໃນຈົດໝາຍທີ່ກຳນົດຂໍ້ເທັດຈິງ, ພື້ນຖານທາງກົດໝາຍ ແລະ ຈຳນວນເງິນ, ພ້ອມດ້ວຍວັນສິ້ນສຸດການຈ່າຍເງິນ. ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ຈ່າຍ ຫຼື ປະຕິເສດຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ທ່ານສາມາດເລີ່ມການດຳເນີນຄະດີໃນສານ ຫຼື ການຕັດສິນຊີ້ຂາດໄດ້ ຖ້າສັນຍາກຳນົດໄວ້.

ຈົດໝາຍຮຽກຮ້ອງ ຫຼື ຈົດໝາຍຮຽກຕົວ ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະປະກອບມີ:

• ຖະແຫຼງການກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງ ແລະ ລັກສະນະຂອງການສູນເສຍ

• ການຄິດໄລ່ການສູນເສຍ ພ້ອມດ້ວຍເອກະສານສະໜັບສະໜູນ

• ຕົວຕົນ ຂອງຝ່າຍທີ່ທ່ານຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ

• ພື້ນຖານທາງກົດໝາຍ ຂອງການຮຽກຮ້ອງ

ສານໃດຈະພິຈາລະນາຄະດີແມ່ນຂຶ້ນກັບຈຳນວນເງິນ. ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍສູງເຖິງ €25,000 (ລວມທັງດອກເບ້ຍທີ່ຄ້າງຈ່າຍຈົນຮອດວັນອອກໝາຍຮຽກ) ຈະຖືກສົ່ງໄປຍັງສານອະນຸເຂດ (kantonrechter), ຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນມາດຕາ 93 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງຂອງໂຮນລັງ. ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍທີ່ໃຫຍ່ກວ່າຈະໄປຫາສານແພ່ງຂອງສານເຂດ, ບ່ອນທີ່ທ່ານຕ້ອງມີທະນາຍຄວາມເປັນຕົວແທນ.

ຖ້າຈຳນວນເງິນທີ່ແນ່ນອນຍັງບໍ່ຈະແຈ້ງ, ສານຍັງສາມາດຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບກ່ອນ ແລະ ອ້າງອີງການຄິດໄລ່ການສູນເສຍໄປຍັງຂັ້ນຕອນແຍກຕ່າງຫາກ (schadestaatprocedure). ການເຈລະຈາກ່ຽວກັບການຕົກລົງຍັງຄົງເປັນໄປໄດ້ໃນທຸກຂັ້ນຕອນ.

ທ່ານຄວນຄາດຫວັງການປ້ອງກັນໃດແດ່?

ອີກຝ່າຍໜຶ່ງມັກຈະໂຕ້ຖຽງຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ການເຊື່ອມໂຍງສາເຫດ ຫຼື ຈຳນວນເງິນ. ໂດຍສະເພາະແລ້ວ, ຄາດວ່າຈະມີການໂຕ້ຖຽງສາມຢ່າງຄື: ການຮຽກຮ້ອງດັ່ງກ່າວມີກຳນົດເວລາ, ເຈົ້າໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການສູນເສຍດ້ວຍຕົວເຈົ້າເອງ, ແລະ ການສູນເສຍດັ່ງກ່າວບໍ່ແມ່ນຜົນສະທ້ອນໂດຍກົງຢ່າງພຽງພໍຂອງເຫດການດັ່ງກ່າວ.

ສັນຍາລະຫວ່າງທຸລະກິດມັກຈະມີຂໍ້ທີ່ຈຳກັດ ຫຼື ບໍ່ລວມຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນໃນເງື່ອນໄຂ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດທົ່ວໄປ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນຂໍ້ດັ່ງກ່າວສາມາດອີງໃສ່ໄດ້ຫຼືບໍ່ນັ້ນແມ່ນຂຶ້ນກັບສັນຍາ ແລະ ສະພາບການ. ໃຫ້ກວດສອບສິ່ງນີ້ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຄິດໄລ່ສິ່ງທີ່ສາມາດກູ້ຄືນໄດ້ຢ່າງເປັນຈິງ.

ທ່ານຕ້ອງການເອກະສານ ແລະ ຫຼັກຖານໃດແດ່?

ທ່ານຕ້ອງການເອກະສານທີ່ພິສູດສາມຢ່າງຄື: ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ມັນມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເທົ່າໃດ, ແລະເຫດຜົນທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ. ຝ່າຍທີ່ອີງໃສ່ຂໍ້ເທັດຈິງຕ້ອງພິສູດພວກມັນ (ມາດຕາ 150 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິພາກສາແພ່ງຂອງໂຮນລັງ), ສະນັ້ນໃນກໍລະນີຫຼາຍທີ່ສຸດພາລະໃນການພິສູດແມ່ນຂຶ້ນກັບທ່ານ.

ສານສາມາດມອບໝາຍພາລະໃນການພິສູດແຕກຕ່າງກັນໄປ ຖ້າຫາກກົດລະບຽບສະເພາະ ຫຼື ຄວາມຍຸຕິທຳກຳນົດໄວ້. ນັ້ນແມ່ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ; ຈົ່ງກະກຽມການຮຽກຮ້ອງຂອງທ່ານໂດຍອີງໃສ່ພື້ນຖານທີ່ທ່ານຈະຕ້ອງພິສູດມັນ.

ຫຼັກຖານເອກະສານປະເພດໃດແດ່ທີ່ນັບ?

ຫຼັກຖານທີ່ເປັນປະໂຫຍດແມ່ນສິ່ງທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການສູນເສຍ ແລະ ສາເຫດຂອງມັນ: ບັນທຶກທາງການເງິນ, ສັນຍາ, ຈົດໝາຍ ແລະ ບົດລາຍງານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ. ເບິ່ງຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການກະກຽມເອກະສານທາງກົດໝາຍ ສຳລັບຄຳແນະນຳທີ່ເປັນປະໂຫຍດ.

ຫຼັກຖານເອກະສານທົ່ວໄປປະກອບມີ:

• ບັນທຶກທາງການເງິນ ເຊັ່ນ: ງົບກຳໄລ ແລະ ຂາດທຶນ, ງົບທະນາຄານ ແລະ ໃບແຈ້ງໜີ້ ທີ່ສະແດງຈຳນວນເງິນທີ່ຂາດທຶນຂອງທ່ານ

• ສັນຍາ , ລວມທັງເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າມີຫຍັງໄດ້ຕົກລົງກັນ ແລະ ບໍ່ມີຫຍັງສົ່ງມອບ.

• ການຕິດຕໍ່ສື່ສານ ເຊັ່ນ: ອີເມວ, ຈົດໝາຍ ແລະ ຂໍ້ຄວາມກ່ຽວກັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງ

• ບົດລາຍງານຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານ ທີ່ປະເມີນສາເຫດ ຫຼື ປະລິມານການສູນເສຍຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະ

ເອກະສານແຕ່ລະສະບັບຕ້ອງກ່ຽວຂ້ອງກັບການສູນເສຍທີ່ທ່ານຮຽກຮ້ອງ. ເອກະສານຂະໜາດໃຫຍ່ບໍ່ແຂງແຮງກວ່າເອກະສານຂະໜາດນ້ອຍ; ເອກະສານທີ່ທຸກລາຍການສະໜັບສະໜູນສ່ວນສະເພາະຂອງການຮຽກຮ້ອງແມ່ນເອກະສານ.

ເອກະສານຕ່າງປະເທດຕ້ອງການການແປພາສາ ຫຼື ການຮັບຮອງຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍບໍ?

ເອກະສານທີ່ເປັນພາສາອື່ນນອກຈາກພາສາໂຮນລັງອາດຈະຕ້ອງການການແປພາສາ, ແລະສານສາມາດສັ່ງໃຫ້ແປໄດ້. ເອກະສານສາທາລະນະຕ່າງປະເທດບາງຄັ້ງຕ້ອງການ apostille ຫຼື legalization ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າມັນເປັນຂອງແທ້.

ຂັ້ນຕອນໃດແດ່ທີ່ທ່ານຕ້ອງການແມ່ນຂຶ້ນກັບປະເພດເອກະສານ ແລະ ປະເທດທີ່ມັນມາຈາກ. ສານມັກຈະຍອມຮັບເອກະສານເປັນພາສາອັງກິດ, ແຕ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນສິດ. ວາງແຜນການແປລ່ວງໜ້າ, ເພາະວ່າມັນໃຊ້ເວລາ ແລະ ເສຍເງິນ.

ເຈົ້າສ້າງເອກະສານຫຼັກຖານຂອງເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?

ສ້າງໄຟລ໌ຂອງທ່ານເພື່ອໃຫ້ມັນບອກເລື່ອງລາວຂອງການສູນເສຍຕາມລຳດັບທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ. ທຸກຄົນທີ່ອ່ານມັນ, ລວມທັງຜູ້ພິພາກສາ, ຄວນຈະສາມາດຕິດຕາມວິທີທີ່ເຫດການດັ່ງກ່າວນໍາໄປສູ່ການສູນເສຍ ແລະວິທີທີ່ທ່ານຄິດໄລ່ຈໍານວນເງິນ.

ຕົວຢ່າງເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນ: ຜູ້ສະໜອງສົ່ງຊິ້ນສ່ວນເຄື່ອງຈັກຊ້າ, ແລະການຜະລິດຂອງທ່ານຢຸດເປັນເວລາສອງອາທິດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໄຟລ໌ຂອງທ່ານປະກອບດ້ວຍສັນຍາທີ່ມີວັນທີສົ່ງມອບ, ແຈ້ງການຜິດນັດຂອງທ່ານ, ບັນທຶກການຈັດສົ່ງທີ່ມີວັນທີຕົວຈິງ, ບັນທຶກການຜະລິດສຳລັບໄລຍະເວລາ, ແລະການຄິດໄລ່ກຳໄລທີ່ສູນເສຍ ແລະຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເພີ່ມເຕີມ. ແຕ່ລະລາຍການຮອງຮັບການເຊື່ອມຕໍ່ໜຶ່ງໃນລະບົບຕ່ອງໂສ້ຈາກການລະເມີດຈົນເຖິງການສູນເສຍ.

ໃນຖານະຜູ້ຮຽກຮ້ອງສິດ, ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່?

ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍສ່ວນໃຫຍ່ລົ້ມເຫຼວແມ່ນຂຶ້ນກັບຂັ້ນຕອນ ຫຼື ຫຼັກຖານ, ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນກົດໝາຍ. ໃຫ້ກວດສອບຈຸດເຫຼົ່ານີ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ:

• ໄລຍະເວລາຈຳກັດຫ້າປີຂອງມາດຕາ 3:310 BW ໝົດອາຍຸເມື່ອໃດ, ແລະທ່ານໄດ້ຂັດຂວາງມັນເປັນລາຍລັກອັກສອນບໍ?
• ໃນການຮຽກຮ້ອງສັນຍາ, ຝ່າຍອື່ນຜິດນັດບໍ, ຫຼື ທ່ານຕ້ອງສົ່ງແຈ້ງການຜິດນັດກ່ອນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:82 BW?
• ທ່ານສາມາດເຊື່ອມໂຍງທຸກໆເອີໂຣຂອງຈຳນວນເງິນທີ່ຮຽກຮ້ອງເຂົ້າກັບເອກະສານໄດ້ບໍ?
• ສັນຍາ ຫຼື ເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຈຳກັດຄວາມຮັບຜິດຊອບ ຫຼື ມີທາງເລືອກຂອງສານ ຫຼື ກົດໝາຍບໍ?
• ມີຊັບສິນທີ່ອາດຈະຫາຍໄປບໍ, ດັ່ງນັ້ນການຍຶດຕິດກ່ອນການຕັດສິນ (conservatoir beslag) ຈຶ່ງຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະພິຈາລະນາ?

ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່ ຖ້າທ່ານຖືກກ່າວຫາວ່າຮັບຜິດຊອບ?

ຈົດໝາຍຮັບຜິດຊອບມັກຈະກຳນົດເວລາສົ່ງຄືນໃຫ້ສັ້ນ. ໃຫ້ກວດສອບຈຸດເຫຼົ່ານີ້ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຕອບກັບ ຫຼື ຈ່າຍເງິນ:

• ການຮຽກຮ້ອງດັ່ງກ່າວຖືກຈຳກັດເວລາພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:310 BW ບໍ?
• ໃນການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຕາມສັນຍາ, ທ່ານໄດ້ຜິດນັດຊຳລະເງິນແທ້ໆບໍເມື່ອເກີດການສູນເສຍ?
• ຜູ້ຮຽກຮ້ອງໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການສູນເສຍບໍ, ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຕ້ອງຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:101 BW?
• ທ່ານສາມາດອີງໃສ່ຂໍ້ຈຳກັດຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນສັນຍາ ຫຼື ເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຂອງທ່ານໄດ້ບໍ?
• ການສູນເສຍດັ່ງກ່າວເປັນຜົນສະທ້ອນທີ່ໃກ້ຄຽງກັບການປະພຶດຂອງທ່ານພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:98 BW ບໍ?

ພວກເຮົາສາມາດເຮັດຫຍັງໃຫ້ທ່ານໄດ້ແດ່ກ່ຽວກັບການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍ?

ທະນາຍຄວາມຂອງບໍລິສັດ ຂອງພວກເຮົາ ຈັດການກັບການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍສຳລັບຜູ້ຮຽກຮ້ອງ ແລະ ສຳລັບພາກສ່ວນທີ່ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ.

• ພວກເຮົາປະເມີນພື້ນຖານທາງກົດໝາຍ, ຫຼັກຖານ ແລະ ໄລຍະເວລາຈຳກັດຂອງການຮຽກຮ້ອງຂອງທ່ານ.
• ພວກເຮົາຮ່າງແຈ້ງການກ່ຽວກັບການຜິດນັດ ແລະ ຈົດໝາຍຮັບຜິດຊອບທີ່ຂັດຂວາງໄລຍະເວລາຈຳກັດ.
• ພວກເຮົາຄິດໄລ່ການສູນເສຍ ແລະ ກວດສອບມັນທຽບກັບມາດຕາ 6:96 ຫາ 6:101 BW.
• ພວກເຮົາຂໍອະນຸຍາດໃຫ້ມີການຍຶດຊັບສິນກ່ອນການຕັດສິນຄະດີ ບ່ອນທີ່ຊັບສິນອາດຈະຫາຍໄປ.
• ພວກເຮົາເລີ່ມຕົ້ນ ຫຼື ປົກປ້ອງການດຳເນີນຄະດີຕໍ່ໜ້າສານຂັ້ນຕົ້ນ ຫຼື ສານເຂດ, ຫຼື ເຈລະຈາການຕົກລົງ.

Summary

• ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍແມ່ນຂຶ້ນກັບການລະເມີດສັນຍາ (ມາດຕາ 6:74) ຫຼື ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ (ມາດຕາ 6:162 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ).
• ໃນການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຕາມສັນຍາ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຝ່າຍອື່ນຕ້ອງຜິດນັດກ່ອນ, ເຊິ່ງມັກຈະເປັນຫຼັງຈາກການແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ຽວກັບການຜິດນັດ (ມາດຕາ 6:82).
• ທ່ານຈະໄດ້ຮັບຄືນການສູນເສຍທາງດ້ານການເງິນ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນບາງຢ່າງ (ມາດຕາ 6:96); ການສູນເສຍທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງດ້ານການເງິນພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີຂອງມາດຕາ 6:106. ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງບໍ່ໄດ້ຕັດສິນຄ່າເສຍຫາຍທີ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອລົງໂທດ.
• ໄລຍະເວລາຈຳກັດແມ່ນຫ້າປີນັບຈາກວັນທີ່ຮູ້ເຖິງການສູນເສຍ ແລະ ຜູ້ຮັບຜິດຊອບ, ຢ່າງຊ້າສຸດຊາວປີຫຼັງຈາກເຫດການ (ມາດຕາ 3:310). ຈົດໝາຍເປັນລາຍລັກອັກສອນສາມາດຂັດຂວາງມັນໄດ້ (ມາດຕາ 3:317).
• ທ່ານມີພາລະໃນການພິສູດ, ສະນັ້ນ ໃຫ້ສ້າງເອກະສານທີ່ເຊື່ອມໂຍງທຸກສ່ວນຂອງຈຳນວນເງິນທີ່ຮຽກຮ້ອງເຂົ້າກັບເອກະສານ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ