ການເກັບຕົວຢ່າງສຽງພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ: ເມື່ອໃດທີ່ຕົວຢ່າງມີການລະເມີດ?

ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ, ຕົວຢ່າງຈະຖືກລະເມີດທັນທີທີ່ຊິ້ນສ່ວນຂອງການບັນທຶກສຽງທີ່ມີຢູ່ແລ້ວຖືກສຳເນົາໃນຮູບແບບທີ່ຜູ້ຟັງໂດຍສະເລ່ຍຍັງສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້, ບໍ່ວ່າຊິ້ນສ່ວນນັ້ນຈະສັ້ນປານໃດ. ຂໍ້ຍົກເວັ້ນຕົ້ນຕໍ: ຖ້າຊິ້ນສ່ວນດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກດັດແປງເກີນກວ່າການຮັບຮູ້, ຫຼືຖ້າການນຳໃຊ້ນັ້ນມີຄຸນສົມບັດເປັນ pastiche ຕາມເງື່ອນໄຂທີ່ເຂັ້ມງວດທີ່ກຳນົດໂດຍສານຍຸຕິທຳຂອງສະຫະພາບເອີຣົບ, ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ.

ຕົວຢ່າງສາມາດລະເມີດສິດທິໃດແດ່?

ຕົວຢ່າງດຽວສາມາດລະເມີດສິດໄດ້ເຖິງສາມຢ່າງໃນເວລາດຽວກັນຄື: ລິຂະສິດໃນການປະພັນ ແລະ ເນື້ອຮ້ອງ, ສິດຂອງຜູ້ສະແດງໃນການສະແດງທີ່ບັນທຶກໄວ້, ແລະ ສິດຂອງຜູ້ຜະລິດແຜ່ນສຽງໃນການບັນທຶກສຽງເອງ. ສິດແຕ່ລະຢ່າງເຫຼົ່ານັ້ນອາດຈະຖືກຄອບຄອງໂດຍຝ່າຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ບົດປະພັນ ແລະ ເນື້ອຮ້ອງແມ່ນໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງລິຂະສິດພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍລິຂະສິດຂອງໂຮນລັງ (Auteurswet), ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າມັນເປັນຜົນງານສ້າງສັນທາງປັນຍາຂອງຜູ້ຂຽນເອງ. ການສະແດງຂອງນັກດົນຕີ ແລະ ນັກຮ້ອງແມ່ນໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງໂດຍສິດຂອງນັກສະແດງໃນມາດຕາ 2 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍສິດທິໃກ້ຄຽງ (Wet op de naburige rechten, WNR). ການບັນທຶກສຽງດັ່ງກ່າວແມ່ນໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງໂດຍສິດຂອງຜູ້ຜະລິດແຜ່ນສຽງໃນມາດຕາ 6 WNR. ມາດຕາ 1 WNR ກຳນົດທັງນັກສະແດງ ແລະ ຜູ້ຜະລິດແຜ່ນສຽງ: ບຸກຄົນ ຫຼື ບໍລິສັດທີ່ບັນທຶກສຽງກ່ອນ.

ໃຜຖືສິດເຫຼົ່ານັ້ນໃນການປະຕິບັດ?

ໃນຜົນງານໂຄສະນາສ່ວນໃຫຍ່, ສິດຕ່າງໆແມ່ນແຈກຢາຍໃຫ້ຫຼາຍຝ່າຍ. ສິດໃນການແຕ່ງເພງມັກຈະເປັນຂອງນັກຂຽນ ແລະ ຜູ້ຈັດພິມ, ສິດຕົ້ນສະບັບເປັນຂອງຄ້າຍເພງ, ແລະ ສິດນັກສະແດງເປັນຂອງນັກສິລະປິນ, ເຊິ່ງມັກຈະມອບໝາຍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າກັບຄ້າຍເພງໂດຍສັນຍາ. ສະເພາະບ່ອນທີ່ນັກສິລະປິນຂຽນ, ສະແດງ, ບັນທຶກສຽງ ແລະ ປ່ອຍເພງພາຍໃຕ້ການຄຸ້ມຄອງຂອງຕົນເອງທັງໝົດເທົ່ານັ້ນ, ສິດທັງໝົດແມ່ນເປັນເຈົ້າຂອງໂດຍບຸກຄົນຜູ້ດຽວ, ແລະ ການອະນຸຍາດແມ່ນການສົນທະນາດຽວ. ໃນທຸກໆກໍລະນີອື່ນໆ, ຕົວຢ່າງທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດດ້ວຍຄ້າຍເພງພຽງຢ່າງດຽວຍັງລະເມີດສິດໃນການແຕ່ງເພງ.

ການປົກປ້ອງຢູ່ໄດ້ດົນປານໃດ?

ສຳລັບການບັນທຶກສຽງສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ສ້າງຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ຊຸມປີ 1970, ການປົກປ້ອງຍັງຄົງດຳເນີນຢູ່ໃນທຸກລະດັບ. ລິຂະສິດຈະແກ່ຍາວເຖິງເຈັດສິບປີຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງຜູ້ຂຽນຄົນສຸດທ້າຍທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 12 WNR, ສິດຂອງຜູ້ຜະລິດແຜ່ນສຽງຈະແກ່ຍາວເຖິງເຈັດສິບປີນັບຈາກການເຜີຍແຜ່ການບັນທຶກສຽງຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ, ແລະເຈັດສິບປີດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບນັກສະແດງທີ່ມີການສະແດງປາກົດຢູ່ໃນແຜ່ນສຽງທີ່ຖືກເຜີຍແຜ່ຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ. ໄລຍະເວລາທີ່ຍາວນານກວ່ານັ້ນຕາມມາຈາກການຂະຫຍາຍໄລຍະເວລາຂອງ EU ໃນປີ 2011.

ເມື່ອໃດທີ່ຕົວຢ່າງເປັນການສຳເນົາ?

ຕົວຢ່າງແມ່ນການສຳເນົາທຸກຄັ້ງທີ່ຊິ້ນສ່ວນຂອງແຜ່ນສຽງຖືກຄັດລອກໄປໃສ່ບັນທຶກສຽງໃໝ່, ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຄວາມຍາວຂອງມັນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າມັນໄດ້ຖືກດັດແປງຫຼາຍຈົນຫູບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ມັນໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ມາດຕາ 2 ຂອງຄຳສັ່ງລິຂະສິດ (2001/29/EC) ໃຫ້ສິດສະເພາະແກ່ຜູ້ຂຽນ, ຜູ້ສະແດງ ແລະ ຜູ້ຜະລິດແຜ່ນສຽງໃນການສຳເນົາ. ເນເທີແລນໄດ້ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດສິດດັ່ງກ່າວໃນມາດຕາ 1 ຂອງ Auteurswet ແລະ ໃນມາດຕາ 2 ແລະ 6 WNR.

ມາດຕາ 13 ຂອງ Auteurswet ກ່າວຕື່ມວ່າ ການສຳເນົາສຳເນົາກວມເອົາຫຼາຍກວ່າສຳເນົາໜຶ່ງຕໍ່ໜຶ່ງ. ການດັດແປງ ຫຼື ການຮຽນແບບທັງໝົດ ຫຼື ບາງສ່ວນໃນຮູບແບບທີ່ຖືກດັດແປງກໍ່ມີຄວາມໝາຍເຊັ່ນກັນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເປັນເວລາດົນນານແລ້ວ, ມັນຍັງບໍ່ຊັດເຈນວ່າສິ່ງນັ້ນເຮັດໃຫ້ມີການຢຸດກອງສອງວິນາທີຢູ່ໃສ.

ສານຍຸຕິທຳໄດ້ຕັດສິນຫຍັງໃນ Pelham I?

ສານຍຸຕິທຳໄດ້ຕອບຄຳຖາມດັ່ງກ່າວໃນ Pelham, ໂດຍອ້າງອີງຈາກສານຍຸຕິທຳລັດຖະບານກາງເຢຍລະມັນ (Bundesgerichtshof) (CJEU 29 ກໍລະກົດ 2019, C-476/17). ສອງການຄົ້ນພົບຕັດສິນກໍລະນີສ່ວນໃຫຍ່. ທຳອິດ, ການເອົາຊິ້ນສ່ວນສຽງຈາກແຜ່ນສຽງ ແລະ ລວມເຂົ້າໃນການບັນທຶກສຽງອື່ນແມ່ນການສຳເນົາແຜ່ນສຽງນັ້ນ, ບໍ່ວ່າຊິ້ນສ່ວນນັ້ນຈະມີຄວາມຍາວເທົ່າໃດ. ດັ່ງນັ້ນ, ຕົວຢ່າງໜຶ່ງວິນາທີສາມາດລະເມີດໄດ້. ອັນທີສອງ, ຖ້າຜູ້ໃຊ້ເອົາຊິ້ນສ່ວນສຽງ ແລະ ລວມເຂົ້າໃນຜົນງານໃໝ່ໃນຮູບແບບທີ່ຫູບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້, ການນຳໃຊ້ນັ້ນບໍ່ແມ່ນການສຳເນົາແຜ່ນສຽງ, ແລະ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ.

ຫູຂອງໃຜຕັດສິນໃຈ?

ຜູ້ຟັງເພງໂດຍສະເລ່ຍເປັນຜູ້ຕັດສິນໃຈ. ຫຼັງຈາກຄະດີຖືກສົ່ງກັບຄືນໄປປະເທດເຢຍລະມັນ, Bundesgerichtshof ໄດ້ຢືນຢັນເລື່ອງນີ້ໃນ Metall auf Metall IV (30 ເມສາ 2020). ການຕັດສິນໃຈເຫຼົ່ານີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບສິດທິຂອງຜູ້ຜະລິດແຜ່ນສຽງ. ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວເງື່ອນໄຂດຽວກັນນີ້ແມ່ນໃຊ້ກັບການເກັບຕົວຢ່າງທີ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ສິດທິຂອງຜູ້ສະແດງ. ລິຂະສິດໃນບົດປະພັນກຳນົດຂອບເຂດທີ່ສູງກວ່າ, ເພາະວ່າຊິ້ນສ່ວນນັ້ນຕ້ອງເປັນການສ້າງສັນທາງປັນຍາຂອງຕົນເອງ. ໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງການເກັບຕົວຢ່າງ, ການຮຽກຮ້ອງໂດຍອີງໃສ່ສິດທິຂອງຜູ້ຜະລິດມັກຈະເປັນຂໍ້ທີ່ເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດໃນສາມຂໍ້.

ເຈົ້າສາມາດເພິ່ງພາ pastiche ຫຼື ຂໍ້ຍົກເວັ້ນອື່ນໄດ້ບໍ?

ບາງຄັ້ງ, ແຕ່ເງື່ອນໄຂແມ່ນເຂັ້ມງວດ. ມາດຕາ 5 ຂອງຄຳສັ່ງລິຂະສິດອະນຸຍາດໃຫ້ລັດສະມາຊິກສ້າງຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ເນເທີແລນໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນສຳລັບການອ້າງອີງໃນມາດຕາ 15a ຂອງ Auteurswet ແລະ ສຳລັບຮູບແຕ້ມຕະຫຼົກ, ການລໍ້ລຽນ ແລະ ຮູບແຕ້ມຕະຫຼົກໃນມາດຕາ 18b. ຂໍ້ຍົກເວັ້ນຮູບແຕ້ມຕະຫຼົກແມ່ນຫົວຂໍ້ຂອງບົດທີສອງຂອງຂໍ້ຂັດແຍ່ງດຽວກັນ, ເຊິ່ງສານຍຸຕິທຳໄດ້ຕັດສິນໃນ Pelham II ໃນວັນທີ 14 ເມສາ 2026 (C-590/23).

ຫຼັງຈາກ Pelham II ແລ້ວ, pastiche ຕ້ອງການຫຍັງແດ່?

ສານໄດ້ຕັດສິນວ່າ pastiche ເປັນແນວຄວາມຄິດທີ່ເປັນເອກະລາດຂອງກົດໝາຍ EU, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃບອະນຸຍາດທົ່ວໄປສຳລັບການນຳໃຊ້ຄືນທີ່ສ້າງສັນ. ສະຫຼຸບແລ້ວ, ຜົນງານໃໝ່ຕ້ອງ:

• ເຮັດໃຫ້ນຶກເຖິງຜົນງານທີ່ມີຢູ່ແລ້ວໜຶ່ງຫຼືຫຼາຍຢ່າງ, ໃນຂະນະທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຜົນງານເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງເຫັນໄດ້ຊັດ;
• ໃຊ້ອົງປະກອບລັກສະນະຂອງຜົນງານເຫຼົ່ານັ້ນ, ເຊິ່ງອາດຈະເຮັດໄດ້ໂດຍການເກັບຕົວຢ່າງ; ແລະ
• ເຂົ້າສູ່ການສົນທະນາທາງດ້ານສິລະປະ ຫຼື ຄວາມຄິດສ້າງສັນກັບຜົນງານຕົ້ນສະບັບທີ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໂດຍຜ່ານການຮຽນແບບແບບຢ່າງທີ່ເປີດເຜີຍ, ການສະແດງຄວາມເຄົາລົບ, ຫຼື ການມີສ່ວນຮ່ວມທີ່ຕະຫຼົກ ຫຼື ວິພາກວິຈານ.

ການຮຽນແບບ ແລະ ການລັກລອບເອົາຜົນງານທີ່ປິດບັງໄວ້ນັ້ນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ມັນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິສູດວ່າຜູ້ໃຊ້ຕັ້ງໃຈທີ່ຈະມີການສົນທະນາ; ສິ່ງທີ່ສຳຄັນແມ່ນວ່າຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບຕົ້ນສະບັບຈະຮັບຮູ້ມັນໄດ້ຫຼືບໍ່. ດັ່ງນັ້ນ, ການເກັບຕົວຢ່າງທີ່ພຽງແຕ່ນຳໃຊ້ຊິ້ນສ່ວນທີ່ໜ້າສົນໃຈຄືນໃໝ່, ໂດຍບໍ່ມີການສົນທະນາທີ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ກັບແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ, ຍັງຄົງເປັນການລະເມີດ.

ຂໍ້ຍົກເວັ້ນຂອງໃບສະເໜີລາຄາຊ່ວຍໄດ້ບໍ?

ບໍ່ຄ່ອຍມີຢູ່ໃນການຜະລິດດົນຕີ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 15a ຂອງ Auteurswet, ການອ້າງອີງແມ່ນອະນຸຍາດໃຫ້ພຽງແຕ່ຈາກຜົນງານທີ່ໄດ້ຮັບການເປີດເຜີຍຕໍ່ສາທາລະນະຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ, ໃນການທົບທວນ, ການວິພາກວິຈານ ຫຼື ສະພາບການທີ່ຄ້າຍຄືກັນ, ໂດຍມີການຮັບຮູ້ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ ແລະ ຜູ້ຂຽນ, ແລະ ໃນຂອບເຂດທີ່ມີເຫດຜົນຕາມຈຸດປະສົງ. ການຜະລິດທາງການຄ້າທຳມະດາບໍ່ຄ່ອຍຕອບສະໜອງເງື່ອນໄຂເຫຼົ່ານັ້ນ. ການເກັບກູ້ຍັງຄົງເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້.

ເຈົ້າຈະລຶບລ້າງຕົວຢ່າງໄດ້ແນວໃດ?

ກ່ອນທີ່ຈະປ່ອຍຕົວຢ່າງ, ທ່ານຕ້ອງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກຜູ້ຖືສິດທຸກຄົນທີ່ທ່ານໃຊ້ເອກະສານ. ສຳລັບການບັນທຶກສຽງຕົ້ນສະບັບທີ່ເປັນຜູ້ຜະລິດແຜ່ນສຽງ, ໃນທາງປະຕິບັດແມ່ນຄ້າຍເພງ. ສຳລັບບົດປະພັນ ແລະ ເນື້ອຮ້ອງແມ່ນຜູ້ຂຽນ ຫຼື ຜູ້ເຜີຍແຜ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ. ສຳລັບການສະແດງທີ່ບັນທຶກໄວ້ແມ່ນນັກສະແດງ ຫຼື ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຖືສິດຂອງເຂົາເຈົ້າໂດຍການມອບໝາຍ. ອົງການຄຸ້ມຄອງລວມໝູ່ຄຸ້ມຄອງສ່ວນຕ່າງໆຂອງລາຍການເພງ. ໃບອະນຸຍາດຕົວຢ່າງຍັງຖືກເຈລະຈາໂດຍກົງ, ເພາະວ່າມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບການດັດແປງແທນທີ່ຈະເປັນການສຳເນົາຜົນງານທັງໝົດ.

ໃບອະນຸຍາດຄວນລະບຸແນວໃດ?

ຂຽນໃບອະນຸຍາດເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລະ ຕົກລົງຢ່າງໜ້ອຍຈຸດເຫຼົ່ານີ້: ຊິ້ນສ່ວນທີ່ແນ່ນອນ ແລະ ລຸ້ນທີ່ມັນອາດຈະຖືກນໍາໃຊ້, ອານາເຂດ ແລະ ໄລຍະເວລາ, ຄ່າຕອບແທນ (ການຊື້ອອກຄົງທີ່, ສ່ວນແບ່ງຂອງການເຜີຍແຜ່ ຫຼື ຄ່າລິຂະສິດໃນຕົ້ນສະບັບ), ແລະ ເຄຣດິດ. ຈື່ແບບຟອມ. ມາດຕາ 2(3) ຂອງ Auteurswet ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຕົກລົງອະນຸຍາດສະເພາະເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ແລະ ການໂອນລິຂະສິດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີໃບຕາດິນ (akte). ອີເມວທີ່ອະນຸມັດການນໍາໃຊ້ບໍ່ແມ່ນການໂອນ, ແລະ ໃນຖານະໃບອະນຸຍາດມັນເປັນຫຼັກຖານທີ່ອ່ອນແອຂອງສິ່ງທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນ.

ການອະນຸຍາດຄວນກວມເອົາຊ່ອງທາງການປ່ອຍ. ແພລດຟອມການແຈກຢາຍ ແລະ ການບໍລິການສະຕຣີມມິງຈະສົ່ງແຈ້ງການລຶບອອກ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ລາຍງານຜ່ານລະບົບການຄຸ້ມຄອງສິດສາມາດຢຸດລາຍໄດ້ໃນເພງໄດ້ດົນນານກ່ອນທີ່ສານໃດໆຈະເຂົ້າມາກ່ຽວຂ້ອງ.

ທ່ານສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້ແດ່ ຖ້າການບັນທຶກສຽງຂອງທ່ານຖືກເກັບຕົວຢ່າງໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ?

ຮັບປະກັນຫຼັກຖານກ່ອນ, ຈາກນັ້ນສົ່ງຈົດໝາຍຢຸດຕິການກະທຳ; ຖ້າບໍ່ໄດ້ຜົນ, ໃຫ້ໄປສານ. ບັນທຶກການປ່ອຍຕົວທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ວັນທີປ່ອຍຕົວ, ຊິ້ນສ່ວນທີ່ໃຊ້, ຕຳແໜ່ງຂອງມັນໃນການບັນທຶກທັງສອງ, ແລະເຫດຜົນທີ່ມັນຍັງຄົງຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍຜູ້ຟັງໂດຍສະເລ່ຍ. ໃນກໍລະນີທີ່ຊິ້ນສ່ວນໄດ້ຖືກປະມວນຜົນແລ້ວ, ການປຽບທຽບສຽງໂດຍຜູ້ຊ່ຽວຊານມັກຈະເປັນການຕັດສິນໃຈ. ກ່ອນທີ່ຈະປະຕິບັດ, ໃຫ້ຖາມສາມຄຳຖາມ: ຜູ້ໃຊ້ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກຜູ້ຖືສິດໃດໆບໍ, ຊິ້ນສ່ວນຍັງຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍຜູ້ຟັງໂດຍສະເລ່ຍບໍ, ແລະມີການໂຕ້ຖຽງທີ່ໜ້າເຊື່ອຖື ຫຼື ຂໍ້ຍົກເວັ້ນອື່ນໆບໍ?

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຈົດໝາຍຢຸດຕິການກະທຳ

ຂັ້ນຕອນທຳອິດຕາມປົກກະຕິແມ່ນຈົດໝາຍທີ່ກຳນົດສິດທິຂອງທ່ານ, ການລະເມີດ ແລະ ກຳນົດເວລາສົ່ງ, ແລະ ສະຫງວນສິດໃນການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍ. ມັນໄວ ແລະ ບໍ່ໄດ້ປິດທາງເລືອກໃດໆໃນພາຍຫຼັງ. ມັນຍັງສາມາດນຳໄປສູ່ການເຈລະຈາອະນຸມັດຫຼັງຈາກເຫດການດັ່ງກ່າວ, ໂດຍມີເຄຣດິດ ແລະ ຄ່າທຳນຽມ ຫຼື ສ່ວນແບ່ງຄ່າລິຂະສິດ. ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຈົດໝາຍຢຸດຕິການກະທຳຜິດໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບຊັບສິນທາງປັນຍາ ອະທິບາຍວ່າຈົດໝາຍດັ່ງກ່າວຄວນມີຫຍັງແດ່.

ທ່ານສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງໃດແດ່ຕໍ່ສານໄດ້?

ຖ້າຈົດໝາຍບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂບັນຫາໄດ້, ການດຳເນີນຄະດີຈະຕາມມາ. ການດຳເນີນຄະດີບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວ (kort geding) ຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາບັນເທົາທຸກເບື້ອງຕົ້ນ (voorzieningenrechter) ແມ່ນເສັ້ນທາງມາດຕະຖານເມື່ອການລະເມີດຕ້ອງຢຸດຢ່າງໄວວາ. ໃນຄະດີຊັບສິນທາງປັນຍາ, ສານຍັງສາມາດອອກຄຳສັ່ງໂດຍບໍ່ຕ້ອງໄດ້ຍິນອີກຝ່າຍໜຶ່ງ (ex parte), ແລະ ການຍຶດຫຼັກຖານແມ່ນມີໃຫ້ໃນກໍລະນີທີ່ເໝາະສົມ. ໃນຂໍ້ດີ, ທ່ານສາມາດຮຽກຮ້ອງ:

• ການປະກາດວ່າອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ກະທຳຜິດກົດໝາຍ, ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:302 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (BW);
• ຄຳສັ່ງຫ້າມ, ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນໂດຍການຈ່າຍຄ່າປັບໄໝ (dwangsom);
• ຄ່າເສຍຫາຍພາຍໃຕ້ມາດຕາ 27 ຂອງ Auteurswet ແລະ ມາດຕາ 16 WNR; ຫຼື
• ເປັນທາງເລືອກອື່ນແທນຄ່າເສຍຫາຍ, ການຍອມສະລະກຳໄລທີ່ໄດ້ຮັບຈາກການລະເມີດ, ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 27a ຂອງ Auteurswet ແລະ ມາດຕາ 16 WNR.

ຈຸດປະຕິບັດທີ່ສຳຄັນ: ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1019h ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, Rv), ຝ່າຍທີ່ຊະນະໃນຄະດີຊັບສິນທາງປັນຍາສາມາດຮຽກຮ້ອງເອົາຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງກົດໝາຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ສົມສ່ວນໄດ້, ແທນທີ່ຈະພຽງແຕ່ຂະໜາດມາດຕະຖານທີ່ພໍດີເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງນັ້ນປ່ຽນແປງເສດຖະກິດຂອງການບັງຄັບໃຊ້ຂອງທັງສອງຝ່າຍ.

ເຈົ້າສາມາດລໍຖ້າໄດ້ດົນປານໃດ?

ບໍ່ແມ່ນບໍ່ມີກຳນົດ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:310 BW, ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈະຖືກຈຳກັດເວລາຫ້າປີຫຼັງຈາກມື້ທີ່ທ່ານຮູ້ເຖິງທັງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ. ການຊັກຊ້າຍັງເຮັດໃຫ້ຄຳຮ້ອງຂໍການບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວອ່ອນແອລົງ, ເພາະວ່າຄວາມຮີບດ່ວນແມ່ນໜຶ່ງໃນຂໍ້ກຳນົດຂອງມັນ.

ໃນຖານະຜູ້ຖືສິດ, ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່?

ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:310 BW ທ່ານມີເວລາຫ້າປີເພື່ອຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍ, ແຕ່ການບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມຮີບດ່ວນ, ສະນັ້ນ ໃຫ້ປະຕິບັດພາຍໃນສອງສາມອາທິດຫຼັງຈາກຄົ້ນພົບຕົວຢ່າງ.

• ໃນສາມຢ່າງນີ້ເຈົ້າຖືສິດໃດແທ້: ສິດປະພັນເພງ, ສິດສະແດງ ຫຼື ສິດບັນທຶກສຽງຕົ້ນສະບັບ?
• ຜູ້ຟັງໂດຍສະເລ່ຍຍັງສາມາດຮັບຮູ້ສ່ວນນັ້ນໄດ້ບໍ່, ແລະເຈົ້າສາມາດສະແດງບ່ອນທີ່ມັນປາກົດຢູ່ໃນບັນທຶກທັງສອງໄດ້ບໍ?
• ຜູ້ໃຊ້ໄດ້ລຶບລ້າງຕົວຢ່າງດ້ວຍຜູ້ຖືສິດຄົນອື່ນ ເຊັ່ນ: ຜູ້ເຜີຍແຜ່ ຫຼື ຄ້າຍເພງບໍ?
• ມີການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບ pastiche ທີ່ເປັນໄປໄດ້ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 18b ຂອງ Auteurswet ຫຼັງຈາກ Pelham II ບໍ?
• ເຈົ້າໄດ້ບັນທຶກວັນທີປ່ອຍ, ແພລດຟອມ ແລະ ລາຍໄດ້ທີ່ເພງສ້າງຂຶ້ນແລ້ວບໍ?

ໃນຖານະຜູ້ຜະລິດທີ່ໃຊ້ຕົວຢ່າງ, ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່?

ຢ່າລະເລີຍການຮຽກຮ້ອງ. ການຮຽກຮ້ອງທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄຳຕອບມັກຈະມີແຈ້ງການເອົາອອກຢູ່ຜູ້ຈຳໜ່າຍ ແລະ ການດຳເນີນຄະດີຊົ່ວຄາວ, ໂດຍມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງກົດໝາຍຂອງອີກຝ່າຍໜຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມສ່ຽງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 1019h Rv.

• ສ່ວນໜຶ່ງດັ່ງກ່າວມາຈາກການບັນທຶກສຽງຕົ້ນສະບັບ ຫຼື ນັກດົນຕີໄດ້ຫຼິ້ນມັນຄືນໃໝ່? ການຫຼິ້ນຄືນໃໝ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ສິດທິໃນການແຕ່ງເພງ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນສິດທິຂອງຜູ້ຜະລິດ.
• ການປະມວນຜົນເຮັດໃຫ້ຜູ້ຟັງໂດຍສະເລ່ຍບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ຊິ້ນສ່ວນນັ້ນໄດ້ບໍ?
• ເຈົ້າໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກຄ້າຍເພງ, ຜູ້ຈັດພິມ ແລະ ນັກສະແດງກ່ອນການປ່ອຍຕົວບໍ?
• ໃບອະນຸຍາດສະເພາະແມ່ນໃບອະນຸຍາດທີ່ຂຽນເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ແລະ ການໂອນໃດໆກໍ່ເຮັດໂດຍໃບຕາດິນ (akte), ຕາມທີ່ມາດຕາ 2(3) ຂອງ Auteurswet ກຳນົດບໍ?
• ຖ້າທ່ານອາໄສເພງທີ່ເຮັດຈາກ pastiche, ເພງຂອງທ່ານຈະເຂົ້າສູ່ການສົນທະນາທີ່ຮັບຮູ້ໄດ້ກັບຕົ້ນສະບັບບໍ?

ພວກເຮົາສາມາດເຮັດຫຍັງໃຫ້ທ່ານໄດ້ແດ່ກັບການເກັບຕົວຢ່າງສຽງ?

ທະນາຍຄວາມດ້ານສື່ມວນຊົນ ແລະ ຄວາມບັນເທີງ ແລະ ທະນາຍຄວາມດ້ານໄອທີ ຂອງພວກເຮົາ ໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ນັກສິລະປິນ, ຜູ້ຜະລິດ, ຄ້າຍເພງ ແລະ ຜູ້ເຜີຍແຜ່ເປັນພາສາໂຮນລັງ ແລະ ພາສາອັງກິດ; ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ກົດໝາຍຊັບສິນທາງປັນຍາໃນປະເທດເນເທີແລນ ກໍານົດຂອບວຽກທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າ.

• ພວກເຮົາປະເມີນວ່າຊິ້ນສ່ວນໃດໜຶ່ງລະເມີດສິດທິຂອງຜູ້ຜະລິດ, ຜູ້ສະແດງ ຫຼື ການປະພັນເພງຫຼືບໍ່.
• ພວກເຮົາເກັບກວາດຕົວຢ່າງ ແລະ ຮ່າງໃບອະນຸຍາດ, ລວມທັງສ່ວນ, ອານາເຂດ, ໄລຍະເວລາ, ຄ່າຕອບແທນ ແລະ ສິນເຊື່ອ.
• ພວກເຮົາສົ່ງ ຫຼື ຕອບຈົດໝາຍຢຸດຕິການໃຫ້ບໍລິການພ້ອມດ້ວຍວັນສິ້ນສຸດທີ່ຊັດເຈນ.
• ພວກເຮົາຍື່ນຂໍການບັນເທົາທຸກຊົ່ວຄາວ (kort geding) ຫຼື ການຍຶດຫຼັກຖານ ແລະ ດຳເນີນການດຳເນີນຄະດີຕາມມູນຄວາມຈິງ.
• ພວກເຮົາຄິດໄລ່ຄ່າເສຍຫາຍ ຫຼື ກຳໄລທີ່ຕ້ອງສົ່ງຄືນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 27 ແລະ 27a ຂອງ Auteurswet.

Summary

• ຕົວຢ່າງຂອງຄວາມຍາວໃດກໍ່ຕາມລະເມີດສິດທິຂອງຜູ້ຜະລິດ ຖ້າຜູ້ຟັງໂດຍສະເລ່ຍຍັງສາມາດຮັບຮູ້ມັນໄດ້ (Pelham, C-476/17).
• ອາດມີສິດທິສູງສຸດສາມຢ່າງຄື: ການແຕ່ງເພງ, ການສະແດງ ແລະ ການບັນທຶກສຽງ. ແຕ່ລະຢ່າງຕ້ອງການການອະນຸຍາດແຍກຕ່າງຫາກ.
• Pastiche ໃຊ້ໄດ້ພຽງແຕ່ເມື່ອຜົນງານໃໝ່ເຂົ້າສູ່ການສົນທະນາທາງສິລະປະທີ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ກັບຜົນງານຕົ້ນສະບັບ (Pelham II, C-590/23).
• ກວດສອບຕົວຢ່າງໃຫ້ສະອາດກ່ອນການປ່ອຍ, ພ້ອມດ້ວຍໃບອະນຸຍາດສະເພາະເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລະ ເອກະສານສຳລັບການໂອນໃດໆ.
• ຜູ້ຖືສິດສາມາດຮຽກຮ້ອງຄຳສັ່ງຫ້າມ, ຄ່າເສຍຫາຍ ຫຼື ຜົນກຳໄລ, ແລະ ໃນກໍລະນີຊັບສິນທາງປັນຍາ ຝ່າຍທີ່ເສຍສິດສາມາດຖືກສັ່ງໃຫ້ຈ່າຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງກົດໝາຍທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ສົມສ່ວນກັບອີກຝ່າຍໜຶ່ງ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ