ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ອຳນວຍການພາຍໃນ 2:9 DCC ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້

ການນໍາສະເຫນີ

ມາດຕາ 2:9 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ ຄວບຄຸມຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃນຂອງຜູ້ອຳນວຍການ: ຜູ້ອຳນວຍການສາມາດຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວຕໍ່ບໍລິສັດເອງ ໃນກໍລະນີທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຖ້າລາວມີຄວາມຜິດຮ້າຍແຮງ. ບົດບັນຍັດນີ້ເປັນພື້ນຖານສຳລັບຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຜູ້ອຳນວຍການ ແລະ ນິຕິບຸກຄົນໃນກົດໝາຍບໍລິສັດຂອງໂຮນລັງ; ເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້, ກົດໝາຍໝາຍເຖິງການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງລະມັດລະວັງທີ່ອາດຈະຄາດຫວັງຈາກຜູ້ອຳນວຍການ.

ແນວຄວາມຄິດຂອງ 'ການຄຸ້ມຄອງທີ່ເໝາະສົມ' ແມ່ນມີຄວາມສັບສົນ ແລະ ມີການຕີຄວາມໝາຍທາງດ້ານກົດໝາຍ ແລະ ການຈັດຕັ້ງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ແນວຄວາມຄິດນີ້ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອຊີ້ບອກລະດັບຄວາມລະມັດລະວັງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຕ້ອງການຂອງຜູ້ອໍານວຍເມື່ອຕັດສິນໃຈ ແລະ ຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ.

ການແຍກຄວາມແຕກຕ່າງກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍນອກແມ່ນມີຄວາມຈຳເປັນ. ຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃນກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມເສຍຫາຍທີ່ບໍລິສັດໄດ້ຮັບຍ້ອນການກະທຳຂອງຜູ້ອຳນວຍການຂອງຕົນເອງ, ໃນຂະນະທີ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍນອກກ່ຽວຂ້ອງກັບພາກສ່ວນທີສາມ ຫຼື ເຈົ້າໜີ້ທີ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍນອກກ່ຽວຂ້ອງກັບການຮຽກຮ້ອງໂດຍພາກສ່ວນທີສາມເຊັ່ນ: ເຈົ້າໜີ້, ໂດຍອີງໃສ່ມາດຕາ 2:138/148 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງໃນກໍລະນີທີ່ລົ້ມລະລາຍ ຫຼື ມາດຕາ 6:162 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງກ່ຽວກັບການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ.

ຄຳອະທິບາຍນີ້ແມ່ນມີຈຸດປະສົງຫຼັກສຳລັບຜູ້ອຳນວຍການຂອງບໍລິສັດເອກະຊົນຈຳກັດ, ບໍລິສັດມະຫາຊົນຈຳກັດ ແລະ ນິຕິບຸກຄົນອື່ນໆທີ່ຕ້ອງການຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບຄວາມສ່ຽງດ້ານຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວຂອງເຂົາເຈົ້າ. ຜູ້ອຳນວຍການຝ່າຍຄຸ້ມຄອງ, ຜູ້ຖືຫຸ້ນ ແລະ ທີ່ປຶກສາທາງດ້ານກົດໝາຍຍັງຈະພົບເຫັນຄຳແນະນຳທີ່ເປັນປະໂຫຍດຢູ່ທີ່ນີ້. ຜູ້ອຳນວຍການມີພັນທະໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຕາມກົດໝາຍ ແລະ ສັນຍາດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ. ການເປັນຜູ້ປະກອບການກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ໂດຍຜູ້ອຳນວຍການຕ້ອງປະຕິບັດເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງບໍລິສັດ ແລະ ຫຼີກລ່ຽງພຶດຕິກຳທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງທີ່ອາດເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ບໍລິສັດ ຫຼື ເຈົ້າໜີ້ຂອງບໍລິສັດ.

ຄຳຖາມຫຼັກທີ່ໄດ້ຮັບຄຳຕອບ: ອີງຕາມມາດຕາ 2:9 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ, ຜູ້ອຳນວຍການມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຖ້າຫາກຕົນເອງໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ສາມາດຖືກຕຳໜິຢ່າງຮ້າຍແຮງສຳລັບເລື່ອງນີ້, ໂດຍນິຕິບຸກຄົນເປັນຝ່າຍດຽວທີ່ສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງຟ້ອງໄດ້. ມາດຕະຖານຄວາມສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳມີບົດບາດສຳຄັນໃນການປະເມີນຂອບເຂດຂອງການຕຳໜິທີ່ຮ້າຍແຮງ.

ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ສຳຄັນຈາກບົດຄວາມນີ້:

• ຂອບເຂດທີ່ສູງຂອງການຕຳໜິຕິຕຽນທີ່ຮ້າຍແຮງປົກປ້ອງການຕັດສິນໃຈນະໂຍບາຍປົກກະຕິ
• ຄວາມຮັບຜິດຊອບລວມໝູ່ໃຊ້ໄດ້ໃນກໍລະນີຂອງການຄຸ້ມຄອງຫຼາຍຫົວ, ໂດຍມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ຈຳກັດໃນການຍົກເວັ້ນຄວາມຜິດ.
• ສະຖານະການສະເພາະເຊັ່ນ: ການບໍລິຫານທີ່ບໍ່ດີ ຫຼື ການລະເມີດຂໍ້ກຳນົດຂອງກົດໝາຍ ແມ່ນພື້ນທີ່ມີຄວາມສ່ຽງ
• ການປ້ອງກັນໂດຍຜ່ານໂຄງສ້າງການປົກຄອງທີ່ພຽງພໍແມ່ນມີປະສິດທິພາບຫຼາຍກ່ວາການປ້ອງກັນຫຼັງຈາກເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນ
• ການມີການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ ແລະ ການຄວບຄຸມພາຍໃນໃຫ້ເປັນລະບຽບແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອປ້ອງກັນການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ
• ມີຄວາມສຳພັນຢ່າງໃກ້ຊິດລະຫວ່າງການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ, ລະບົບພາຍໃນ ແລະ ການເລືອກນະໂຍບາຍທີ່ຄະນະກຳມະການໄດ້ວາງໄວ້.

ຫຼັກການພື້ນຖານຂອງມາດຕາ 2:9 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງໂຮນລັງ

ມາດຕາ 2:9 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງໄດ້ກຳນົດໜ້າທີ່ໃນການດູແລ ແລະ ພັນທະທີ່ຜູ້ອຳນວຍການທຸກຄົນມີຕໍ່ນິຕິບຸກຄົນ. ວັກ 1 ກຳນົດວ່າຜູ້ອຳນວຍການທຸກຄົນມີພັນທະທີ່ຕ້ອງປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຢ່າງຖືກຕ້ອງຕໍ່ນິຕິບຸກຄົນ. ວັກ 2 ລະບຸວ່າຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ອຳນວຍການເກີດຂຶ້ນໃນກໍລະນີທີ່ການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວຂ້ອງກັບການຕຳໜິຕິຕຽນທີ່ຮ້າຍແຮງ, ໂດຍມີບໍລິສັດເປັນຜູ້ຮຽກຮ້ອງສິດແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ.

ຄຳວ່າ 'ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງຖືກຕ້ອງ' ຖືກຕີຄວາມໝາຍໃນທາງກົດໝາຍວ່າເປັນການກະທຳຂອງຜູ້ອຳນວຍການຕາມທີ່ຄາດຫວັງຈາກຜູ້ອຳນວຍການທີ່ມີຄວາມສາມາດ ແລະ ລະມັດລະວັງຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ. ແນວຄວາມຄິດນີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປະເມີນການປະພຶດຂອງຜູ້ອຳນວຍການໂດຍອີງໃສ່ສະພາບການຂອງກໍລະນີ. ມີຄວາມສຳພັນຢ່າງໃກ້ຊິດລະຫວ່າງໜ້າທີ່ໃນການດູແລຂອງຜູ້ອຳນວຍການ ແລະ ການເລືອກນະໂຍບາຍທີ່ເຂົາເຈົ້າເຮັດ; ການເລືອກນະໂຍບາຍທີ່ລະມັດລະວັງ ແລະ ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອຕອບສະໜອງມາດຕະຖານທາງກົດໝາຍ.

ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງຖືກຕ້ອງ

ກົດ ໝາຍ ກຳນົດພັນທະໃຫ້ຜູ້ອຳນວຍການທຸກຄົນຕ້ອງປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ມາດຕະຖານນີ້ເກີດຂຶ້ນຈາກສາຍພົວພັນທີ່ໄວ້ວາງໃຈລະຫວ່າງຜູ້ອຳນວຍການ ແລະ ນິຕິບຸກຄົນ. ມັນເປັນມາດຕະຖານການດູແລທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ອຳນວຍການໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບຜົນປະໂຫຍດຂອງບໍລິສັດກ່ອນ.

ການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງແມ່ນຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນການໃຊ້ຄວາມລະມັດລະວັງທີ່ຕ້ອງການຄືກັບຜູ້ອຳນວຍການທີ່ມີເຫດຜົນ ແລະ ມີປະສົບການຈະໃຊ້ໃນສະຖານະການດຽວກັນ.

ການທົດສອບແມ່ນການທົດສອບຂອງຜູ້ອຳນວຍການທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ. ເງື່ອນໄຂນີ້ຖາມວ່າຜູ້ອຳນວຍການທີ່ມີຄວາມສາມາດ ແລະ ລະມັດລະວັງຈະເຮັດຫຍັງໄດ້ໃນສະຖານະການທີ່ຄ້າຍຄືກັນ. ແນວຄວາມຄິດຂອງ 'ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງຖືກຕ້ອງ' ໝາຍຄວາມວ່າຜູ້ອຳນວຍການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງເຂົາເຈົ້າດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ອາດຈະຄາດຫວັງຈາກເຂົາເຈົ້າ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຜູ້ອຳນວຍການຄາດວ່າຈະປະຕິບັດໜ້າທີ່ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງບໍລິສັດ ແລະ ເຈົ້າໜີ້ຂອງບໍລິສັດສະເໝີເມື່ອດຳເນີນທຸລະກິດ, ແລະ ເພື່ອປະຕິບັດພັນທະທາງກົດໝາຍ ແລະ ສັນຍາຂອງເຂົາເຈົ້າ. ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ສານຈະພິຈາລະນາຂໍ້ມູນທີ່ມີຢູ່, ລັກສະນະຂອງບໍລິສັດ ແລະ ສະຖານະການສະເພາະທີ່ການຕັດສິນໃຈໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.

ການຕຳໜິຕິຕຽນທີ່ຮ້າຍແຮງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ

ບໍ່ແມ່ນທຸກໆຄວາມຜິດພາດຈະນໍາໄປສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ໃນຄໍາຕັດສິນຂອງ Staleman/Van de Ven (ECLI:NL:HR:1997:ZC2243), ສານສູງສຸດໄດ້ຕັດສິນວ່າມີພຽງແຕ່ການຕໍານິທີ່ຮ້າຍແຮງເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດນໍາໄປສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ຂອບເຂດທີ່ສູງນີ້ເຄົາລົບເສລີພາບທາງດ້ານນະໂຍບາຍຂອງຜູ້ອໍານວຍການ ແລະ ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຜົນໄດ້ຮັບທີ່ບໍ່ດີທຸກຢ່າງນໍາໄປສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການຫວນຄືນຫຼັງ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກໍລະນີໄດ້ກໍານົດແນວຄວາມຄິດຂອງ 'ເຫມາະສົມ' ຕື່ມອີກ: ຜູ້ອໍານວຍການຄາດວ່າຈະປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ອໍານວຍການທີ່ມີປະສົບການ ແລະ ມີປະສິດທິພາບຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນ ຜູ້ທີ່ໃນສະຖານະການດຽວກັນ ຈະລະເວັ້ນຈາກການຕັດສິນໃຈດຽວກັນ.

ເມື່ອປະເມີນວ່າການຕຳໜິຕິຕຽນທີ່ຮ້າຍແຮງພຽງພໍສາມາດເຮັດຂຶ້ນໄດ້ຫຼືບໍ່, ສານຈະພິຈາລະນາເຖິງສະພາບການທັງໝົດຂອງຄະດີ. ໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ເກນຄວາມສົມເຫດສົມຜົນມີບົດບາດສຳຄັນໃນການກຳນົດວ່າການກະທຳຂອງຜູ້ອຳນວຍການສາມາດຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນການຕຳໜິຕິຕຽນຢ່າງຮ້າຍແຮງຫຼືບໍ່. ແນວຄວາມຄິດຂອງ 'ການຕຳໜິຕິຕຽນທີ່ຮ້າຍແຮງ' ໝາຍຄວາມວ່າການກະທຳ ຫຼື ການລະເລີຍຂອງຜູ້ອຳນວຍການແມ່ນລະເລີຍຫຼາຍຈົນຜູ້ອຳນວຍການທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນຈະບໍ່ກະທຳຜິດເຫຼົ່ານັ້ນ. ປັດໄຈທີ່ກ່ຽວຂ້ອງລວມມີລັກສະນະຂອງກິດຈະກຳທີ່ດຳເນີນໂດຍນິຕິບຸກຄົນ, ຄວາມສ່ຽງໂດຍທົ່ວໄປທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກກິດຈະກຳເຫຼົ່ານັ້ນ, ການແບ່ງໜ້າວຽກພາຍໃນຄະນະກຳມະການ, ຄຳແນະນຳໃດໆ, ຂໍ້ມູນທີ່ມີຢູ່ ຫຼື ທີ່ຄວນຈະມີໃຫ້ຜູ້ອຳນວຍການ, ແລະ ວິທີທີ່ຄະນະກຳມະການສາມາດຕັດສິນໃຈໄດ້ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນໃນສະຖານະການທີ່ກຳນົດໃຫ້.

ຄວາມຮັບຜິດຊອບລວມໝູ່

ໃນກໍລະນີຂອງຄະນະກຳມະການຫຼາຍຫົວໜ້າ, ຫຼັກການຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນຈະຖືກນຳໃຊ້. ໂດຍຫຼັກການແລ້ວ, ການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງໂດຍຜູ້ອຳນວຍການຄົນໜຶ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ອຳນວຍການຮ່ວມທຸກຄົນຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນ ແລະ ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທັງໝົດ. ສິ່ງນີ້ເກີດຈາກຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນຂອງເຂົາເຈົ້າຕໍ່ນະໂຍບາຍໂດຍລວມຂອງບໍລິສັດ. ດັ່ງນັ້ນ, ມັນຈຶ່ງມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍທີ່ການຄວບຄຸມພາຍໃນ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງພາຍໃນອົງກອນຕ້ອງເປັນລະບຽບເພື່ອປ້ອງກັນການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ.

ຜູ້ອຳນວຍການແຕ່ລະຄົນສາມາດຍົກເວັ້ນຄວາມຜິດໄດ້ໂດຍການສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າລາວບໍ່ໄດ້ມີຄວາມຜິດສ່ວນຕົວ ແລະ ລາວບໍ່ໄດ້ລະເລີຍໃນການໃຊ້ມາດຕະການເພື່ອປ້ອງກັນຜົນສະທ້ອນຂອງການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຄວາມເປັນໄປໄດ້ຂອງການຍົກເວັ້ນຄວາມຜິດນີ້ແມ່ນມີຈຳກັດໃນກໍລະນີຂອງວຽກງານທີ່ເປັນການຮ່ວມມືກັນໂດຍທຳມະຊາດ, ເຊັ່ນ: ການຊີ້ນຳດ້ານການເງິນ ຫຼື ການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ. ຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນຂອງຄະນະກຳມະການກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບການເຮັດວຽກຂອງລະບົບ ແລະ ຂັ້ນຕອນພາຍໃນ. ກົດລະບຽບຂອງຄະນະກຳມະການທີ່ແບ່ງໜ້າວຽກບໍ່ໄດ້ຍົກເວັ້ນຜູ້ອຳນວຍການຄົນອື່ນໆຈາກຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນສຳລັບພັນທະຫຼັກດັ່ງກ່າວ, ເຊັ່ນ: ການປະຕິບັດຕາມພັນທະທາງກົດໝາຍ ແລະ ສັນຍາ.

ຄວາມຮັບຜິດຊອບລວມໝູ່ແມ່ນຈຸດສຳຄັນທີ່ຄວນເອົາໃຈໃສ່: ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄະດີສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າໃນປະມານ 40% ຂອງການຮຽກຮ້ອງພາຍໃນ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບລວມໝູ່ແມ່ນຕັດສິນຜົນຂອງການດຳເນີນຄະດີ.

ຂົງເຂດການນຳໃຊ້ຕົວຈິງ

ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ອຳນວຍການພາຍໃນສະແດງອອກໃນສະຖານະການສະເພາະທີ່ສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຄະນະກຳມະການໃດໆ. ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນຫຼາຍທີ່ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍພາຍໃນບໍລິສັດໃນຂົງເຂດການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ ແລະ ການຄວບຄຸມພາຍໃນໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຢ່າງຖືກຕ້ອງເພື່ອປ້ອງກັນການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ. ເມື່ອດຳເນີນທຸລະກິດ, ຜູ້ອຳນວຍການມີຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຈະປະຕິບັດຢ່າງລະມັດລະວັງເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງບໍລິສັດ ແລະ ເຈົ້າໜີ້ຂອງບໍລິສັດ. ການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງໃດໆຈາກແນວທາງພາຍໃນກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບການດູແລ ແລະ ການເລືອກນະໂຍບາຍທີ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃນອົງກອນ. ການປະຕິບັດສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າພຶດຕິກຳ ແລະ ການຍົກເວັ້ນບາງຢ່າງນຳໄປສູ່ການຮຽກຮ້ອງຄວາມຮັບຜິດຊອບຢ່າງເປັນລະບົບ. ຂົງເຂດຄວາມສ່ຽງທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດແມ່ນໄດ້ຖືກປຶກສາຫາລືຂ້າງລຸ່ມນີ້.

ການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງແລະການຄວບຄຸມພາຍໃນ

ຜູ້ອຳນວຍການມີພັນທະທີ່ຕ້ອງສ້າງຕັ້ງລະບົບທີ່ພຽງພໍສຳລັບການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ ແລະ ການຄວບຄຸມພາຍໃນ. ພັນທະເຫຼົ່ານີ້ໝາຍຄວາມວ່າຜູ້ອຳນວຍການຕ້ອງຮັບປະກັນວ່າລະບົບ ແລະ ຂັ້ນຕອນຕ່າງໆແມ່ນເພື່ອປ້ອງກັນການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ. ຄວາມສຳຄັນຂອງຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍໃນການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ ແລະ ການຄວບຄຸມພາຍໃນແມ່ນຍິ່ງໃຫຍ່, ເພາະວ່າການບໍ່ມີ ຫຼື ການເຮັດວຽກຜິດປົກກະຕິຂອງລະບົບເຫຼົ່ານີ້ສາມາດນຳໄປສູ່ການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ດີ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວ. ລັກສະນະ ແລະ ຂອບເຂດຂອງລະບົບເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບຂະໜາດ ແລະ ຄວາມຊັບຊ້ອນຂອງບໍລິສັດ, ແຕ່ການບໍ່ມີລະບົບຢ່າງສົມບູນຂອງລະບົບເຫຼົ່ານີ້ເກືອບແນ່ນອນວ່າຈະສົ່ງຜົນໃຫ້ເກີດການວິພາກວິຈານຢ່າງຮ້າຍແຮງ.

ຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງທາງດ້ານໂຄງສ້າງໃນການບໍລິຫານດ້ານການເງິນແມ່ນຕົວຢ່າງຄລາສສິກຂອງການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ. ຖ້າການບໍລິຫານມີຄວາມບົກຜ່ອງຫຼາຍຈົນຝ່າຍບໍລິຫານບໍ່ມີພາບລວມທີ່ພຽງພໍກ່ຽວກັບຖານະທາງການເງິນຂອງບໍລິສັດ, ມັນຈະເປັນເລື່ອງຍາກສຳລັບຜູ້ອຳນວຍການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງທີ່ຈະປົກປ້ອງຕົນເອງ. ບໍ່ພຽງແຕ່ບໍລິສັດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພາກສ່ວນທີສາມ ຫຼື ເຈົ້າໜີ້ອາດຈະໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກຜົນດັ່ງກ່າວ. ສານຈະສົມມຸດວ່າຜູ້ອຳນວຍການທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນຢ່າງໜ້ອຍກໍ່ຈະຮັບປະກັນວ່າຕົວເລກມີຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືໄດ້.

ຕົວຢ່າງຂອງການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງລວມມີ:

• ການສໍ້ໂກງ
• ການນຳໃຊ້ຊັບພະຍາກອນເພື່ອຈຸດປະສົງສ່ວນຕົວ
• ຄວາມສ່ຽງທີ່ບໍ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບ
• ຄວາມລະເລີຍໃນເລື່ອງປະກັນໄພທີ່ສຳຄັນ

ການຕັດສິນໃຈທີ່ບໍ່ມີການຄົ້ນຄວ້າພຽງພໍ

ການຕັດສິນໃຈດ້ານການຄຸ້ມຄອງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການກະກຽມທີ່ພຽງພໍ. ກ່ອນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈທີ່ສຳຄັນ, ຜູ້ຈັດການຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ຕົນເອງຮູ້ກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງ ແລະ ຄວາມສ່ຽງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ຜູ້ອຳນວຍການມີໜ້າທີ່ດຳເນີນການຄົ້ນຄວ້າຢ່າງລະອຽດກ່ອນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈ. ການຕັດສິນໃຈທີ່ບໍ່ມີການຄົ້ນຄວ້າໃດໆສາມາດນຳໄປສູ່ການວິພາກວິຈານຢ່າງຮ້າຍແຮງຖ້າຜົນໄດ້ຮັບບໍ່ເອື້ອອຳນວຍ. ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ຄິດອອກມາບໍ່ດີ ແລະ ມີຜົນກະທົບທາງດ້ານການເງິນທີ່ສຳຄັນໂດຍບໍ່ມີການຄົ້ນຄວ້າຕະຫຼາດສາມາດນຳໄປສູ່ການວິພາກວິຈານຢ່າງຮ້າຍແຮງ.

ຕົວຢ່າງອີກອັນໜຶ່ງກ່ຽວຂ້ອງກັບການຕັດສິນໃຈລົງທຶນບ່ອນທີ່ການກວດສອບຢ່າງລະອຽດພື້ນຖານຖືກລະເລີຍ. ເຖິງແມ່ນວ່າສານບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະປະເມີນການຕັດສິນໃຈທາງທຸລະກິດຍ້ອນຫຼັງ, ແຕ່ວິທີການທີ່ຜູ້ອຳນວຍການມາຮອດການຕັດສິນໃຈຂອງລາວກໍ່ຖືກປະເມີນແທ້ໆ. ການຕັດສິນໃຈດັ່ງກ່າວສາມາດເຮັດໃຫ້ບໍລິສັດເສຍປຽບບໍ່ພຽງແຕ່, ແຕ່ຍັງເຮັດໃຫ້ພາກສ່ວນທີສາມ ຫຼື ເຈົ້າໜີ້ເສຍປຽບອີກດ້ວຍ. ການບໍ່ສົນໃຈສັນຍານເຕືອນໄພທີ່ຊັດເຈນ ຫຼື ການບໍ່ປະຕິບັດການຄົ້ນຄວ້າທີ່ຊັດເຈນຈະທຳລາຍການປົກປ້ອງທີ່ປົກກະຕິແລ້ວມີໃຫ້ໂດຍຂອບເຂດທີ່ສູງ.

ການລະເມີດກົດລະບຽບພາຍໃນ

ການລະເມີດບົດບັນຍັດທາງກົດໝາຍ ແລະ ແນວທາງພາຍໃນສາມາດນຳໄປສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນຫຼາຍທີ່ຕ້ອງຮັກສາຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍໃນກົດລະບຽບ ແລະ ຂັ້ນຕອນພາຍໃນບໍລິສັດ ເພື່ອປ້ອງກັນການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ. ຜູ້ອຳນວຍການມີພັນທະທີ່ຈະຕ້ອງປະຕິບັດຕາມບົດບັນຍັດທາງກົດໝາຍ ແລະ ພັນທະຕາມສັນຍາອື່ນໆ. ສະຖານະການທີ່ຜູ້ອຳນວຍການບໍ່ສົນໃຈຂໍ້ກຳນົດການອະນຸມັດທາງກົດໝາຍຂອງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ສຳລັບການຕັດສິນໃຈທີ່ສຳຄັນ ແມ່ນຕົວຢ່າງທີ່ໂດດເດັ່ນຂອງເລື່ອງນີ້. ຫຼັງຈາກທີ່ທັງໝົດ, ກົດລະບຽບຂອງສະມາຄົມມີກົດລະບຽບທີ່ຄະນະກຳມະການຕ້ອງປະຕິບັດ.

ການກະທຳທີ່ມີຄວາມຂັດແຍ້ງທາງຜົນປະໂຫຍດໂດຍບໍ່ເປີດເຜີຍຕໍ່ຜູ້ອຳນວຍການຄົນອື່ນໆ ຫຼື ຜູ້ຖືຫຸ້ນຍັງສ້າງຄວາມສ່ຽງດ້ານຄວາມຮັບຜິດຊອບອີກດ້ວຍ. ການລະເມີດກົດລະບຽບພາຍໃນອາດສົ່ງຜົນໃຫ້ບໍລິສັດ ຫຼື ພາກສ່ວນທີສາມເສຍປຽບ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຍ້ອນພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍຍ້ອນການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ຜູ້ອຳນວຍການຜູ້ທີ່ເອົາຜົນປະໂຫຍດຂອງຕົນເອງໄວ້ເໜືອຜົນປະໂຫຍດຂອງບໍລິສັດ ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການຮຽກຮ້ອງພາຍໃຕ້ມາດຕາ 2:9 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ. ສິ່ງນີ້ຍັງໃຊ້ກັບສະຖານະການທີ່ຊັບສິນຂອງບໍລິສັດຖືກຖອນເພື່ອຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ.

ຄວາມຮັບຜິດຊອບເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ?

ການກຳນົດຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃຕ້ມາດຕາ 2:9 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບເງື່ອນໄຂຫຼາຍຢ່າງ. ບໍ່ແມ່ນທຸກໆຂໍ້ບົກຜ່ອງຈະນຳໄປສູ່ການຮຽກຮ້ອງທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດ. ບໍລິສັດທີ່ຕ້ອງການໃຫ້ຜູ້ອຳນວຍການຂອງຕົນຮັບຜິດຊອບຕ້ອງຕອບສະໜອງພາລະການພິສູດທີ່ສຳຄັນ. ຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າບໍລິສັດ ຫຼື ພາກສ່ວນທີສາມໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍຕົວຈິງຍ້ອນການກະທຳ ຫຼື ການລະເລີຍຂອງຜູ້ອຳນວຍການ. ຜູ້ອຳນວຍການມີໜ້າທີ່ໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ ແລະ ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງບໍລິສັດ; ການບໍ່ປະຕິບັດຕາມໜ້າທີ່ເຫຼົ່ານີ້ອາດຈະນຳໄປສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດທາງກົດໝາຍສຳລັບຄວາມຮັບຜິດຊອບ.

ການປະເມີນການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ

ສານຈະປະເມີນວ່າມີການປະຕິບັດໜ້າທີ່ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຫຼືບໍ່ ໂດຍການປຽບທຽບການກະທຳຂອງຜູ້ອຳນວຍການກັບສິ່ງທີ່ຄາດຫວັງຈາກຜູ້ອຳນວຍການທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນໃນສະຖານະການທີ່ຄ້າຍຄືກັນ. ເກນຂອງຄວາມສົມເຫດສົມຜົນມີບົດບາດສຳຄັນໃນການປະເມີນນີ້, ໂດຍການກວດສອບວ່າການກະທຳດັ່ງກ່າວມີຄວາມຜິດຮ້າຍແຮງຫຼືບໍ່. ແນວຄວາມຄິດຂອງ 'ການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ' ໝາຍເຖິງການກະທຳ ຫຼື ການລະເລີຍທີ່ບໍ່ຕອບສະໜອງມາດຕະຖານການດູແລທີ່ອາດຈະຄາດຫວັງຈາກຜູ້ອຳນວຍການ. ບໍ່ມີການສົມມຸດຕິຖານທາງກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ; ບໍລິສັດຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າມາດຕະຖານດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກລະເມີດ.

ຄວາມສ່ຽງທີ່ເກີນຂອບເຂດໂດຍບໍ່ມີມາດຕະການຫຼຸດຜ່ອນສາມາດນໍາໄປສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ການເປັນຜູ້ປະກອບການກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມສ່ຽງ, ແຕ່ພື້ນຖານທີ່ຄວາມສ່ຽງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຍອມຮັບຕ້ອງສາມາດປ້ອງກັນໄດ້. ການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງສາມາດເຮັດໃຫ້ບໍລິສັດ ຫຼື ພາກສ່ວນທີສາມເສຍປຽບຈາກການກະທຳ ຫຼື ການລະເລີຍຂອງຜູ້ອຳນວຍການ. ຜູ້ອຳນວຍການທີ່ເຮັດໃຫ້ບໍລິສັດທັງໝົດຢູ່ໃນຂອບເຂດໂດຍບໍ່ມີການກະຈາຍຄວາມສ່ຽງ ຫຼື ຍຸດທະສາດການອອກອາດຈະປະຕິບັດບໍ່ຖືກຕ້ອງ.

ຂັ້ນຕອນໃນການດຳເນີນຄະດີຄວາມຮັບຜິດຊອບ

ການດຳເນີນຄະດີຄວາມຮັບຜິດຊອບປະຕິບັດຕາມລະບົບທີ່ກຳນົດໄວ້. ໃນກໍລະນີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ອຳນວຍການພາຍໃນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 2:9 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ, ບັນດາຝ່າຍຕ້ອງປະຕິບັດພັນທະຂອງຕົນໃນການສະໜອງຫຼັກຖານຢ່າງຈິງຈັງເພື່ອຢືນຢັນຈຸດຢືນຂອງເຂົາເຈົ້າ:

1. ການກຳນົດຄວາມເສຍຫາຍ — ບໍລິສັດຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າບໍລິສັດໄດ້ຮັບຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຄິດໄລ່ຄ່າຄວາມເສຍຫາຍນີ້. ນີ້ອາດຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບສະຖານະການທີ່ບໍລິສັດ ຫຼື ພາກສ່ວນທີສາມໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກການກະທຳ ຫຼື ການລະເລີຍຂອງຜູ້ອຳນວຍການ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ຈຳນວນຄວາມເສຍຫາຍແຕກຕ່າງກັນໄປຕັ້ງແຕ່ຫຼາຍສິບພັນເອີໂຣ ຫາ ຫຼາຍລ້ານເອີໂຣ, ຂຶ້ນກັບຂະໜາດຂອງບໍລິສັດ ແລະ ລັກສະນະຂອງການກ່າວຫາ.
2. ການເຊື່ອມຕໍ່ສາເຫດ — ຕ້ອງມີການເຊື່ອມໂຍງທີ່ພຽງພໍລະຫວ່າງການກະທຳຂອງຜູ້ອຳນວຍການ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ໄດ້ຮັບ. ພາລະໜ້າທີ່ໃນການພິສູດສຳລັບເລື່ອງນີ້ແມ່ນຂຶ້ນກັບບໍລິສັດ.
3. ຕຳໜິຮ້າຍແຮງ — ບໍລິສັດຕ້ອງຢືນຢັນວ່າຜູ້ອຳນວຍການມີຄວາມຜິດຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ນີ້ແມ່ນຈຸດສຸມຂອງການດຳເນີນຄະດີຫຼາຍໆຄັ້ງ ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການວິເຄາະສະຖານະການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງທັງໝົດ.
4. ການຍົກໂທດ — ຜູ້ອຳນວຍການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໄດ້ຮັບໂອກາດໃຫ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າລາວບໍ່ໄດ້ມີຄວາມຜິດສ່ວນຕົວ ຫຼື ລາວໄດ້ໃຊ້ມາດຕະການທີ່ພຽງພໍ. ໃນກໍລະນີຂອງວຽກງານລວມໝູ່, ຄວາມເປັນໄປໄດ້ນີ້ແມ່ນຈຳກັດ.

ການສືບສວນຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານມີບົດບາດເປັນປະຈຳ, ໂດຍສະເພາະໃນເລື່ອງການເງິນທີ່ສັບສົນ ຫຼື ເມື່ອຕ້ອງການຄວາມຮູ້ສະເພາະຂອງອຸດສາຫະກຳ. ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງກົດໝາຍສາມາດສູງຫຼາຍ, ເຊິ່ງບາງຄັ້ງກໍ່ເຮັດໃຫ້ຝ່າຍຕ່າງໆຕ້ອງຕົກລົງກັນ. ປະສົບການຕົວຈິງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າການຮຽກຮ້ອງທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດໃນກໍລະນີທີ່ມີການຂັດແຍ້ງແມ່ນຫາຍາກ - ຄາດຄະເນວ່າໜ້ອຍກວ່າ 20-30% - ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ຮັບເງິນມັກຈະດຳເນີນການທາງກົດໝາຍໃນກໍລະນີລົ້ມລະລາຍ.

ການປຽບທຽບຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃນທຽບກັບພາຍນອກ

ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງໃນການປະຕິບັດ: ບໍລິສັດທີ່ຕ້ອງການໃຫ້ຜູ້ອຳນວຍການຂອງຕົນຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ຕົນເອງຈະຕ້ອງດຳເນີນຄະດີໂດຍອີງໃສ່ມາດຕາ 2:9 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ. ນີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ບໍລິສັດເອງ, ໃນຂະນະທີ່ໃນກໍລະນີຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍນອກ, ມັນແມ່ນພາກສ່ວນທີສາມ ຫຼື ເຈົ້າໜີ້ທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກການກະທຳ ຫຼື ການລະເລີຍຂອງຜູ້ອຳນວຍການ. ເຈົ້າໜີ້ທີ່ໃຫ້ຜູ້ອຳນວຍການຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ການຮຽກຮ້ອງຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນອີງໃສ່ເຫດຜົນພາຍນອກ. ໃນການລົ້ມລະລາຍ, ຜູ້ຮັບຜິດຊອບສາມາດດຳເນີນຄະດີທັງສອງທາງ, ຂຶ້ນກັບລັກສະນະຂອງຄວາມເສຍຫາຍ.

ໃນກໍລະນີຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍນອກ, ຜູ້ອຳນວຍການມັກຈະມີບົດບາດເປັນລູກໜີ້ຂອງບໍລິສັດ, ໂດຍລາວມີຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການປະຕິບັດຕາມພັນທະຕໍ່ເຈົ້າໜີ້. ການບໍ່ປະຕິບັດຕາມພັນທະເຫຼົ່ານີ້, ເຊັ່ນ: ການບໍ່ຈ່າຍໜີ້ຕາມເວລາກຳນົດ ຫຼື ການບໍ່ແຈ້ງໃຫ້ເຈົ້າໜີ້ຊາບຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ສາມາດນຳໄປສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວໃນສ່ວນຂອງຜູ້ອຳນວຍການ.

ບັນຫາທົ່ວໄປແລະວິທີແກ້ໄຂ

ການປະຕິບັດສະແດງໃຫ້ເຫັນຮູບແບບທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆໃນສະຖານະການທີ່ນໍາໄປສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ອໍານວຍການພາຍໃນ. ມັນເປັນສິ່ງສໍາຄັນຫຼາຍທີ່ຂັ້ນຕອນ ແລະ ການຄວບຄຸມພາຍໃນຕ້ອງມີໄວ້ເພື່ອປ້ອງກັນການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ຜູ້ອໍານວຍການຕ້ອງປະຕິບັດພັນທະທາງກົດໝາຍ ແລະ ສັນຍາຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງລະມັດລະວັງ. ການສະໜອງຂໍ້ມູນທີ່ບໍ່ພຽງພໍອາດເຮັດໃຫ້ບໍລິສັດ ຫຼື ພາກສ່ວນທີສາມເສຍປຽບ. ການຮັບຮູ້ເຖິງຂໍ້ຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ອໍານວຍການສາມາດໃຊ້ມາດຕະການປ້ອງກັນໄດ້.

ການໃຫ້ຂໍ້ມູນບໍ່ພຽງພໍແກ່ຜູ້ອຳນວຍການຄົນອື່ນໆ

ຖ້າຜູ້ອຳນວຍການຄົນໜຶ່ງປິດບັງຂໍ້ມູນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຈາກຜູ້ອຳນວຍການຄົນອື່ນໆ, ທຸກຄົນອາດຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນ. ການປິດບັງຂໍ້ມູນອາດເຮັດໃຫ້ບໍລິສັດ ຫຼື ພາກສ່ວນທີສາມເສຍປຽບ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຍ້ອນພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມສ່ຽງໄດ້ທັນເວລາ ຫຼື ພັນທະບໍ່ໄດ້ຮັບການປະຕິບັດ. ຜູ້ອຳນວຍການມີພັນທະທີ່ຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ຜູ້ອຳນວຍການຄົນອື່ນໆຊາບຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະ ທັນເວລາກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງ ແລະ ການພັດທະນາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງທັງໝົດ. ຜູ້ອຳນວຍການຄົນອື່ນໆຈະພົບວ່າມັນຍາກທີ່ຈະແກ້ຕົວໄດ້ ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃຊ້ວິທີການຢ່າງຕັ້ງໜ້າໃນການລວບລວມຂໍ້ມູນ.

ວິທີແກ້ໄຂ: ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຂໍ້ກຳນົດການລາຍງານຢ່າງເປັນທາງການ ໂດຍທີ່ຜູ້ອຳນວຍການແຕ່ລະຄົນລາຍງານເປັນລາຍລັກອັກສອນເປັນໄລຍະກ່ຽວກັບຜົນງານຂອງຕົນເອງ. ບັນທຶກກອງປະຊຸມຄະນະກຳມະການຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະ ບັນທຶກຂໍ້ມູນທີ່ຖືກແບ່ງປັນ ແລະ ເວລາໃດ. ກົດລະບຽບຂອງຄະນະກຳມະການທີ່ມີຂໍ້ກຳນົດຂັ້ນຕ່ຳສຳລັບການແບ່ງປັນຂໍ້ມູນ ສະໜອງວິທີການແກ້ໄຂໃນການສົນທະນາຕໍ່ມາກ່ຽວກັບວ່າໃຜຮູ້ຫຍັງ.

ການຕິດຕາມເຫດການທີ່ບໍ່ພຽງພໍ

ການບໍ່ຕິດຕາມຢ່າງພຽງພໍເມື່ອບັນຫາເກີດຂຶ້ນສາມາດເປັນການວິພາກວິຈານທີ່ຮ້າຍແຮງໄດ້. ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນຫຼາຍທີ່ຈະຮັກສາຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍພາຍໃນອົງກອນ ເພື່ອໃຫ້ເຫດການຕ່າງໆໄດ້ຮັບການຕິດຕາມຢ່າງມີໂຄງສ້າງ ແລະ ມີປະສິດທິພາບ. ຜູ້ອຳນວຍການມີໜ້າທີ່ຕິດຕາມເຫດການຕ່າງໆຢ່າງທັນການ ແລະ ຖືກຕ້ອງ ແລະ ປະຕິບັດພັນທະທາງກົດໝາຍ ແລະ ສັນຍາຂອງເຂົາເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ໃຊ້ໄດ້ໂດຍສະເພາະກັບສະຖານະການທີ່ຈຸດອ່ອນທີ່ສຳຄັນໃນການດຳເນີນທຸລະກິດໄດ້ຖືກລະບຸແຕ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂ.

ວິທີແກ້ໄຂ: ສ້າງຕັ້ງຂັ້ນຕອນການຍົກລະດັບທີ່ກຳນົດວິທີການສືບສວນ, ລາຍງານ ແລະ ແກ້ໄຂເຫດການຕ່າງໆ. ສ້າງຕັ້ງພັນທະໃນການສືບສວນ ແລະ ຕິດຕາມກວດກາການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຂອງພວກມັນ. ເມື່ອບັນຫາໄດ້ຖືກກຳນົດແລ້ວ, ໃຫ້ບັນທຶກມາດຕະການທີ່ໄດ້ປະຕິບັດເພື່ອປົກປ້ອງນິຕິບຸກຄົນຈາກການຮຽກຮ້ອງໃນອະນາຄົດ.

ການສື່ສານຄວາມສ່ຽງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດ

ການສື່ສານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼື ບໍ່ຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຜູ້ຖືຫຸ້ນ, ຜູ້ອຳນວຍການດ້ານການຄວບຄຸມ ຫຼື ຜູ້ມີສ່ວນຮ່ວມອື່ນໆກໍ່ສາມາດນຳໄປສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ສິ່ງນີ້ໃຊ້ໄດ້ໂດຍສະເພາະເມື່ອຄວາມສ່ຽງຖືກຫຼຸດຄວາມສຳຄັນ ຫຼື ປິດບັງ. ການສື່ສານທີ່ຫຼອກລວງສາມາດເຮັດໃຫ້ບໍລິສັດ ຫຼື ພາກສ່ວນທີສາມເສຍປຽບ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ຍ້ອນພວກເຂົາຕັດສິນໃຈຜິດໂດຍອີງໃສ່ຂໍ້ມູນທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ຜູ້ອຳນວຍການມີໜ້າທີ່ໃຫ້ຂໍ້ມູນທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຄົບຖ້ວນ ແລະ ມີຄວາມໂປ່ງໃສກ່ຽວກັບຄວາມສ່ຽງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.

ວິທີແກ້ໄຂ: ຮັບປະກັນການເປີດເຜີຍຄວາມສ່ຽງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນເອກະສານ ແລະ ການນຳສະເໜີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງທັງໝົດ. ຫຼີກລ່ຽງການນຳສະເໜີສະຖານະການໃນແງ່ທີ່ເອື້ອອຳນວຍຫຼາຍກວ່າທີ່ຄວນ. ຖ້າມີຂໍ້ສົງໄສກ່ຽວກັບເນື້ອໃນຂອງຄວາມສ່ຽງ, ໃຫ້ປຶກສາກັບຜູ້ຊ່ຽວຊານທາງດ້ານກົດໝາຍ. ຄວາມໂປ່ງໃສປ້ອງກັນການກ່າວຫາການຫຼອກລວງໃນພາຍຫຼັງ.

ສະຫຼຸບແລະຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປ

ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ອຳນວຍການພາຍໃນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 2:9 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງແມ່ນອີງໃສ່ສອງເສົາຄໍ້າຄື: ການປະຕິບັດໜ້າທີ່ທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ການຕຳໜິຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ມັນເປັນສິ່ງສຳຄັນຫຼາຍທີ່ລະບົບ ແລະ ຂັ້ນຕອນຂອງບໍລິສັດຕ້ອງເປັນລະບຽບເພື່ອໃຫ້ຄວາມສ່ຽງຖືກກຳນົດ ແລະ ຄຸ້ມຄອງຢ່າງທັນການ. ຜູ້ອຳນວຍການຕ້ອງປະຕິບັດພັນທະທາງກົດໝາຍ ແລະ ສັນຍາຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງລະມັດລະວັງ. ການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ເໝາະສົມສາມາດເຮັດໃຫ້ບໍລິສັດ ຫຼື ພາກສ່ວນທີສາມເສຍປຽບ, ເຊິ່ງສາມາດສົ່ງຜົນໃຫ້ຜູ້ອຳນວຍການຮັບຜິດຊອບ. ຂອບເຂດທີ່ສູງປົກປ້ອງຜູ້ອຳນວຍການຈາກຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຕັດສິນໃຈທາງທຸລະກິດປົກກະຕິທີ່ອອກມາໃນທາງທີ່ບໍ່ດີ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ສະເໜີພູມຕ້ານທານສຳລັບການປະພຶດທີ່ບໍ່ລະມັດລະວັງ ຫຼື ການກະທຳທີ່ໜ້າຕຳໜິຢ່າງຈະແຈ້ງ.

ຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນໝາຍຄວາມວ່າຜູ້ອຳນວຍການຄົນອື່ນໆອາດຈະຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນ ແລະ ຮັບຜິດຊອບແຍກຕ່າງຫາກ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໂດຍກົງໃນການກະທຳທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍກໍຕາມ. ສານສູງສຸດຍັງໄດ້ຕັດສິນວ່າມາດຕະຖານສຳລັບຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃນຍັງໃຊ້ໄດ້ເມື່ອຜູ້ຖືຫຸ້ນສ່ວນບຸກຄົນຖືວ່າຜູ້ອຳນວຍການຕ້ອງຮັບຜິດຊອບ. ການຍົກເວັ້ນຄວາມຜິດແມ່ນເປັນໄປໄດ້ແຕ່ມີຂໍ້ຈຳກັດ, ໂດຍສະເພາະໃນກໍລະນີຂອງວຽກງານຮ່ວມມືໂດຍທຳມະຊາດເຊັ່ນ: ການຊີ້ນຳດ້ານການເງິນ.

ຈຸດປະຕິບັດສະເພາະສຳລັບຜູ້ອຳນວຍການ:

1. ຮັບປະກັນລະບົບການບໍລິຫານທີ່ພຽງພໍເຊິ່ງສ້າງຂໍ້ມູນທີ່ໜ້າເຊື່ອຖືໄດ້ໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມ
2. ເອກະສານການຕັດສິນໃຈ ແລະ ຂໍ້ມູນທີ່ອີງໃສ່ການຕັດສິນໃຈ
3. ປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດທາງກົດໝາຍ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດການອະນຸມັດພາຍໃນຢ່າງເຂັ້ມງວດ
4. ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຂັ້ນຕອນການລາຍງານ ແລະ ການຍົກລະດັບຢ່າງເປັນທາງການພາຍໃນຄະນະກຳມະການ
5. ພິຈາລະນາການປະກັນໄພ D&O ເປັນການປົກປ້ອງເພີ່ມເຕີມ

ສຳລັບຄວາມເຂົ້າໃຈເພີ່ມເຕີມ, ຫົວຂໍ້ກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ອຳນວຍການພາຍນອກໃນກໍລະນີທີ່ລົ້ມລະລາຍ (ມາດຕາ 2:138/248 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ) ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບໂດຍອີງໃສ່ການກະທຳທີ່ຜິດກົດໝາຍ (ມາດຕາ 6:162 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ) ແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງກັນ. ຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ອາດຈະດຳເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບພາຍໃນ ແລະ ແຕ່ລະອັນຕ້ອງການການວິເຄາະຂອງຕົນເອງ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນເພີ່ມເຕີມ

ກົດໝາຍກໍລະນີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ:

• ສານສູງສຸດ ວັນທີ 10 ມັງກອນ 1997, ECLI:NL:HR:1997:ZC2243 (Staleman/Van de Ven) — ຄຳຕັດສິນພື້ນຖານກ່ຽວກັບເກນການຕຳໜິທີ່ຮ້າຍແຮງ; ກໍລະນີນີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄຳຖາມທີ່ວ່າເວລາໃດທີ່ຜູ້ອຳນວຍການສາມາດຖືກຮັບຜິດຊອບພາຍໃນສຳລັບການຄຸ້ມຄອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ.
• ຄຳຕັດສິນຂອງສະພາວິສາຫະກິດກ່ຽວກັບຂັ້ນຕອນການສອບຖາມທີ່ອາດເປັນພື້ນຖານຄວາມຈິງສຳລັບການຮຽກຮ້ອງມາດຕາ 2:9

ລະຫັດການຄຸ້ມຄອງບໍລິສັດ:

• ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ ແລະ ລະບົບການຄວບຄຸມພາຍໃນ (ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການປະຕິບັດທີ່ດີທີ່ສຸດກ່ຽວກັບໜ້າທີ່ ແລະ ວິທີການເຮັດວຽກຂອງຄະນະກຳມະການຄຸ້ມຄອງ)
• ຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບການສະໜອງຂໍ້ມູນລະຫວ່າງຄະນະກຳມະການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຄະນະກຳມະການກວດກາ

ເຄື່ອງ​ມື​ປະ​ຕິ​ບັດ​:

• ບັນຊີກວດສອບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ບໍລິຫານຕໍ່ກອງປະຊຸມ
• ແບບຟອມສຳລັບລະບຽບການຄຸ້ມຄອງພ້ອມດ້ວຍການແບ່ງໜ້າວຽກ ແລະ ພັນທະໃນການລາຍງານ
• ຂັ້ນຕອນການບັນທຶກຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງຜົນປະໂຫຍດ