ກົດໝາຍທຸລະກິດສາກົນ: ສັນຍາ, ສານ ແລະ ການປະຕິບັດຕາມ

ກົດໝາຍທຸລະກິດສາກົນບໍ່ແມ່ນກົດລະບຽບອັນດຽວ. ມັນແມ່ນການລວມກັນຂອງສັນຍາຂອງທ່ານ, ກົດໝາຍທີ່ບັນດາຝ່າຍເລືອກ, ສານ ຫຼື ສານທີ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຕົກລົງກັນ, ແລະ ກົດລະບຽບບັງຄັບຂອງທຸກໆປະເທດທີ່ທຸລະກຳນັ້ນກ່ຽວຂ້ອງ. ສຳລັບການຊື້ຂາຍທຸລະກິດຈາກ ຫຼື ເຂົ້າໄປໃນປະເທດເນເທີແລນ, ສີ່ເຄື່ອງມືຕັດສິນຄຳຖາມສ່ວນໃຫຍ່ຄື: ລະບຽບ Rome I ກ່ຽວກັບກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ກັບສັນຍາ, ລະບຽບ Brussels I bis ກ່ຽວກັບອຳນາດຕັດສິນ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ພາຍໃນ EU, ອະນຸສັນຍາການຂາຍວຽນນາ (CISG) ສຳລັບການຂາຍສິນຄ້າ, ແລະ ອະນຸສັນຍານິວຢອກສຳລັບການບັງຄັບໃຊ້ຄຳຕັດສິນຊີ້ຂາດ. ຂໍ້ຍົກເວັ້ນຕົ້ນຕໍແມ່ນຊຸດຂອງກົດລະບຽບບັງຄັບ, ເຊັ່ນ: ການລົງໂທດ, ການຄວບຄຸມການສົ່ງອອກ ແລະ ການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນ, ເຊິ່ງນຳໃຊ້ກັບສິ່ງທີ່ສັນຍາກ່າວໄວ້.

ກົດໝາຍໃດທີ່ຄຸ້ມຄອງສັນຍາສາກົນ?

ພາຍໃນ EU ຄຳຕອບແມ່ນມາຈາກລະບຽບ Rome I. ສານໂຮນລັງນຳໃຊ້ມັນກັບທຸກໆສັນຍາທີ່ບັນລຸໄດ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 17 ທັນວາ 2009 ເປັນຕົ້ນໄປ, ບໍ່ວ່າກົດໝາຍທີ່ເລືອກນັ້ນຈະເປັນກົດໝາຍຂອງລັດສະມາຊິກຫຼືບໍ່.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແມ່ນເສລີພາບໃນການເລືອກ. ບັນດາຝ່າຍອາດຈະກຳນົດກົດໝາຍຂອງປະເທດໃດກໍໄດ້, ແລະ ການເລືອກອາດຈະສະແດງອອກຢ່າງຊັດເຈນ ຫຼື ສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງໂດຍເງື່ອນໄຂຂອງສັນຍາ. ຂໍ້ທີ່ພຽງແຕ່ບອກວ່າກົດໝາຍໂຮນລັງໃຊ້ໄດ້ແມ່ນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເຖິງແມ່ນວ່າທັງສອງຝ່າຍບໍ່ແມ່ນໂຮນລັງກໍຕາມ.

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າສັນຍາບໍ່ໄດ້ບອກຫຍັງກ່ຽວກັບກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຄຸ້ມຄອງ?

ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ລະບຽບການຈະກຳນົດກົດໝາຍຕາມປະເພດສັນຍາ. ສັນຍາສຳລັບການຂາຍສິນຄ້າແມ່ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດໝາຍຂອງປະເທດທີ່ຜູ້ຂາຍມີທີ່ຢູ່ອາໄສເປັນປະຈຳ. ສັນຍາສຳລັບການບໍລິການແມ່ນຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດໝາຍຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ, ສັນຍາແຈກຢາຍໂດຍກົດໝາຍຂອງຜູ້ຈຳໜ່າຍ, ແລະ ສັນຍາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຊັບສິນທີ່ບໍ່ມີອະສັງຫາລິມະສັບໂດຍກົດໝາຍຂອງປະເທດທີ່ຊັບສິນຕັ້ງຢູ່.

ກົດໝາຍອື່ນນັ້ນຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ສັນຍາມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບປະເທດອື່ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ສະໜອງຂອງໂຮນລັງທີ່ບໍ່ເຄີຍກ່າວເຖິງກົດໝາຍທີ່ຄຸ້ມຄອງມັກຈະພົບວ່າກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຖືກນຳໃຊ້; ຜູ້ຊື້ຂອງໂຮນລັງມັກຈະພົບວ່າກົດໝາຍຕ່າງປະເທດຖືກນຳໃຊ້.

ອິດສະລະພາບໃນການເລືອກຢຸດຢູ່ໃສ?

ມີສອງຂໍ້ຈຳກັດ. ໜຶ່ງ, ສັນຍາຜູ້ບໍລິໂພກ ແລະ ສັນຍາຈ້າງງານສ່ວນບຸກຄົນຍັງຄົງຢູ່ພາຍໃຕ້ກົດລະບຽບປົກປ້ອງທີ່ຜູ້ບໍລິໂພກ ຫຼື ລູກຈ້າງຈະໄດ້ຮັບພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງປະເທດຂອງເຂົາເຈົ້າເອງ, ບໍ່ວ່າສັນຍາຈະກ່າວໄວ້ແນວໃດກໍຕາມ. ອັນທີສອງ, ການລົບລ້າງບັນດາຂໍ້ກຳນົດບັງຄັບຂອງສານທີ່ຕັດສິນ, ແລະ ໃນບາງກໍລະນີຂອງປະເທດທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່, ຈະນຳໃຊ້ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງກົດໝາຍທີ່ເລືອກ.

ອົງການການຄ້າແມ່ນຕົວຢ່າງທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດ. ສານຍຸຕິທຳໄດ້ຕັດສິນໃນ Ingmar (C-381/98, 9 ພະຈິກ 2000) ວ່າການປົກປ້ອງທີ່ຄຳສັ່ງຂອງອົງການ EU ໃຫ້ແກ່ຕົວແທນທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ໃນ EU, ລວມທັງການຈ່າຍເງິນເມື່ອຢຸດຕິການຈ້າງງານ, ບໍ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້ໂດຍການເລືອກກົດໝາຍຂອງປະເທດທີ່ບໍ່ແມ່ນ EU. ໃນປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ, ການຈ່າຍເງິນນັ້ນແມ່ນຄ່າຊົດເຊີຍຄວາມມັກຮັກ (klantenvergoeding). ພາບລວມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຂໍ້ຕົກລົງຂອງອົງການພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນ ລັງກຳນົດອົງປະກອບບັງຄັບເຫຼົ່ານັ້ນ.

ຂໍ້ກຳນົດຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຄຸ້ມຄອງຍັງກວມເອົາການຮຽກຮ້ອງທີ່ຢູ່ນອກສັນຍາບໍ?

ບໍ່ແມ່ນໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ການຮຽກຮ້ອງທີ່ບໍ່ແມ່ນສັນຍາແມ່ນປະຕິບັດຕາມເຄື່ອງມືແຍກຕ່າງຫາກ, ຄືລະບຽບ Rome II. ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍດັ່ງກ່າວ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ແມ່ນຂອງປະເທດທີ່ເກີດຄວາມເສຍຫາຍ, ໂດຍມີກົດລະບຽບພິເສດສຳລັບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຜະລິດຕະພັນ, ການແຂ່ງຂັນທີ່ບໍ່ຍຸດຕິທຳ, ການລະເມີດສິດທິຊັບສິນທາງປັນຍາ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມ.

ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍ້ກຳນົດທີ່ຖືກຮ່າງໄວ້ຢ່າງດີຈຶ່ງລະບຸວ່າມັນຂະຫຍາຍໄປເຖິງການຮຽກຮ້ອງທີ່ບໍ່ແມ່ນສັນຍາທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກ ຫຼື ກ່ຽວຂ້ອງກັບສັນຍາ.

ສານໃດຕັດສິນ, ແລະ ທ່ານສາມາດບັງຄັບໃຊ້ຄຳຕັດສິນໄດ້ບໍ?

ລະຫວ່າງບັນດາປະເທດສະມາຊິກ EU, ກົດລະບຽບ Brussels I bis ຕັດສິນວ່າສານໃດມີອຳນາດຕັດສິນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຄຳຕັດສິນດັ່ງກ່າວສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ທົ່ວ EU. ນອກຈາກ EU, ການບັງຄັບໃຊ້ແມ່ນມີຄວາມແນ່ນອນໜ້ອຍກວ່າ ແລະ ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ວາງແຜນກ່ອນທີ່ທ່ານຈະລົງນາມ.

ກົດລະບຽບທົ່ວໄປແມ່ນວ່າ ຈຳເລີຍຖືກຟ້ອງຮ້ອງຢູ່ໃນລັດສະມາຊິກບ່ອນທີ່ມັນມີທີ່ຢູ່ອາໄສ. ສຳລັບການຮຽກຮ້ອງຕາມສັນຍາມີທາງເລືອກອື່ນຄື: ສະຖານທີ່ປະຕິບັດພັນທະ. ສຳລັບການຂາຍສິນຄ້ານັ້ນແມ່ນສະຖານທີ່ຈັດສົ່ງ, ແລະ ສຳລັບການບໍລິການແມ່ນສະຖານທີ່ທີ່ໃຫ້ບໍລິການ. ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຍັງສາມາດຍື່ນໄດ້ບ່ອນທີ່ເຫດການທີ່ເປັນອັນຕະລາຍເກີດຂຶ້ນ.

ຂໍ້ຕົກລົງເລືອກສານເປັນລາຍລັກອັກສອນມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເໜືອກົດລະບຽບເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ໂດຍຫຼັກການແລ້ວແມ່ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ສານທີ່ຖືກເລືອກຈະຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບອຳນາດຕັດສິນຂອງຕົນເອງ, ແລະ ສານອື່ນໆທີ່ຖືກຍຶດຕ້ອງຢຸດການດຳເນີນຄະດີຂອງຕົນ.

ການບັງຄັບໃຊ້ເຮັດວຽກແນວໃດພາຍໃນ EU?

ຄຳຕັດສິນທີ່ອອກໃນລັດສະມາຊິກໜຶ່ງສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ໃນລັດສະມາຊິກອື່ນໆໂດຍບໍ່ມີການປະກາດການບັງຄັບໃຊ້ (exequatur). ເຈົ້າໜີ້ດຳເນີນການບັງຄັບໃຊ້ໂດຍກົງເມື່ອມີການສະແດງຄຳຕັດສິນ ແລະ ໃບຢັ້ງຢືນ. ລູກໜີ້ອາດຈະຕໍ່ຕ້ານພຽງແຕ່ໃນເຫດຜົນຈຳກັດເທົ່ານັ້ນ, ເຊັ່ນ: ການລະເມີດນະໂຍບາຍສາທາລະນະຢ່າງຈະແຈ້ງ ຫຼື ຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນການບໍລິການເອກະສານທີ່ເລີ່ມຕົ້ນການດຳເນີນຄະດີ.

ສອງຂັ້ນຕອນຂອງ EU ຫຼີກລ່ຽງຂັ້ນຕອນແຫ່ງຊາດທຳມະດາຢ່າງສິ້ນເຊີງຄື: ຄຳສັ່ງຂອງເອີຣົບສຳລັບການຈ່າຍເງິນສຳລັບການຮຽກຮ້ອງຂ້າມຊາຍແດນທີ່ບໍ່ມີການໂຕ້ຖຽງ, ແລະ ຂັ້ນຕອນການຮຽກຮ້ອງຂະໜາດນ້ອຍຂອງເອີຣົບສຳລັບກໍລະນີທີ່ມີມູນຄ່າຕໍ່າ. ບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການຮຽກຮ້ອງຂະໜາດນ້ອຍໃນປະເທດເນເທີແລນ ອະທິບາຍວ່າເວລາໃດທີ່ຫຼັງນີ້ຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະໃຊ້.

ຈະເປັນແນວໃດກ່ຽວກັບຄໍາຕັດສິນຈາກພາຍນອກ EU?

ເນເທີແລນບໍ່ມີສົນທິສັນຍາທົ່ວໄປກ່ຽວກັບການຮັບຮູ້ຄຳຕັດສິນກັບລັດສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ບໍ່ແມ່ນສະມາຊິກ EU. ໂດຍຫຼັກການແລ້ວຄຳຕັດສິນຕ່າງປະເທດແມ່ນບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ຢູ່ທີ່ນີ້ໂດຍບໍ່ມີການດຳເນີນຄະດີໃໝ່.

ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສານໂຮນລັງຈະຮັບຮູ້ຄຳຕັດສິນຂອງຕ່າງປະເທດທີ່ຕອບສະໜອງເງື່ອນໄຂທີ່ພັດທະນາຂຶ້ນໃນກົດໝາຍກໍລະນີ: ອຳນາດຕັດສິນໂດຍອີງໃສ່ເຫດຜົນທີ່ຍອມຮັບໄດ້ໃນລະດັບສາກົນ, ຂັ້ນຕອນທີ່ເໝາະສົມ, ບໍ່ມີຄວາມຂັດແຍ້ງກັບນະໂຍບາຍສາທາລະນະ ແລະ ບໍ່ມີຄຳຕັດສິນຂອງໂຮນລັງທີ່ບໍ່ສອດຄ່ອງກັນ.

ສອງສົນທິສັນຍາຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຊ່ອງຫວ່າງ. ສົນທິສັນຍາວ່າດ້ວຍການເລືອກສານຂອງເມືອງເຮກ ກຳນົດໃຫ້ສານຂອງລັດທີ່ເປັນພາຄີຕ້ອງເຄົາລົບຂໍ້ກຳນົດຂອງສານທີ່ມີສິດເລືອກສະເພາະ ແລະ ບັງຄັບໃຊ້ຄຳຕັດສິນທີ່ເກີດຂຶ້ນ. ສົນທິສັນຍາວ່າດ້ວຍຄຳຕັດສິນຂອງເມືອງເຮກ ປີ 2019, ເຊິ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສຳລັບສະຫະພາບເອີຣົບ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສຳລັບປະເທດເນເທີແລນນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ກັນຍາ 2023, ໃຫ້ພື້ນຖານທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າສຳລັບການຮັບຮູ້ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ລະຫວ່າງລັດທີ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມ. ກວດສອບວ່າອັນໃດໃນສອງຢ່າງນີ້ໃຊ້ໄດ້, ແລະ ວ່າປະເທດຂອງອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມແລ້ວຫຼືບໍ່, ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຮ່າງຂໍ້ກຳນົດແທນທີ່ຈະຫຼັງຈາກຄຳຕັດສິນ.

ສົນທິສັນຍາການຂາຍໃນວຽນນາໃຊ້ໄດ້ກັບການຂາຍສິນຄ້າຂອງທ່ານບໍ?

ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າທ່ານຈະຍົກເວັ້ນມັນ. ອະນຸສັນຍາສະຫະປະຊາຊາດວ່າດ້ວຍສັນຍາສໍາລັບການຂາຍສິນຄ້າລະຫວ່າງປະເທດໄດ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1992. ມັນໃຊ້ໄດ້ໂດຍອັດຕະໂນມັດກັບການຂາຍສິນຄ້າລະຫວ່າງຝ່າຍທີ່ມີສະຖານທີ່ດໍາເນີນທຸລະກິດຢູ່ໃນລັດທີ່ມີສັນຍາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະບ່ອນທີ່ກົດລະບຽບຂອງກົດໝາຍສາກົນເອກະຊົນນໍາໄປສູ່ກົດໝາຍຂອງລັດທີ່ມີສັນຍາ.

ດັ່ງນັ້ນ, ການເລືອກກົດໝາຍໂຮນລັງຈຶ່ງນຳເອົາສົນທິສັນຍາມານຳ, ເພາະວ່າສົນທິສັນຍາດັ່ງກ່າວແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງກົດໝາຍໂຮນລັງສຳລັບການຂາຍລະຫວ່າງປະເທດ. ການຍົກເວັ້ນມັນຕ້ອງໃຊ້ຂໍ້ກຳນົດທີ່ຊັດເຈນ.

ເຈົ້າຄວນຍົກເວັ້ນສົນທິສັນຍາບໍ?

ນັ້ນແມ່ນການຕັດສິນໃຈທາງການຄ້າ. ມາດຕາ 6 ຂອງສົນທິສັນຍາອະນຸຍາດໃຫ້ບັນດາຝ່າຍຍົກເວັ້ນມັນໄດ້, ແຕ່ມັນສະເໜີລະບອບການປົກຄອງທີ່ເປັນກາງພ້ອມດ້ວຍກົດໝາຍສາກົນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍທີ່ທັງສອງຝ່າຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຮຽນຮູ້ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ.

ມັນແຕກຕ່າງຈາກກົດໝາຍພາຍໃນປະເທດຂອງໂຮນລັງໃນຈຸດທີ່ສຳຄັນຄື:

• ມັນບໍ່ມີຂໍ້ກຳນົດຂອງສັນຍາເປັນລາຍລັກອັກສອນ.
• ມັນຖືວ່າການລະເມີດພື້ນຖານເປັນຂອບເຂດຈຳກັດສຳລັບການຫຼີກລ່ຽງສັນຍາ.
• ຜູ້ຊື້ຕ້ອງກວດກາສິນຄ້າພາຍໃນໄລຍະເວລາສັ້ນໆເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້ ແລະ ແຈ້ງໃຫ້ຊາບກ່ຽວກັບຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງພາຍໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມ, ໂດຍມີກຳນົດເວລາພາຍນອກສອງປີນັບຈາກວັນທີ່ມອບໂອນ.

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຂາຍພາຍໃນປະເທດຂອງໂຮນລັງໃຊ້ມາດຕະຖານການຮ້ອງຮຽນທີ່ແຕກຕ່າງກັນພາຍໃນເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ. ໄລຍະເວລາສອງເດືອນທີ່ກຳນົດໄວ້ໃຊ້ໄດ້ກັບການຂາຍຂອງຜູ້ບໍລິໂພກເທົ່ານັ້ນ ແລະ ບໍ່ແມ່ນການເຮັດທຸລະກຳທາງການຄ້າ.

ເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຂອງໃຜນຳໃຊ້?

ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ ແລະ ສົນທິສັນຍາດຶງດູດຄວາມສົນໃຈໄປໃນທິດທາງທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢູ່ທີ່ນີ້. ພາຍໃຕ້ປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ, ຄຳຕອບທີ່ອ້າງອີງເຖິງເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປທີ່ແຕກຕ່າງຈາກເງື່ອນໄຂໃນຂໍ້ສະເໜີຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ຊຸດທີສອງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າຊຸດທຳອິດຖືກປະຕິເສດຢ່າງຈະແຈ້ງ. ສິ່ງນັ້ນເຮັດໃຫ້ຊຸດທຳອິດໄດ້ປຽບ.

ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວສົນທິສັນຍາດັ່ງກ່າວຖືກນຳໃຊ້ເປັນລະບົບ "ການຕົກລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍ", ເຊິ່ງເງື່ອນໄຂທີ່ຕິດຄັດມາກັບການສື່ສານຄັ້ງສຸດທ້າຍຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ໃນທັງສອງລະບົບ, ເງື່ອນໄຂຕ້ອງໄດ້ມີໃຫ້ກ່ອນ ຫຼື ໃນເວລາເຮັດສັນຍາ. ຄູ່ສັນຍາຕ່າງປະເທດສາມາດໂຕ້ຖຽງໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນວ່າເງື່ອນໄຂເວັບໄຊທ໌ທີ່ມັນບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບບໍ່ໄດ້ຜູກມັດມັນ, ສະນັ້ນໃຫ້ຕິດເງື່ອນໄຂຂອງທ່ານເຂົ້າກັບຂໍ້ສະເໜີ, ໃນພາສາສັນຍາ.

ເຈົ້າຄວນເລືອກການຕັດສິນຊີ້ຂາດ ຫຼື ສານ?

ສຳລັບສັນຍາກັບຄູ່ສັນຍານອກສະຫະພາບເອີຣົບ, ການຕັດສິນຊີ້ຂາດມັກຈະເປັນທາງເລືອກທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຫຼາຍກວ່າ. ສົນທິສັນຍານິວຢອກບັງຄັບໃຫ້ສານຂອງຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຮ້ອຍເຈັດສິບລັດຮັບຮູ້ທັງຂໍ້ຕົກລົງການຕັດສິນຊີ້ຂາດ ແລະ ຄຳຕັດສິນ, ໂດຍມີພຽງແຕ່ເຫດຜົນຈຳກັດສຳລັບການປະຕິເສດເທົ່ານັ້ນ.

ພາຍໃນສະຫະພາບເອີຣົບ, ຄຳຕັດສິນຂອງສານທຳມະດາແມ່ນໝູນວຽນຢ່າງເສລີແລ້ວ, ສະນັ້ນຄວາມສົມດຸນຈຶ່ງແຕກຕ່າງກັນ.

ເນເທີແລນເປັນສະຖານທີ່ທີ່ດີສຳລັບການຕັດສິນຊີ້ຂາດບໍ?

ປະເທດເນເທີແລນມີບ່ອນນັ່ງທີ່ພັດທະນາດີ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຕັດສິນຊີ້ຂາດຂອງໂຮນລັງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນປຶ້ມເຫຼັ້ມທີສີ່ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີພິຈາລະນາຄະດີແພ່ງ ແລະ ໄດ້ຮັບການປັບປຸງໃຫ້ທັນສະໄໝຕັ້ງແຕ່ປີ 2015. ສະຖາບັນຕັດສິນຊີ້ຂາດຂອງເນເທີແລນ (NAI) ບໍລິຫານການດຳເນີນຄະດີພາຍໃຕ້ກົດລະບຽບຂອງຕົນເອງ, ແລະ ນະຄອນເຮກເປັນເຈົ້າພາບສານຕັດສິນຊີ້ຂາດຖາວອນສຳລັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບລັດຕ່າງໆ.

ຄຳຕັດສິນທີ່ອອກໃນປະເທດເນເທີແລນສາມາດຖືກບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກຜູ້ພິພາກສາບັນເທົາທຸກເບື້ອງຕົ້ນ. ມັນສາມາດຖືກຍົກເລີກໄດ້ພຽງແຕ່ໃນເຫດຜົນທີ່ລະບຸໄວ້ໃນກົດໝາຍເທົ່ານັ້ນ, ເຊັ່ນວ່າບໍ່ມີຂໍ້ຕົກລົງການໄກ່ເກ່ຍທີ່ຖືກຕ້ອງ, ສານທີ່ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍການລະເມີດກົດລະບຽບ, ສານທີ່ເກີນອຳນາດຂອງຕົນ, ຄຳຕັດສິນໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນ ຫຼື ຂັດແຍ້ງກັບນະໂຍບາຍສາທາລະນະ.

ສານການຄ້າເນເທີແລນສະເໜີຫຍັງແດ່?

ສານການຄ້າເນເທີແລນ (NCC) ເປັນທາງເລືອກຂອງສານທີ່ຖືກອອກແບບມາສຳລັບການຄ້າສາກົນ. ມັນເປັນສະພາຂອງ Amsterdam ສານເມືອງ, ພ້ອມດ້ວຍຫ້ອງອຸທອນຢູ່ທີ່ Amsterdam ສານອຸທອນ. ມັນພິຈາລະນາຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດເປັນພາສາອັງກິດ ຖ້າບັນດາຝ່າຍໄດ້ຕົກລົງເຫັນດີຢ່າງຊັດເຈນຕໍ່ເລື່ອງນີ້.

NCC ນຳໃຊ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຂັ້ນຕອນທຳມະດາຂອງໂຮນລັງ, ແລະ ຄຳຕັດສິນຂອງ NCC ຈະໝູນວຽນເປັນຄຳຕັດສິນຂອງໂຮນລັງພາຍໃຕ້ເຄື່ອງມືການບັງຄັບໃຊ້ທີ່ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ຂ້າງເທິງ. ຄ່າທຳນຽມສານຂອງ NCC ສູງກວ່າຄ່າທຳນຽມຂອງສານທຳມະດາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ການປຽບທຽບລະຫວ່າງເສັ້ນທາງດັ່ງກ່າວແມ່ນໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນບົດຄວາມຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງປະເທດ.

ກົດລະບຽບການປະຕິບັດຕາມການຄ້າໃດແດ່ທີ່ນຳໃຊ້ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງສັນຍາ?

ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບພາສີ, ການຄວບຄຸມການສົ່ງອອກ ແລະ ການລົງໂທດຈະຖືກນຳໃຊ້ຕາມທີ່ບັນດາຝ່າຍຕົກລົງເຫັນດີ. ຂໍ້ຕົກລົງທາງການຄ້າສາມາດຮ່າງໄດ້ຢ່າງສົມບູນແບບ ແລະ ຍັງຜິດກົດໝາຍໃນການປະຕິບັດ.

ພາສີ ແລະ ສິນຄ້າໃຊ້ສອງຢ່າງ

ສິນຄ້າທີ່ອອກຈາກ ຫຼື ເຂົ້າມາໃນສະຫະພາບເອີຣົບແມ່ນຂຶ້ນກັບລະຫັດພາສີຂອງສະຫະພາບ. ການຈັດປະເພດ, ຕົ້ນກຳເນີດ ແລະ ມູນຄ່າພາສີຂອງສິນຄ້າຈະກຳນົດພາສີ ແລະ ເອກະສານທີ່ທ່ານຕ້ອງການ.

ສິນຄ້າທີ່ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ໃນການນຳໃຊ້ທາງທະຫານແມ່ນຢູ່ພາຍໃຕ້ລະບຽບການນຳໃຊ້ສອງຢ່າງຂອງ EU ແລະ ຕ້ອງການການອະນຸຍາດສົ່ງອອກ. ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ອົງການບໍລິຫານພາສີ (Douane) ອອກໃຫ້ໃນນາມຂອງລັດຖະມົນຕີທີ່ຮັບຜິດຊອບ. ບັນຊີລາຍຊື່ດັ່ງກ່າວລວມມີຊອບແວການເຂົ້າລະຫັດ, ເຊັນເຊີ ແລະ ເຄື່ອງມືເຄື່ອງຈັກບາງຢ່າງ.

ເປັນຫຍັງການລົງໂທດຈຶ່ງມີຄວາມສ່ຽງສູງ?

ກົດລະບຽບການລົງໂທດຂອງ EU ນຳໃຊ້ໂດຍກົງໃນປະເທດເນເທີແລນ ແລະ ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ກັບທຸກໆບໍລິສັດຂອງໂຮນລັງ ແລະ ພົນລະເມືອງ EU ທຸກຄົນ, ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະຢູ່ໃສກໍຕາມ. ການລະເມີດແມ່ນຖືກບັງຄັບໃຊ້ຜ່ານກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການລົງໂທດປີ 1977 (Sanctiewet 1977) ແລະ ເປັນການກະທຳຜິດທາງເສດຖະກິດ. ນັ້ນໝາຍເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາແທນທີ່ຈະເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບດ້ານການບໍລິຫານ, ໂດຍມີການສືບສວນໂດຍກົມສືບລັບ ແລະ ການສືບສວນດ້ານການເງິນ (FIOD).

ພັນທະດັ່ງກ່າວເກີນກວ່າການຫຼີກລ່ຽງບັນດາຝ່າຍທີ່ລະບຸໄວ້ໃນບັນຊີລາຍຊື່. ພວກມັນຂະຫຍາຍໄປເຖິງການທົດສອບຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ ແລະ ການຄວບຄຸມ, ເຊິ່ງພາຍໃຕ້ການຈັບກຸມໜ່ວຍງານທີ່ບຸກຄົນທີ່ລະບຸໄວ້ໃນບັນຊີລາຍຊື່ຖືຫຸ້ນຫ້າສິບເປີເຊັນ ຫຼື ຫຼາຍກວ່ານັ້ນ ຫຼື ຄວບຄຸມມັນ, ແລະ ຈົນເຖິງການຫ້າມການຫຼົບຫຼີກ. ຕົວເລກຊາວຫ້າເປີເຊັນທີ່ໝູນວຽນຢູ່ໃນສະພາບການນີ້ແມ່ນຂອງທະບຽນເຈົ້າຂອງຜົນປະໂຫຍດສຸດທ້າຍ (UBO). ມັນເປັນເກນທີ່ແຕກຕ່າງກັນສຳລັບຈຸດປະສົງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ຈະເປັນແນວໃດກ່ຽວກັບການກວດສອບຄວາມຍືນຍົງຢ່າງຖືກຕ້ອງ?

ຄຳສັ່ງວ່າດ້ວຍການກວດສອບຄວາມຍືນຍົງຂອງບໍລິສັດ (CSDDD) ໄດ້ຮັບການດັດແກ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນປີ 2026 ໂດຍຊຸດ Omnibus I. ລະບອບຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງແພ່ງຂອງສະຫະພາບເອີຣົບທີ່ສອດຄ່ອງກັນໄດ້ຖືກຍົກເລີກ, ກຳນົດເພດານສຳລັບການລົງໂທດແມ່ນສາມເປີເຊັນຂອງລາຍຮັບສຸດທິທົ່ວໂລກ, ບັນດາປະເທດສະມາຊິກຕ້ອງປ່ຽນແປງຄຳສັ່ງດັ່ງກ່າວພາຍໃນວັນທີ 26 ກໍລະກົດ 2028 ແລະ ບໍລິສັດຕ້ອງປະຕິບັດຕາມຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 26 ກໍລະກົດ 2029. ຫຼັງຈາກການແກ້ໄຂມັນກວມເອົາພຽງແຕ່ກຸ່ມໃຫຍ່ໆເທົ່ານັ້ນ.

ຈົນຮອດປີ 2029 ຄຳສັ່ງດັ່ງກ່າວບໍ່ໄດ້ສ້າງພັນທະໂດຍກົງສຳລັບບໍລິສັດໂຮນລັງ, ແຕ່ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບຄວາມຍືນຍົງທີ່ລູກຄ້າຂະໜາດໃຫຍ່ກຳນົດໄວ້ໃນສັນຍາຂອງເຂົາເຈົ້າສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ໃນປັດຈຸບັນ.

ທ່ານປົກປ້ອງຊັບສິນທາງປັນຍາຢູ່ຕ່າງປະເທດແນວໃດ?

ໂດຍການລົງທະບຽນໃນແຕ່ລະຕະຫຼາດນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນ, ເພາະວ່າຊັບສິນທາງປັນຍາແມ່ນອານາເຂດ.

ເຄື່ອງໝາຍການຄ້າ Benelux ກວມເອົາພຽງແຕ່ປະເທດເນເທີແລນ, ແບນຊິກ ແລະ ລັກເຊມເບີກເທົ່ານັ້ນ. ເຄື່ອງໝາຍການຄ້າຂອງ EU ກວມເອົາຕະຫຼາດພາຍໃນທັງໝົດ, ແຕ່ກ່ອນໜ້ານີ້ບ່ອນໃດກໍໄດ້ໃນ EU ສາມາດຂັດຂວາງມັນໄດ້. ນອກ EU ທ່ານຕ້ອງການການຍື່ນເອກະສານພາຍໃນປະເທດ ຫຼື ການລົງທະບຽນສາກົນຜ່ານອົງການຊັບສິນທາງປັນຍາໂລກ (WIPO).

ຈັດສັນຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງໃນສິ່ງທີ່ໂຄງການສ້າງຂຶ້ນຢ່າງຊັດເຈນ, ເພາະວ່າຂໍ້ກຳນົດທີ່ເຮັດວຽກພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງອາດຈະບໍ່ໂອນຫຍັງໄປຕ່າງປະເທດ. ຄວາມຮູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ລົງທະບຽນຈະຖືກປົກປ້ອງເປັນຄວາມລັບທາງການຄ້າພຽງແຕ່ຖ້າທ່ານໄດ້ປະຕິບັດຂັ້ນຕອນທີ່ສົມເຫດສົມຜົນເພື່ອຮັກສາມັນເປັນຄວາມລັບ, ເຊັ່ນ: ຂໍ້ຕົກລົງການຮັກສາຄວາມລັບ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດການເຂົ້າເຖິງ. ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ກົດໝາຍຊັບສິນທາງປັນຍາໃນປະເທດເນເທີແລນ ກຳນົດສິດ ແລະ ເສັ້ນທາງການລົງທະບຽນ.

ທ່ານຈະເຂົ້າສູ່ຕະຫຼາດຕ່າງປະເທດໄດ້ແນວໃດ: ສາຂາ, ບໍລິສັດຍ່ອຍ, ຕົວແທນ ຫຼື ຜູ້ຈັດຈຳໜ່າຍ?

ແຕ່ລະເສັ້ນທາງນຳເອົາກົດລະບຽບການລົງທະບຽນ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ການຢຸດຕິສັນຍາຂອງຕົນເອງ.

ສາຂາ ຫຼື ສາຂາຍ່ອຍ?

ບໍລິສັດເອກະຊົນຈຳກັດ (BV) ຂອງໂຮນລັງທີ່ດຳເນີນທຸລະກິດຢູ່ຕ່າງປະເທດໂດຍບໍ່ມີການສ້າງຕັ້ງປະຕິບັດຕາມກົດໝາຍຂອງບໍລິສັດໂຮນລັງ, ແຕ່ອາດຈະໄດ້ຮັບພັນທະດ້ານພາສີ ແລະ ການຈ້າງງານຢູ່ບ່ອນອື່ນ. ສາຂາຕ້ອງໄດ້ຈົດທະບຽນຢູ່ໃນທ້ອງຖິ່ນ. ບໍລິສັດຍ່ອຍແມ່ນນິຕິບຸກຄົນແຍກຕ່າງຫາກທີ່ມີລະບົບການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຕົນເອງ.

ທຸລະກິດຕ່າງປະເທດທີ່ເຂົ້າມາໃນເນເທີແລນລົງທະບຽນສາຂາ ຫຼື ບໍລິສັດຍ່ອຍກັບຫ້ອງການການຄ້າເນເທີແລນ (KVK). ບໍລິສັດຍ່ອຍຂອງໂຮນລັງ ເຊັ່ນ BV ຕ້ອງລົງທະບຽນເຈົ້າຂອງຜົນປະໂຫຍດສຸດທ້າຍຂອງຕົນໃນທະບຽນ UBO ຂອງໂຮນລັງ. ບໍລິສັດຕ່າງປະເທດທີ່ມີສາຂາຢູ່ທີ່ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຕ້ອງລາຍງານ UBO ຂອງຕົນໃນທະບຽນຂອງປະເທດບ້ານເກີດຂອງຕົນ, ບໍ່ແມ່ນໃນໂຮນລັງ.

ຕົວແທນ ຫຼື ຜູ້ຈຳໜ່າຍ?

ການເລືອກລະຫວ່າງຕົວແທນ ແລະ ຜູ້ຈຳໜ່າຍມີຜົນສະທ້ອນທີ່ບໍ່ສາມາດຖອນຕົວອອກໄປໄດ້. ຕົວແທນການຄ້າເຈລະຈາໃນນາມຂອງຜູ້ໃຫ້ທຶນ ແລະ ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງບັງຄັບຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ. ນັ້ນລວມທັງໄລຍະເວລາແຈ້ງການທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຕາມໄລຍະເວລາຂອງສາຍພົວພັນ, ແລະ ການຊົດເຊີຍຄ່າຕອບແທນທີ່ດີເມື່ອຢຸດຕິສັນຍາ ບ່ອນທີ່ຕົວແທນໄດ້ນຳເອົາລູກຄ້າໃໝ່ມາໃຫ້ ແລະ ຜູ້ໃຫ້ທຶນຍັງສືບຕໍ່ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດ.

ຜູ້ຈຳໜ່າຍຊື້ ແລະ ຂາຍຄືນໃນນາມຂອງຕົນເອງ ແລະ ບໍ່ມີລະບອບທາງກົດໝາຍ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີໄລຍະເວລາແຈ້ງການທີ່ສົມເຫດສົມຜົນເມື່ອສາຍພົວພັນການຈຳໜ່າຍທີ່ຍາວນານສິ້ນສຸດລົງ. ສິ່ງທີ່ສົມເຫດສົມຜົນແມ່ນຂຶ້ນກັບໄລຍະເວລາ, ການເພິ່ງພາອາໄສຂອງຜູ້ຈຳໜ່າຍ ແລະ ການລົງທຶນທີ່ໄດ້ເຮັດຕາມການຮ້ອງຂໍຂອງຜູ້ສະໜອງ. ການຢຸດຕິໂດຍບໍ່ມີການແຈ້ງການດັ່ງກ່າວສາມາດນຳໄປສູ່ຄວາມເສຍຫາຍ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນວັດແທກໂດຍກຳໄລທີ່ຜູ້ຈຳໜ່າຍຈະໄດ້ຮັບໃນລະຫວ່າງໄລຍະເວລາແຈ້ງການທີ່ມັນຄວນຈະໄດ້ຮັບ.

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການແຂ່ງຂັນຈຳກັດຂໍ້ຕົກລົງເຫຼົ່ານີ້ບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ. ມາດຕາ 101 ຂອງສົນທິສັນຍາວ່າດ້ວຍການເຮັດວຽກຂອງສະຫະພາບເອີຣົບ ແລະ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການແຂ່ງຂັນຂອງໂຮນລັງ (Mededingingswet) ຫ້າມຂໍ້ຕົກລົງທີ່ມີຂໍ້ຈຳກັດ. ການຍົກເວັ້ນການປິດລ້ອມສຳລັບຂໍ້ຕົກລົງແນວຕັ້ງໃຫ້ທ່າເຮືອທີ່ປອດໄພພຽງແຕ່ພາຍໃນເງື່ອນໄຂຂອງມັນເທົ່ານັ້ນ.

ການຮັກສາລາຄາຂາຍຄືນ ແລະ ການປົກປ້ອງອານາເຂດຢ່າງແທ້ຈິງຍັງຄົງເປັນຂໍ້ຈຳກັດຫຼັກ. ຂໍ້ກຳນົດປະເພດນັ້ນຈະເປັນໂມຄະ ແລະ ສາມາດກະຕຸ້ນການສືບສວນໂດຍອົງການຜູ້ບໍລິໂພກ ແລະ ຕະຫຼາດ (ACM).

ການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນເພີ່ມຫຍັງໃຫ້ກັບການດຳເນີນງານສາກົນ?

ໜ້າທີ່ທີ່ສັນຍາພຽງຢ່າງດຽວບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້. ການດຳເນີນງານສາກົນໃດໆກໍ່ຍ້າຍຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວ, ແລະ ກົດລະບຽບວ່າດ້ວຍການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນທົ່ວໄປ (GDPR) ກໍປະຕິບັດຕາມ.

ການໂອນຍ້າຍໄປຍັງບັນດາປະເທດນອກເຂດເສດຖະກິດເອີຣົບຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບຄວາມພຽງພໍ, ຂໍ້ສັນຍາມາດຕະຖານທີ່ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກການປະເມີນຜົນກະທົບຂອງການໂອນຍ້າຍ, ຫຼື ໜຶ່ງໃນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ທ່ານບໍ່ສາມາດໂອນຄວາມຮັບຜິດຊອບນັ້ນໄປໃຫ້ຜູ້ຮັບໂດຍສັນຍາໄດ້. ພາຍໃຕ້ຫຼັກການຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ເອກະສານຕ້ອງມີຢູ່ກ່ອນທີ່ອົງການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນຂອງໂຮນລັງ (Autoriteit Persoonsgegevens) ຈະຮ້ອງຂໍມັນ, ບໍ່ແມ່ນຫຼັງຈາກນັ້ນ.

ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່ໃນຖານະບໍລິສັດໂຮນລັງທີ່ເຮັດສັນຍາຢູ່ຕ່າງປະເທດ?

ກວດສອບການບັງຄັບໃຊ້ກ່ອນ: ການເລືອກສານໃນລັດທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຖືວ່າບໍ່ມີຫຍັງມີມູນຄ່າໜ້ອຍກວ່າຂໍ້ກຳນົດການຕັດສິນຊີ້ຂາດພາຍໃຕ້ສົນທິສັນຍານິວຢອກທີ່ເຂົ້າເຖິງບັນຊີທະນາຄານຂອງຕົນ.

• ສັນຍາດັ່ງກ່າວລະບຸເຖິງກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ບັງຄັບບໍ່, ແລະ ຂໍ້ດັ່ງກ່າວຍັງກວມເອົາການຮຽກຮ້ອງທີ່ບໍ່ແມ່ນສັນຍາພາຍໃຕ້ Rome II ບໍ?
• ຄຳຕັດສິນ ຫຼື ຄຳຕັດສິນສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ໃນປະເທດທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຖືຄອງຊັບສິນຂອງຕົນບໍ?
• ທ່ານໄດ້ຕັດສິນໃຈຢ່າງຈະແຈ້ງແລ້ວບໍ່ວ່າສົນທິສັນຍາການຂາຍໃນວຽນນາຈະນຳໃຊ້ຫຼືບໍ່, ແລະເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຂອງທ່ານໄດ້ຕິດຄັດມາພ້ອມກັບຂໍ້ສະເໜີໃນພາສາສັນຍາບໍ?
• ທ່ານໄດ້ກວດກາຄູ່ສັນຍາ ແລະ ສິນຄ້າຕາມບັນຊີລາຍຊື່ການລົງໂທດຂອງ EU ແລະ ລະບຽບການນຳໃຊ້ສອງຢ່າງກ່ອນທີ່ຈະລົງນາມແລ້ວບໍ່, ບໍ່ແມ່ນກ່ອນການຂົນສົ່ງ?
• ເຄື່ອງໝາຍການຄ້າຂອງທ່ານໄດ້ລົງທະບຽນໃນຕະຫຼາດທີ່ສຳຄັນບໍ່, ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງການຮັກສາຄວາມລັບໄດ້ຖືກລົງນາມກ່ອນກອງປະຊຸມດ້ານວິຊາການຄັ້ງທຳອິດບໍ?
• ທີ່ປຶກສາດ້ານພາສີໄດ້ທົບທວນໂຄງສ້າງໃນເວລາດຽວກັນກັບທາງເລືອກທາງກົດໝາຍບໍ?

ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່ໃນຖານະບໍລິສັດຕ່າງປະເທດທີ່ເຂົ້າມາໃນເນເທີແລນ?

ກົດລະບຽບການລົງທະບຽນ ແລະ ການຢຸດຕິສັນຍາຂອງໂຮນລັງຈະຖືກນຳໃຊ້ທັນທີທີ່ທ່ານຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ທີ່ນີ້ ຫຼື ແຕ່ງຕັ້ງຕົວກາງຂອງໂຮນລັງ. ສ່ວນໃຫຍ່ຂອງພວກມັນບໍ່ສາມາດຖືກຍົກເວັ້ນໄດ້ໂດຍສັນຍາ.

• ລົງທະບຽນສາຂາ ຫຼື ບໍລິສັດຍ່ອຍຂອງທ່ານກັບຫ້ອງການການຄ້າເນເທີແລນ (KVK) ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະເລີ່ມຕົ້ນການຊື້ຂາຍ.
• ສຳລັບບໍລິສັດຍ່ອຍຂອງໂຮນລັງ ເຊັ່ນ BV, ໃຫ້ລົງທະບຽນເຈົ້າຂອງຜົນປະໂຫຍດສຸດທ້າຍຂອງມັນໃນທະບຽນ UBO ຂອງໂຮນລັງ.
• ກວດສອບວ່າຕົວກາງຂອງທ່ານເປັນຕົວແທນການຄ້າ, ມີໄລຍະເວລາແຈ້ງການຕາມກົດໝາຍ ແລະ ການຊົດເຊີຍຄ່າຕອບແທນທີ່ດີ, ຫຼື ຜູ້ຈໍາໜ່າຍທີ່ມີສິດໄດ້ຮັບແຈ້ງການທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ.
• ກວດສອບຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບລາຄາ ແລະ ອານາເຂດ ສຳລັບການຮັກສາລາຄາຂາຍຄືນ ແລະ ການປົກປ້ອງອານາເຂດຢ່າງແທ້ຈິງ, ເຊິ່ງ ACM ຖືວ່າເປັນຂໍ້ຈຳກັດຫຼັກ.
• ເຊັນສັນຍາການປະມວນຜົນ GDPR ກັບຜູ້ສະໜອງທຸກຄົນທີ່ປະມວນຜົນຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວໃນນາມຂອງທ່ານ.

ພວກເຮົາສາມາດເຮັດຫຍັງໃຫ້ທ່ານໄດ້ແດ່ກັບກົດໝາຍທຸລະກິດສາກົນ?

From Eindhoven ແລະ Amsterdam, ທະນາຍຄວາມຂອງພວກເຮົາໃຫ້ຄໍາແນະນໍາແກ່ບໍລິສັດໂຮນລັງ ແລະ ຕ່າງປະເທດກ່ຽວກັບສັນຍາ ແລະ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ມີການເຊື່ອມຕໍ່ກັບໂຮນລັງ.

• ພວກເຮົາທົບທວນສັນຍາສາກົນ ແລະ ເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຂອງທ່ານຕໍ່ກັບ Rome I, Brussels I bis ແລະ ສົນທິສັນຍາການຂາຍວຽນນາ.
• ພວກເຮົາຮ່າງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຄຸ້ມຄອງ, ການເລືອກສານ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດການຕັດສິນຊີ້ຂາດທີ່ເໝາະສົມກັບປະເທດທີ່ຄູ່ສັນຍາຂອງທ່ານຖືຊັບສິນຂອງຕົນ.
• ພວກເຮົາກວດສອບຂໍ້ຕົກລົງກ່ຽວກັບຕົວແທນ ແລະ ການແຈກຢາຍ ສຳລັບກົດລະບຽບບັງຄັບຂອງໂຮນລັງຕາມແຈ້ງການ ແລະ ການຊົດເຊີຍຄ່າຕອບແທນຈາກຄວາມປາຖະໜາດີ.
• ພວກເຮົາປະເມີນວ່າຄູ່ຮ່ວມງານ ຫຼື ການຂົນສົ່ງສິນຄ້າຖືກຈັບໂດຍມາດຕະການລົງໂທດຂອງ EU ຫຼືບໍ່, ລວມທັງການທົດສອບການເປັນເຈົ້າຂອງ ແລະ ການຄວບຄຸມຫ້າສິບເປີເຊັນ.
• ພວກເຮົາບັງຄັບໃຊ້ຄຳຕັດສິນຂອງຕ່າງປະເທດ ແລະ ຄຳຕັດສິນຂອງອະນຸຍາໂຕຕຸລາການໃນປະເທດເນເທີແລນ ແລະ ດຳເນີນການດຳເນີນຄະດີຕໍ່ໜ້າສານຂອງໂຮນລັງ, NCC ຫຼື ສານ NAI.

Summary

• ກົດໝາຍໂລມ I ອະນຸຍາດໃຫ້ທ່ານເລືອກກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ບັງຄັບ; ຖ້າບໍ່ມີທາງເລືອກ, ກົດໝາຍຈະປະຕິບັດຕາມປະເພດສັນຍາ, ແຕ່ກົດລະບຽບບັງຄັບກ່ຽວກັບຜູ້ບໍລິໂພກ, ພະນັກງານ ແລະ ຕົວແທນການຄ້າຍັງຄົງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຢູ່.
• ພາຍໃນສະຫະພາບເອີຣົບ, ຄຳຕັດສິນສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ໂດຍບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ພາຍໃຕ້ Brussels I bis; ຢູ່ນອກສະຫະພາບເອີຣົບ, ໃຫ້ກວດສອບອະນຸສັນຍາ Hague ຫຼືເລືອກການຕັດສິນຊີ້ຂາດພາຍໃຕ້ອະນຸສັນຍານິວຢອກ.
• ສົນທິສັນຍາການຂາຍວຽນນາໃຊ້ກັບການຂາຍສິນຄ້າລະຫວ່າງປະເທດພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າທ່ານຈະຍົກເວັ້ນມັນຢ່າງຊັດເຈນ.
• ການລົງໂທດ, ການຄວບຄຸມການສົ່ງອອກ, ພາສີ ແລະ ກົດລະບຽບ GDPR ຈະຖືກນຳໃຊ້ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງສັນຍາ; ການລະເມີດການລົງໂທດແມ່ນເລື່ອງທາງອາຍາໃນປະເທດເນເທີແລນ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ