ສັນຍາການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດ: 5 ຄວາມຜິດພາດທົ່ວໄປທີ່ສຸດ ແລະ ຍຸດທະສາດການປ້ອງກັນ

ສັນຍາສາກົນເປັນກະດູກສັນຫຼັງຂອງທຸລະກຳທາງທຸລະກິດທົ່ວໂລກ. ບໍລິສັດຫຼາຍແຫ່ງສູນເສຍເງິນ ແລະ ປະເຊີນກັບບັນຫາທາງກົດໝາຍຍ້ອນຄວາມຜິດພາດທີ່ສາມາດປ້ອງກັນໄດ້.

ເມື່ອທ່ານເຮັດວຽກຂ້າມຊາຍແດນ, ຜົນປະໂຫຍດຈະສູງກວ່າຂໍ້ຕົກລົງທາງທຸລະກິດມາດຕະຖານ. ຄວາມຜິດພາດພຽງຄັ້ງດຽວໃນສັນຍາການຄ້າຂອງທ່ານສາມາດນໍາໄປສູ່ຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນການຈ່າຍເງິນ, ການຕໍ່ສູ້ທາງກົດໝາຍ, ຫຼື ການຮ່ວມມືທີ່ລົ້ມເຫຼວ.

ຄວາມຜິດພາດທີ່ພົບເລື້ອຍ ທີ່ສຸດ ໃນສັນຍາການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດປະກອບມີເງື່ອນໄຂທີ່ບໍ່ຊັດເຈນ, ໂຄງສ້າງການຈ່າຍເງິນທີ່ບໍ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ຢ່າງດີ, ຂໍ້ກຳນົດການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ອ່ອນແອ, ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຢຸດຕິສັນຍາທີ່ບໍ່ພຽງພໍ, ແລະ ການບໍ່ແກ້ໄຂກົດໝາຍທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ສິດທິຊັບສິນທາງປັນຍາ. ຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ທຸລະກິດເສຍເງິນຫຼາຍພັນປອນ ແລະ ທຳລາຍສາຍພົວພັນກັບຄູ່ຮ່ວມງານສາກົນ.

ການເຂົ້າໃຈວ່າທຸລະກິດມັກຈະຜິດພາດຢູ່ໃສຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານປົກປ້ອງຜົນປະໂຫຍດຂອງທ່ານໃນການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດ. ແຕ່ລະອົງປະກອບຂອງສັນຍາຂອງທ່ານຕ້ອງການການພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດ.

ຕັ້ງແຕ່ການເລືອກກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ບັງຄັບທີ່ຖືກຕ້ອງ ຈົນເຖິງການຮັບປະກັນວ່າເງື່ອນໄຂການຈັດສົ່ງຂອງທ່ານຕອບສະໜອງມາດຕະຖານໂລກ, ລາຍລະອຽດຕ່າງໆແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນ. ການຮຽນຮູ້ທີ່ຈະສັງເກດ ແລະ ປ້ອງກັນຄວາມຜິດພາດທີ່ສຳຄັນຫ້າຢ່າງນີ້ຈະຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານປະຫຍັດເວລາ, ເງິນ ແລະ ຄວາມກົດດັນໃນການເຮັດທຸລະກຳທາງທຸລະກິດຂ້າມຊາຍແດນຂອງທ່ານ.

ຜົນກະທົບທີ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງຈາກຄວາມຜິດພາດທົ່ວໄປໃນສັນຍາການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດ

ຄວາມຜິດພາດໃນສັນຍາການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດສ້າງບັນຫາຮ້າຍແຮງທີ່ຂະຫຍາຍອອກໄປນອກເໜືອໄປຈາກຄວາມຜິດພາດດ້ານເອກະສານງ່າຍໆ. ຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້ເຮັດໃຫ້ເກີດການລົງໂທດທາງດ້ານການເງິນ, ທຳລາຍການຮ່ວມມືທາງທຸລະກິດ ແລະ ສະກັດກັ້ນຄວາມສາມາດຂອງບໍລິສັດຂອງທ່ານໃນການເຂົ້າສູ່ຕະຫຼາດໃໝ່.

ຄວາມສ່ຽງທາງດ້ານການເງິນ ແລະ ກົດໝາຍສຳລັບທຸລະກິດ

ຄວາມຜິດພາດຂອງສັນຍາໃນ ການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດ ສົ່ງຜົນກະທົບໂດຍກົງຕໍ່ຜົນກຳໄລສຸດທິຂອງທ່ານ. ເງື່ອນໄຂທີ່ບໍ່ຊັດເຈນກ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ຈ່າຍຄ່າຂົນສົ່ງ, ປະກັນໄພ ຫຼື ພາສີອາກອນສາມາດມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຫຼາຍພັນປອນຕໍ່ການຂົນສົ່ງໜຶ່ງຄັ້ງ.

ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງກົດໝາຍທີ່ເກີດຂື້ນຈາກສັນຍາທີ່ຮ່າງບໍ່ດີມັກຈະຕ້ອງການທະນາຍຄວາມທີ່ມີລາຄາແພງ ແລະ ສາມາດຍືດເຍື້ອເປັນເວລາຫຼາຍເດືອນ ຫຼື ຫຼາຍປີ. ເງື່ອນໄຂການຈ່າຍເງິນທີ່ບໍ່ແນ່ນອນເຮັດໃຫ້ທ່ານມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການປ່ຽນແປງຂອງອັດຕາແລກປ່ຽນ ແລະ ການຈ່າຍເງິນຊ້າ.

ຖ້າບໍ່ມີຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບອຳນາດຕັດສິນທີ່ເໝາະສົມ, ທ່ານອາດຈະປະເຊີນກັບການດຳເນີນຄະດີໃນສານຕ່າງປະເທດບ່ອນທີ່ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທາງກົດໝາຍເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງໄວວາ. ຜົນສະທ້ອນທາງພາສີຈາກຂໍ້ຕົກລົງທີ່ມີໂຄງສ້າງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງສາມາດກະຕຸ້ນການກວດສອບ ແລະ ການລົງໂທດຈາກເຈົ້າໜ້າທີ່ເກັບລາຍຮັບຂອງຫຼາຍປະເທດ.

ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈາກການລະເມີດສັນຍາຈະມີຫຼາຍຂຶ້ນເມື່ອເງື່ອນໄຂບໍ່ມີຄວາມຊັດເຈນ. ການຄຸ້ມຄອງປະກັນໄພມັກຈະຍົກເວັ້ນການສູນເສຍຈາກຄວາມຜິດພາດຂອງສັນຍາທີ່ສາມາດປ້ອງກັນໄດ້, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ທ່ານຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຜົນກະທົບທາງດ້ານການເງິນຢ່າງເຕັມທີ່.

ຜົນກະທົບຕໍ່ສາຍພົວພັນທາງວິຊາຊີບ ແລະ ລູກຄ້າ

ພາສາທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງໃນສັນຍາເຮັດໃຫ້ຄວາມໄວ້ວາງໃຈລະຫວ່າງຄູ່ຄ້າເສຍຫາຍ. ເມື່ອມີຄວາມບໍ່ເຫັນດີກັນເກີດຂຶ້ນກ່ຽວກັບຜົນງານ ຫຼື ຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ທັງສອງຝ່າຍຮູ້ສຶກວ່າຖືກເຂົ້າໃຈຜິດ.

ຄວາມເຄັ່ງຕຶງນີ້ເຮັດໃຫ້ສາຍພົວພັນທາງວິຊາຊີບຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍປີເພື່ອສ້າງ. ຊື່ສຽງຂອງທ່ານຈະຫຼຸດລົງເມື່ອຂໍ້ຂັດແຍ່ງກ່ຽວກັບສັນຍາຖືກເປີດເຜີຍຕໍ່ສາທາລະນະ.

ຄູ່ຮ່ວມງານທີ່ມີທ່າແຮງຄົນອື່ນໆອາດຈະລັງເລທີ່ຈະເຮັດວຽກຮ່ວມກັບທ່ານຖ້າພວກເຂົາໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂ. ການພົວພັນກັບລູກຄ້າຈະຊຸດໂຊມລົງເມື່ອຄວາມຄາດຫວັງບໍ່ກົງກັບສິ່ງທີ່ສັນຍາໄດ້ລະບຸໄວ້ແທ້ໆ.

ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດທາງດ້ານວັດທະນະທໍາທີ່ຝັງຢູ່ໃນສັນຍາສ້າງຄວາມຂັດແຍ້ງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ສິ່ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າຈະແຈ້ງໃນລະບົບກົດໝາຍຂອງທ່ານອາດມີຄວາມໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນໃນປະເທດຂອງຄູ່ຮ່ວມທຸລະກິດຂອງທ່ານ.

ການສື່ສານທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງເຫຼົ່ານີ້ນໍາໄປສູ່ການພາດເວລາກໍານົດ, ຂໍ້ຂັດແຍ່ງດ້ານຄຸນນະພາບ, ແລະ ຄໍາສັ່ງຊື້ທີ່ຖືກຍົກເລີກ.

ການຂະຫຍາຍຕົວທົ່ວໂລກຫຼຸດລົງ

ຄວາມຜິດພາດຂອງສັນຍາເຮັດໃຫ້ແຜນການເຕີບໂຕໃນລະດັບສາກົນຂອງທ່ານຊ້າລົງ ຫຼື ຢຸດສະງັກລົງຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ຂໍ້ຕົກລົງດຽວທີ່ລົ້ມເຫຼວໃນຕະຫຼາດໃໝ່ອາດເຮັດໃຫ້ທ່ານລະມັດລະວັງກ່ຽວກັບການຂະຫຍາຍຕົວໃນອະນາຄົດ.

ໂອກາດທາງການຕະຫຼາດຈະຫາຍໄປໃນຂະນະທີ່ທ່ານຕ້ອງແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງ. ຄູ່ແຂ່ງເຂົ້າສູ່ຕະຫຼາດທີ່ທ່ານຕັ້ງເປົ້າໝາຍໄວ້ເພາະວ່າທ່ານຕິດຢູ່ກັບການຈັດການຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງສັນຍາ.

ການລົ້ມເຫຼວໃນການປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບຈາກສັນຍາທີ່ບໍ່ພຽງພໍສາມາດກີດຂວາງທ່ານຈາກຕະຫຼາດສະເພາະໃດໜຶ່ງໄດ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ບາງປະເທດຮັກສາບັນຊີດຳຂອງບໍລິສັດທີ່ມີການລະເມີດສັນຍາ.

ຂໍ້ຈຳກັດເຫຼົ່ານີ້ຈຳກັດບ່ອນທີ່ທ່ານສາມາດດຳເນີນງານໄດ້ ແລະ ຄູ່ຮ່ວມງານຄົນໃດຈະເຮັດວຽກຮ່ວມກັບທ່ານ.

ຄວາມຜິດພາດທີ 1: ພາສາທີ່ບໍ່ຊັດເຈນ ແລະ ເງື່ອນໄຂສັນຍາທີ່ບໍ່ຊັດເຈນ

ພາສາທີ່ບໍ່ຊັດເຈນສ້າງຄວາມສັບສົນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຝ່າຍຕ່າງໆໄດ້ຕົກລົງກັນແທ້ໆ ແລະ ເປີດໂອກາດໃຫ້ເກີດຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້. ເງື່ອນໄຂຂອງສັນຍາ ທີ່ຊັດເຈນ , ຜົນງານທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແລະ ພາສາທີ່ກົງໄປກົງມາປະກອບເປັນພື້ນຖານຂອງຂໍ້ຕົກລົງສາກົນທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້.

ການກຳນົດຄຳສັບຫຼັກ ແລະ ການຫຼີກລ່ຽງປະໂຫຍກທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງ

ສັນຍາແຕ່ລະສະບັບມີເງື່ອນໄຂທີ່ມີຄວາມໝາຍແຕກຕ່າງກັນສຳລັບແຕ່ລະຄົນ. ຄຳສັບຕ່າງໆເຊັ່ນ “ສົມເຫດສົມຜົນ,” “ສຳຄັນ,” ຫຼື “ສຳຄັນ” ເບິ່ງຄືວ່າຈະແຈ້ງຈົນກວ່າທ່ານຈະຕ້ອງນຳໃຊ້ພວກມັນໃນການປະຕິບັດ.

ທ່ານຕ້ອງກຳນົດຄຳສັບຫຼັກຂອງທ່ານລ່ວງໜ້າ. ສ້າງພາກສ່ວນຄຳນິຍາມທີ່ກຳນົດຢ່າງແນ່ນອນວ່າຄຳສັບສຳຄັນໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດພາຍໃນຂໍ້ຕົກລົງຂອງທ່ານ.

ຖ້າທ່ານໃຊ້ “ມື້ເຮັດວຽກ”, ໃຫ້ລະບຸປະຕິທິນຂອງປະເທດທີ່ທ່ານກຳລັງຕິດຕາມ. ເມື່ອທ່ານກ່າວເຖິງ “ເຫດການທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ”, ໃຫ້ລະບຸເຫດການສະເພາະທີ່ທ່ານກຳລັງລວມຢູ່.

ຫຼີກລ່ຽງການໃຊ້ພາສາທີ່ມີລັກສະນະອັດຕະວິໄນເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້. ປ່ຽນຄຳສັບທີ່ບໍ່ຊັດເຈນດ້ວຍມາດຕະຖານສະເພາະ ແລະ ວັດແທກໄດ້.

ແທນທີ່ຈະລະບຸວ່າ “ໄລຍະເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ,” ໃຫ້ລະບຸວ່າ “ພາຍໃນ 15 ວັນລັດຖະການ.” ແທນທີ່ຈະລະບຸວ່າ “ສຳເລັດແລ້ວຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ,” ໃຫ້ກຳນົດອັດຕາສ່ວນ ຫຼື ເກນທີ່ແນ່ນອນທີ່ປະກອບເປັນການສຳເລັດ.

ສານມັກຈະໃຊ້ກົດລະບຽບ contra proferentem ເມື່ອຕີຄວາມໝາຍພາສາສັນຍາທີ່ບໍ່ຊັດເຈນ. ກົດລະບຽບນີ້ຕີຄວາມໝາຍເງື່ອນໄຂທີ່ບໍ່ຊັດເຈນຕໍ່ຝ່າຍທີ່ຮ່າງມັນ.

ຖ້າທ່ານຂຽນສັນຍາ ແລະ ປ່ອຍໃຫ້ເງື່ອນໄຂບໍ່ຊັດເຈນ, ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນໃດໆອາດຈະສົ່ງຜົນຕໍ່ທ່ານໃນການຂັດແຍ້ງ. ໃຫ້ໃຊ້ເງື່ອນໄຂດຽວກັນຢ່າງສະໝໍ່າສະເໝີຕະຫຼອດສັນຍາຂອງທ່ານ.

ຢ່າເອີ້ນບາງສິ່ງບາງຢ່າງວ່າ "ຊອບແວ" ໃນພາກສ່ວນໜຶ່ງ ແລະ "ຜະລິດຕະພັນ" ໃນອີກພາກສ່ວນໜຶ່ງ. ຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງນີ້ສ້າງຄວາມສັບສົນກ່ຽວກັບວ່າທ່ານກຳລັງອ້າງອີງເຖິງສິ່ງດຽວກັນ ຫຼື ສອງລາຍການທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ອັນຕະລາຍຂອງພາສາທີ່ມີລັກສະນະເດັ່ນຊັດ ຫຼື ພາສາທີ່ມີລັກສະນະທາງກົດໝາຍ

ພາສາທີ່ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສັນຍາຂອງທ່ານເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ. ວັກທີ່ໜາແໜ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຄຳວ່າ “ຕໍ່ໄປນີ້”, “ທີ່ໄດ້ກ່າວມາຂ້າງເທິງ” ແລະ “ຕາມ” ເຮັດໃຫ້ສັນຍາເຂົ້າໃຈຍາກຂຶ້ນໂດຍບໍ່ຕ້ອງເພີ່ມການປົກປ້ອງທາງກົດໝາຍ.

ພາສາສັນຍາທີ່ສັບສົນສ້າງບັນຫາຫຼາຍກວ່າທີ່ມັນແກ້ໄຂໄດ້. ເມື່ອຄູ່ສັນຍາຂອງທ່ານບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈເງື່ອນໄຂແລະຂໍ້ກຳນົດ, ພວກເຂົາມັກຈະຕີຄວາມໝາຍພັນທະຂອງພວກເຂົາຜິດ.

ສິ່ງນີ້ນຳໄປສູ່ບັນຫາດ້ານປະສິດທິພາບ ແລະ ການຂັດແຍ້ງໃນພາຍຫຼັງ. ພາສາທີ່ງ່າຍດາຍບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຕ້ອງເສຍສະລະຄວາມຖືກຕ້ອງທາງກົດໝາຍ.

ທ່ານສາມາດສະແດງແນວຄວາມຄິດທີ່ສັບສົນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນໂດຍບໍ່ຕ້ອງເຮັດໃຫ້ມັນງ່າຍດາຍເກີນໄປ. ປ່ຽນປະໂຫຍກທີ່ລ້າສະໄໝດ້ວຍປະໂຫຍກທີ່ທັນສະໄໝທີ່ມີຄວາມໝາຍດຽວກັນ.

ປະໂຫຍກທາງກົດໝາຍທົ່ວໄປ ແລະ ປະໂຫຍກທີ່ງ່າຍດາຍອື່ນໆຂອງມັນ:

ທົດສອບການຮ່າງສັນຍາຂອງທ່ານກັບຜູ້ທີ່ຈະໃຊ້ມັນແທ້ໆ. ແບ່ງປັນຮ່າງກັບທີມງານການຄ້າຂອງທ່ານເພື່ອຮັບປະກັນວ່າພວກເຂົາເຂົ້າໃຈພັນທະຂອງພວກເຂົາ.

ຖ້າພະນັກງານຂອງທ່ານເອງມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຕີຄວາມໝາຍເງື່ອນໄຂຕ່າງໆ, ຄູ່ຮ່ວມງານສາກົນຂອງທ່ານແນ່ນອນວ່າຈະເຮັດ.

ຂອບເຂດວຽກງານ ແລະ ລາຍລະອຽດຜົນງານ

ຂອບເຂດວຽກງານ ທີ່ບໍ່ຊັດເຈນ ເຮັດໃຫ້ເກີດຂໍ້ຂັດແຍ່ງຫຼາຍກ່ວາເງື່ອນໄຂຂອງສັນຍາອື່ນໆ. ເມື່ອຝ່າຍຕ່າງໆບໍ່ເຫັນດີກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຄວນຈະສົ່ງມອບ, ສາຍພົວພັນຈະແຕກແຍກຢ່າງໄວວາ.

ຂອບເຂດວຽກງານຂອງທ່ານຕ້ອງລະບຸຜົນງານທີ່ແນ່ນອນພ້ອມດ້ວຍເງື່ອນໄຂທີ່ສາມາດວັດແທກໄດ້. ຢ່າຂຽນວ່າ “ໃຫ້ບໍລິການດ້ານການຕະຫຼາດ.”

ແທນທີ່ຈະ, ໃຫ້ລະບຸລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບການບໍລິການເຫຼົ່ານັ້ນ: "ສ້າງ ແລະ ເຜີຍແຜ່ 12 ບົດຄວາມໃນບລັອກຕໍ່ເດືອນ, ແຕ່ລະບົດຄວາມມີຢ່າງໜ້ອຍ 1,500 ຄຳ, ກວມເອົາຫົວຂໍ້ທີ່ລູກຄ້າອະນຸມັດ." ລວມເອົາຂໍ້ກຳນົດສຳລັບຄຸນນະພາບ, ປະລິມານ ແລະ ເວລາ.

ຖ້າທ່ານກຳລັງຊື້ສິນຄ້າ, ໃຫ້ລະບຸລາຍລະອຽດທາງເທັກນິກ, ອັດຕາຂໍ້ບົກພ່ອງທີ່ຍອມຮັບໄດ້, ແລະ ຂັ້ນຕອນການກວດກາ. ສຳລັບການບໍລິການ, ໃຫ້ກຳນົດມາດຕະຖານທີ່ທ່ານຄາດຫວັງ ແລະ ວິທີທີ່ທ່ານຈະວັດແທກປະສິດທິພາບ.

ສ້າງຕາຕະລາງລາຍລະອຽດທີ່ເຊື່ອມໂຍງການສົ່ງມອບສະເພາະກັບວັນທີສະເພາະ. ໃຊ້ຕາຕະລາງ ຫຼື ລາຍຊື່ທີ່ມີຕົວເລກເພື່ອເຮັດໃຫ້ຕາຕະລາງການສົ່ງມອບງ່າຍຕໍ່ການອ້າງອີງ ແລະ ຕິດຕາມ.

ແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອການປ່ຽນແປງຂອບເຂດມີຄວາມຈຳເປັນ. ສ້າງຂັ້ນຕອນສຳລັບການຮ້ອງຂໍ, ການອະນຸມັດ ແລະ ການກຳນົດລາຄາການປ່ຽນແປງຂອບເຂດກ່ອນທີ່ຈະເກີດຂໍ້ຂັດແຍ່ງ.

ສິ່ງນີ້ປົກປ້ອງທັງສອງຝ່າຍເມື່ອສະຖານະການຕ້ອງການການປັບຕົວເຂົ້າກັບຂໍ້ຕົກລົງເດີມ.

ຄວາມຜິດພາດທີ 2: ການລະເລີຍໂຄງສ້າງການຈ່າຍເງິນ ແລະ ການກຳນົດລາຄາ

ໂຄງສ້າງການຈ່າຍເງິນ ແລະ ການກຳນົດລາຄາປະກອບເປັນພື້ນຖານທາງດ້ານການເງິນຂອງສັນຍາການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດ. ທຸລະກິດຫຼາຍແຫ່ງບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂ ບັນຫາ ຄວາມຜັນຜວນຂອງອັດຕາແລກປ່ຽນເງິນຕາ , ຕາຕະລາງການຈ່າຍເງິນທີ່ບໍ່ຊັດເຈນ, ແລະ ມາດຕະການຄວາມປອດໄພທີ່ບໍ່ພຽງພໍ.

ເງື່ອນໄຂ ແລະ ຕາຕະລາງການຈ່າຍເງິນທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງ

ສັນຍາຂອງທ່ານຕ້ອງລະບຸຈຳນວນເງິນທີ່ຕ້ອງຈ່າຍ, ວັນທີ່ຄົບກຳນົດ ແລະ ວິທີການຊຳລະເງິນທີ່ຍອມຮັບໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ. ພາສາທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງເຊັ່ນ “ການຈ່າຍເງິນເມື່ອສຳເລັດ” ເຮັດໃຫ້ເກີດຂໍ້ຂັດແຍ່ງ ເພາະວ່າຝ່າຍຕ່າງໆອາດຈະບໍ່ເຫັນດີນຳກັນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຖືວ່າເປັນການສຳເລັດ ຫຼື ເວລາທີ່ການຈ່າຍເງິນເຖິງກຳນົດ.

ກຳນົດໄລຍະເວລາການຈ່າຍເງິນທີ່ຊັດເຈນເຊິ່ງສອດຄ່ອງກັບຈຸດສຳຄັນຂອງໂຄງການ ຫຼື ຕາຕະລາງການສົ່ງມອບ. ຕົວຢ່າງ, ໃຫ້ລະບຸ “ການຈ່າຍເງິນພາຍໃນ 30 ມື້ນັບຈາກວັນທີໃນໃບແຈ້ງໜີ້” ແທນທີ່ຈະເປັນ “ການຈ່າຍເງິນພາຍໃນເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນ.”

ລວມເອົາສະກຸນເງິນ, ວິທີການຊໍາລະ (ການໂອນເງິນຜ່ານທະນາຄານ, ໜັງສືເຄຣດິດ, ແລະອື່ນໆ), ແລະລາຍລະອຽດທະນາຄານໃດໆທີ່ຕ້ອງການ. ການລົງໂທດໃນການຈ່າຍເງິນ ຊ້າ ຊຸກຍູ້ໃຫ້ປະຕິບັດຕາມເວລາ ແລະ ປົກປ້ອງກະແສເງິນສົດຂອງທ່ານ.

ສັນຍາຂອງທ່ານຄວນລະບຸອັດຕາດອກເບ້ຍ ຫຼື ຄ່າປັບໃໝທີ່ໃຊ້ກັບການຈ່າຍຄືນທີ່ຄ້າງຊຳລະ, ເຊັ່ນ “ດອກເບ້ຍ 1.5% ຕໍ່ເດືອນສຳລັບຈຳນວນເງິນທີ່ບໍ່ໄດ້ຈ່າຍພາຍໃນ 30 ມື້.” ບັນທຶກຂໍ້ກຳນົດການອອກໃບແຈ້ງໜີ້ຂອງທ່ານຢ່າງຊັດເຈນ.

ລະບຸຂໍ້ມູນໃດແດ່ທີ່ໃບແຈ້ງໜີ້ຕ້ອງມີ, ໃຜເປັນຜູ້ອະນຸມັດ, ແລະ ເອກະສານສະໜັບສະໜູນທີ່ທ່ານຕ້ອງການ. ສິ່ງນີ້ຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສັບສົນ ແລະ ເລັ່ງການດຳເນີນການຈ່າຍເງິນ.

ການຈ່າຍເງິນລ່ວງໜ້າ, ເງິນຝາກ ແລະ ການຈ່າຍເງິນຄໍ້າປະກັນ

ການຈ່າຍເງິນລ່ວງໜ້າ ແລະ ເງິນຝາກປົກປ້ອງຜູ້ຂາຍຈາກການບໍ່ຈ່າຍເງິນ ພ້ອມທັງໃຫ້ຄວາມໝັ້ນໃຈແກ່ຜູ້ຊື້ວ່າວຽກງານຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ສັນຍາຂອງທ່ານຄວນລະບຸເປີເຊັນ ຫຼື ຈຳນວນເງິນທີ່ຕ້ອງການລ່ວງໜ້າ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນຕັ້ງແຕ່ 10% ຫາ 30% ຂອງມູນຄ່າສັນຍາທັງໝົດ.

ກຳນົດສິ່ງທີ່ກະຕຸ້ນການຈ່າຍເງິນແຕ່ລະຄັ້ງ. ການຈ່າຍເງິນລ່ວງໜ້າມັກຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ວຽກຈະເລີ່ມຕົ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ເງິນຝາກອາດຈະຮັບປະກັນວັດສະດຸ ຫຼື ຊັບພະຍາກອນຕ່າງໆ.

ລະບຸວ່າຈຳນວນເງິນເຫຼົ່ານີ້ສາມາດຄືນເງິນໄດ້ຫຼືບໍ່ ແລະ ພາຍໃຕ້ສະຖານະການໃດແດ່.

ການຈ່າຍເງິນຄໍ້າປະກັນໃຫ້ຄວາມປອດໄພເພີ່ມເຕີມສໍາລັບການປະຕິບັດສັນຍາ. ການຄໍ້າປະກັນຂອງທະນາຄານ ຫຼື ພັນທະບັດການປະຕິບັດຮັບປະກັນວ່າຜູ້ຂາຍຈະເຮັດວຽກສໍາເລັດຕາມທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້.

ສັນຍາຂອງທ່ານຕ້ອງລະບຸລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບຈຳນວນເງິນຄໍ້າປະກັນ, ວັນໝົດອາຍຸ, ແລະ ເງື່ອນໄຂໃນການປ່ອຍຕົວ ຫຼື ການຍຶດຊັບສິນ.

ບັນຊີສຳລັບການແລກປ່ຽນເງິນຕາ ແລະ ອັດຕາເງິນເຟີ້

ການເຫນັງຕີງຂອງອັດຕາແລກປ່ຽນສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ອັດຕາກຳໄລຂອງທ່ານໃນສັນຍາສາກົນ. ລະບຸວ່າສະກຸນເງິນໃດທີ່ໃຊ້ກັບການຈ່າຍເງິນທັງໝົດ ແລະ ໃຜເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບຄວາມສ່ຽງຂອງອັດຕາແລກປ່ຽນ.

ພິຈາລະນາການກຳນົດອັດຕາແລກປ່ຽນໃນເວລາເຊັນສັນຍາ ຫຼື ລວມທັງຂໍ້ກຳນົດການປັບຕົວທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງລາຄາ ຖ້າອັດຕາມີການປ່ຽນແປງເກີນຂອບເຂດທີ່ແນ່ນອນ ເຊັ່ນ 5%. ອີກທາງເລືອກໜຶ່ງ, ໃຫ້ໃຊ້ເຄື່ອງມືປ້ອງກັນຄວາມສ່ຽງຂອງສະກຸນເງິນເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມຜັນຜວນ.

ທາງເລືອກໃນການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງດ້ານສະກຸນເງິນ:

• ຂໍ້ຜູກມັດອັດຕາແລກປ່ຽນຄົງທີ່
• ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການປັບຄ່າສະກຸນເງິນ
• ການຈ່າຍເງິນເປັນສະກຸນເງິນຂອງຜູ້ຊື້ ຫຼື ຜູ້ຂາຍ
• ທາງເລືອກໃນການຊໍາລະຫຼາຍສະກຸນເງິນ
• ການຈັດການປ້ອງກັນ

ອັດຕາເງິນເຟີ້ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ສັນຍາໄລຍະຍາວຢ່າງຮ້າຍແຮງໂດຍສະເພາະ. ລວມທັງກົນໄກການປັບລາຄາທີ່ຄຳນຶງເຖິງອັດຕາເງິນເຟີ້ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາຂອງສັນຍາ.

ອ້າງອີງເຖິງດັດຊະນີສະເພາະເຊັ່ນ: ດັດຊະນີລາຄາຜູ້ບໍລິໂພກ ຫຼື ດັດຊະນີລາຄາສິນຄ້າທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບອຸດສາຫະກໍາຂອງທ່ານ. ສໍາລັບສັນຍາທີ່ເກີນ 12 ເດືອນ, ໃຫ້ພິຈາລະນາການທົບທວນລາຄາປະຈໍາປີ ຫຼື ການປັບຕົວອັດຕະໂນມັດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບອັດຕາເງິນເຟີ້ທີ່ເຜີຍແຜ່.

ລະບຸສູດສຳລັບການຄິດໄລ່ ແລະ ເວລາທີ່ການປັບປຸງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ສິ່ງນີ້ປົກປ້ອງທັງສອງຝ່າຍຈາກການປ່ຽນແປງທາງເສດຖະກິດທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ ພ້ອມທັງຮັກສາຄວາມຍຸຕິທຳຕະຫຼອດໄລຍະເວລາຂອງສັນຍາ.

ຄວາມຜິດພາດທີ 3: ການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ບັງຄັບທີ່ບໍ່ພຽງພໍ

ການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດ ຂອງກົດໝາຍທີ່ຄຸ້ມຄອງ ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮ່າງມາຢ່າງດີ ສາມາດນຳໄປສູ່ການຕໍ່ສູ້ທາງກົດໝາຍທີ່ມີລາຄາແພງ, ການອາຍັດຊັບສິນ, ແລະ ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນກ່ຽວກັບວ່າຂໍ້ຂັດແຍ່ງຈະຖືກແກ້ໄຂຢູ່ໃສ ແລະ ວິທີການໃດ.

ສັນຍາຂອງທ່ານຕ້ອງການເງື່ອນໄຂທີ່ຊັດເຈນກ່ຽວກັບລະບົບກົດໝາຍທີ່ນຳໃຊ້, ບ່ອນທີ່ຈະພິຈາລະນາຂໍ້ຂັດແຍ່ງ, ແລະ ບັນດາຝ່າຍທີ່ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມເມື່ອມີຄວາມບໍ່ເຫັນດີເກີດຂຶ້ນ.

ການເລືອກກົນໄກການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ເໝາະສົມ

ສັນຍາຂອງທ່ານຄວນລະບຸຢ່າງແນ່ນອນວ່າທ່ານຈະຈັດການກັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງແນວໃດກ່ອນທີ່ມັນຈະເກີດຂຶ້ນ. ກົນໄກການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດລວມມີການເຈລະຈາ, ການໄກ່ເກ່ຍ , ການຕັດສິນຊີ້ຂາດ ແລະ ການດຳເນີນຄະດີ.

ແຕ່ລະທາງເລືອກລ້ວນແຕ່ມີຂໍ້ດີທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ການເຈລະຈາບໍ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ແລະ ຮັກສາການຄວບຄຸມໄວ້ໃນມືຂອງທ່ານ.

ການໄກ່ເກ່ຍນຳເອົາພາກສ່ວນທີສາມທີ່ເປັນກາງເຂົ້າມາເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານບັນລຸຂໍ້ຕົກລົງ ພ້ອມທັງຮັກສາສາຍພົວພັນທາງທຸລະກິດ. ການໄກ່ເກ່ຍໃຫ້ການຕັດສິນໃຈທີ່ເປັນສ່ວນຕົວ ແລະ ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຈາກຜູ້ໄກ່ເກ່ຍຜູ້ຊ່ຽວຊານ.

ການດຳເນີນຄະດີໃຊ້ລະບົບສານເພື່ອການຕັດສິນທາງກົດໝາຍຢ່າງເປັນທາງການ. ສັນຍາສາກົນສ່ວນໃຫຍ່ໃຊ້ວິທີການແບບຂັ້ນຕອນ.

ທ່ານອາດຈະຕ້ອງການການເຈລະຈາກ່ອນ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄກ່ເກ່ຍ, ແລະສຸດທ້າຍແມ່ນການຕັດສິນຊີ້ຂາດຖ້າຂັ້ນຕອນກ່ອນໜ້ານີ້ລົ້ມເຫຼວ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ທ່ານມີໂອກາດຫຼາຍໃນການແກ້ໄຂບັນຫາຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.

ສະມາຄົມອະນຸຍາໂຕຕຸລາການອາເມລິກາ ແລະ ອົງການທີ່ຄ້າຍຄືກັນສະເໜີກົດລະບຽບ ແລະ ຂັ້ນຕອນທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ. ການລະບຸອົງການຈັດຕັ້ງເຫຼົ່ານີ້ໃນຂໍ້ແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງຂອງທ່ານສະໜອງຂອບການເຮັດວຽກທີ່ຊັດເຈນທີ່ທຸກຄົນເຂົ້າໃຈ.

ປັດໄຈຫຼັກໃນການເລືອກຂອງທ່ານ:

• ຄວາມໄວຂອງຄວາມລະອຽດ
• ຜົນກະທົບຕໍ່ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ
• ຄວາມຕ້ອງການດ້ານການຮັກສາຄວາມລັບ
• ການບັງຄັບໃຊ້ຂ້າມຊາຍແດນ
• ຕ້ອງການຄວາມຊ່ຽວຊານ
• ການຮັກສາສາຍພົວພັນທາງທຸລະກິດ

ຄວາມສຳຄັນຂອງອຳນາດຕັດສິນ ແລະ ການເລືອກກົດໝາຍ

ອຳນາດຕັດສິນກຳນົດວ່າສານຂອງປະເທດໃດມີສິດອຳນາດເໜືອຂໍ້ຂັດແຍ່ງຂອງທ່ານ. ການເລືອກກົດໝາຍ (ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ບັງຄັບ) ຕັດສິນວ່າກົດລະບຽບທາງກົດໝາຍຂອງປະເທດໃດທີ່ນຳໃຊ້ກັບການຕີຄວາມສັນຍາຂອງທ່ານ.

ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນແນວຄວາມຄິດແຍກຕ່າງຫາກທີ່ທັງສອງຕ້ອງການຄໍານິຍາມທີ່ຊັດເຈນ. ຖ້າບໍ່ມີ ຂໍ້ກຳນົດ ກ່ຽວກັບເຂດອຳນາດຕັດສິນ , ທ່ານອາດຈະປະເຊີນກັບການຕໍ່ສູ້ທາງກົດໝາຍໃນຫຼາຍປະເທດພ້ອມໆກັນ.

ຄູ່ຮ່ວມຊີວິດຕ່າງປະເທດຂອງທ່ານອາດຈະຟ້ອງຮ້ອງທ່ານໃນສານບ້ານຂອງເຂົາເຈົ້າບ່ອນທີ່ທ່ານມີຄວາມຮູ້ຈຳກັດກ່ຽວກັບຂັ້ນຕອນ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍທີ່ສູງກວ່າ. ການເລືອກກົດໝາຍຄຸ້ມຄອງຂອງທ່ານກຳນົດທຸກຢ່າງຕັ້ງແຕ່ການຕີຄວາມສັນຍາຈົນເຖິງວິທີແກ້ໄຂທີ່ມີຢູ່.

ລະບົບກົດໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນປະຕິບັດຕໍ່ການຮັບປະກັນ, ໄລຍະເວລາຈຳກັດ ແລະ ຄ່າເສຍຫາຍແຕກຕ່າງກັນ. ການເລືອກເຂດອຳນາດທີ່ມີກົດໝາຍການຄ້າທີ່ຄາດເດົາໄດ້ຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງ.

ການ​ພິ​ຈາ​ລະ​ນາ​ສໍາ​ລັບ​ການ​ຄັດ​ເລືອກ​:

• ດິນແດນທີ່ເປັນກາງທີ່ຍອມຮັບໄດ້ໂດຍທັງສອງຝ່າຍ
• ຂອບກົດໝາຍການຄ້າທີ່ພັດທະນາໄດ້ດີ
• ລະບົບສານທີ່ໂປ່ງໃສ ແລະ ມີປະສິດທິພາບ
• ການເຂົ້າຮ່ວມສົນທິສັນຍາສາກົນເພື່ອການບັງຄັບໃຊ້
• ພາສາ ແລະ ການເຂົ້າເຖິງ

ຫຼາຍພັກເລືອກປະເທດອັງກິດ, ສິງກະໂປ, ຫຼື ນິວຢອກ ສຳລັບລະບົບກົດໝາຍການຄ້າທີ່ໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ ແລະ ການຮັບຮູ້ຈາກສາກົນ.

ການຮ່າງຂໍ້ກຳນົດການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້

ຂໍ້ກຳນົດການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງຂອງທ່ານຕ້ອງຊັດເຈນ ແລະ ຄົບຖ້ວນເພື່ອຫຼີກເວັ້ນບັນຫາການບັງຄັບໃຊ້. ພາສາທີ່ບໍ່ຊັດເຈນສ້າງໂອກາດໃນການຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບຂະບວນການຂັດແຍ້ງ.

ອົງປະກອບທີ່ສຳຄັນລວມມີຂັ້ນຕອນສະເພາະທີ່ບັນດາຝ່າຍຕ້ອງປະຕິບັດຕາມ ແລະ ໄລຍະເວລາສຳລັບແຕ່ລະຂັ້ນຕອນ. ລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າຂໍ້ຂັດແຍ້ງໃດທີ່ກວມເອົາ.

ລະບຸວ່າຂະບວນການດັ່ງກ່າວເປັນການບັງຄັບ ຫຼື ເປັນທາງເລືອກ. ລະບຸກົດລະບຽບທີ່ຄວບຄຸມ (ເຊັ່ນ: ກົດລະບຽບການຕັດສິນຊີ້ຂາດຂອງ ICC ຫຼື LCIA), ສະຖານທີ່ຂອງການຕັດສິນຊີ້ຂາດ, ແລະ ພາສາຂອງການດຳເນີນຄະດີ.

ຄວາມຜິດພາດໃນການຮ່າງທົ່ວໄປປະກອບມີປະໂຫຍກທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງເຊັ່ນ “ຂໍ້ຂັດແຍ່ງຈະໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂດ້ວຍສັນຕິ” ໂດຍບໍ່ໄດ້ລະບຸວິທີການ. ຂໍ້ກຳນົດການຕັດສິນຊີ້ຂາດທີ່ບໍ່ຄົບຖ້ວນທີ່ບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຂໍ້ກຳນົດດ້ານຂັ້ນຕອນພື້ນຖານສາມາດເຮັດໃຫ້ປະໂຫຍກທັງໝົດຂອງທ່ານບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້.

ຂໍ້ຂອງທ່ານຄວນກ່າວເຖິງມາດຕະການຊົ່ວຄາວ, ການຜະລິດເອກະສານ, ແລະ ການຮັກສາຄວາມລັບ. ລວມເອົາຂໍ້ກຳນົດສຳລັບການແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ຕັດສິນຊີ້ຂາດ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຕ່າງໆ.

ການຕັດສິນຊີ້ຂາດທຽບກັບການດຳເນີນຄະດີ ແລະ ການໄກ່ເກ່ຍ

ການເຂົ້າໃຈຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງກົນໄກເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານເລືອກໄດ້ຢ່າງມີຂໍ້ມູນສຳລັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນສັນຍາຂອງທ່ານ.

ການຕັດສິນຊີ້ຂາດສະເໜີການຮັກສາຄວາມລັບ, ຜູ້ຕັດສິນຊ່ຽວຊານທີ່ມີຄວາມຮູ້ດ້ານເຕັກນິກ, ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ສາກົນທີ່ເຂັ້ມແຂງຜ່ານສົນທິສັນຍາ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ທ່ານຕ້ອງເສຍສະລະສິດໃນການອຸທອນ ແລະ ຈ່າຍຄ່າທຳນຽມຜູ້ຕັດສິນຊີ້ຂາດ.

ການດຳເນີນຄະດີສະໜອງຂັ້ນຕອນທາງການ, ທາງເລືອກໃນການອຸທອນ, ແລະ ຫຼັກການທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ແລ້ວ. ລັກສະນະສາທາລະນະ ແລະ ຂະບວນການທີ່ເຂັ້ມງວດສາມາດເປັນຂໍ້ເສຍປຽບໃນສາຍພົວພັນທາງການຄ້າ.

ການບັງຄັບໃຊ້ຄຳຕັດສິນຂອງສານຕ່າງປະເທດຍັງຄົງເປັນສິ່ງທ້າທາຍເຖິງວ່າຈະມີຂໍ້ຕົກລົງສາກົນບາງຢ່າງ. ການໄກ່ເກ່ຍມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໜ້ອຍກວ່າ ແລະ ແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງໄດ້ໄວກວ່າທາງເລືອກອື່ນໆ.

ມັນມີຄຸນຄ່າໂດຍສະເພາະເມື່ອທ່ານຕ້ອງການຮັກສາສາຍພົວພັນທາງທຸລະກິດ. ເນື່ອງຈາກການໄກ່ເກ່ຍບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, ທ່ານຈະຕ້ອງການຂໍ້ກຳນົດສຳຮອງສຳລັບການໄກ່ເກ່ຍ ຫຼື ການດຳເນີນຄະດີ ຖ້າການໄກ່ເກ່ຍລົ້ມເຫຼວ.

ທ່ານອາດຈະຕ້ອງການການໄກ່ເກ່ຍກ່ອນ, ຈາກນັ້ນຈຶ່ງໃຊ້ການຕັດສິນຊີ້ຂາດຖ້າຈຳເປັນ, ເຊິ່ງຈະເຮັດໃຫ້ທ່ານມີທາງເລືອກທີ່ມີປະສິດທິພາບດ້ານຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ ພ້ອມທັງຮັບປະກັນການແກ້ໄຂສຸດທ້າຍ.

ຄວາມຜິດພາດທີ 4: ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຢຸດຕິສັນຍາທີ່ບໍ່ດີ ແລະ ກໍລະນີເຫດສຸກເສີນ

ຂໍ້ກຳນົດການຢຸດຕິສັນຍາທີ່ບໍ່ເຂັ້ມແຂງ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບເຫດການທີ່ບໍ່ແນ່ນອນທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງ ເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາຮ້າຍແຮງໃນສັນຍາ ເມື່ອສາຍພົວພັນທາງທຸລະກິດມີບັນຫາ ຫຼື ເຫດການທີ່ບໍ່ຄາດຄິດເກີດຂຶ້ນ. ສັນຍາຫຼາຍສະບັບຖືວ່າພາກສ່ວນເຫຼົ່ານີ້ເປັນພຽງຂໍ້ຄວາມທີ່ກຽມໄວ້ລ່ວງໜ້າ, ເຮັດໃຫ້ຝ່າຍຕ່າງໆມີຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການຂັດແຍ້ງ ແລະ ການສູນເສຍທາງດ້ານການເງິນ.

ຂໍ້ກຳນົດການຢຸດຕິສັນຍາ ແລະ ສິດທິໃນການຢຸດຕິສັນຍາ

ຂໍ້ກຳນົດການຢຸດຕິສັນຍາຂອງທ່ານຕ້ອງລະບຸຢ່າງແນ່ນອນວ່າຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງສາມາດຢຸດຕິສັນຍາໄດ້ແນວໃດ ແລະ ເວລາທີ່ໃດ. ພາສາທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງເຊັ່ນ “ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງອາດຈະຢຸດຕິສັນຍາເພື່ອຄວາມສະດວກ” ໂດຍບໍ່ມີຂັ້ນຕອນທີ່ຊັດເຈນນຳໄປສູ່ຄວາມສັບສົນ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ທາງກົດໝາຍ.

ລວມເອົາ ໄລຍະເວລາແຈ້ງການ ສະເພາະ ສຳລັບການຢຸດຕິການຢຸດຕິ. ຄວນລະບຸການແຈ້ງການລ່ວງໜ້າຢ່າງຈະແຈ້ງສາມສິບ, ຫົກສິບ, ຫຼື ເກົ້າສິບວັນ.

ກຳນົດວ່າແຈ້ງການຕ້ອງເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ສົ່ງທາງໄປສະນີລົງທະບຽນ, ຫຼື ສົ່ງຜ່ານທາງອີເມວ. ລະບຸສະຖານະການທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຢຸດຕິການໄດ້ທັນທີ.

ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ລວມມີ ການລົ້ມລະລາຍ , ການລະເມີດຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ, ຫຼື ການບໍ່ຈ່າຍເງິນຫຼັງຈາກໄລຍະເວລາແກ້ໄຂ. ແຕ່ລະສາເຫດຄວນມີຄຳນິຍາມທີ່ຊັດເຈນແທນທີ່ຈະເປັນຄຳສັບທົ່ວໄປ.

ລະບຸສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນກັບພັນທະທີ່ຍັງດຳເນີນຢູ່ຫຼັງຈາກການຢຸດຕິການຈ້າງງານ. ຈ່າຍຄ່າວຽກທີ່ເຮັດສຳເລັດແລ້ວ, ສົ່ງຄືນຂໍ້ມູນທີ່ເປັນຄວາມລັບ, ແລະ ໜ້າທີ່ທີ່ສືບຕໍ່ເຮັດເຊັ່ນ: ຂໍ້ກຳນົດທີ່ບໍ່ແຂ່ງຂັນ.

ກຳນົດວ່າ ສິດໃນການຢຸດຕິສັນຍາ ແມ່ນສິດສະເພາະຕົວ ຫຼື ຖ້າບັນດາຝ່າຍຍັງຄົງມີວິທີແກ້ໄຂທາງກົດໝາຍອື່ນໆ. ສິ່ງນີ້ຊ່ວຍປ້ອງກັນການຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບການຍົກເລີກສັນຍາຍົກເວັ້ນການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍອື່ນໆຫຼືບໍ່.

ຄວາມຊັດເຈນກ່ຽວກັບການລະເມີດສັນຍາ ແລະ ການລົງໂທດ

ສັນຍາຂອງທ່ານຕ້ອງແຍກແຍະລະຫວ່າງການລະເມີດເລັກນ້ອຍ ແລະ ການລະເມີດທີ່ສຳຄັນ ທີ່ມີເຫດຜົນສຳລັບການຢຸດຕິສັນຍາ. ການລະເມີດທີ່ສຳຄັນເຮັດໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງສັນຍາລົ້ມເຫຼວຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ໃນຂະນະທີ່ການລະເມີດເລັກນ້ອຍບໍ່ຄວນສິ້ນສຸດຂໍ້ຕົກລົງທັງໝົດ.

ລວມເອົາໄລຍະເວລາແກ້ໄຂສຳລັບການລະເມີດທີ່ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້. ໃຫ້ເວລາຝ່າຍທີ່ລະເມີດ 14 ຫາ 30 ມື້ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາກ່ອນທີ່ຈະມີການຢຸດຕິສັນຍາ.

ລະບຸຢ່າງແນ່ນອນວ່າເຂົາເຈົ້າຕ້ອງແກ້ໄຂການລະເມີດແນວໃດ ແລະ ໃຜເປັນຜູ້ກຳນົດວ່າການແກ້ໄຂນັ້ນພຽງພໍຫຼືບໍ່. ລະບຸຜົນສະທ້ອນທາງດ້ານການເງິນສຳລັບການລະເມີດປະເພດຕ່າງໆ.

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບຄ່າເສຍຫາຍທີ່ຊຳລະແລ້ວຄວນສະທ້ອນເຖິງການຄາດຄະເນລ່ວງໜ້າທີ່ແທ້ຈິງຂອງການສູນເສຍ, ບໍ່ແມ່ນການລົງໂທດ. ສານອາດປະຕິເສດທີ່ຈະບັງຄັບໃຊ້ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການລົງໂທດທີ່ມີຢູ່ເພື່ອລົງໂທດຢ່າງດຽວ.

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການລະເມີດທີ່ສຳຄັນລວມມີ:

• ຄໍານິຍາມຂອງເນື້ອໃນທຽບກັບການລະເມີດເລັກນ້ອຍ

• ໄລຍະເວລາ ແລະ ຂັ້ນຕອນການປິ່ນປົວ

• ຂໍ້ກຳນົດການແຈ້ງເຕືອນກ່ອນທີ່ຈະປະກາດການລະເມີດ

• ວິທີການຄິດໄລ່ຄ່າເສຍຫາຍ

• ຂອບເຂດຄວາມຮັບຜິດຊອບຕາມຄວາມເໝາະສົມ

ແກ້ໄຂການລະເມີດສະສົມທີ່ການລະເມີດເລັກໆນ້ອຍໆຫຼາຍໆຄັ້ງກາຍເປັນເຫດຜົນສຳລັບການຢຸດຕິການກະທຳຜິດ. ກຳນົດວ່າມີເຫດການຈັກຄັ້ງໃນໄລຍະເວລາທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດສິດທິນີ້.

ເຫດສຸດທ້າຍ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການບໍ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບເຫດການທີ່ບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມໄດ້ໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຕ້ອງຕັ້ງຊື່ເຫດການສະເພາະແທນທີ່ຈະອີງໃສ່ປະໂຫຍກທີ່ລວມເຖິງເຫດການຕ່າງໆເຊັ່ນ “ເຫດການທີ່ຢູ່ນອກເໜືອການຄວບຄຸມຂອງພວກເຮົາ.” ຫຼັງຈາກ COVID-19, ການໂຈມຕີທາງໄຊເບີ, ແລະ ການລົບກວນສະພາບອາກາດ, ຂໍ້ກຳນົດທີ່ບໍ່ຊັດເຈນໄດ້ພິສູດວ່າບໍ່ພຽງພໍ.

ລະບຸຕົວຢ່າງທີ່ເປັນຮູບປະທຳ: ການລະບາດຂອງພະຍາດ, ການປິດລ້ອມທີ່ລັດຖະບານກຳນົດ, ການໂຈມຕີທາງໄຊເບີ, ເຫດການສະພາບອາກາດທີ່ຮຸນແຮງ, ການລົງໂທດທາງການຄ້າ, ແລະ ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງລະບົບຕ່ອງໂສ້ການສະໜອງ. ລວມເອົາເຫດການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບອຸດສາຫະກຳສະເພາະ ແລະ ສະຖານທີ່ທາງພູມສາດຂອງທ່ານ.

ອົງປະກອບທີ່ສຳຄັນຂອງເຫດການທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ:

• ເຫດການກະຕຸ້ນສະເພາະ

• ຂໍ້ກຳນົດການແຈ້ງການ (ໂດຍປົກກະຕິ 7-14 ມື້)

• ຫຼັກຖານຂອງສາເຫດລະຫວ່າງເຫດການ ແລະ ການບໍ່ມີປະສິດທິພາບ

• ພັນທະໃນການຫຼຸດຜ່ອນຜົນກະທົບ

• ຂໍ້ຈຳກັດໄລຍະເວລາກ່ອນສິດທິໃນການຢຸດຕິການເກີດຂຶ້ນ

• ພັນທະໃດທີ່ຍັງສືບຕໍ່ (ໂດຍສະເພາະເງື່ອນໄຂການຊໍາລະ)

ກຳນົດຂັ້ນຕອນເມື່ອເກີດເຫດການທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ. ຕ້ອງມີແຈ້ງການເປັນລາຍລັກອັກສອນພາຍໃນມື້ຫຼັງຈາກເຫດການເກີດຂຶ້ນ, ບໍ່ແມ່ນອາທິດ.

ລະບຸເອກະສານທີ່ພິສູດວ່າເຫດການດັ່ງກ່າວເກີດຂຶ້ນ ແລະ ເປັນສາເຫດຂອງການບໍ່ປະຕິບັດ. ໃຫ້ຊີ້ແຈງວ່າພັນທະໃດທີ່ຍັງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໃນລະຫວ່າງເຫດການທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ.

ພັນທະໃນການຊໍາລະມັກຈະສືບຕໍ່ເຖິງແມ່ນວ່າການປະຕິບັດຈະຖືກໂຈະໄວ້ຊົ່ວຄາວ. ລະບຸວ່າມີດອກເບ້ຍເພີ່ມຂຶ້ນຫຼືບໍ່ ແລະ ເວລາທີ່ການຈ່າຍເງິນກັບມາເປັນປົກກະຕິ.

ກຳນົດເວລາສຳລັບການໂຈະເຫດການທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ. ຖ້າການປະຕິບັດຍັງຄົງເປັນໄປບໍ່ໄດ້ຫຼັງຈາກ 60, 90, ຫຼື 180 ມື້, ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງຄວນມີສິດຢຸດຕິສັນຍາ.

ແກ້ໄຂບັນຫາ force majeure ບາງສ່ວນທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບບາງຢ່າງແຕ່ບໍ່ແມ່ນທັງໝົດ. ສ່ວນທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຄວນສືບຕໍ່, ໂດຍມີການປັບລາຄາຖ້າເໝາະສົມ.

ຄວາມຜິດພາດທີ 5: ການມອງຂ້າມກົດໝາຍທ້ອງຖິ່ນ, ຊັບສິນທາງປັນຍາ ແລະ ການຮັກສາຄວາມລັບ

ສັນຍາສາກົນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງລະມັດລະວັງຕໍ່ຂໍ້ກຳນົດທາງກົດໝາຍທ້ອງຖິ່ນ, ການປົກປ້ອງ ສິດທິ ຊັບສິນທາງປັນຍາ , ແລະ ການຈັດການຂໍ້ມູນທີ່ເປັນຄວາມລັບຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ການບໍ່ແກ້ໄຂບັນຫາເຫຼົ່ານີ້ສາມາດສົ່ງຜົນໃຫ້ເກີດຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງກົດໝາຍທີ່ຮ້າຍແຮງ ແລະ ການສູນເສຍທາງດ້ານການເງິນ.

ການປະຕິບັດຕາມກົດໝາຍສາກົນ ແລະ ທ້ອງຖິ່ນ

ກົດໝາຍສາກົນ ແລະ ລະບຽບການທ້ອງຖິ່ນມັກຈະຂັດແຍ້ງກັນ. ສັນຍາຂອງທ່ານຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບທັງກົດໝາຍຂອງປະເທດບ້ານເກີດຂອງທ່ານ ແລະ ກົດໝາຍທີ່ສັນຍາຈະຖືກປະຕິບັດ.

ແຕ່ລະປະເທດມີກົດລະບຽບທີ່ແຕກຕ່າງກັນກ່ຽວກັບການບັງຄັບໃຊ້ສັນຍາ, ການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງ, ແລະ ການດຳເນີນທຸລະກິດ. ສິ່ງທີ່ເຮັດວຽກໄດ້ຜົນໃນເຂດອຳນາດໜຶ່ງອາດຈະຜິດກົດໝາຍໃນອີກເຂດອຳນາດໜຶ່ງ.

ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງຄົ້ນຄວ້າຂໍ້ກຳນົດສະເພາະສຳລັບແຕ່ລະສະຖານທີ່ທີ່ສັນຍາຂອງທ່ານມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ຂົງເຂດການປະຕິບັດຕາມທີ່ສຳຄັນລວມມີ:

• ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຈ້າງງານ ແລະ ກົດໝາຍແຮງງານ

• ພັນທະທາງພາສີ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດການລາຍງານ

• ລະບຽບການສະເພາະອຸດສາຫະກໍາ

• ຂໍ້ຈໍາກັດການນໍາເຂົ້າແລະສົ່ງອອກ

• ການຄວບຄຸມການແລກປ່ຽນເງິນຕາ

ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານກົດໝາຍທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບທັງສອງເຂດອຳນາດຄວນທົບທວນສັນຍາຂອງທ່ານກ່ອນທີ່ທ່ານຈະເຊັນສັນຍາ. ຂັ້ນຕອນນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານລະບຸຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງລະບົບກົດໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ການບໍ່ສົນໃຈກົດໝາຍທ້ອງຖິ່ນສາມາດນໍາໄປສູ່ການປັບໃໝ, ການຢຸດຕິສັນຍາ, ຫຼື ຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງອາຍາ.

ການປົກປ້ອງສິດຊັບສິນທາງປັນຍາ

ຊັບສິນທາງປັນຍາມັກຈະເປັນຕົວແທນຂອງຊັບສິນທາງທຸລະກິດທີ່ມີຄຸນຄ່າທີ່ສຸດຂອງທ່ານ. ການຈ່າຍເງິນສຳລັບວຽກງານບໍ່ໄດ້ໂອນສິດທິຊັບສິນທາງປັນຍາໃຫ້ທ່ານໂດຍອັດຕະໂນມັດ.

ທ່ານຕ້ອງລວມເອົາພາສາທີ່ຊັດເຈນໃນສັນຍາຂອງທ່ານທີ່ລະບຸວ່າໃຜເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນທາງປັນຍາທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງຂໍ້ຕົກລົງ. ສິ່ງນີ້ໃຊ້ກັບວຽກງານທີ່ຜະລິດໂດຍພະນັກງານ, ຜູ້ຮັບເໝົາ ແລະ ຄູ່ຮ່ວມທຸລະກິດ.

ຂໍ້ກຳນົດການມອບໝາຍເປັນລາຍລັກອັກສອນຄວນໂອນກຳມະສິດໃຫ້ແກ່ບໍລິສັດຂອງທ່ານຢ່າງຊັດເຈນ. ແຕ່ລະປະເທດໃຊ້ລະບົບທີ່ແຕກຕ່າງກັນສຳລັບການປົກປ້ອງຊັບສິນທາງປັນຍາ.

ບາງປະເທດອະນຸຍາດໃຫ້ເປັນເຈົ້າຂອງຜ່ານການນຳໃຊ້ລ່ວງໜ້າ ໃນຂະນະທີ່ບາງປະເທດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການລົງທະບຽນ. ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າລະບົບໃດທີ່ນຳໃຊ້ໃນແຕ່ລະເຂດອຳນາດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.

ສັນຍາຂອງທ່ານຄວນກ່າວເຖິງ:

• ການເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນທາງປັນຍາທີ່ມີຢູ່

• ສິດໃນການສ້າງສັນ ແລະ ການພັດທະນາໃໝ່ໆ

• ເງື່ອນໄຂ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດຂອງການອະນຸຍາດ

• ການປົກປ້ອງໃນຫຼາຍພື້ນທີ່

ດຳເນີນການຄົ້ນຫາກ່ອນເປີດຕົວຜະລິດຕະພັນ ຫຼື ການບໍລິການເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການລະເມີດສິດທິທີ່ມີຢູ່. ລົງທະບຽນເຄື່ອງໝາຍການຄ້າ, ສິດທິບັດ ແລະ ຮູບແບບຕ່າງໆຂອງທ່ານໃນທຸກປະເທດທີ່ທ່ານວາງແຜນທີ່ຈະດຳເນີນງານ.

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຮັກສາຄວາມລັບ ແລະ ການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນ

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຮັກສາຄວາມລັບປົກປ້ອງຂໍ້ມູນທາງທຸລະກິດທີ່ລະອຽດອ່ອນຈາກການເປີດເຜີຍໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ. ສະຫະລາຊະອານາຈັກບໍ່ມີໜ້າທີ່ອັດຕະໂນມັດໃນການຮັກສາຄວາມລັບ, ສະນັ້ນທ່ານຕ້ອງສ້າງການປົກປ້ອງນີ້ຜ່ານກົດໝາຍສັນຍາ.

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຮັກສາຄວາມລັບຂອງທ່ານຄວນກຳນົດຢ່າງຊັດເຈນວ່າຂໍ້ມູນໃດເປັນຄວາມລັບ ແລະ ການປົກປ້ອງຈະຢູ່ໄດ້ດົນປານໃດ. ລວມເອົາພັນທະສະເພາະກ່ຽວກັບວິທີທີ່ພາກສ່ວນຕ່າງໆຕ້ອງຈັດການ, ເກັບຮັກສາ ແລະ ທຳລາຍຂໍ້ມູນລັບ.

ຄຸ້ມຄອງທັງໃນລະຫວ່າງໄລຍະເວລາຂອງສັນຍາ ແລະ ຫຼັງຈາກທີ່ສັນຍາສິ້ນສຸດລົງ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນແຕ່ລະປະເທດ.

GDPR ຂອງ EU ກຳນົດຂໍ້ກຳນົດທີ່ເຂັ້ມງວດເຊິ່ງອາດແຕກຕ່າງຈາກລະບຽບການໃນພາກພື້ນອື່ນໆ. ສັນຍາຂອງທ່ານຕ້ອງປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນໃນທຸກໆປະເທດທີ່ທ່ານປະມວນຜົນຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວ.

ຄວາມລັບທາງການຄ້າ ແລະ ຂໍ້ມູນລັບສາມາດມີຄຸນຄ່າເທົ່າກັບສິດທິຊັບສິນທາງປັນຍາທີ່ໄດ້ຈົດທະບຽນ. ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ບໍ່ເປີດເຜີຍຂໍ້ ມູນທີ່ເຂັ້ມແຂງ ກັບທຸກຝ່າຍທີ່ເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນທີ່ລະອຽດອ່ອນ.

ແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບຂໍ້ມູນລັບເມື່ອສັນຍາສິ້ນສຸດລົງ.

ການປັບແຕ່ງ, ແມ່ແບບ ແລະ ການປະຕິບັດສັນຍາທີ່ເໝາະສົມ

ແມ່ແບບສັນຍາສະເໜີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ແຕ່ພວກມັນຕ້ອງການການປັບແຕ່ງຢ່າງລະມັດລະວັງເພື່ອໃຫ້ກົງກັບທຸລະກຳສະເພາະຂອງທ່ານ. ການໃຊ້ແມ່ແບບທົ່ວໄປໂດຍບໍ່ມີການດັດແປງທີ່ເໝາະສົມຈະສ້າງຊ່ອງຫວ່າງທາງກົດໝາຍ, ໃນຂະນະທີ່ການປະຕິບັດທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງສາມາດເຮັດໃຫ້ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ແຂງແກ່ນເປັນໂມຄະໄດ້.

ຂໍ້ຈຳກັດ ແລະ ຄວາມສ່ຽງຂອງການອີງໃສ່ແມ່ແບບສັນຍາ

ແມ່ແບບສັນຍາໃຫ້ຄວາມສະດວກສະບາຍແຕ່ມີຄວາມສ່ຽງຫຼາຍເມື່ອນຳໃຊ້ໂດຍບໍ່ມີການດັດແປງ. ແມ່ແບບມາດຕະຖານບໍ່ສາມາດອະທິບາຍເຖິງສາຍພົວພັນທາງທຸລະກິດທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງທ່ານ, ຄວາມຕ້ອງການຂອງອຸດສາຫະກຳ ຫຼື ສິນຄ້າ ແລະ ການບໍລິການສະເພາະທີ່ກຳລັງແລກປ່ຽນກັນໄດ້.

ການອີງໃສ່ແມ່ແບບຢ່າງດຽວມັກຈະນໍາໄປສູ່ການຂາດຂໍ້ກໍານົດທີ່ສໍາຄັນສໍາລັບທຸລະກໍາຂອງທ່ານ. ທ່ານອາດຈະມອງຂ້າມຂໍ້ກໍານົດກ່ຽວກັບການຮັກສາຄວາມລັບ, ການເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນທາງປັນຍາ, ຫຼືເງື່ອນໄຂການຈັດສົ່ງສະເພາະ.

ແມ່ແບບອາດຈະປະກອບມີຂໍ້ກຳນົດທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງທີ່ເຮັດໃຫ້ທັງສອງຝ່າຍສັບສົນ ຫຼື ສ້າງພັນທະທີ່ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈ. ຄວາມສ່ຽງຫຼັກລວມມີ:

• ຄຳສັບທີ່ບໍ່ຊັດເຈນທີ່ບໍ່ສະທ້ອນເຖິງຄວາມເຫັນດີຕົວຈິງຂອງທ່ານ

• ຂາດຂໍ້ສຳຄັນສຳລັບອຸດສາຫະກຳ ຫຼື ເຂດອຳນາດຂອງທ່ານ

• ຂໍ້ກຳນົດທາງກົດໝາຍທີ່ລ້າສະໄໝທີ່ບໍ່ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍໃນປະຈຸບັນ

• ເງື່ອນໄຂມາດຕະຖານທີ່ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງຢ່າງບໍ່ຍຸດຕິທຳ

ແມ່ແບບເຮັດວຽກໄດ້ດີທີ່ສຸດເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນສຳລັບການປັບແຕ່ງສັນຍາ. ພວກມັນຊ່ວຍປະຢັດເວລາໃນໂຄງສ້າງພື້ນຖານ ແຕ່ຕ້ອງການການທົບທວນ ແລະ ການດັດແປງຢ່າງລະອຽດໂດຍຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈທັງຄວາມຕ້ອງການທາງທຸລະກິດຂອງທ່ານ ແລະ ຂອບກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.

ການປັບແຕ່ງສັນຍາສຳລັບແຕ່ລະທຸລະກຳທາງທຸລະກິດ

ທຸລະກຳການຄ້າສາກົນທຸກໆຄັ້ງມີອົງປະກອບທີ່ເປັນເອກະລັກທີ່ຕ້ອງການເງື່ອນໄຂສັນຍາສະເພາະ. ສັນຍາຂອງທ່ານຕ້ອງສະທ້ອນເຖິງສິນຄ້າ ຫຼື ການບໍລິການຕົວຈິງ, ໂຄງສ້າງການຈ່າຍເງິນ, ໄລຍະເວລາການຈັດສົ່ງ, ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນລະຫວ່າງພາກສ່ວນຕ່າງໆ.

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການລະບຸລາຍລະອຽດສະເພາະຂອງທຸລະກຳ. ລວມເອົາລາຍລະອຽດສະເພາະຂອງຜະລິດຕະພັນ, ປະລິມານ, ມາດຕະຖານຄຸນນະພາບ ແລະ ຂັ້ນຕອນການກວດກາທີ່ແນ່ນອນ.

ກຳນົດເງື່ອນໄຂການຈ່າຍເງິນທີ່ກົງກັບຂໍ້ຕົກລົງຂອງທ່ານ, ລວມທັງສະກຸນເງິນ, ວິທີການ, ງວດຈ່າຍ ແລະ ເງື່ອນໄຂສຳລັບການປ່ອຍໜີ້. ພິຈາລະນາຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງພາກສ່ວນຕ່າງໆ.

ຜູ້ຊື້ຄັ້ງທຳອິດຕ້ອງການການປົກປ້ອງທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຄູ່ຮ່ວມງານທີ່ມີມາດົນນານ. ສັນຍາຂອງທ່ານຄວນແກ້ໄຂລະດັບຄວາມໄວ້ວາງໃຈ, ຄວາມມັກໃນການສື່ສານ, ແລະ ວິທີການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ເໝາະສົມກັບຄວາມສຳພັນຂອງທ່ານ.

ຂົງເຂດການປັບແຕ່ງທີ່ສຳຄັນ:

• ເງື່ອນໄຂການຈັດສົ່ງໂດຍໃຊ້ກົດລະບຽບ Incoterms® ທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບວິທີການຂົນສົ່ງຂອງທ່ານ

• ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບອຳນາດຕັດສິນ ແລະ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກຄອງສຳລັບປະເທດສະເພາະຂອງທ່ານ

• ບັນດາຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບເຫດການທີ່ບໍ່ຄາດຄິດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບອຸດສາຫະກຳ ແລະ ພາກພື້ນຂອງທ່ານ

• ການຮັບປະກັນປະສິດທິພາບທີ່ກົງກັບຄວາມຕ້ອງການຄຸນນະພາບຂອງທ່ານ

ກວດສອບແຕ່ລະຂໍ້ທຽບກັບລາຍລະອຽດການເຮັດທຸລະກຳຕົວຈິງຂອງທ່ານ. ປ່ຽນພາສາທົ່ວໄປດ້ວຍເງື່ອນໄຂ, ວັນທີ ແລະ ພັນທະສະເພາະທີ່ທັງສອງຝ່າຍເຂົ້າໃຈ ແລະ ສາມາດປະຕິບັດໄດ້.

ການເຊັນທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ລາຍເຊັນອີເລັກໂທຣນິກ

ການປະຕິບັດສັນຍາຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີລາຍເຊັນທີ່ຖືກຕ້ອງຈາກຕົວແທນທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຂອງທັງສອງຝ່າຍ. ສັນຍາທີ່ບໍ່ໄດ້ເຊັນຢ່າງຖືກຕ້ອງອາດຈະບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ທ່ານບໍ່ມີການປົກປ້ອງທາງກົດໝາຍເມື່ອເກີດຂໍ້ຂັດແຍ່ງ.

ຢືນຢັນວ່າຜູ້ລົງນາມມີສິດອຳນາດໃນການຜູກມັດບໍລິສັດຂອງເຂົາເຈົ້າ. ຂໍຫຼັກຖານເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ຽວກັບສິດອຳນາດ, ເຊັ່ນ: ມະຕິຂອງຄະນະກຳມະການ ຫຼື ເອກະສານມອບອຳນາດ.

ກວດສອບທະບຽນບໍລິສັດເພື່ອຢືນຢັນຕຳແໜ່ງ ແລະ ສິດໃນການເຊັນຂອງບຸກຄົນ. ລາຍເຊັນອີເລັກໂທຣນິກໃຫ້ຄວາມສະດວກສະບາຍສຳລັບທຸລະກຳລະຫວ່າງປະເທດ ແຕ່ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດທາງກົດໝາຍໃນເຂດອຳນາດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.

ບັນດາປະເທດສ່ວນໃຫຍ່ຮັບຮູ້ລາຍເຊັນເອເລັກໂຕຣນິກພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂສະເພາະ, ລວມທັງການຢືນຢັນຕົວຕົນ ແລະ ເຈດຕະນາທີ່ຈະເຊັນ. ຂໍ້ກຳນົດລາຍເຊັນເອເລັກໂຕຣນິກທີ່ຖືກຕ້ອງ:

• ການລະບຸຕົວຕົນທີ່ຊັດເຈນຂອງຜູ້ລົງນາມ

• ຫຼັກຖານສະແດງເຈດຕະນາທີ່ຈະເຊັນເອກະສານ

• ຂະບວນການສ້າງລາຍເຊັນທີ່ປອດໄພ

• ບັນທຶກການກວດສອບສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າເວລາໃດ ແລະ ວິທີການລົງນາມເກີດຂຶ້ນ

ໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າສັນຍາຂອງທ່ານລະບຸວ່າລາຍເຊັນເອເລັກໂຕຣນິກແມ່ນຍອມຮັບໄດ້. ໃຫ້ລວມເອົາຂໍ້ກຳນົດທີ່ຢືນຢັນວ່າລາຍເຊັນດິຈິຕອນມີນ້ຳໜັກທາງກົດໝາຍຄືກັນກັບລາຍເຊັນທີ່ຂຽນດ້ວຍມື.

ເກັບຮັກສາສັນຍາທີ່ໄດ້ລົງນາມແລ້ວໄວ້ຢ່າງປອດໄພພ້ອມດ້ວຍປະທັບຕາເວລາ ແລະ ສຳເນົາທີ່ສົ່ງໄປໃຫ້ທຸກຝ່າຍທັນທີຫຼັງຈາກການລົງນາມ.

ຮັບປະກັນເງື່ອນໄຂການຄ້າສາກົນ ແລະ ມາດຕະຖານການຈັດສົ່ງ

ການໄດ້ຮັບເງື່ອນໄຂການຈັດສົ່ງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງໃນການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດສາມາດເຮັດໃຫ້ທ່ານເສຍເງິນ ແລະ ສ້າງຂໍ້ຂັດແຍ່ງກັບຄູ່ຮ່ວມງານຂອງທ່ານໄດ້. ການຮູ້ວິທີການໃຊ້ Incoterms ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ການເຂົ້າໃຈພັນທະຂອງທ່ານພາຍໃຕ້ກົດລະບຽບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ການກຳນົດຢ່າງຊັດເຈນວ່າໃຜເປັນຜູ້ຈັດການຫຍັງໃນລະຫວ່າງການຂົນສົ່ງຈະປົກປ້ອງທັງສອງຝ່າຍ.

ການນໍາໃຊ້ Incoterms ແລະຈຸດຈັດສົ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ

Incoterms ແມ່ນກົດລະບຽບມາດຕະຖານທີ່ເຜີຍແຜ່ໂດຍ ICC ເຊິ່ງກຳນົດຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດ. ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງເລືອກກົດລະບຽບທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບປະເພດສິນຄ້າ ແລະ ວິທີການຂົນສົ່ງຂອງທ່ານ.

ພໍ່ຄ້າຫຼາຍຄົນຍັງໃຊ້ FOB ຫຼື CIF ສຳລັບສິນຄ້າທີ່ບັນຈຸໃນຕູ້ຄອນເທນເນີ, ເຊິ່ງສ້າງບັນຫາຢູ່ທີ່ທ່າເຮືອຕົ້ນທາງ. ບັນຫາຫຼັກ: ພາຍໃຕ້ FOB, ຄວາມສ່ຽງຈະຖືກໂອນໄປ ເມື່ອສິນຄ້າຖືກບັນທຸກຢູ່ເທິງເຮືອ.

ແຕ່ຜູ້ຂົນສົ່ງສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ມອບຕູ້ຄອນເທນເນີຢູ່ທີ່ທ່າເຮືອສອງສາມມື້ກ່ອນທີ່ຈະໂຫຼດ. ຊ່ອງຫວ່າງນີ້ເຮັດໃຫ້ທ່ານຖືກເປີດເຜີຍ.

ທ່ານຄວນໃຊ້ທາງເລືອກເຫຼົ່ານີ້ແທນ:

• FCA (ຜູ້ຂົນສົ່ງຟຣີ) ສຳລັບການສົ່ງອອກໃນຕູ້ຄອນເທນເນີ
• CPT (ຄ່າຂົນສົ່ງທີ່ຈ່າຍໃຫ້) ເມື່ອທ່ານຈ່າຍເງິນ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການຂົນສົ່ງ
• CIP (ຄ່າຂົນສົ່ງ ແລະ ຄ່າປະກັນໄພທີ່ຈ່າຍໃຫ້) ເມື່ອທ່ານຈັດແຈງປະກັນໄພ

ໃຫ້ລະບຸສະຖານທີ່ທີ່ແນ່ນອນບ່ອນທີ່ຄວາມສ່ຽງຖືກໂອນຍ້າຍສະເໝີ. ຂຽນວ່າ “ສະຖານີບັນທຸກສິນຄ້າ FCA Southampton, ປະຕູທີ 5” ແທນທີ່ຈະເປັນພຽງແຕ່ “FCA Southampton”.

ສະຖານທີ່ທີ່ບໍ່ຊັດເຈນເຮັດໃຫ້ອີກຝ່າຍໜຶ່ງເລືອກຈຸດໃດກໍໄດ້ພາຍໃນພື້ນທີ່ນັ້ນ, ເຊິ່ງອາດຈະບໍ່ເໝາະສົມກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງທ່ານ.

ການຄຸ້ມຄອງເງື່ອນໄຂ EXW, FOB, ແລະ ICC

EXW (Ex Works) ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ຊື້ຈັດການທຸກຢ່າງຈາກສະຖານທີ່ຂອງທ່ານ. ສິ່ງນີ້ເບິ່ງຄືວ່າງ່າຍດາຍສໍາລັບຜູ້ຂາຍ, ແຕ່ມັນມັກຈະເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາໃນສັນຍາຂ້າມຊາຍແດນ.

ພາຍໃຕ້ EXW, ຜູ້ຊື້ຕ້ອງຈັດການ ການກວດກາສິນຄ້າສົ່ງອອກ ໃນປະເທດຂອງທ່ານ. ຜູ້ຊື້ສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ສາມາດເຮັດສິ່ງນີ້ໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ.

ພວກເຂົາຕ້ອງການໜ່ວຍງານທ້ອງຖິ່ນ ຫຼື ຕ້ອງຂໍໃຫ້ທ່ານຊ່ວຍ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງການໃຊ້ EXW ລົ້ມເຫຼວ.

FOB ໃຊ້ໄດ້ສະເພາະສະຖານະການສະເພາະເທົ່ານັ້ນ. ໃຊ້ມັນເມື່ອທ່ານໂຫຼດສິນຄ້າໂດຍກົງໃສ່ເຮືອ, ເຊັ່ນ: ສິນຄ້າຈຳນວນຫຼາຍ ຫຼື ການຂົນສົ່ງສິນຄ້າຂະໜາດໃຫຍ່.

ຢ່າໃຊ້ FOB ສຳລັບຕູ້ຄອນເທນເນີທີ່ຜ່ານການຈັດການສະຖານີ.

ICC ອັບເດດ Incoterms ເປັນປະຈຳ. ໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າຂໍ້ຕົກລົງສາກົນຂອງທ່ານອ້າງອີງເຖິງ Incoterms 2020, ບໍ່ແມ່ນສະບັບເກົ່າກວ່າ.

ຄຳສັບເກົ່າອາດມີຄວາມໝາຍແຕກຕ່າງກັນ ຫຼື ຂາດຄວາມຊັດເຈນກ່ຽວກັບການປະຕິບັດການຂົນສົ່ງທີ່ທັນສະໄໝ.

ການຈັດສັນຄວາມສ່ຽງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນສັນຍາຂ້າມຊາຍແດນ

ເງື່ອນໄຂການເປັນເຈົ້າຂອງ Incoterms ບໍ່ໄດ້ໂອນກຳມະສິດ. ພວກມັນພຽງແຕ່ກຳນົດເວລາທີ່ຄວາມສ່ຽງຍ້າຍຈາກຜູ້ຂາຍໄປຫາຜູ້ຊື້ ແລະ ຜູ້ທີ່ຈ່າຍຄ່າຂົນສົ່ງ.

ສັນຍາຊື້ຂາຍ ຂອງທ່ານ ຕ້ອງລະບຸແຍກຕ່າງຫາກເມື່ອກຳມະສິດມີການປ່ຽນແປງ.

ການປະກັນໄພຕ້ອງການຄວາມເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດ. ພາຍໃຕ້ CIF ແລະ CIP, ທ່ານຕ້ອງຈັດການປະກັນໄພໃນນາມຂອງຜູ້ຊື້ຢ່າງໜ້ອຍ 110% ຂອງມູນຄ່າການຂົນສົ່ງ.

ຜູ້ຂາຍຫຼາຍຄົນລືມຂໍ້ກຳນົດນີ້ ຫຼື ສົມມຸດວ່າຜູ້ຊື້ຈະຈັດການມັນ.

ທ່ານຈໍາເປັນຕ້ອງລະບຸວ່າໃຜເປັນຜູ້ຈ່າຍຄ່າທຳນຽມການຈັດການສະຖານີທັງຢູ່ຕົ້ນທາງ ແລະ ຈຸດໝາຍປາຍທາງ. ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເຫຼົ່ານີ້ອາດຈະປາກົດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ຄາດຄິດ ແລະ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມລ່າຊ້າຖ້າບໍ່ມີຝ່າຍໃດຮັບຜິດຊອບ.

ຢ່າໃຊ້ DDP (Delivered Duty Paid) ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າທ່ານເຂົ້າໃຈຢ່າງຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບລະບຽບການນໍາເຂົ້າໃນປະເທດຂອງຜູ້ຊື້. DDP ເຮັດໃຫ້ທ່ານຮັບຜິດຊອບໃນການຈ່າຍພາສີມູນຄ່າເພີ່ມ, ອາກອນ ແລະ ການເຮັດສໍາເລັດພິທີການນໍາເຂົ້າທັງໝົດ.

ແຕ່ລະປະເທດມີກົດລະບຽບທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແລະ ຄວາມຜິດພາດນຳໄປສູ່ຄວາມລ່າຊ້າຂອງພາສີ ແລະ ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເພີ່ມເຕີມທີ່ທ່ານບໍ່ສາມາດຮຽກຄືນໄດ້.

ວິທີປະຕິບັດທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບການຫຼີກລ່ຽງຄວາມຜິດພາດໃນສັນຍາການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດ

ການໄດ້ຮັບ ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອທາງດ້ານກົດໝາຍ ແຕ່ຫົວທີ ແລະ ການກວດສອບສັນຍາຂອງທ່ານເປັນປະຈຳຈະຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານກວດພົບບັນຫາກ່ອນທີ່ມັນຈະເສຍເງິນ.

ການເຈລະຈາທີ່ດີສ້າງຂໍ້ຕົກລົງທີ່ຍຸດຕິທຳທີ່ທັງສອງຝ່າຍສາມາດປະຕິບັດຕາມໄດ້.

ການມີສ່ວນຮ່ວມທາງດ້ານກົດໝາຍໃນໄລຍະຕົ້ນໆ ແລະ ການຊີ້ນຳດ້ານວິຊາຊີບ

ທ່ານຕ້ອງການທະນາຍຄວາມຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂໍ້ຕົກລົງລະຫວ່າງປະເທດໃດໆ. ການລໍຖ້າຈົນກວ່າບັນຫາຈະປາກົດຂຶ້ນຈະໃຊ້ເງິນ ແລະ ເວລາຫຼາຍກວ່າການໄດ້ຮັບ ຄໍາແນະນໍາທາງດ້ານກົດໝາຍ ແຕ່ຫົວທີ.

ທະນາຍຄວາມຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດສາມາດພົບບັນຫາທີ່ທ່ານອາດຈະພາດໄປໄດ້.

ນຳເອົາຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານກົດໝາຍເຂົ້າມາເຈລະຈາສັນຍາກ່ອນທີ່ທ່ານຈະຕົກລົງເຫັນດີກັບເງື່ອນໄຂຕ່າງໆ. ພວກເຂົາສາມາດອະທິບາຍວ່າກົດໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດຕໍ່ທຸລະກິດຂອງທ່ານ.

ພວກເຂົາຍັງສາມາດບອກທ່ານໄດ້ວ່າເງື່ອນໄຂເຫຼົ່ານັ້ນຍຸດຕິທຳ ຫຼື ວ່າມັນເຮັດໃຫ້ທ່ານຕົກຢູ່ໃນຄວາມສ່ຽງ.

ຂົງເຂດສຳຄັນທີ່ ທະນາຍ ຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ:

• ກວດສອບວ່າສັນຍາຕ່າງໆໃຊ້ໄດ້ຜົນໃນປະເທດຕ່າງໆຫຼືບໍ່
• ຮັບປະກັນວ່າທ່ານປະຕິບັດຕາມກົດໝາຍທ້ອງຖິ່ນ
• ລາຍລັກອັກສອນ ຂໍ້ກໍານົດທີ່ຈະແຈ້ງ ທີ່ກົງກັບສິ່ງທີ່ທ່ານຕ້ອງການ
• ຊອກຫາບັນຫາກ່ຽວກັບເງື່ອນໄຂການຈ່າຍເງິນ ຫຼື ກົດລະບຽບການຈັດສົ່ງ

ເລືອກ ທະນາຍຄວາມ ທີ່ເຄີຍເຮັດວຽກກ່ຽວກັບຂໍ້ຕົກລົງຄືກັບຂອງທ່ານ. ພວກເຂົາຄວນຮູ້ຈັກປະເທດທີ່ທ່ານເຮັດທຸລະກິດ.

ຖາມກ່ຽວກັບປະສົບການຂອງເຂົາເຈົ້າກັບປະເພດວຽກຂອງເຈົ້າ.

ຄຳແນະນຳທາງດ້ານກົດໝາຍທີ່ດີມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍແຕ່ຕົ້ນທຶນແຕ່ຈະຊ່ວຍປະຢັດໄດ້ຫຼາຍກວ່າໃນພາຍຫຼັງ. ຄວາມຜິດພາດຂອງສັນຍາພຽງຄັ້ງດຽວສາມາດເຮັດໃຫ້ເສຍເງິນຫຼາຍພັນໂດລາໃນການຕໍ່ສູ້ທາງກົດໝາຍ ຫຼື ສູນເສຍສິນຄ້າ.

ການທົບທວນ ແລະ ການອັບເດດສັນຍາເປັນປະຈຳ

ສັນຍາທຸລະກິດຕ້ອງການການປັບປຸງໃໝ່ເມື່ອກົດໝາຍມີການປ່ຽນແປງ ແລະ ທຸລະກິດຂອງທ່ານເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍຕົວ. ກຳນົດຕາຕະລາງເວລາເພື່ອກວດສອບສັນຍາທັງໝົດຢ່າງໜ້ອຍປີລະຄັ້ງ.

ໝາຍວັນທີທົບທວນຄືນທີ່ສຳຄັນໃນປະຕິທິນຂອງທ່ານ.

ກົດໝາຍກ່ຽວກັບການຄ້າ, ພາສີ ແລະ ຜະລິດຕະພັນມັກຈະມີການປ່ຽນແປງເລື້ອຍໆ. ສັນຍາຂອງທ່ານຕ້ອງກົງກັບກົດລະບຽບໃນປະຈຸບັນ.

ເງື່ອນໄຂສັນຍາເກົ່າສາມາດກາຍເປັນຜິດກົດໝາຍ ຫຼື ຢຸດເຮັດວຽກໃນສະຖານະການໃໝ່.

ສ້າງລາຍການກວດສອບການທົບທວນຄືນ:

• ກວດສອບວ່າກົດໝາຍໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຫຼືບໍ່
• ເບິ່ງເງື່ອນໄຂການຊໍາລະ ແລະ ລາຄາ
• ກວດສອບກົດລະບຽບການຂົນສົ່ງ ແລະ ການຈັດສົ່ງ
• ອັບເດດລາຍລະອຽດການຕິດຕໍ່
• ກວດສອບວ່າເງື່ອນໄຂຍັງກົງກັບຄວາມຕ້ອງການທາງທຸລະກິດຂອງທ່ານຫຼືບໍ່

ຈົດບັນທຶກກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເຮັດວຽກໄດ້ຜົນ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາ. ໃຊ້ບັນທຶກເຫຼົ່ານີ້ເມື່ອທ່ານຂຽນສັນຍາໃໝ່.

ຕິດຕາມເວລາທີ່ແຕ່ລະສັນຍາໄດ້ຖືກກວດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະ ເວລາໃດທີ່ມັນຕ້ອງການການທົບທວນຄືນອີກຄັ້ງ.

ເກັບຮັກສາສັນຍາທັງໝົດໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ປອດໄພ. ໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າຄົນທີ່ເໝາະສົມສາມາດຊອກຫາພວກມັນໄດ້ເມື່ອຕ້ອງການ.

ເກັບຮັກສາເວີຊັນເກົ່າໄວ້ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄຳສັບຕ່າງໆໄດ້ມີການປ່ຽນແປງໄປຕາມການເວລາແນວໃດ.

ຍຸດທະສາດການເຈລະຈາສຳລັບຂໍ້ຕົກລົງທີ່ສົມດຸນ

ການເຈລະຈາສັນຍາຄວນສ້າງເງື່ອນໄຂທີ່ເໝາະສົມສຳລັບທັງສອງຝ່າຍ. ສັນຍາຝ່າຍດຽວມັກຈະລົ້ມເຫຼວເພາະວ່າຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງບໍ່ສາມາດ ຫຼື ຈະບໍ່ປະຕິບັດຕາມເງື່ອນໄຂທີ່ບໍ່ຍຸດຕິທຳ.

ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເຂົ້າໃຈສິ່ງທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງຕ້ອງການ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າບໍ່ສາມາດຍອມແພ້ໄດ້.

ຂຽນເປົ້າໝາຍຫຼັກຂອງທ່ານກ່ອນທີ່ການເຈລະຈາຈະເລີ່ມຕົ້ນ. ຮູ້ວ່າເງື່ອນໄຂໃດທີ່ທ່ານສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ ແລະ ເງື່ອນໄຂໃດທີ່ທ່ານບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້.

ຟັງສິ່ງທີ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງເວົ້າວ່າເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການ.

ການເຈລະຈາທີ່ເຂັ້ມແຂງປະກອບມີ:

• ສົນທະນາກັນຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ແຕ່ລະຝ່າຍຕ້ອງການ
• ບັນທຶກເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ທ່ານຕົກລົງເຫັນດີ
• ເຖິງເວລາກວດສອບເງື່ອນໄຂກັບທີມງານຂອງທ່ານແລ້ວ
• ຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະຊອກຫາຈຸດກາງໃນບັນຫາທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ

ຮ່າງສັນຍາໃນພາສາທີ່ເຂົ້າໃຈງ່າຍທີ່ທັງສອງຝ່າຍເຂົ້າໃຈ. ຫຼີກລ່ຽງຄຳສັບທາງກົດໝາຍ ເມື່ອຄຳສັບງ່າຍໆຈະເຮັດວຽກໄດ້ດີກວ່າ.

ຖ້າທ່ານຕ້ອງໃຊ້ຄຳສັບທາງວິຊາການ, ໃຫ້ອະທິບາຍຢ່າງຊັດເຈນໃນສັນຍາ.

ທົດສອບເງື່ອນໄຂຂອງສັນຍາໂດຍການຖາມວ່າພວກມັນເຮັດວຽກແນວໃດໃນສະຖານະການຕົວຈິງ. ອະທິບາຍຕົວຢ່າງຂອງການຈັດສົ່ງ, ການຈ່າຍເງິນ ຫຼື ບັນຫາຕ່າງໆ.

ຖ້າເງື່ອນໄຂເບິ່ງຄືວ່າສັບສົນໃນລະຫວ່າງການເຈລະຈາ, ພວກມັນຈະເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາໃນພາຍຫຼັງ.

ໃຊ້ເວລາໃນລະຫວ່າງການຮ່າງສັນຍາເພື່ອໃຫ້ໄດ້ລາຍລະອຽດທີ່ຖືກຕ້ອງ. ການຮີບຮ້ອນນໍາໄປສູ່ເງື່ອນໄຂທີ່ບໍ່ຊັດເຈນທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຂໍ້ຂັດແຍ່ງ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ

ການຮ່າງສັນຍາການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງພາສາ, ຄວາມສ່ຽງດ້ານສະກຸນເງິນ, ຄວາມຮັບຮູ້ດ້ານວັດທະນະທໍາ, ແລະ ຂໍ້ກໍານົດປ້ອງກັນສໍາລັບການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງ ແລະ ຊັບສິນທາງປັນຍາ.

ຄຳຖາມເຫຼົ່ານີ້ແກ້ໄຂບັນຫາທ້າທາຍຕ່າງໆທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອທຸລະກິດດຳເນີນທຸລະກິດຂ້າມຊາຍແດນ.

ຂໍ້ຜິດພາດທົ່ວໄປໃນການຮ່າງສັນຍາການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດມີຫຍັງແດ່?

ພາສາທີ່ບໍ່ຊັດເຈນແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນຫາທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດໃນສັນຍາສາກົນ. ເມື່ອເງື່ອນໄຂບໍ່ໄດ້ຖືກກຳນົດຢ່າງຈະແຈ້ງ, ບັນດາຝ່າຍຈາກລະບົບກົດໝາຍທີ່ແຕກຕ່າງກັນອາດຈະຕີຄວາມໝາຍແຕກຕ່າງກັນ.

ທ່ານຄວນລະບຸປະລິມານ, ວັນທີ ແລະ ມາດຕະຖານການປະຕິບັດທີ່ແນ່ນອນແທນທີ່ຈະໃຊ້ປະໂຫຍກທົ່ວໄປ.

ການບໍ່ແກ້ໄຂບັນຫາກ່ຽວກັບອຳນາດຕັດສິນ ແລະ ກົດໝາຍທີ່ໃຊ້ບັງຄັບຈະສ້າງບັນຫາຮ້າຍແຮງ. ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງລະບຸວ່າກົດໝາຍຂອງປະເທດໃດຈະຖືກນຳໃຊ້ ແລະ ຂໍ້ຂັດແຍ່ງຈະຖືກແກ້ໄຂຢູ່ໃສ.

ຖ້າບໍ່ມີຄວາມຊັດເຈນນີ້, ທ່ານອາດຈະປະເຊີນກັບການຕໍ່ສູ້ທາງກົດໝາຍທີ່ມີລາຄາແພງພຽງແຕ່ເພື່ອກໍານົດວ່າຄະດີຄວນຈະຖືກພິຈາລະນາຢູ່ໃສ.

ການມອງຂ້າມຂໍ້ກຳນົດການປະຕິບັດຕາມສຳລັບແຕ່ລະປະເທດສາມາດນຳໄປສູ່ສັນຍາທີ່ບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້. ແຕ່ລະປະເທດມີກົດລະບຽບສະເພາະກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ສັນຍາມີຜົນບັງຄັບໃຊ້.

ທ່ານຕ້ອງຄົ້ນຄວ້າລະບຽບການທ້ອງຖິ່ນກ່ອນທີ່ຈະສໍາເລັດຂໍ້ຕົກລົງຂອງທ່ານ.

ການບໍ່ວາງແຜນຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງຂອງອັດຕາແລກປ່ຽນຈະເຮັດໃຫ້ທຸລະກິດຂອງທ່ານມີຄວາມສ່ຽງທາງດ້ານການເງິນ. ອັດຕາແລກປ່ຽນສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນລະຫວ່າງສັນຍາໄລຍະຍາວ.

ທ່ານຄວນລວມເອົາຂໍ້ກຳນົດທີ່ລະບຸວ່າສະກຸນເງິນໃດທີ່ໃຊ້ ແລະ ວິທີການຈັດການການປ່ຽນແປງອັດຕາ.

ຄົນເຮົາຈະຮັບປະກັນການຕີຄວາມໝາຍທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງເງື່ອນໄຂສັນຍາໃນສັນຍາຂ້າມຊາຍແດນໄດ້ແນວໃດ?

ການແປພາສາທາງກົດໝາຍແບບມືອາຊີບແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບສັນຍາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຫຼາຍພາສາ. ການແປພາສາດ້ວຍເຄື່ອງຈັກ ຫຼື ນັກແປທີ່ບໍ່ສະໝັກຫຼິ້ນມັກຈະພາດລາຍລະອຽດທາງດ້ານກົດໝາຍທີ່ສຳຄັນ.

ທ່ານຄວນຈ້າງນັກແປທີ່ມີຄວາມຊ່ຽວຊານດ້ານເອກະສານທາງກົດໝາຍ ແລະ ເຂົ້າໃຈລະບົບກົດໝາຍທັງສອງຢ່າງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ.

ໃຫ້ນິຍາມຄຳສັບທາງວິຊາການ ແລະ ສຳນວນສະເພາະທາງອຸດສາຫະກຳທັງໝົດພາຍໃນສັນຍາ. ສິ່ງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າຈະແຈ້ງໃນປະເທດຂອງທ່ານອາດຈະມີຄວາມໝາຍແຕກຕ່າງກັນໄປໃນບ່ອນອື່ນ.

ສ້າງພາກສ່ວນນິຍາມທີ່ອະທິບາຍຄຳສັບສຳຄັນໃນພາສາທີ່ງ່າຍດາຍ.

ໃຊ້ມາດຕະຖານສາກົນເມື່ອເປັນໄປໄດ້. ການອ້າງອີງເຖິງຂອບການທີ່ໄດ້ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນເຊັ່ນ INCOTERMS ສຳລັບເງື່ອນໄຂການຂົນສົ່ງຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສັບສົນ.

ຄຳສັບມາດຕະຖານເຫຼົ່ານີ້ມີຄວາມໝາຍທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໃນຫຼາຍປະເທດ.

ລວມເອົາຕົວຢ່າງ ຫຼື ສະຖານະການທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄຳສັບຕ່າງໆນຳໃຊ້ໃນການປະຕິບັດແນວໃດ. ວິທີການນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ທຸກຝ່າຍເຂົ້າໃຈຄວາມຄາດຫວັງຢ່າງຊັດເຈນ.

ທ່ານສາມາດຄັດຕິດຕາຕະລາງເວລາ ຫຼື ພາກຜະນວກທີ່ໃຫ້ລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມໂດຍບໍ່ຕ້ອງເຮັດໃຫ້ສັນຍາຫຼັກສັບສົນ.

ຍຸດທະສາດໃດແດ່ທີ່ຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປ່ຽນແປງຂອງອັດຕາແລກປ່ຽນໃນສັນຍາສາກົນໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ?

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບສະກຸນເງິນປົກປ້ອງທັງສອງຝ່າຍຈາກການເຄື່ອນໄຫວຂອງອັດຕາແລກປ່ຽນທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ. ທ່ານສາມາດລະບຸອັດຕາແລກປ່ຽນພື້ນຖານ ແລະ ລວມເອົາຂໍ້ກຳນົດສຳລັບການປັບປ່ຽນຖ້າອັດຕາມີການປ່ຽນແປງເກີນອັດຕາສ່ວນທີ່ແນ່ນອນ.

ວິທີການນີ້ແບ່ງປັນຄວາມສ່ຽງຢ່າງຍຸດຕິທຳລະຫວ່າງຝ່າຍຕ່າງໆ.

ການຈ່າຍເງິນໃນສະກຸນເງິນທີ່ໝັ້ນຄົງຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບຄວາມຜັນຜວນ. ການໃຊ້ເງິນໂດລາສະຫະລັດ, ເອີໂຣ, ຫຼື ປອນສະເຕີລິງ ເຮັດໃຫ້ສາມາດຄາດເດົາໄດ້ຫຼາຍກ່ວາສະກຸນເງິນແຫ່ງຊາດຂະໜາດນ້ອຍ.

ທ່ານຄວນຕົກລົງກັນວ່າຈະໃຊ້ສະກຸນເງິນໃດສຳລັບການຈ່າຍເງິນທັງໝົດກ່ອນທີ່ຈະເຊັນ.

ສັນຍາຊື້ຂາຍລ່ວງໜ້າ ແລະ ເຄື່ອງມືປ້ອງກັນຄວາມສ່ຽງສະເໜີການປົກປ້ອງທາງດ້ານການເງິນ. ເຄື່ອງມືເຫຼົ່ານີ້ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດລັອກອັດຕາແລກປ່ຽນສຳລັບການຈ່າຍເງິນໃນອະນາຄົດໄດ້.

ທ່ານອາດຈະຕ້ອງເຮັດວຽກຮ່ວມກັບທະນາຄານ ຫຼື ທີ່ປຶກສາດ້ານການເງິນເພື່ອຕັ້ງຄ່າການຈັດການເຫຼົ່ານີ້.

ກົນໄກການປັບລາຄາສາມາດອະທິບາຍເຖິງການປ່ຽນແປງຂອງສະກຸນເງິນທີ່ສຳຄັນ. ສັນຍາຂອງທ່ານອາດຈະປະກອບມີສູດທີ່ປັບລາຄາໂດຍອັດຕະໂນມັດເມື່ອອັດຕາແລກປ່ຽນມີການປ່ຽນແປງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ສິ່ງນີ້ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງຮັບຜິດຊອບພາລະທັງໝົດຂອງການປ່ຽນແປງຂອງສະກຸນເງິນ.

ຄວາມແຕກຕ່າງທາງດ້ານວັດທະນະທໍາສາມາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ການເຈລະຈາ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້ສັນຍາການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດໃນທາງໃດແດ່?

ຮູບແບບການສື່ສານແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນແຕ່ລະວັດທະນະທຳ. ບາງວັດທະນະທຳໃຫ້ຄຸນຄ່າກັບການສື່ສານໂດຍກົງ ແລະ ຊັດເຈນ ໃນຂະນະທີ່ບາງວັດທະນະທຳມັກວິທີການທາງອ້ອມ.

ເຈົ້າອາດຈະຕີຄວາມຄວາມງຽບ ຫຼື ຄວາມສຸພາບວ່າເປັນການຕົກລົງເຫັນດີ ເມື່ອຄູ່ຮ່ວມງານຂອງເຈົ້າມີຄວາມກັງວົນແທ້ໆ.

ຂະບວນການຕັດສິນໃຈແຕກຕ່າງກັນລະຫວ່າງອົງກອນ ແລະ ບັນດາປະເທດ. ໃນບາງວັດທະນະທຳ, ບຸກຄົນໜຶ່ງຕັດສິນໃຈສຸດທ້າຍໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ.

ໃນບາງກໍລະນີ, ການສ້າງຄວາມເຫັນດີເປັນເອກະພາບກ່ຽວຂ້ອງກັບຜູ້ມີສ່ວນຮ່ວມຫຼາຍຄົນ ແລະ ໃຊ້ເວລາຫຼາຍກວ່າ. ທ່ານຄວນຖາມກ່ຽວກັບຂະບວນການອະນຸມັດໃນຕອນຕົ້ນຂອງການເຈລະຈາ.

ການຕີຄວາມສັນຍາເອງກໍມີມິຕິທາງວັດທະນະທຳ. ບັນດາປະເທດທີ່ໃຊ້ກົດໝາຍທົ່ວໄປເຊັ່ນ: ສະຫະລາຊະອານາຈັກ ມັກຈະສ້າງສັນຍາລະອຽດທີ່ຄາດເດົາສະຖານະການຫຼາຍຢ່າງໄດ້.

ບັນດາປະເທດທີ່ໃຊ້ກົດໝາຍແພ່ງມັກມັກສັນຍາທີ່ສັ້ນກວ່າເຊິ່ງອີງໃສ່ຫຼັກການທົ່ວໄປຫຼາຍກວ່າ. ວິທີການທີ່ແຕກຕ່າງກັນເຫຼົ່ານີ້ສາມາດສ້າງຄວາມເຄັ່ງຕຶງໃນລະຫວ່າງການຮ່າງ.

ຄວາມຄາດຫວັງຂອງສາຍພົວພັນມີຜົນກະທົບຕໍ່ວິທີທີ່ຝ່າຍຕ່າງໆເບິ່ງສັນຍາ. ບາງວັດທະນະທໍາເຫັນວ່າສັນຍາເປັນພື້ນຖານຂອງສາຍພົວພັນທາງທຸລະກິດ.

ຄົນອື່ນເບິ່ງສາຍພົວພັນສ່ວນຕົວ ແລະ ຄວາມໄວ້ວາງໃຈວ່າມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍກວ່າເງື່ອນໄຂທີ່ຂຽນໄວ້. ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈຄວາມແຕກຕ່າງເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອສ້າງການຮ່ວມມືທີ່ມີປະສິດທິພາບ.

ຂໍ້ພິຈາລະນາຫຼັກໆສຳລັບຂໍ້ກຳນົດການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນສັນຍາສາກົນແມ່ນຫຍັງ?

ການເລືອກເວທີປຶກສາຫາລືຈະກຳນົດບ່ອນທີ່ຂໍ້ຂັດແຍ່ງຈະຖືກແກ້ໄຂ. ທ່ານສາມາດເລືອກສານໃນປະເທດຂອງຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງ, ປະເທດທີສາມທີ່ເປັນກາງ, ຫຼື ການຕັດສິນຊີ້ຂາດຂອງເອກະຊົນ.

ແຕ່ລະທາງເລືອກລ້ວນແຕ່ມີຂໍ້ດີ ແລະ ຂໍ້ເສຍກ່ຽວກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ, ຄວາມໄວ ແລະ ການບັງຄັບໃຊ້.

ຂໍ້ກຳນົດການຕັດສິນຊີ້ຂາດມັກຈະເຮັດວຽກໄດ້ດີກ່ວາການດຳເນີນຄະດີສຳລັບຂໍ້ຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງປະເທດ. ຄຳຕັດສິນການຕັດສິນຊີ້ຂາດແມ່ນງ່າຍຕໍ່ການບັງຄັບໃຊ້ຂ້າມຊາຍແດນພາຍໃຕ້ອະນຸສັນຍານິວຢອກ.

ທ່ານຄວນລະບຸສະຖາບັນການຕັດສິນຊີ້ຂາດ, ສະຖານທີ່ ແລະ ພາສາທີ່ຈະນຳໃຊ້.

ການແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງຫຼາຍຊັ້ນຊ່ວຍປະຢັດເວລາ ແລະ ເງິນ. ສັນຍາຂອງທ່ານສາມາດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການເຈລະຈາ ຫຼື ການໄກ່ເກ່ຍກ່ອນທີ່ຈະເລີ່ມຕົ້ນການຕັດສິນຊີ້ຂາດ ຫຼື ການດຳເນີນຄະດີ.

ວິທີການນີ້ຊຸກຍູ້ໃຫ້ບັນດາຝ່າຍແກ້ໄຂບັນຫາຕ່າງໆດ້ວຍສັນຕິວິທີກ່ອນທີ່ຈະດຳເນີນການດຳເນີນຄະດີຢ່າງເປັນທາງການທີ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງ.

ກົນໄກການບັງຄັບໃຊ້ຕ້ອງການການວາງແຜນຢ່າງລະມັດລະວັງ. ການຊະນະຄຳຕັດສິນມີຄວາມໝາຍໜ້ອຍຖ້າທ່ານບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ມັນໄດ້.

ທ່ານຄວນພິຈາລະນາວ່າອີກຝ່າຍໜຶ່ງມີຊັບສິນຢູ່ໃສ ແລະ ການຕັດສິນໃຈຂອງເວທີສົນທະນາທີ່ທ່ານເລືອກຈະຖືກຮັບຮູ້ໃນສະຖານທີ່ເຫຼົ່ານັ້ນຫຼືບໍ່.

ບັນດາຝ່າຍສາມາດຈັດການສິດທິຊັບສິນທາງປັນຍາໃນສັນຍາການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດໄດ້ຢ່າງປອດໄພແນວໃດ?

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບກຳມະສິດທີ່ຊັດເຈນຊ່ວຍປ້ອງກັນການຂັດແຍ້ງໃນອະນາຄົດກ່ຽວກັບ ສິດທິຊັບສິນທາງປັນຍາ . ທ່ານຕ້ອງລະບຸວ່າໃຜເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນທາງປັນຍາທີ່ມີຢູ່ ແລະ ໃຜຈະເປັນເຈົ້າຂອງສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງສັນຍາ.

ພາສາທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບການເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນທາງປັນຍາເຮັດໃຫ້ເກີດການຕໍ່ສູ້ທາງກົດໝາຍທີ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍສູງ.

ຂໍ້ກຳນົດການລົງທະບຽນແຕກຕ່າງກັນໄປຕາມປະເທດ ແລະ ປະເພດຊັບສິນທາງປັນຍາ. ສິດທິບັດ, ເຄື່ອງໝາຍການຄ້າ ແລະ ຮູບແບບຕ່າງໆ ຈຳເປັນຕ້ອງລົງທະບຽນໃນແຕ່ລະປະເທດທີ່ທ່ານຕ້ອງການການປົກປ້ອງ.

ທ່ານຄວນລະບຸວ່າຝ່າຍໃດຈະຈັດການການລົງທະບຽນ ແລະ ຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ.

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຮັກສາຄວາມລັບປົກປ້ອງຄວາມລັບທາງການຄ້າ ແລະ ຂໍ້ມູນທີ່ລະອຽດອ່ອນ. ຂໍ້ກຳນົດເຫຼົ່ານີ້ຄວນຈະມີຜົນໃຊ້ໄດ້ຫຼັງຈາກການຢຸດຕິສັນຍາ ແລະ ລະບຸວ່າພັນທະການຮັກສາຄວາມລັບຈະຢູ່ໄດ້ດົນປານໃດ.

ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງກຳນົດວ່າຂໍ້ມູນໃດເປັນຄວາມລັບ ແລະ ຂໍ້ມູນໃດສາມາດແບ່ງປັນໄດ້.

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຊົດເຊີຍແມ່ນແກ້ໄຂຄວາມສ່ຽງດ້ານການລະເມີດຊັບສິນທາງປັນຍາ. ຖ້າຊັບສິນທາງປັນຍາຂອງຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງລະເມີດສິດທິຂອງພາກສ່ວນທີສາມ, ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງຮູ້ວ່າໃຜເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບ.

ສັນຍາຂອງທ່ານຄວນລະບຸວ່າໃຜຈະປົກປ້ອງການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍຈາກການລະເມີດ ແລະ ຈ່າຍຄ່າເສຍຫາຍໃດໆ.

ເງື່ອນໄຂການອອກໃບອະນຸຍາດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄໍານິຍາມທີ່ຊັດເຈນ. ຖ້າທ່ານກໍາລັງໃຫ້ສິດໃນການນໍາໃຊ້ຊັບສິນທາງປັນຍາ, ໃຫ້ລະບຸວ່າໃບອະນຸຍາດນັ້ນເປັນສິດທິພິເສດ ຫຼື ບໍ່ສິດທິພິເສດ.

ທ່ານຕ້ອງລະບຸຂອບເຂດທາງພູມສາດ, ໄລຍະເວລາ ແລະ ການນຳໃຊ້ທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຢ່າງຊັດເຈນ.