ສັນຍາການບໍລິການໄອທີໃນປະເທດເນເທີແລນ: ຂໍ້ໃດມີຄວາມສຳຄັນ ແລະ ເປັນຫຍັງ

ສັນຍາການບໍລິການໄອທີແມ່ນສັນຍາທີ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການສະໜອງການບໍລິການດ້ານເຕັກໂນໂລຊີໃຫ້ແກ່ທຸລະກິດຂອງທ່ານ: ໄອທີທີ່ມີການຄຸ້ມຄອງ, ການພັດທະນາຊອບແວ, ການໂຮດຕິ້ງ, ການສະໜັບສະໜູນ ຫຼື ການລວມກັນ. ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ ມັນມັກຈະເປັນສັນຍາສຳລັບການບໍລິການ (overeenkomst van opdracht) ພາຍໃຕ້ປຶ້ມທີ 7 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ (Burgerlijk Wetboek, BW), ແຕ່ມັນກາຍເປັນສັນຍາສຳລັບວຽກງານ (aanneming van werk) ບ່ອນທີ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຕ້ອງສະໜອງຜົນໄດ້ຮັບທີ່ກຳນົດໄວ້.

That classification decides a great deal. It determines whether the provider owes best efforts or a result, whether you can end the contract early, and what happens when a deadline is missed.

ສັນຍາບໍລິການໄອທີພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງເປັນສັນຍາປະເພດໃດ?

ໃນກໍລະນີຫຼາຍທີ່ສຸດມັນແມ່ນສັນຍາສຳລັບການບໍລິການ, ເຊິ່ງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການເປັນໜີ້ຄວາມພະຍາຍາມທີ່ດີທີ່ສຸດ. ສະເພາະບ່ອນທີ່ສັນຍາສັນຍາຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບຜົນໄດ້ຮັບທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການເປັນໜີ້ຜົນໄດ້ຮັບ.

ກົດໝາຍໂຮນລັງຈຳແນກພັນທະສອງປະເພດທີ່ສັນຍາໄອທີພາສາອັງກິດມັກຈະມົວ. ພັນທະຂອງຄວາມພະຍາຍາມທີ່ດີທີ່ສຸດ (inspanningsverbintenis) ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການເຮັດວຽກດ້ວຍຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານທີ່ມີຄວາມສາມາດພຽງພໍ. ມັນຈະຖືກລະເມີດພຽງແຕ່ຖ້າຜູ້ໃຫ້ບໍລິການບໍ່ປະຕິບັດຕາມມາດຕະຖານນັ້ນ. ພັນທະຂອງຜົນໄດ້ຮັບ (resultaatsverbintenis) ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຜົນໄດ້ຮັບທີ່ກຳນົດໄວ້. ຖ້າຜົນໄດ້ຮັບນັ້ນບໍ່ໄດ້ຖືກສົ່ງມອບ, ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຈະລະເມີດ, ບໍ່ວ່າມັນຈະມີຄວາມພະຍາຍາມຫຼາຍປານໃດກໍຕາມ.

ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຮ່າງສຳລັບຄັ້ງທຳອິດ, ໃນຂະນະທີ່ລູກຄ້າຮັບช่วงທີສອງ. ຄຳວ່າ "ສົ່ງ", ທີ່ໃຊ້ຢ່າງວ່າງໆ, ບໍ່ໄດ້ແກ້ໄຂບັນຫາ. ສານໂຮນລັງຕັດສິນໂດຍການຕີຄວາມໝາຍ: ພວກເຂົາພິຈາລະນາຖ້ອຍຄຳ, ການເຈລະຈາ, ຄວາມຊ່ຽວຊານຂອງບັນດາຝ່າຍ ແລະ ຈຸດປະສົງທາງການຄ້າ. ຖ້າທ່ານຊື້ລະບົບການເຮັດວຽກພາຍໃນວັນທີທີ່ກຳນົດ, ສັນຍາຕ້ອງລະບຸວ່າການຈັດສົ່ງລະບົບນັ້ນພາຍໃນວັນທີນັ້ນແມ່ນພັນທະຂອງຜົນໄດ້ຮັບ. ມັນຍັງຄວນລະບຸວ່າການຍອມຮັບແມ່ນວັດແທກຕາມເກນທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້. ຖ້າທັງສອງຝ່າຍໝາຍເຖິງຄວາມພະຍາຍາມທີ່ດີທີ່ສຸດຢ່າງແທ້ຈິງ, ສັນຍາຄວນລະບຸເຊັ່ນກັນ, ແລະ ກຳນົດວິທີການວັດແທກຄວາມພະຍາຍາມ.

ການຈັດປະເພດມີຜົນກະທົບຕໍ່ການຢຸດຕິການສຶກສາແນວໃດ?

ມັນຕັດສິນໃຈວ່າໃຜອາດຈະຢຸດຕິສັນຍາ ແລະ ໃນເງື່ອນໄຂໃດ. ພາຍໃຕ້ສັນຍາສຳລັບການບໍລິການ, ໂດຍຫຼັກການແລ້ວລູກຄ້າອາດຈະຢຸດຕິສັນຍາໄດ້ທຸກເວລາ.

ອີງຕາມມາດຕາ 7:408 BW, ລູກຄ້າອາດຈະຢຸດຕິສັນຍາສຳລັບການບໍລິການໄດ້ທຸກເວລາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການມີສິດໄດ້ຮັບຄ່າຕອບແທນທີ່ສົມເຫດສົມຜົນສຳລັບວຽກງານທີ່ເຮັດ (ມາດຕາ 7:411 BW). ສິດດັ່ງກ່າວບໍ່ສາມາດຖືກຍົກເວັ້ນໄດ້ ໃນກໍລະນີທີ່ລູກຄ້າເປັນບຸກຄົນທົ່ວໄປ. ລະຫວ່າງທຸລະກິດມັນສາມາດເປັນໄດ້, ແລະເງື່ອນໄຂຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການມັກຈະຍົກເວັ້ນ ຫຼື ຈຳກັດມັນ. ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃນຂະບວນການທຸລະກິດຂອງຕົນອາດຈະຢຸດຕິພຽງແຕ່ຍ້ອນເຫດຜົນທີ່ໜ້າເຊື່ອຖື (gewichtige redenen). ຖ້າທ່ານອ່ານຂໍ້ກຳນົດການຢຸດຕິສັນຍາທຽບກັບກົດລະບຽບເລີ່ມຕົ້ນເຫຼົ່ານັ້ນ, ທ່ານສາມາດເຫັນໄດ້ທັນທີວ່າສັນຍາດັ່ງກ່າວຖືກຮ່າງຂຶ້ນເພື່ອໃຜ. ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ສັນຍາສຳລັບການບໍລິການ ກຳນົດກົດລະບຽບທາງກົດໝາຍຢ່າງລະອຽດ.

ເອກະສານໃດເຮັດໜ້າທີ່ຫຍັງ?

ການພົວພັນກັບໄອທີບໍ່ຄ່ອຍຈະເປັນເອກະສານດຽວ. ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວທ່ານຈະພົບເຫັນຂໍ້ຕົກລົງຂອບການເຮັດວຽກ, ຖະແຫຼງການວຽກງານໜຶ່ງ ຫຼື ຫຼາຍສະບັບ, ຂໍ້ຕົກລົງລະດັບການບໍລິການ, ຂໍ້ຕົກລົງການປະມວນຜົນຂໍ້ມູນ ແລະ ເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ.

ສັນຍາຂອບການກຳນົດເງື່ອນໄຂທາງກົດໝາຍ. ຖະແຫຼງການກ່ຽວກັບວຽກງານ ຫຼື ລາຍລະອຽດການບໍລິການກຳນົດສິ່ງທີ່ກຳລັງສົ່ງມອບຕົວຈິງ. ສັນຍາລະດັບການບໍລິການກຳນົດມາດຕະຖານການປະຕິບັດ. ສັນຍາການປະມວນຜົນຂໍ້ມູນນຳໃຊ້ໃນກໍລະນີທີ່ມີຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວກ່ຽວຂ້ອງ, ແລະ ເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການແມ່ນຢູ່ພາຍໃຕ້ທັງໝົດ. ລະບຸລຳດັບຄວາມສຳຄັນລະຫວ່າງເອກະສານເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ພວກມັນມັກຈະຂັດແຍ້ງກັນ, ແລະ ຂໍ້ທີ່ແກ້ໄຂຄວາມຂັດແຍ້ງສາມາດມີຄ່າຫຼາຍກວ່າເງື່ອນໄຂສ່ວນບຸກຄົນ.

ເຈົ້າກຳນົດຂອບເຂດ, ການຍອມຮັບ ແລະ ການຄວບຄຸມການປ່ຽນແປງແນວໃດ?

ອະທິບາຍໜ້າວຽກ, ບໍ່ແມ່ນໝວດໝູ່ການບໍລິການ, ແລະ ລະບຸສິ່ງທີ່ຖືກຍົກເວັ້ນ. ຈາກນັ້ນຕົກລົງກັນວ່າຜົນງານຖືກທົດສອບແນວໃດ ແລະ ການປ່ຽນແປງຖືກອະນຸມັດແນວໃດ.

ຂໍ້ຂອບເຂດແມ່ນບ່ອນທີ່ຂໍ້ຂັດແຍ່ງສ່ວນໃຫຍ່ເລີ່ມຕົ້ນ. "ການບໍລິການເຄືອຂ່າຍທີ່ມີການຄຸ້ມຄອງ" ບໍ່ແມ່ນຂອບເຂດ; ມັນເປັນໝວດໝູ່. ຄຳອະທິບາຍທີ່ໃຊ້ໄດ້ບອກວ່າມີຫຍັງຕິດຕາມກວດກາ ແລະ ເວລາໃດ, ມີຫຍັງແກ້ໄຂ ແລະ ຄວາມຖີ່ເທົ່າໃດ, ແລະ ມີຈຸດສິ້ນສຸດ ແລະ ຜູ້ໃຊ້ຈຳນວນເທົ່າໃດທີ່ໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງ. ມັນຍັງບອກວ່າມີຫຍັງລວມຢູ່ໃນການ onboarding ແລະ offboarding, ເຫດການໃດທີ່ຢູ່ໃນຂອບເຂດ, ສິ່ງທີ່ຖືກຍົກເວັ້ນຢ່າງຊັດເຈນ, ແລະ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອປະລິມານເພີ່ມຂຶ້ນເກີນກວ່າທີ່ຄາດໄວ້.

ການຍົກເວັ້ນມີຄວາມສຳຄັນເທົ່າກັບການລວມເຂົ້າກັນ, ແລະຜູ້ໃຫ້ບໍລິການທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ຍິນດີຕ້ອນຮັບພວກເຂົາ. ຜູ້ສະໝັກທົ່ວໄປແມ່ນວຽກງານສຸກເສີນນອກເວລາເຮັດວຽກ, ການຈັດຊື້ຮາດແວ, ໃບອະນຸຍາດຊອບແວພາກສ່ວນທີສາມ, ການໄປຢ້ຽມຢາມສະຖານທີ່, ການກູ້ຄືນຂໍ້ມູນຫຼັງຈາກຄວາມຜິດພາດຂອງລູກຄ້າ, ແລະ ການສະໜັບສະໜູນລະບົບທີ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການບໍ່ໄດ້ຕິດຕັ້ງ. ໃນກໍລະນີທີ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຖືກຍົກເວັ້ນ, ສັນຍາຄວນລະບຸອັດຕາທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກຄິດຄ່າທຳນຽມຖ້າພວກມັນມີຄວາມຈຳເປັນ.

ທ່ານຕ້ອງການຂັ້ນຕອນການຍອມຮັບເມື່ອໃດ?

ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ບາງສິ່ງບາງຢ່າງຖືກສ້າງຂຶ້ນແທນທີ່ຈະດໍາເນີນການພຽງແຕ່. ຖ້າບໍ່ມີອັນໜຶ່ງ, ມັນຈະບໍ່ຊັດເຈນວ່າຜູ້ໃຫ້ບໍລິການໄດ້ສົ່ງມອບແລ້ວເມື່ອໃດ.

ກຳນົດວ່າໃຜທົດສອບ, ທຽບກັບເກນໃດ ແລະ ພາຍໃນໄລຍະເວລາໃດ. ກຳນົດສິ່ງທີ່ນັບວ່າເປັນຂໍ້ບົກພ່ອງ ແລະ ມັນຕົກຢູ່ໃນລະດັບຄວາມຮຸນແຮງໃດ. ຕົກລົງເຫັນດີວ່າຜູ້ໃຫ້ບໍລິການໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂຈັກຮອບ, ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າທ່ານບໍ່ທົດສອບພາຍໃນໄລຍະເວລາ, ແລະ ຜົນສະທ້ອນຂອງການປະຕິເສດຢ່າງແນ່ນອນແມ່ນຫຍັງ. ຂໍ້ກຳນົດການຍອມຮັບທີ່ຖືວ່າເປັນການຍອມຮັບ, ເຊິ່ງພາຍໃຕ້ຂໍ້ກຳນົດການຈັດສົ່ງຈະຖືກນັບວ່າຍອມຮັບຖ້າທ່ານບໍ່ຕອບສະໜອງຕາມເວລາ, ແມ່ນມາດຕະຖານໃນເງື່ອນໄຂຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ ແລະ ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ໂດຍທົ່ວໄປ. ຄຳຕອບແມ່ນບໍ່ໃຫ້ຕໍ່ສູ້ກັບພວກມັນໃນຫຼັກການ. ເຮັດໃຫ້ໄລຍະເວລາເປັນຈິງ, ແລະ ໃຫ້ມັນເລີ່ມຕົ້ນພຽງແຕ່ເມື່ອຜູ້ໃຫ້ບໍລິການໄດ້ສົ່ງບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ສາມາດທົດສອບໄດ້ແທ້ໆ.

ເປັນຫຍັງການຄວບຄຸມການປ່ຽນແປງຈຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງບັນຫາດຽວກັນ?

ເນື່ອງຈາກວ່າທຸກໆການມີສ່ວນຮ່ວມດ້ານໄອທີທີ່ສຳຄັນຈະມີການປ່ຽນແປງໃນຊ່ວງອາຍຸການໃຊ້ງານຂອງມັນ. ຖ້າບໍ່ມີຂັ້ນຕອນ, ທ່ານຈະໂຕ້ຖຽງກັນໃນພາຍຫຼັງກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນ.

ຖ້າບໍ່ມີຂັ້ນຕອນ, ການປ່ຽນແປງຈະຖືກຕົກລົງກັນຜ່ານທາງອີເມວລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດຜູກມັດອົງກອນຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງໃນຕອນທ້າຍແມ່ນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນໃນເດືອນມີນາ. ຂັ້ນຕອນສັ້ນໆປ້ອງກັນສ່ວນໃຫຍ່ຂອງສິ່ງນັ້ນ. ມັນລະບຸຊື່ຜູ້ທີ່ອາດຈະຮ້ອງຂໍການປ່ຽນແປງ ແລະ ຜູ້ທີ່ຕ້ອງອະນຸມັດມັນ, ອະທິບາຍວ່າການປ່ຽນແປງຖືກກຳນົດລາຄາແນວໃດ, ແລະ ລະບຸວ່າບໍ່ມີການປ່ຽນແປງໃດໆຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຈົນກວ່າທັງສອງຝ່າຍຈະໄດ້ລົງນາມໃນມັນ.

ຂໍ້ຕົກລົງລະດັບການບໍລິການຄວນມີຫຍັງແດ່?

SLA ທີ່ໃຊ້ໄດ້ລະບຸຕົວຊີ້ວັດ, ວິທີການ ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ມັນຖືກວັດແທກ, ສິ່ງທີ່ຖືກຍົກເວັ້ນ ແລະ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອເກີດຄວາມລົ້ມເຫຼວ. ແຕ່ລະອົງປະກອບເຫຼົ່ານັ້ນສາມາດເຮັດໃຫ້ຫົວຂໍ້ຂ່າວທີ່ບໍ່ມີຄວາມໝາຍຫວ່າງເປົ່າໄດ້ຢ່າງງຽບໆ.

ຖ້າຂອບເຂດບອກວ່າເຮັດຫຍັງແລ້ວ, ຂໍ້ຕົກລົງລະດັບການບໍລິການ ຈະບອກວ່າມັນເຮັດໄດ້ດີປານໃດ. ໃຫ້ເບິ່ງແຕ່ລະອົງປະກອບແຍກຕ່າງຫາກ, ເພາະວ່າຕົວເລກຫົວຂໍ້ຂ່າວມີຄວາມສຳຄັນພຽງແຕ່ເມື່ອຮູ້ລາຍລະອຽດແລ້ວເທົ່ານັ້ນ.

ພິຈາລະນາເບິ່ງຄວາມພ້ອມ. ການຮັບປະກັນ 99.9 ເປີເຊັນຟັງແລ້ວໜ້າປະທັບໃຈ ແລະ ຍັງອະນຸຍາດໃຫ້ມີເວລາພັກຜ່ອນປະມານ 43 ນາທີໃນເດືອນ 30 ມື້; 99 ເປີເຊັນອະນຸຍາດໃຫ້ຫຼາຍກວ່າເຈັດຊົ່ວໂມງ. ຕົວເລກນີ້ມີຄວາມໝາຍພຽງແຕ່ເມື່ອທ່ານຮູ້ສາມຢ່າງເທົ່ານັ້ນ:

• ສິ່ງທີ່ຖືກວັດແທກ: ຄວາມພ້ອມຂອງແພລດຟອມບໍ່ຄືກັນກັບຄວາມພ້ອມຂອງແອັບພລິເຄຊັນຂອງທ່ານ;
• ສິ່ງທີ່ບໍ່ລວມຢູ່: ໄລຍະເວລາການບຳລຸງຮັກສາທີ່ວາງແຜນໄວ້, ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງເຄືອຂ່າຍພາກສ່ວນທີສາມ ແລະ ເຫດການທີ່ບໍ່ຄາດຄິດມັກຈະຖືກແກະສະຫຼັກອອກມາ;
• ຜູ້ທີ່ວັດແທກມັນ: ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການທີ່ລາຍງານກ່ຽວກັບຜົນງານຂອງຕົນເອງ, ໂດຍບໍ່ມີເຄື່ອງມືທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນ ຫຼື ສິດໃນການກວດສອບ, ກໍາລັງໃຫ້ຄະແນນວຽກບ້ານຂອງຕົນເອງຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.

ເປົ້າໝາຍການຕອບສະໜອງ ແລະ ການແກ້ໄຂຕ້ອງການການປະຕິບັດແບບດຽວກັນ. “ການຕອບສະໜອງ” ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວໝາຍເຖິງການຮັບຮູ້ຫຼາຍກວ່າການແກ້ໄຂ. ເປົ້າໝາຍການຕອບສະໜອງສິບຫ້ານາທີແມ່ນມີຄ່າໜ້ອຍຖ້າບໍ່ມີເປົ້າໝາຍການແກ້ໄຂຢູ່ຂ້າງໆ. ທັງສອງແມ່ນຂຶ້ນກັບການຈັດປະເພດຄວາມຮຸນແຮງ. ໃຫ້ນິຍາມເຫດການທີ່ສຳຄັນ, ສູງ, ກາງ ແລະ ຕໍ່າ ໃນແງ່ຂອງຜົນກະທົບທາງທຸລະກິດແທນທີ່ຈະເປັນອາການທາງເທັກນິກ, ແລະ ໃຫ້ເສັ້ນທາງແກ່ຕົວທ່ານເອງເພື່ອຍົກລະດັບການຈັດປະເພດທີ່ຜິດພາດ.

ເຄຣດິດການບໍລິການມີມູນຄ່າແທ້ຈິງເທົ່າໃດ?

ເປັນການຊົດເຊີຍ, ໜ້ອຍຫຼາຍ. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນແມ່ນວ່າສິນເຊື່ອແມ່ນວິທີແກ້ໄຂດຽວຂອງເຈົ້າຫຼືບໍ່ ແລະ ຄວາມລົ້ມເຫຼວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າມີສິດທີ່ຈະຢຸດຕິສັນຍາຫຼືບໍ່.

ເຄຣດິດການບໍລິການແມ່ນວິທີແກ້ໄຂມາດຕະຖານ: ເປີເຊັນຂອງຄ່າທຳນຽມປະຈຳເດືອນທີ່ຈະຖືກຄືນເງິນເມື່ອເປົ້າໝາຍບໍ່ສຳເລັດ. ພວກມັນມີປະໂຫຍດເປັນສັນຍານການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ເກືອບບໍ່ມີຄ່າເປັນການຊົດເຊີຍ. ພວກມັນຖືກຈຳກັດຢູ່ທີ່ສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄ່າທຳນຽມທີ່ຕົວມັນເອງມີຂະໜາດນ້ອຍເມື່ອທຽບກັບການສູນເສຍທີ່ໄຟຟ້າຂັດຂ້ອງຮ້າຍແຮງສາມາດເຮັດໃຫ້ເກີດ. ດັ່ງນັ້ນ, ສອງຈຸດຈຶ່ງມີຄວາມສຳຄັນ.

ກ່ອນອື່ນໝົດ, ໃຫ້ກວດສອບວ່າເຄຣດິດແມ່ນການແກ້ໄຂສະເພາະຫຼືບໍ່. ຂໍ້ກຳນົດທີ່ລະບຸວ່າເຄຣດິດການບໍລິການແມ່ນ "ການແກ້ໄຂສະເພາະ ແລະ ສະເພາະ" ສຳລັບລະດັບການບໍລິການທີ່ພາດໄປນັ້ນ ຈະລົບລ້າງສິດຂອງທ່ານໃນການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍ. ໃນ SLA ຫຼາຍໆອັນນັ້ນແມ່ນປະໂຫຍກທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ. ອັນທີສອງ, ໃຫ້ກວດສອບວ່າຄວາມລົ້ມເຫຼວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເຮັດໃຫ້ທ່ານມີສິດທີ່ຈະຢຸດຕິສັນຍາຫຼືບໍ່, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຫຼັງຈາກການລະເມີດຈຳນວນຄັ້ງທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນໄລຍະເວລາໜຶ່ງ. ລູກຄ້າທີ່ມີພຽງເຄຣດິດ ແລະ ບໍ່ມີສິດຢຸດຕິສັນຍາຈະບໍ່ມີອິດທິພົນທີ່ແທ້ຈິງ.

ຄ່າທຳນຽມ ແລະ ການຈ່າຍເງິນຄວນຖືກກຳນົດແນວໃດ?

ອະທິບາຍຮູບແບບການກຳນົດລາຄາ, ການຈັດດັດສະນີ ແລະ ການອອກໃບແຈ້ງໜີ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ໃນກໍລະນີທີ່ສັນຍາບໍ່ໄດ້ລະບຸໄວ້, ກົດລະບຽບຂອງກົດໝາຍໂຮນລັງກ່ຽວກັບການຈ່າຍເງິນຊ້າຈະຕື່ມຊ່ອງຫວ່າງດັ່ງກ່າວ.

ລະບຸຮູບແບບການກຳນົດລາຄາ: ຄ່າທຳນຽມຄົງທີ່, ຕໍ່ຜູ້ໃຊ້, ຕໍ່ອຸປະກອນ, ຕໍ່ປີ້, ເວລາ ແລະ ວັດສະດຸ, ຫຼື ການປະສົມປະສານ, ແລະ ສິ່ງທີ່ແຕ່ລະຢ່າງລວມມີ. ຕັ້ງຊື່ດັດຊະນີ ແລະ ວັນທີທົບທວນຄືນສຳລັບການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງລາຄາ, ແທນທີ່ຈະອະນຸຍາດໃຫ້ມີການເພີ່ມຂຶ້ນປະຈຳປີຕາມການຕັດສິນໃຈຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ. ລະບຸເວລາທີ່ອອກໃບແຈ້ງໜີ້, ສິ່ງທີ່ພວກມັນຕ້ອງລະບຸ ແລະ ເວລາໃດທີ່ການຈ່າຍເງິນຕ້ອງຮອດກຳນົດ.

ກົດລະບຽບຂອງໂຮນລັງທີ່ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຄຳສັ່ງການຈ່າຍເງິນຊ້າຂອງເອີຣົບນຳໃຊ້ກັບສັນຍາໄອທີເຊັ່ນດຽວກັບສັນຍາທຸລະກິດໃດໆ. ອີງຕາມມາດຕາ 6:119a BW, ການຈ່າຍເງິນລະຫວ່າງທຸລະກິດຕ້ອງຈ່າຍພາຍໃນ 30 ມື້ຖ້າບໍ່ມີການຕົກລົງກັນກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາ. ອາດຈະມີການຕົກລົງກັນກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາທີ່ຍາວກວ່າ, ແຕ່ໄລຍະເວລາຫຼາຍກວ່າ 60 ມື້ຈະເປັນໂມຄະຖ້າມັນບໍ່ຍຸດຕິທຳຢ່າງຮ້າຍແຮງຕໍ່ເຈົ້າໜີ້. ເມື່ອການຈ່າຍເງິນຊ້າ, ດອກເບ້ຍທາງການຄ້າຕາມກົດໝາຍຈະດຳເນີນການໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ເຈົ້າໜີ້ຍັງສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການເກັບໜີ້ໄດ້, ໂດຍມີຄ່າທຳນຽມຢ່າງໜ້ອຍ €40 (ມາດຕາ 6:96 BW).

ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການມັກຈະເພີ່ມສິດໃນການຢຸດການບໍລິການໄວ້ຊົ່ວຄາວຖ້າບໍ່ໄດ້ຈ່າຍເງິນ. ສິດດັ່ງກ່າວຖືກກົດໝາຍຕາມຫຼັກການ, ແຕ່ມັນເປັນເຄື່ອງມືທີ່ບໍ່ມີຕົວຕົນໃນດ້ານໄອທີ, ບ່ອນທີ່ການຢຸດຊົ່ວຄາວສາມາດເຮັດໃຫ້ທຸລະກິດຂອງທ່ານອອບໄລນ໌ໄດ້. ໃຫ້ມີຄຸນສົມບັດດ້ວຍໄລຍະເວລາແຈ້ງການ ແລະ ຂໍ້ຍົກເວັ້ນສຳລັບຈຳນວນເງິນທີ່ມີການຂັດແຍ້ງກັນຢ່າງແທ້ຈິງ.

ທ່ານສາມາດຕໍ່ລອງເງື່ອນໄຂມາດຕະຖານຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການໄດ້ບໍ?

ແມ່ນແລ້ວ, ສ່ວນຫຼາຍແລ້ວລູກຄ້າມັກຈະຄິດໄວ້, ໂດຍສະເພາະກ່ຽວກັບຂອບເຂດຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະ ວິທີແກ້ໄຂ SLA. ກົດລະບຽບສອງຢ່າງຂອງໂຮນລັງກ່ຽວກັບເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຍັງຊ່ວຍທ່ານໄດ້.

ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການໄອທີຂອງໂຮນລັງເກືອບທຸກรายປະກາດເງື່ອນໄຂ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດທົ່ວໄປ (algemene voorwaarden) ຂອງຕົນທີ່ນຳໃຊ້ໄດ້. ໃນຂະແໜງການນີ້, ຫຼາຍຄົນໃຊ້ເງື່ອນໄຂມາດຕະຖານທີ່ເຜີຍແຜ່ໂດຍສະມາຄົມອຸດສາຫະກຳ. ເງື່ອນໄຂເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຖືກຮ່າງຢ່າງເປັນມືອາຊີບ ແລະ ມຸ່ງເນັ້ນໃສ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຢ່າງເຂັ້ມງວດ: ພັນທະທີ່ພະຍາຍາມຢ່າງດີທີ່ສຸດ, ໄລຍະເວລາຮ້ອງຮຽນສັ້ນໆ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ຈຳກັດຢູ່ໃນສ່ວນໜຶ່ງຂອງມູນຄ່າສັນຍາ, ແລະ ຂໍ້ຍົກເວັ້ນຢ່າງກວ້າງຂວາງຂອງການສູນເສຍທີ່ເກີດຂຶ້ນຕາມມາ.

ກົດລະບຽບຂໍ້ທຳອິດກ່ຽວຂ້ອງກັບໜ້າທີ່ໃນການແຈ້ງໃຫ້ຊາບ. ຜູ້ໃຊ້ເງື່ອນໄຂທົ່ວໄປຕ້ອງໃຫ້ໂອກາດທີ່ສົມເຫດສົມຜົນແກ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງໃນການອ່ານກ່ອນ ຫຼື ເມື່ອສັນຍາໄດ້ຮັບການສະຫຼຸບ, ໃນທາງປະຕິບັດໂດຍການສະໜອງໃຫ້. ຖ້າບໍ່ເຮັດ, ຂໍ້ກຳນົດແຕ່ລະຂໍ້ສາມາດຖືກຍົກເລີກໄດ້ (ມາດຕາ 6:233 ແລະ 6:234 BW). ກົດລະບຽບຂໍ້ທີສອງກ່ຽວຂ້ອງກັບການຕໍ່ສູ້ຂອງແບບຟອມຕ່າງໆ. ບ່ອນທີ່ທັງສອງຝ່າຍອ້າງອີງເຖິງເງື່ອນໄຂຂອງຕົນເອງ, ກົດໝາຍໂຮນລັງປະຕິບັດຕາມກົດລະບຽບ "ການຍິງຄັ້ງທຳອິດ" ໃນມາດຕາ 6:225(3) BW: ເງື່ອນໄຂທີ່ກ່າວເຖິງກ່ອນນຳໃຊ້ກ່ອນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າອີກຝ່າຍໜຶ່ງປະຕິເສດຢ່າງຊັດເຈນ. ນັ້ນແມ່ນກົງກັນຂ້າມກັບທ່າທີໃນລະບົບກົດໝາຍອື່ນໆອີກຫຼາຍລະບົບ. ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ເງື່ອນໄຂ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດທົ່ວໄປທີ່ໄດ້ອະທິບາຍ ແລະ ກ່ຽວກັບຄວາມຜິດພາດທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດຫ້າຢ່າງໃນ ສັນຍາການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າມັນເຮັດວຽກແນວໃດໃນທາງປະຕິບັດ.

ໃຜເປັນເຈົ້າຂອງຊອບແວ ແລະ ລະຫັດແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ?

ບຸກຄົນທີ່ສ້າງມັນຂຶ້ນມາ, ບໍ່ແມ່ນຝ່າຍທີ່ຈ່າຍຄ່າມັນ. ທ່ານຈະໄດ້ຮັບລິຂະສິດພຽງແຕ່ຖ້າມັນຖືກມອບໝາຍໃຫ້ທ່ານເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລະ ສົ່ງມອບໂດຍໃບຕາດິນເທົ່ານັ້ນ.

ການຈ່າຍຄ່າຊອບແວບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ທ່ານເປັນເຈົ້າຂອງມັນ. ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍລິຂະສິດຂອງໂຮນລັງ (Auteurswet), ຜູ້ທີ່ສ້າງຜົນງານແມ່ນຜູ້ຂຽນ ແລະ ຖືລິຂະສິດ. ບໍ່ມີກົດລະບຽບໃດໆໂອນກຳມະສິດໃຫ້ກັບຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍ ຫຼື ຈ່າຍຄ່າຜົນງານ. ມີສອງຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ໃນກໍລະນີທີ່ພະນັກງານສ້າງຜົນງານເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງໜ້າທີ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ, ນາຍຈ້າງຈະຖືກຖືວ່າເປັນຜູ້ຂຽນ (ມາດຕາ 7 Auteurswet). ໃນກໍລະນີທີ່ນິຕິບຸກຄົນເຜີຍແຜ່ຜົນງານເປັນຂອງຕົນເອງໂດຍບໍ່ໄດ້ລະບຸຊື່ບຸກຄົນທຳມະດາເປັນຜູ້ຂຽນ, ນິຕິບຸກຄົນນັ້ນຈະຖືກຖືວ່າເປັນຜູ້ຂຽນ (ມາດຕາ 8 Auteurswet). ບໍ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນໃດໆທີ່ກວມເອົາກໍລະນີປົກກະຕິຂອງລູກຄ້າທີ່ຈ້າງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການພາຍນອກ ຫຼື ນັກພັດທະນາອິດສະຫຼະ.

ສະນັ້ນ, ການມອບໝາຍຕ້ອງໄດ້ຮັບການຕົກລົງກັນຢ່າງຊັດເຈນ. ອີງຕາມມາດຕາ 2(3) Auteurswet, ສັນຍາການໂອນລິຂະສິດ ຫຼື ການໃຫ້ໃບອະນຸຍາດສະເພາະຕ້ອງເຮັດເປັນລາຍລັກອັກສອນ, ແລະ ການໂອນນັ້ນເອງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີເອກະສານ (akte) ທີ່ມີຈຸດປະສົງເພື່ອຈຸດປະສົງດັ່ງກ່າວ. ຂໍ້ກຳນົດໃນສັນຍາທີ່ລະບຸວ່າລູກຄ້າໄດ້ຮັບສິດທິຊັບສິນທາງປັນຍາທັງໝົດໃນຜົນງານທີ່ສົ່ງມອບ, ລົງນາມໂດຍທັງສອງຝ່າຍ, ເຮັດວຽກໄດ້. ໃບແຈ້ງໜີ້ ຫຼື ຄວາມເຂົ້າໃຈທາງວາຈາບໍ່ໄດ້ເຮັດວຽກ. ບັນທຶກການໂອນສິດໃດໆໃນຖານຂໍ້ມູນໃນລັກສະນະດຽວກັນ.

ເຈົ້າແຍກພື້ນຫຼັງ, ພື້ນໜ້າ ແລະ ວັດສະດຸພາກສ່ວນທີສາມອອກຈາກກັນໄດ້ແນວໃດ?

ໃຫ້ກົດລະບຽບຂອງຕົນເອງແກ່ແຕ່ລະໝວດໝູ່: ໃບອະນຸຍາດສຳລັບວັດສະດຸພື້ນຫຼັງ, ການເປັນເຈົ້າຂອງວັດສະດຸພື້ນໜ້າ, ແລະ ການຮັບປະກັນສຳລັບອົງປະກອບພາກສ່ວນທີສາມ ແລະ ອົງປະກອບແຫຼ່ງເປີດ.

ເອກະສານພື້ນຖານແມ່ນສິ່ງທີ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການນຳມານຳ: ຂອບການເຮັດວຽກ, ຫ້ອງສະໝຸດ, ເຄື່ອງມື ແລະ ໂມດູນມາດຕະຖານ. ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຮັກສາຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ ແລະ ທ່ານຈະໄດ້ຮັບໃບອະນຸຍາດ. ກຳນົດຂອບເຂດ, ໄລຍະເວລາ, ດິນແດນ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການໂອນຍ້າຍຂອງໃບອະນຸຍາດນັ້ນ. ເອກະສານພື້ນຖານແມ່ນສິ່ງທີ່ສ້າງຂຶ້ນໂດຍສະເພາະສຳລັບທ່ານ; ຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງປົກກະຕິແລ້ວຈະໂອນໄປເມື່ອຈ່າຍເງິນເຕັມຈຳນວນ. ອົງປະກອບຂອງພາກສ່ວນທີສາມ ແລະ ອົງປະກອບແຫຼ່ງເປີດມີໃບອະນຸຍາດຂອງຕົນເອງ. ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຄວນຮັບປະກັນວ່າອົງປະກອບໃດຖືກນຳໃຊ້ ແລະ ໃນເງື່ອນໄຂໃດ, ເພາະວ່າໃບອະນຸຍາດລິຂະສິດທີ່ຝັງຢູ່ໃນຊອບແວທີ່ອອກແບບມາເປັນພິເສດສາມາດກຳນົດພັນທະທີ່ທ່ານບໍ່ເຄີຍຕັ້ງໃຈໄວ້. ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ໃບອະນຸຍາດຊອບແວແຫຼ່ງເປີດໃນປະເທດເນເທີແລນ ອະທິບາຍພັນທະເຫຼົ່ານັ້ນ.

ທ່ານຕ້ອງການ escrow ລະຫັດແຫຼ່ງເວລາໃດ?

ເມື່ອທຸລະກິດຂອງທ່ານຂຶ້ນກັບຊອບແວທີ່ທ່ານບໍ່ໄດ້ເປັນເຈົ້າຂອງ. Escrow ໃຫ້ທ່ານເຂົ້າເຖິງລະຫັດແຫຼ່ງຂໍ້ມູນຖ້າຜູ້ໃຫ້ບໍລິການບໍ່ສາມາດຮັກສາມັນໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ.

ດ້ວຍ escrow, ລະຫັດແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ ແລະ ເອກະສານການສ້າງຈະຖືກຝາກໄວ້ກັບຕົວແທນ escrow. ພວກມັນຖືກປ່ອຍໃຫ້ທ່ານໃນເຫດການທີ່ກຳນົດໄວ້, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນການລົ້ມລະລາຍຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ ຫຼື ຄວາມລົ້ມເຫຼວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນການຮັກສາຊອບແວ. Escrow ຈະເຮັດວຽກໄດ້ພຽງແຕ່ຖ້າເງິນຝາກຖືກຮັກສາໃຫ້ທັນສະໄໝ ແລະ ເງື່ອນໄຂການປ່ອຍສາມາດກວດສອບໄດ້. ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ escrow ຊອບແວໃນປະເທດເນເທີແລນ ກຳນົດວ່າການຈັດການທີ່ໃຊ້ໄດ້ຜົນເປັນແນວໃດ.

ໃຜເປັນເຈົ້າຂອງຂໍ້ມູນຂອງທ່ານ?

ທ່ານເຮັດ, ແລະຂໍ້ຕົກລົງຄວນກ່າວຢ່າງຊັດເຈນ. ຈັດການກັບຂໍ້ມູນແຍກຕ່າງຫາກຈາກຊັບສິນທາງປັນຍາ.

ຂໍ້ຕົກລົງຄວນລະບຸຮູບແບບທີ່ຂໍ້ມູນຂອງທ່ານຈະຖືກສົ່ງຄືນ, ໜ້າທີ່ຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການໃນການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຜູ້ສືບທອດ, ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງຕົນໃນການລຶບສຳເນົາທີ່ຍັງເຫຼືອຫຼັງຈາກນັ້ນ. ຖ້າຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຕ້ອງການໃຊ້ຂໍ້ມູນຂອງທ່ານເພື່ອປັບປຸງການບໍລິການຂອງຕົນເອງ ຫຼື ເພື່ອຝຶກອົບຮົມຮູບແບບ, ນັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການອະນຸຍາດຢ່າງຊັດເຈນ, ເຊິ່ງໄດ້ເຈລະຈາແຍກຕ່າງຫາກ, ບໍ່ແມ່ນບັນທັດໃນພາກຜະນວກ.

ຂໍ້ຕົກລົງຂອງຜູ້ປະມວນຜົນຕ້ອງມີຫຍັງແດ່?

ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການປະມວນຜົນຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວຕາມຄຳແນະນຳຂອງທ່ານ, GDPR ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຂໍ້ຕົກລົງເປັນລາຍລັກອັກສອນຂອງຜູ້ປະມວນຜົນທີ່ມີເນື້ອຫາທີ່ກຳນົດໄວ້. ຖ້າບໍ່ມີເນື້ອຫານັ້ນ, ທັງສອງຝ່າຍຈະຖືກເປີດເຜີຍ.

ມາດຕາ 28(3) ຂອງລະບຽບການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນທົ່ວໄປ (GDPR, ໃນພາສາໂຮນລັງ AVG) ກຳນົດສິ່ງທີ່ຂໍ້ຕົກລົງຕ້ອງມີ. ມັນຕ້ອງອະທິບາຍຫົວຂໍ້ ແລະ ໄລຍະເວລາຂອງການປະມວນຜົນ, ລັກສະນະ ແລະ ຈຸດປະສົງຂອງມັນ, ປະເພດຂອງຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວ ແລະ ໝວດໝູ່ຂອງເຈົ້າຂອງຂໍ້ມູນ. ມັນຍັງຕ້ອງກຳນົດພັນທະຕ່າງໆໃຫ້ກັບຜູ້ປະມວນຜົນ:

• ການປະມວນຜົນພຽງແຕ່ຕາມຄຳແນະນຳທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ເທົ່ານັ້ນ;
• ການຮັບປະກັນຄວາມລັບຂອງພະນັກງານ;
• ການປະຕິບັດມາດຕະການຄວາມປອດໄພທາງດ້ານເຕັກນິກ ແລະ ການຈັດຕັ້ງທີ່ເໝາະສົມ;
• ການຈ້າງຜູ້ປະມວນຜົນຍ່ອຍພຽງແຕ່ດ້ວຍການອະນຸຍາດ ແລະ ໃນເງື່ອນໄຂທີ່ເທົ່າທຽມກັນເທົ່ານັ້ນ;
• ຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ຄວບຄຸມກ່ຽວກັບການຮ້ອງຂໍຂໍ້ມູນ ແລະ ການແຈ້ງເຕືອນການລະເມີດ;
• ການລຶບ ຫຼື ການສົ່ງຄືນຂໍ້ມູນໃນຕອນທ້າຍຂອງການບໍລິການ.

ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ຂາດອົງປະກອບເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ສອດຄ່ອງກັບລະບຽບການ. ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ຂໍ້ຕົກລົງການປະມວນຜົນຂໍ້ມູນໃນປະເທດເນເທີແລນ ກວມເອົາເນື້ອໃນທີ່ຕ້ອງການ.

ກຳນົດບົດບາດໃຫ້ຖືກຕ້ອງກ່ອນ. ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການທີ່ກຳນົດຈຸດປະສົງຂອງຕົນເອງ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໂດຍການນຳໃຊ້ຂໍ້ມູນສຳລັບການວິເຄາະຂອງຕົນເອງ, ແມ່ນຜູ້ຄວບຄຸມສຳລັບການປະມວນຜົນນັ້ນ ແທນທີ່ຈະເປັນຜູ້ປະມວນຜົນ. ຂໍ້ຕົກລົງຕ້ອງສະທ້ອນເຖິງຄວາມເປັນຈິງ, ບໍ່ແມ່ນປ້າຍທີ່ບັນດາຝ່າຍມັກ.

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບຄວາມປອດໄພຄວນມີຄວາມຊັດເຈນແນວໃດ?

ລະອຽດພໍທີ່ທ່ານສາມາດກວດສອບໄດ້. ຕັ້ງຊື່ມາດຕະການຕ່າງໆ ແລະ ໃຫ້ວິທີການກວດສອບຕົວທ່ານເອງ.

ມາດຕະການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງລວມມີການເຂົ້າລະຫັດຂໍ້ມູນໃນເວລາພັກຜ່ອນ ແລະ ໃນລະຫວ່າງການຂົນສົ່ງ, ການເຂົ້າເຖິງຕາມບົດບາດດ້ວຍການກວດສອບຄວາມຖືກຕ້ອງຫຼາຍປັດໄຈ, ການບັນທຶກ ແລະ ການເກັບຮັກສາບັນທຶກ, ແລະ ໄລຍະເວລາສຳລັບການແກ້ໄຂ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງ. ເພີ່ມຄວາມຖີ່ຂອງການສຳຮອງຂໍ້ມູນ ແລະ ການທົດສອບການກູ້ຄືນ, ການແຍກລະຫວ່າງລູກຄ້າໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ໃຊ້ຮ່ວມກັນ, ແລະ ຄວາມປອດໄພທາງກາຍະພາບບ່ອນທີ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການດຳເນີນການສະຖານທີ່ຂອງຕົນເອງ. ສິດການກວດສອບ, ຫຼື ໜ້າທີ່ໃນການສະໜອງລາຍງານການຮັບປະກັນເອກະລາດ ແລະ ຜົນການທົດສອບການເຈາະ, ປ່ຽນຄຳໝັ້ນສັນຍາເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ເປັນສິ່ງທີ່ທ່ານສາມາດກວດສອບໄດ້.

ຂໍ້ກຳນົດການແຈ້ງການລະເມີດຄວນລະບຸແນວໃດ?

ມັນຄວນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການບອກທ່ານພາຍໃນໄລຍະເວລາສັ້ນໆ ແລະ ກຳນົດໄວ້. ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານບໍ່ສາມາດຕອບສະໜອງເສັ້ນຕາຍ 72 ຊົ່ວໂມງຂອງທ່ານເອງໄດ້.

ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 33 GDPR, ຜູ້ຄວບຄຸມຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ໜ່ວຍງານກຳກັບດູແລພາຍໃນ 72 ຊົ່ວໂມງຫຼັງຈາກຮັບຮູ້ເຖິງການລະເມີດຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າການລະເມີດດັ່ງກ່າວບໍ່น่าຈະມີຄວາມສ່ຽງ. ໃນປະເທດເນເທີແລນ, ໜ່ວຍງານນັ້ນແມ່ນອົງການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນຂອງໂຮນລັງ (Autoriteit Persoonsgegevens). ໃນກໍລະນີທີ່ມີຄວາມສ່ຽງສູງ, ຜູ້ຄວບຄຸມຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ບຸກຄົນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຊາບ (ມາດຕາ 34 GDPR). ຜູ້ປະມວນຜົນຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ຜູ້ຄວບຄຸມຊາບໂດຍບໍ່ມີການຊັກຊ້າ. ເນື່ອງຈາກທ່ານບໍ່ສາມາດຕອບສະໜອງເສັ້ນຕາຍຂອງທ່ານເອງໄດ້ຖ້າທ່ານໄດ້ຍິນຊ້າ, ຂໍ້ຕົກລົງຄວນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການແຈ້ງເຕືອນພາຍໃນໄລຍະເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ສັ້ນໆ ແລະ ຕັ້ງຊື່ຈຸດຕິດຕໍ່. ມັນຍັງຄວນມີພັນທະໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຮ່ວມມືກັບການສືບສວນ ແລະ ສະໜອງບັນທຶກ ແລະ ຫຼັກຖານ. ຜູ້ປະມວນຜົນຍ່ອຍ ແລະ ການໂອນຍ້າຍລະຫວ່າງປະເທດຕ້ອງການການປະຕິບັດດຽວກັນ, ໂດຍມີກົນໄກການໂອນຍ້າຍທີ່ລະບຸໄວ້ທຸກບ່ອນທີ່ຂໍ້ມູນອອກຈາກເຂດເສດຖະກິດເອີຣົບ.

ກົດລະບຽບດ້ານຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີ ແລະ ຂະແໜງການໃດທີ່ມີຜົນກະທົບຕໍ່ສັນຍາ?

ການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນບໍ່ແມ່ນຊັ້ນກົດລະບຽບດຽວອີກຕໍ່ໄປ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີຂອງໂຮນລັງ, ກົດລະບຽບຂອງສະຫະພາບເອີຣົບກ່ຽວກັບຄວາມຢືດຢຸ່ນໃນການດຳເນີນງານດ້ານດິຈິຕອນ ແລະ ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍ AI ລ້ວນແຕ່ສາມາດຕິດຕໍ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການໂດຍກົງໄດ້.

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີຂອງໂຮນລັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຫຍັງແດ່?

ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 15 ສິງຫາ 2026, ອົງການຈັດຕັ້ງຕ່າງໆພາຍໃນຂອບເຂດຂອງຕົນຕ້ອງລົງທະບຽນ, ຄຸ້ມຄອງຄວາມສ່ຽງທາງໄຊເບີຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ລາຍງານເຫດການທີ່ສຳຄັນຢ່າງວ່ອງໄວ. ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການທີ່ມີການຄຸ້ມຄອງແມ່ນຢູ່ພາຍໃຕ້ຂອບເຂດຂອງຕົນເອງ.

The Dutch Cybersecurity Act (Cyberbeveiligingswet) implements the second EU network and information security directive (NIS2) and has been in force since 15 August 2026. Organisations within its scope must register with the competent supervisory authority, take appropriate risk management measures and report significant incidents. The reporting timeline follows NIS2: an early warning within 24 hours, an incident notification within 72 hours and a final report within one month. Managed service providers and managed security service providers are covered in their own right. Clients in scope must be able to show that their supply chain is managed. In contractual terms, the provider must support your own reporting deadlines, which are far shorter than a typical incident clause allows. Our guide on ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີຂອງໂຮນລັງ ແລະ ສິ່ງທີ່ມັນຮຽກຮ້ອງ ກຳນົດວ່າໃຜໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງ.

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າທ່ານຢູ່ໃນຂະແໜງການເງິນ?

ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມຢືດຢຸ່ນໃນການດຳເນີນງານດີຈີຕອລຂອງສະຫະພາບເອີຣົບ (DORA) ໄດ້ກຳນົດເນື້ອໃນສັນຍາ. ຂໍ້ຕົກລົງການບໍລິການໄອທີມາດຕະຖານຈະບໍ່ຕອບສະໜອງມັນໄດ້.

DORA ໄດ້ນຳໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 17 ມັງກອນ 2025. ມາດຕາ 30 ໄດ້ກຳນົດຂໍ້ກຳນົດສັນຍາສຳລັບການຈັດການກັບຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ ICT, ລວມທັງລາຍລະອຽດການບໍລິການ, ສະຖານທີ່ປະມວນຜົນ, ສິດໃນການເຂົ້າເຖິງ, ການກວດກາ ແລະ ການກວດສອບ, ຍຸດທະສາດການອອກ ແລະ ສິດໃນການຢຸດຕິສັນຍາ. ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການທີ່ໃຫ້ບໍລິການລູກຄ້າທາງດ້ານການເງິນຄວນຄາດຫວັງວ່າຈະຖືກຮ້ອງຂໍເງື່ອນໄຂເຫຼົ່ານັ້ນ.

ຈະເປັນແນວໃດຖ້າ AI ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການບໍລິການ?

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍ AI ຂອງສະຫະພາບເອີຣົບຈັດສັນພັນທະຕາມບົດບາດໃນລະບົບຕ່ອງໂສ້ມູນຄ່າ. ສັນຍາຄວນລະບຸວ່າໃຜເປັນຜູ້ປະຕິບັດພັນທະໃດ.

ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການທີ່ປະສົມປະສານຮູບແບບ AI ທົ່ວໄປເຂົ້າໃນລະບົບຂອງທ່ານອາດຈະເປັນຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ ຫຼື ຜູ້ນຳໃຊ້ພາຍໃຕ້ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍ AI, ຂຶ້ນກັບການຈັດການ. ພັນທະຕ່າງໆກຳລັງຖືກຄ່ອຍໆຖືກນຳໃຊ້, ແລະ ຂໍ້ຫ້າມກ່ຽວກັບການປະຕິບັດ AI ບາງຢ່າງໄດ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 2 ກຸມພາ 2025. ຄູ່ມືຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ ການປະຕິບັດ AI ທີ່ຖືກຫ້າມ ແລະ ກ່ຽວກັບ ການນຳໃຊ້ AI ໃນທຸລະກິດຂອງໂຮນລັງ ໄດ້ກຳນົດຕຳແໜ່ງ. ບໍ່ວ່າລະບອບໃດກໍ່ຕາມ, ສັນຍາຄວນຈັດສັນຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການປະຕິບັດຕາມ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຮ່ວມມືກັບຜູ້ຄວບຄຸມ, ແລະ ບອກວ່າໃຜຮັບຜິດຊອບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການປ່ຽນແປງຕາມທີ່ກົດໝາຍໃໝ່ກຳນົດ. ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍນັ້ນຈະຖືກໂຕ້ຖຽງໃນພາຍຫຼັງ.

ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການສາມາດຈຳກັດຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຕົນໄດ້ຫຼາຍປານໃດ?

ລະຫວ່າງທຸລະກິດ, ຂອບເຂດຈຳກັດ ແລະ ການຍົກເວັ້ນແມ່ນຖືກຕ້ອງຕາມຫຼັກການ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການບໍ່ສາມາດອີງໃສ່ພວກມັນໄດ້, ໃນກໍລະນີທີ່ມັນບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້ຕາມມາດຕະຖານຂອງຄວາມສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ໃນກໍລະນີທີ່ມີເຈດຕະນາ ຫຼື ຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງໂດຍຮູ້ຕົວ.

ຂໍ້ຈຳກັດຄວາມຮັບຜິດຊອບແມ່ນບ່ອນທີ່ການຄ້າ ແລະ ກົດໝາຍພົບກັນ. ເງື່ອນໄຂຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະຈຳກັດຄວາມຮັບຜິດຊອບຢູ່ທີ່ຄ່າທຳນຽມທີ່ຈ່າຍໃນໄລຍະເວລາສັ້ນໆ ແລະ ບໍ່ລວມເອົາການສູນເສຍທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ການສູນເສຍກຳໄລ ແລະ ການສູນເສຍຂໍ້ມູນ. ພວກເຂົາຍັງກຳນົດໄລຍະເວລາສັ້ນໆທີ່ຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ຊາບກ່ຽວກັບການຮຽກຮ້ອງ. ລູກຄ້າມັກຈະຕໍ່ລອງຂີດຈຳກັດໃຫ້ສູງຂຶ້ນ, ມັກຈະເປັນຄ່າທຳນຽມຫຼາຍກວ່າສິບສອງເດືອນ. ພວກເຂົາຍັງໄດ້ແຍກໝວດໝູ່ທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດປະໄວ້ໄດ້ຄື: ການລະເມີດຄວາມລັບ, ການລະເມີດຊັບສິນທາງປັນຍາຂອງພາກສ່ວນທີສາມ, ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກການລະເມີດການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນ.

ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງກຳນົດຂໍ້ຈຳກັດພາຍນອກກ່ຽວກັບຂໍ້ກຳນົດເຫຼົ່ານີ້. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:248(2) BW, ຝ່າຍໃດໜຶ່ງບໍ່ສາມາດອີງໃສ່ເງື່ອນໄຂຂອງສັນຍາໄດ້ ບ່ອນທີ່ມາດຕະຖານຂອງຄວາມສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳນັ້ນບໍ່ສາມາດຍອມຮັບໄດ້. ສານປະຕິເສດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງທີ່ຈະໃຫ້ຂໍ້ຍົກເວັ້ນປົກປ້ອງຝ່າຍໃດໜຶ່ງຈາກເຈດຕະນາຂອງຕົນເອງ ຫຼື ຄວາມບໍ່ລະມັດລະວັງໂດຍຮູ້ຕົວ (opzet of bewuste roekeloosheid), ແລະ ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວແມ່ນຂອງຜູ້ບໍລິຫານລະດັບສູງຂອງຕົນ. ຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງການລະເມີດ, ລັກສະນະຂອງຄວາມເສຍຫາຍ, ຕຳແໜ່ງປະກັນໄພ ແລະ ຄວາມເຂັ້ມແຂງໃນການຕໍ່ລອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງລ້ວນແຕ່ມີບົດບາດ. ຂອບເຂດຈຳກັດທີ່ມີຄວາມສຳພັນທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນກັບມູນຄ່າສັນຍາ ແລະ ຄວາມສ່ຽງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາຫຼາຍກວ່າການຍົກເວັ້ນແບບລວມ.

ທ່ານຕ້ອງເຮັດຫຍັງກ່ອນທີ່ຈະສາມາດຮຽກຮ້ອງໄດ້?

ໃນກໍລະນີຫຼາຍທີ່ສຸດ, ທ່ານຕ້ອງໄດ້ຂຽນຈົດໝາຍແຈ້ງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການລ່ວງໜ້າກ່ອນ. ທ່ານຍັງຕ້ອງຮ້ອງທຸກພາຍໃນໄລຍະເວລາທີ່ສັນຍາ ຫຼື ກົດໝາຍກຳນົດ.

ຂັ້ນຕອນທຳອິດແມ່ນການແຈ້ງການກ່ຽວກັບການຜິດນັດ (ingebrekestelling). ໃນກໍລະນີທີ່ການປະຕິບັດຍັງເປັນໄປໄດ້, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວທ່ານຕ້ອງແຈ້ງໃຫ້ຊາບເປັນລາຍລັກອັກສອນພ້ອມດ້ວຍໄລຍະເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນກ່ອນທີ່ທ່ານຈະສາມາດຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍ ຫຼື ຍົກເລີກ (ມາດຕາ 6:82 ແລະ 6:83 BW). ສິ່ງນັ້ນບໍ່ຈຳເປັນຖ້າເສັ້ນຕາຍທີ່ກຳນົດໄວ້ໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ ຫຼື ການປະຕິບັດກາຍເປັນເປັນໄປບໍ່ໄດ້. ອີເມວທີ່ໃຈຮ້າຍບໍ່ແມ່ນການແຈ້ງການກ່ຽວກັບການຜິດນັດ. ຂັ້ນຕອນທີສອງແມ່ນໄລຍະເວລາຮ້ອງຮຽນ. ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:89 BW, ທ່ານຕ້ອງຮ້ອງຮຽນພາຍໃນເວລາທີ່ສົມເຫດສົມຜົນຫຼັງຈາກຄົ້ນພົບຂໍ້ບົກຜ່ອງ, ແລະເງື່ອນໄຂຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການມັກຈະຫຼຸດໄລຍະເວລານັ້ນລົງ. ລູກຄ້າທີ່ຄົ້ນພົບບັນຫາ, ເຮັດວຽກອ້ອມມັນເປັນເວລາຫຼາຍເດືອນ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຜູ້ຮ້ອງຮຽນອາດຈະພົບວ່າການຮຽກຮ້ອງຂອງຕົນຖືກຫ້າມ.

ຂໍ້ force majeure ກວມເອົາຫຍັງແດ່?

ອ່ານມັນສຳລັບສິ່ງທີ່ມັນປະກອບມີຢູ່ຝ່າຍຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ. ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງຜູ້ຮັບເໝົາຍ່ອຍ ແລະ ຄູ່ຮ່ວມງານໂຮດຕິ້ງມັກຈະຖືກລະບຸໄວ້, ເຊິ່ງປ່ຽນຄວາມສ່ຽງດ້ານລະບົບຕ່ອງໂສ້ການສະໜອງຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການເອງມາສູ່ທ່ານ.

ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງຜູ້ຮັບເໝົາຍ່ອຍ, ຄູ່ຮ່ວມງານໂຮດຕິ້ງ ແລະ ຜູ້ສະໜອງໂທລະຄົມມະນາຄົມມັກຖືກນິຍາມວ່າເປັນເຫດການທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ. ສິ່ງນັ້ນໂອນຄວາມສ່ຽງຂອງລະບົບຕ່ອງໂສ້ການສະໜອງຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການມາໃຫ້ທ່ານ. ຈຸດນີ້ແມ່ນສາມາດເຈລະຈາໄດ້. ໃນສັນຍາການບໍລິການທີ່ມີການຄຸ້ມຄອງ, ມັນມັກຈະເປັນສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ, ເພາະວ່າທ່ານກຳລັງຈ່າຍເງິນໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຢ່າງແນ່ນອນເພື່ອຄຸ້ມຄອງລະບົບຕ່ອງໂສ້ນັ້ນ.

ສັນຍາຄວນເວົ້າແນວໃດກ່ຽວກັບຄົນ?

ມັນຄວນກວມເອົາບຸກຄະລາກອນຫຼັກ, ການຮັບເໝົາຍ່ອຍ, ສະຖານະພາບຂອງພະນັກງານອິດສະຫຼະ ແລະ ການບໍ່ຊັກຊວນ. ການບໍລິການດ້ານໄອທີແມ່ນສະໜອງໃຫ້ໂດຍຄົນ, ແລະ ແຕ່ລະຈຸດເຫຼົ່ານີ້ສາມາດກໍ່ໃຫ້ເກີດບັນຫາໃນພາຍຫຼັງ.

ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບບຸກຄະລາກອນທີ່ສຳຄັນລະບຸຊື່ບຸກຄົນທີ່ທ່ານເພິ່ງພາອາໄສ ແລະ ຈຳກັດການທົດແທນຂອງເຂົາເຈົ້າໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມຈາກທ່ານ. ພວກມັນເປັນເລື່ອງທຳມະດາໃນວຽກງານພັດທະນາ ແລະ ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ແລະ ຫາຍາກໃນການບໍລິການທີ່ມີການຄຸ້ມຄອງ. ໃນການບໍລິການທີ່ມີການຄຸ້ມຄອງ, ຢ່າງໜ້ອຍກໍ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄຸນວຸດທິທຽບເທົ່າ ແລະ ການມອບໝາຍທີ່ເໝາະສົມທຸກຄັ້ງທີ່ມີຄົນຖືກທົດແທນ.

ການຮັບເໝົາຍ່ອຍແມ່ນເລື່ອງປົກກະຕິແທນທີ່ຈະເປັນຂໍ້ຍົກເວັ້ນ. ຂໍ້ຕົກລົງຄວນລະບຸວ່າມັນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຫຼືບໍ່, ຕ້ອງການການຍິນຍອມຈາກທ່ານຫຼືບໍ່, ແລະຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຍັງຄົງຮັບຜິດຊອບຢ່າງເຕັມທີ່ຕໍ່ທຸກຄົນທີ່ມັນຈ້າງ. ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຮັບເໝົາຍ່ອຍຍັງປະມວນຜົນຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວ, ກົດລະບຽບ GDPR ກ່ຽວກັບຜູ້ປະມວນຜົນຍ່ອຍຈະຖືກນຳໃຊ້ເຊັ່ນກັນ, ໂດຍມີຂໍ້ກຳນົດການຍິນຍອມ ແລະ ການແຈ້ງເຕືອນຂອງຕົນເອງ.

ພວກ freelancer ເຮັດວຽກດ້ວຍຕົນເອງແທ້ບໍ?

ຄຳຖາມນັ້ນເກີດຂຶ້ນເມື່ອບຸກຄົນເຮັດວຽກຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຂອງທ່ານ, ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງທ່ານ, ເປັນເວລາດົນນານ. ຖ້າພວກເຂົາເຮັດວຽກຄືກັບພະນັກງານ, ມັນມີຄວາມສ່ຽງທີ່ແທ້ຈິງຂອງການຈັດປະເພດໃໝ່.

ອົງການພາສີຂອງໂຮນລັງ (Belastingdienst) ໄດ້ເລີ່ມບັງຄັບໃຊ້ຢ່າງເຕັມຮູບແບບກ່ຽວກັບການຈັດປະເພດສາຍພົວພັນການເຮັດວຽກໃນວັນທີ 1 ມັງກອນ 2025. ຮູບແບບທີ່ຜູ້ເຮັດວຽກອິດສະຫຼະໃນນາມເຮັດວຽກຄືກັບພະນັກງານໃນປັດຈຸບັນມີຄວາມສ່ຽງທີ່ແທ້ຈິງຂອງການຈັດປະເພດຄືນໃໝ່, ໂດຍມີຜົນສະທ້ອນທາງພາສີເງິນເດືອນສຳລັບຝ່າຍທີ່ເຂົາເຈົ້າເຮັດວຽກໃຫ້. ດັ່ງນັ້ນ, ສັນຍາສຳລັບການບໍລິການຄວນຫຼີກລ່ຽງຖ້ອຍຄຳທີ່ໃຫ້ສິດອຳນາດແກ່ທ່ານໃນການຊີ້ນຳບຸກຄົນຄືກັບນາຍຈ້າງ. ທັງສອງຝ່າຍຄວນພິຈາລະນາວິທີການເຮັດວຽກຕົວຈິງ, ບໍ່ແມ່ນຢູ່ທີ່ປ້າຍຊື່ໃນໃບແຈ້ງໜີ້.

ຈະເປັນແນວໃດກ່ຽວກັບການບໍ່ຊັກຊວນ ແລະ ການຮັບເອົາການບໍລິການຄືນພາຍໃນບໍລິສັດ?

ຂໍ້ກຳນົດທີ່ຈຳກັດກ່ຽວກັບການບໍ່ຊັກຊວນແມ່ນມາດຕະຖານ. ການເອົາການບໍລິການກັບຄືນມາພາຍໃນບໍລິສັດ, ຫຼື ການຍ້າຍມັນໄປພ້ອມກັບທີມ, ສາມາດກະຕຸ້ນກົດລະບຽບຂອງໂຮນລັງກ່ຽວກັບການໂອນກິດຈະການ.

ຂໍ້ທີ່ຫ້າມແຕ່ລະຝ່າຍຈ້າງພະນັກງານຂອງອີກຝ່າຍໜຶ່ງໃນໄລຍະເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ຫຼັງຈາກສັນຍາສິ້ນສຸດລົງແມ່ນເປັນມາດຕະຖານ ແລະ ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ໂດຍທົ່ວໄປລະຫວ່າງທຸລະກິດຕ່າງໆ, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າມັນມີເວລາ ແລະ ຂອບເຂດຈຳກັດ. ໃນກໍລະນີທີ່ທ່ານເອົາການບໍລິການກັບຄືນມາພາຍໃນບໍລິສັດ, ຫຼື ຍ້າຍມັນໄປຫາຜູ້ໃຫ້ບໍລິການອື່ນຮ່ວມກັບທີມງານທີ່ປະຕິບັດມັນ, ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບການໂອນກິດຈະການ (overgang van onderneming, ມາດຕາ 7:662 ແລະ ຕາມ BW) ສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ພະນັກງານຈະໂອນຍ້າຍຕາມຂໍ້ກຳນົດ ແລະ ເງື່ອນໄຂທີ່ມີຢູ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ. ຜົນໄດ້ຮັບນັ້ນມັກຈະເຮັດໃຫ້ທຸກຝ່າຍແປກໃຈ, ສະນັ້ນ ໃຫ້ວິເຄາະມັນກ່ອນທີ່ຈະຕົກລົງກັນກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງ, ບໍ່ແມ່ນຫຼັງຈາກນັ້ນ.

ໄລຍະເວລາ, ການຢຸດຕິສັນຍາ ແລະ ການອອກຈາກສັນຍາເຮັດວຽກແນວໃດ?

ກວດສອບໄລຍະເວລາເບື້ອງຕົ້ນ, ການຕໍ່ອາຍຸອັດຕະໂນມັດ ແລະ ໄລຍະເວລາແຈ້ງການ, ແລະ ຕົກລົງເງື່ອນໄຂການອອກຈາກວຽກຢ່າງລະອຽດ. ເງື່ອນໄຂການອອກຈາກວຽກຈະກຳນົດຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຕົວຈິງຂອງການອອກຈາກວຽກ.

ສັນຍາການບໍລິການທີ່ມີການຄຸ້ມຄອງໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະມີໄລຍະເວລາເບື້ອງຕົ້ນໜຶ່ງຫາສາມປີ, ໂດຍມີການຕໍ່ອາຍຸໂດຍອັດຕະໂນມັດ ເວັ້ນເສຍແຕ່ຈະມີການແຈ້ງໃຫ້ຊາບ. ການຕໍ່ອາຍຸອັດຕະໂນມັດລວມກັບໄລຍະເວລາແຈ້ງການທີ່ຍາວນານແມ່ນວິທີທີ່ລູກຄ້າຈະຢູ່ກັບຜູ້ໃຫ້ບໍລິການທີ່ເຂົາເຈົ້າຢາກອອກໄປ. ກວດສອບໄລຍະເວລາແຈ້ງການ, ວັນທີທີ່ມັນດໍາເນີນການ ແລະ ແບບຟອມທີ່ແຈ້ງການຕ້ອງໃຊ້. ໃສ່ວັນທີໃນປະຕິທິນຂອງທ່ານໃນມື້ທີ່ທ່ານເຊັນ.

ມີທາງອອກໃດແດ່?

ມີສາມຢ່າງຄື: ການຢຸດຕິເພື່ອຄວາມສະດວກ, ການຢຸດຕິເພື່ອສາເຫດ ແລະ ການຍົກເລີກຍ້ອນການລະເມີດພາຍໃຕ້ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງ. ແຕ່ລະຢ່າງມີເງື່ອນໄຂຂອງຕົນເອງ.

• ການຢຸດຕິສັນຍາເພື່ອຄວາມສະດວກສະບາຍຊ່ວຍໃຫ້ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງ, ຫຼື ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນລູກຄ້າເທົ່ານັ້ນ, ສາມາດຢຸດຕິສັນຍາໄດ້ໂດຍແຈ້ງໃຫ້ຊາບໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ເຫດຜົນ. ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການມັກຈະບໍ່ສະແດງຄວາມຄິດເຫັນດັ່ງກ່າວ; ມັນຄຸ້ມຄ່າທີ່ຈະຢືນຢັນ.
• ການຢຸດຕິຍ້ອນສາເຫດຊ່ວຍໃຫ້ສາມາດຢຸດຕິໄດ້ທັນທີສຳລັບການລະເມີດທີ່ສຳຄັນທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂພາຍໃນໄລຍະເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້. ຕົວກະຕຸ້ນຄວນລວມເຖິງຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນລະດັບການບໍລິການຊ້ຳໆ, ບໍ່ພຽງແຕ່ເຫດການຮ້າຍແຮງເທົ່ານັ້ນ.
• ການຍົກເລີກສຳລັບການລະເມີດ (ການຜູກມັດ) ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:265 BW ຍັງຄົງມີຢູ່ຄຽງຄູ່ກັບເສັ້ນທາງສັນຍາ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າສັນຍາຈະຍົກເວັ້ນມັນ, ໂດຍຂຶ້ນກັບແຈ້ງການກ່ຽວກັບການຜິດສັນຍາທີ່ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ຂ້າງເທິງ.

ຂໍ້ກຳນົດການອອກຈາກວຽກຄວນມີຫຍັງແດ່?

ມັນຄວນມີພັນທະໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຮັກສາການບໍລິການໃຫ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປເປັນໄລຍະເວລາໜຶ່ງ, ສົ່ງຄືນຂໍ້ມູນຂອງທ່ານ ແລະ ຮ່ວມມືກັບຜູ້ສືບທອດ. ຂໍ້ກຳນົດການອອກເກືອບຈະຖືກຮ່າງຢ່າງບາງໆເກີນໄປສະເໝີ.

ຂໍ້ບັງຄັບກ່ຽວກັບການອອກຈາກສັນຍາທີ່ໃຊ້ໄດ້ກຳນົດໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ, ສຳລັບໄລຍະເວລາທີ່ກຳນົດຫຼັງຈາກການຢຸດຕິສັນຍາ ແລະ ໃນອັດຕາທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນ, ຕ້ອງ:

• ສືບຕໍ່ການບໍລິການ;
• ສົ່ງຄືນຂໍ້ມູນຂອງທ່ານໃນຮູບແບບທີ່ບັນທຶກໄວ້ ແລະ ສາມາດໃຊ້ໄດ້;
• ສະໜອງເອກະສານ ແລະ ລາຍລະອຽດການຕັ້ງຄ່າ;
• ຮ່ວມມືກັບຜູ້ໃຫ້ບໍລິການສືບທອດ;
• ໂອນ ຫຼື ມອບໝາຍໃບອະນຸຍາດຂອງພາກສ່ວນທີສາມ ຖ້າເປັນໄປໄດ້;
• ລຶບສຳເນົາຂໍ້ມູນທີ່ຍັງເຫຼືອຂອງທ່ານ ແລະ ຢືນຢັນເປັນລາຍລັກອັກສອນ.

ຖ້າບໍ່ມີພັນທະເຫຼົ່ານັ້ນ, ເຈົ້າສາມາດເປັນອິດສະຫຼະທີ່ຈະອອກຈາກວຽກໄດ້ ແລະ ບໍ່ສາມາດອອກຈາກວຽກໄດ້ໃນທາງປະຕິບັດ.

ຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນຖ້າຜູ້ໃຫ້ບໍລິການລົ້ມລະລາຍ?

ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຊັບສິນ (ຜູ້ຮັກສາມໍລະດົກ) ຈະເຂົ້າຮັບໜ້າທີ່ແທນ ແລະ ບໍ່ມີພັນທະທີ່ຈະຕ້ອງສືບຕໍ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ການແກ້ໄຂຂອງທ່ານແມ່ນການຮຽກຮ້ອງໃນຊັບສິນລົ້ມລະລາຍ, ເຊິ່ງປົກກະຕິແລ້ວມີມູນຄ່າໜ້ອຍ.

ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ວ່າການຈັດການ escrow, ເອກະສານການອອກທີ່ທັນສະໄໝ ແລະ ການສຳຮອງຂໍ້ມູນຂອງທ່ານເອງຢ່າງເປັນອິດສະຫຼະ ຈຶ່ງມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍກວ່າຂໍ້ໃດໆໃນສັນຍາ.

ໃນຖານະລູກຄ້າ, ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່?

• Check that the scope lists tasks and exclusions, not categories of service.
• Check that service credits are not your exclusive remedy for an outage.
• Check that you can terminate for persistent underperformance, not only for a single serious breach.
• Check that intellectual property in custom work is transferred by a written deed, as Article 2 of the Copyright Act (Auteurswet) requires.
• Check the renewal date and notice period, and put them in your calendar.
• Check that the exit clause obliges the provider to cooperate in a transfer at agreed rates.

ໃນຖານະຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ, ທ່ານຄວນກວດສອບຫຍັງແດ່?

• Check that the contract says whether you owe best efforts or a result for each deliverable.
• Check that your liability cap bears a visible relationship to the contract value, so it holds up under Article 6:248(2) BW.
• Check that your processor agreement matches the processing you actually carry out under Article 28 GDPR.
• Check whether you fall under the Cybersecurity Act as a managed service provider and can meet the 24-hour early warning deadline.
• Check that your subcontractors are bound by the same security and confidentiality terms.

What can we do for you with an IT services agreement?

ຂອງ​ພວກ​ເຮົາ ທະນາຍຄວາມດ້ານໄອທີ advise both clients and providers on technology contracts and the disputes that follow when a project fails.

• We review the framework agreement, SLA, processor agreement and general terms, and set out the order of precedence.
• We negotiate the liability cap, the carve-outs and the exclusive-remedy wording with the other side.
• We draft the IP clause, the deed of assignment and, where needed, a source code escrow arrangement.
• We draft the notice of default under Articles 6:82 and 6:83 BW when a provider falls short.
• We prepare an exit plan before termination, so the transition to a new provider is covered.

Summary

• ສັນຍາການບໍລິການໄອທີມັກຈະເປັນສັນຍາສຳລັບການບໍລິການ (ມາດຕາ 7:400 BW ແລະຕໍ່ໄປ); ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນພັນທະຂອງຜົນໄດ້ຮັບ ບ່ອນທີ່ທ່ານກຳລັງຊື້ຜົນໄດ້ຮັບທີ່ກຳນົດໄວ້ພາຍໃນວັນທີທີ່ກຳນົດໄວ້.
• ກຳນົດຂອບເຂດໃນໜ້າວຽກ, ຕົກລົງຂັ້ນຕອນການຍອມຮັບ ແລະ ຂັ້ນຕອນການປ່ຽນແປງ, ແລະ ລະບຸລຳດັບຄວາມສຳຄັນລະຫວ່າງເອກະສານຕ່າງໆ.
• ກວດສອບວ່າເຄຣດິດການບໍລິການແມ່ນວິທີແກ້ໄຂສະເພາະຫຼືບໍ່ ແລະ ວ່າການລົ້ມເຫຼວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເຮັດໃຫ້ທ່ານມີສິດທີ່ຈະຢຸດຕິຫຼືບໍ່.
• ລິຂະສິດໃນຊອບແວທີ່ສ້າງຂຶ້ນເປັນພິເສດຈະຖືກສົ່ງໄປຫາທ່ານໂດຍຜ່ານຂໍ້ຕົກລົງເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລະ ເອກະສານຢັ້ງຢືນ (ມາດຕາ 2(3) Auteurswet); ການຈ່າຍເງິນຢ່າງດຽວບໍ່ພຽງພໍ.
• ຕົກລົງເຫັນດີກັບຂໍ້ຕົກລົງຜູ້ປະມວນຜົນທີ່ສອດຄ່ອງກັບ GDPR, ຂໍ້ຕໍ່ທີ່ສະທ້ອນເຖິງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ແລະ ຂໍ້ຕໍ່ອອກລະອຽດ.

ຄໍາ​ຖາມ​ທີ່​ຖືກ​ຖາມ​ເລື້ອຍໆ