ການຕັດສິນໃຈດ້ານການບໍລິຫານ

ການຕັດສິນໃຈທາງດ້ານການບໍລິຫານ, ໃນພາສາໂຮນລັງ ຄຳວ່າ a besluit, ແມ່ນການຕັດສິນໃຈເປັນລາຍລັກອັກສອນຂອງອົງການບໍລິຫານທີ່ມີການກະທຳພາຍໃຕ້ກົດໝາຍສາທາລະນະ. ຄຳນິຍາມນັ້ນແມ່ນປະຕູສູ່ກົດໝາຍບໍລິຫານຂອງໂຮນລັງ: ມີພຽງການຕັດສິນໃຈເທົ່ານັ້ນທີ່ສາມາດເປັນຫົວຂໍ້ຂອງການຄັດຄ້ານ ແລະ ການອຸທອນ. ສິ່ງໃດກໍ່ຕາມທີ່ບໍ່ແມ່ນການຕັດສິນໃຈແມ່ນຢູ່ນອກເໜືອການປົກປ້ອງທາງກົດໝາຍບໍລິຫານ.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ມາດຕາ 1:3(1) ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກຄອງທົ່ວໄປ ປະກອບດ້ວຍຄຳນິຍາມ. ວັກ 2 ລະບຸເຖິງ beschikking, ການຕັດສິນໃຈສ່ວນບຸກຄົນ ເຊັ່ນ: ໃບອະນຸຍາດ ຫຼື ລາງວັນເງິນອຸດໜູນ. ມາດຕາ 1:1 ກຳນົດວ່າໃຜມີຄຸນສົມບັດເປັນອົງການບໍລິຫານ: ອົງການຂອງນິຕິບຸກຄົນທີ່ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນພາຍໃຕ້ກົດໝາຍສາທາລະນະ, ຫຼື ບຸກຄົນ ຫຼື ອົງການອື່ນທີ່ມີສິດອຳນາດຂອງລັດ. ມາດຕາ 8:1 ເຊື່ອມໂຍງສິດໃນການອຸທອນຢ່າງຊັດເຈນກັບແນວຄວາມຄິດຂອງການຕັດສິນໃຈ. ມາດຕາ 6:2 ເທົ່າກັບການປະຕິເສດເປັນລາຍລັກອັກສອນທີ່ຈະຕັດສິນໃຈ, ແລະ ການບໍ່ຕັດສິນໃຈທັນເວລາ, ກັບການຕັດສິນໃຈ, ດັ່ງນັ້ນການບໍ່ດຳເນີນການສາມາດຖືກທ້າທາຍໄດ້ເຊັ່ນກັນ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ການທົດສອບດຳເນີນໄປເປັນຂັ້ນຕອນຕ່າງໆ. ມີການຕັດສິນໃຈເປັນລາຍລັກອັກສອນບໍ? ມັນມາຈາກອົງການບໍລິຫານບໍ? ມັນມີຈຸດປະສົງເພື່ອໃຫ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ທາງກົດໝາຍບໍ, ເພື່ອໃຫ້ສິດ ຫຼື ພັນທະຂອງບຸກຄົນໃດໜຶ່ງມີການປ່ຽນແປງແທ້ບໍ? ໃບອະນຸຍາດ, ການຕັດສິນໃຈບັງຄັບໃຊ້, ການມອບເງິນອຸດໜູນ ແລະ ການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບຜົນປະໂຫຍດລ້ວນແຕ່ມີຄຸນສົມບັດ. ຈົດໝາຍທີ່ອົງການພຽງແຕ່ອະທິບາຍທ່າທີຂອງຕົນ ຫຼື ປະກາດການກະທຳຕາມຄວາມເປັນຈິງມັກຈະບໍ່. ໃນກໍລະນີທີ່ມີຄວາມສົງໄສ, ແຈ້ງການກ່ຽວກັບການແກ້ໄຂຢູ່ທາງລຸ່ມຂອງຈົດໝາຍແມ່ນຕົວຊີ້ບອກທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ແມ່ນຕົວຕັດສິນໃນຕົວມັນເອງ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ອຸປະສັກແບບຄລາສສິກແມ່ນຈົດໝາຍທີ່ອ່ານວ່າເປັນຂໍ້ມູນ ແຕ່ຕົວຈິງແລ້ວແມ່ນການຕັດສິນໃຈ; ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ຄັດຄ້ານຈະໝົດເວລາຫຼັງຈາກຫົກອາທິດ ແລະ ບໍ່ສາມາດທ້າທາຍຜົນກະທົບທາງກົດໝາຍໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ການຄັດຄ້ານມັກຈະຖືກຍື່ນຕໍ່ການສື່ສານທີ່ເປັນຂໍ້ເທັດຈິງຢ່າງດຽວ, ເຊິ່ງຫຼັງຈາກນັ້ນຈະຖືກປະກາດວ່າບໍ່ຍອມຮັບ. ບັນຫາທີສາມແມ່ນບັນຫາຄ່າເສຍຫາຍ ແລະ ການອຸດໜູນທີ່ບໍລິສຸດ, ບ່ອນທີ່ຂອບເຂດລະຫວ່າງກົດໝາຍຂອງລັດ ແລະ ເອກະຊົນບໍ່ຊັດເຈນ ແລະ ສານທີ່ຜິດພາດຖືກເຂົ້າຫາ.