ການລົ້ມລະລາຍ

ການລົ້ມລະລາຍແມ່ນການຍຶດຊັບສິນທັງໝົດຂອງລູກໜີ້ເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງໜ່ວຍງານເຈົ້າໜີ້ທົ່ວໄປ. ສານເມືອງປະກາດມັນ ແລະ ແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ຄຸ້ມຄອງຊັບສິນ, ຜູ້ທີ່ບໍລິຫານ ແລະ ຊຳລະບັນຊີຊັບສິນ.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການລົ້ມລະລາຍຂອງໂຮນລັງຄວບຄຸມຂັ້ນຕອນດັ່ງກ່າວ. ມາດຕາ 1 ກຳນົດການທົດສອບ: ລູກໜີ້ຕ້ອງຢູ່ໃນຖານະທີ່ຢຸດຈ່າຍ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກໍລະນີໄດ້ພັດທະນາສິ່ງນີ້ໄປສູ່ຂໍ້ກຳນົດຫຼາຍຝ່າຍ: ຕ້ອງມີເຈົ້າໜີ້ຢ່າງໜ້ອຍສອງຄົນ, ເຊິ່ງຜູ້ໜຶ່ງໃນນັ້ນມີສິດທິຮຽກຮ້ອງທີ່ຄົບຖ້ວນ ແລະ ຕ້ອງຈ່າຍ. ມາດຕາ 23 ກຳນົດວ່ານັບແຕ່ມື້ປະກາດເປັນຕົ້ນໄປ ລູກໜີ້ຈະສູນເສຍອຳນາດໃນການກຳຈັດ ແລະ ຄຸ້ມຄອງຊັບສິນ. ມາດຕາ 37 ໃຫ້ຜູ້ຮັບຜິດຊອບມີທາງເລືອກວ່າຈະປະຕິບັດສັນຍາຕອບແທນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຫຼືບໍ່. ມາດຕາ 68 ຮັບຜິດຊອບການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ການຊຳລະບັນຊີຂອງຜູ້ຮັບຜິດຊອບ; ມາດຕາ 69 ອະນຸຍາດໃຫ້ເຈົ້າໜີ້ຄັດຄ້ານການປະພຶດຂອງຜູ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາ. ການຈັດອັນດັບກ່ຽວກັບການແຈກຢາຍແມ່ນຕິດຕາມມາຈາກປຶ້ມທີ 3 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ ແລະ ຈາກສິດທິພິເສດ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ເຈົ້າໜີ້, ອົງການໄອຍະການ ຫຼື ລູກໜີ້ສາມາດຍື່ນຄຳຮ້ອງໄດ້. ໃນກໍລະນີທີ່ເຈົ້າໜີ້ຍື່ນຄຳຮ້ອງ, ການພິຈາລະນາຄະດີແມ່ນເວລາທີ່ຈະຕົກລົງຂໍ້ຕົກລົງການຈ່າຍເງິນ ຫຼື ໂຕ້ແຍ້ງການຮຽກຮ້ອງສະໜັບສະໜູນ; ຖ້າການພິສູດຫຼາຍຄັ້ງຖືກປະຕິເສດ, ຄຳຮ້ອງນັ້ນຈະລົ້ມເຫຼວ. ຜູ້ອຳນວຍການຄວນມີບັນທຶກຂອງເຂົາເຈົ້າໃຫ້ເປັນລະບຽບ, ເພາະວ່າຜູ້ຮັບຜິດຊອບໄດ້ທົດສອບຄະນະກຳມະການຕໍ່ກັບມາດຕາ 2:248 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ ແລະ ຕໍ່ກັບໜ້າທີ່ຮັກສາບັນທຶກຂອງມາດຕາ 2:10.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ຜູ້ປະກອບການລໍຖ້າດົນເກີນໄປກ່ອນທີ່ຈະຄົ້ນຫາທາງເລືອກອື່ນ, ໃນຂະນະທີ່ຂະບວນການ WHOA ຫຼື ການເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່ທີ່ຄວບຄຸມໄດ້ມີໂອກາດພຽງແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຍັງມີບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ຕ້ອງຈັດລະບຽບຄືນໃໝ່. ຄວາມຜິດພາດອັນທີສອງແມ່ນການຈ່າຍເງິນແບບເລືອກເຟັ້ນໃຫ້ເຈົ້າໜີ້ທີ່ເປັນມິດບໍ່ດົນກ່ອນການລົ້ມລະລາຍ, ເຊິ່ງຖືກປ່ອຍອອກມາຜ່ານ pauliana ແລະສາມາດນໍາໄປສູ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວ. ອັນທີສາມ, ເຈົ້າໜີ້ປະເມີນມູນຄ່າຂອງຫຼັກຊັບຂອງເຂົາເຈົ້າຕໍ່າເກີນໄປ: ຜູ້ຖືຄໍາຫມັ້ນສັນຍາຫຼືເງິນກູ້ຈໍານອງຖືກຈັດອັນດັບເປັນຜູ້ແບ່ງແຍກດິນແດນແລະເຂັ້ມແຂງ, ເຈົ້າໜີ້ທໍາມະດາບໍ່ຄ່ອຍຈະເປັນແບບນັ້ນ.