ສັນຍາວ່າດ້ວຍການຢູ່ຮ່ວມກັນ

ສັນຍາຢູ່ຮ່ວມກັນແມ່ນສັນຍາທີ່ຄູ່ຮັກທີ່ບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານ ແລະ ບໍ່ໄດ້ລົງທະບຽນບັນທຶກການຈັດການຂອງເຂົາເຈົ້າ. ບໍ່ເຫມືອນກັບການແຕ່ງງານ, ກົດໝາຍຂອງໂຮນລັງເກືອບບໍ່ໄດ້ໃຫ້ຫຍັງເລີຍແກ່ຜູ້ຢູ່ຮ່ວມກັນໂດຍຄ່າເລີ່ມຕົ້ນ: ຖ້າບໍ່ມີຂໍ້ຕົກລົງ, ຈະບໍ່ມີການຮຽກຮ້ອງຊັບສິນຂອງກັນແລະກັນ, ບໍ່ມີພັນທະໃນການຮັກສາ ແລະ ບໍ່ມີສິດໃນການສືບທອດມໍລະດົກ.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ບໍ່ມີຫົວຂໍ້ທາງກົດໝາຍສຳລັບການຢູ່ຮ່ວມກັນ. ຂໍ້ຕົກລົງດັ່ງກ່າວແມ່ນອີງໃສ່ກົດໝາຍທົ່ວໄປກ່ຽວກັບພັນທະໃນປຶ້ມທີ 6 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ. ລະບອບອື່ນໆກໍ່ຕິດພັນກັບມັນ: ໂຄງການເງິນບຳນານໂດຍທົ່ວໄປຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຂໍ້ຕົກລົງການຢູ່ຮ່ວມກັນໂດຍມີນາຍທະບຽນສຳລັບເງິນບຳນານຂອງຄູ່ສົມລົດ, ແລະການຍົກເວັ້ນພາສີມໍລະດົກຂອງຄູ່ສົມລົດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຂໍ້ຕົກລົງໂດຍນາຍທະບຽນທີ່ມີໜ້າທີ່ດູແລຮ່ວມກັນ ແລະໄລຍະເວລາການຢູ່ຮ່ວມກັນຂັ້ນຕ່ຳ. ເມື່ອຄວາມສຳພັນສິ້ນສຸດລົງ, ສິດໃນການໄດ້ຮັບຄ່າຊົດເຊີຍອາດຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 6:212 ກ່ຽວກັບການເພີ່ມພູນທີ່ບໍ່ຍຸຕິທຳ ຫຼື ພາຍໃຕ້ຄວາມສົມເຫດສົມຜົນ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳ, ແຕ່ສິ່ງນັ້ນຕ້ອງການຫຼັກຖານ ແລະ ນຳໄປສູ່ການດຳເນີນຄະດີເປັນປະຈຳ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ຂໍ້ຕົກລົງທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງກວມເອົາສີ່ຢ່າງຄື: ສິ່ງທີ່ເປັນຂອງໃຜໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ວິທີການແບ່ງປັນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນຄົວເຮືອນ, ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບເຮືອນທີ່ໃຊ້ຮ່ວມກັນ ແລະ ການລົງທຶນໃນເຮືອນ, ແລະ ບໍ່ວ່າຈະມີສິ່ງໃດທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂເມື່ອຄວາມສຳພັນສິ້ນສຸດລົງ. ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການຢູ່ລອດສຳລັບຊັບສິນທີ່ເປັນເຈົ້າຂອງຮ່ວມກັນແມ່ນເປັນເລື່ອງທຳມະດາ. ສຳລັບເດັກນ້ອຍ, ກົດລະບຽບກ່ຽວກັບສິດອຳນາດຂອງຜູ້ປົກຄອງຈະຖືກນຳໃຊ້ເປັນອິດສະຫຼະ; ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 2023 ການຮັບຮູ້ຈະສ້າງສິດອຳນາດຮ່ວມກັນໂດຍອັດຕະໂນມັດ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດແມ່ນເຮືອນທີ່ລົງທະບຽນໃນນາມຂອງຄູ່ຮ່ວມຊີວິດຄົນໜຶ່ງ ເຊິ່ງອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ປະກອບສ່ວນຜ່ານການຈ່າຍເງິນກູ້ເຮືອນ ຫຼື ການປັບປຸງໃໝ່. ຖ້າບໍ່ມີຂໍ້ຕົກລົງທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ ການຮຽກຮ້ອງດັ່ງກ່າວຈຶ່ງຍາກທີ່ຈະຢືນຢັນໄດ້. ຄວາມຜິດພາດອັນທີສອງແມ່ນການບໍ່ລົງທະບຽນຄູ່ຮ່ວມຊີວິດກັບຜູ້ໃຫ້ເງິນບຳນານ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີເງິນບຳນານຂອງຄູ່ຮ່ວມຊີວິດຄົນໃດທີ່ຕ້ອງຈ່າຍເມື່ອເສຍຊີວິດ. ອັນທີສາມ, ຖ້າບໍ່ມີພິໄນກຳ, ຈະບໍ່ມີມໍລະດົກທາງໃດທີ່ຖືກຕ້ອງ.