ການແຈກຢາຍເງິນປັນຜົນ

ການແຈກຢາຍເງິນປັນຜົນແມ່ນການຈ່າຍເງິນກຳໄລ ຫຼື ສະຫງວນໃຫ້ແກ່ຜູ້ຖືຫຸ້ນ. ໃນ BV ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ໄດ້ຕົກລົງທີ່ຈະແຈກຢາຍ, ແຕ່ມະຕິດັ່ງກ່າວຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ພຽງແຕ່ເມື່ອຄະນະກຳມະການໄດ້ອະນຸມັດມັນໂດຍອີງໃສ່ການທົດສອບການແຈກຢາຍ.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ມາດຕາ 2:216 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງປະກອບດ້ວຍລະບອບດັ່ງກ່າວ. ວັກ 1 ໃຫ້ອຳນາດແກ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ ແລະ ຈຳກັດການແຈກຢາຍໃຫ້ຢູ່ໃນຈຳນວນທີ່ທຶນເກີນກວ່າສະຫງວນຕາມກົດໝາຍ ແລະ ສັນຍາ: ການທົດສອບງົບດຸນ. ວັກ 2 ປະກອບດ້ວຍການທົດສອບການແຈກຢາຍ: ຄະນະກຳມະການຕ້ອງບໍ່ອະນຸມັດ ຖ້າຮູ້ ຫຼື ຄວນຄາດຄະເນຢ່າງສົມເຫດສົມຜົນວ່າຫຼັງຈາກການແຈກຢາຍ ບໍລິສັດຈະບໍ່ສາມາດສືບຕໍ່ຈ່າຍໜີ້ຂອງຕົນໄດ້ຕາມທີ່ກຳນົດ. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍກໍລະນີນຳໃຊ້ຂອບເຂດປະມານໜຶ່ງປີ. ວັກ 3 ເຮັດໃຫ້ກຳມະການຜູ້ທີ່ຍັງອະນຸມັດຮ່ວມກັນ ແລະ ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຂາດດຸນທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ແລະ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຜູ້ຖືຫຸ້ນທີ່ຮູ້ ຫຼື ຄວນຄາດຄະເນບັນຫາດັ່ງກ່າວຕ້ອງຈ່າຍຄືນ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ການທົດສອບຕ້ອງໄດ້ຮັບການປະຕິບັດ ແລະ ບັນທຶກໄວ້ເປັນລາຍລັກອັກສອນຢ່າງຈະແຈ້ງ, ພ້ອມດ້ວຍການຄາດຄະເນສະພາບຄ່ອງ, ພັນທະໃນການຈ່າຍສຳລັບປີຕໍ່ໄປ, ການລົງທຶນທີ່ໄດ້ໃຫ້ຄຳໝັ້ນສັນຍາ ແລະ ຄວາມສ່ຽງທີ່ຮູ້ຈັກເຊັ່ນ: ການດຳເນີນຄະດີທີ່ຍັງຄ້າງຄາ. ໃນ BV ທີ່ມີເຈົ້າຂອງ-ຜູ້ອຳນວຍການຄົນດຽວ, ບັນທຶກນັ້ນແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ, ເພາະວ່າຜູ້ອຳນວຍການ ແລະ ຜູ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດແມ່ນບຸກຄົນດຽວກັນ. ການທົດສອບດຽວກັນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບການຊື້ຄືນຮຸ້ນຂອງຕົນເອງ ແລະ ການຈ່າຍຄືນຮຸ້ນ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ເງິນປັນຜົນຈະຖືກແຈກຢາຍໂດຍອີງໃສ່ຕົວເລກກຳໄລໂດຍບໍ່ໄດ້ເບິ່ງສະພາບຄ່ອງ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນໃນຂະນະທີ່ການປະເມີນພາສີຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ ຫຼື ການຮຽກຮ້ອງກຳລັງຈະມາເຖິງ. ຄວາມຜິດພາດອັນທີສອງແມ່ນການບໍ່ມີບັນທຶກໃດໆ, ດັ່ງນັ້ນຜູ້ອຳນວຍການຈຶ່ງບໍ່ສາມາດສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າການທົດສອບໄດ້ຖືກປະຕິບັດໃນພາຍຫຼັງ. ອັນທີສາມ, ການຖອນເງິນໃນບັນຊີປະຈຸບັນຂອງເຈົ້າຂອງ-ຜູ້ອຳນວຍການແມ່ນຖືກນຳໃຊ້ເປັນເງິນປັນຜົນ, ໂດຍບໍ່ມີການແກ້ໄຂ ແລະ ບໍ່ມີການທົດສອບ.