ຂັ້ນຕອນການຢ່າຮ້າງ

ຂັ້ນຕອນການຢ່າຮ້າງແມ່ນເສັ້ນທາງຕຸລາການທີ່ການແຕ່ງງານຖືກຍຸບເລີກ. ຂັ້ນຕອນເຫຼົ່ານີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຍື່ນຄຳຮ້ອງຕໍ່ສານເມືອງ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການລົງທະບຽນຄຳສັ່ງຂອງສານໃນທະບຽນການເກີດ, ການເສຍຊີວິດ ແລະ ການແຕ່ງງານເທົ່ານັ້ນ.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ມາດຕາ 1:151 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງໄດ້ໃຫ້ເຫດຜົນດຽວຄື: ການແຕກແຍກທີ່ບໍ່ສາມາດເອົາຄືນໄດ້ຂອງການແຕ່ງງານ. ມັນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິສູດ; ໃນທາງປະຕິບັດ ການຢືນຢັນຂອງຄູ່ສົມລົດຄົນໃດຄົນໜຶ່ງກໍພຽງພໍແລ້ວ. ມາດຕາ 1:163 ກຳນົດວ່າການຢ່າຮ້າງຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເມື່ອລົງທະບຽນໃນທະບຽນ, ເຊິ່ງຕ້ອງເກີດຂຶ້ນພາຍໃນຫົກເດືອນຫຼັງຈາກມີຄຳສັ່ງ. ມາດຕາ 815 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງໄດ້ກຳນົດຂໍ້ກຳນົດສຳລັບຄຳຮ້ອງຟ້ອງ, ລວມທັງແຜນການລ້ຽງດູລູກໃນກໍລະນີທີ່ມີລູກທີ່ຍັງບໍ່ທັນบรรลุนิติภาวะ. ການມີທະນາຍຄວາມເປັນຕົວແທນແມ່ນເປັນການບັງຄັບ. ໃນຄຳຮ້ອງຟ້ອງຝ່າຍດຽວ, ຄູ່ສົມລົດອີກຝ່າຍໜຶ່ງໄດ້ຮັບໂອກາດໃນການປ້ອງກັນ ແລະ ຍື່ນຄຳຮ້ອງຂໍຂອງຕົນເອງກ່ຽວກັບການລ້ຽງດູ, ການແບ່ງແຍກ ແລະ ລູກ. ມາດຕາ 822 ອະນຸຍາດໃຫ້ມີມາດຕະການຊົ່ວຄາວສຳລັບໄລຍະເວລາຂອງການດຳເນີນຄະດີ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນກ່ຽວກັບການນຳໃຊ້ເຮືອນຂອງຄອບຄົວ ແລະ ກ່ຽວກັບລູກ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ໃນກໍລະນີທີ່ຝ່າຍຕ່າງໆຕົກລົງເຫັນດີ, ການຍື່ນຄຳຮ້ອງຮ່ວມທີ່ມີພັນທະສັນຍາ ແລະ ແຜນການລ້ຽງດູລູກແມ່ນພຽງພໍ ແລະ ຄຳສັ່ງມັກຈະດຳເນີນພາຍໃນສອງສາມອາທິດ, ໂດຍບໍ່ມີການພິຈາລະນາຄະດີ. ການຍື່ນຄຳຮ້ອງຝ່າຍດຽວໃຊ້ເວລາດົນກວ່າ ແລະ ເກືອບສະເໝີໄປກ່ຽວຂ້ອງກັບການພິຈາລະນາຄະດີທາງປາກ. ມາດຕະການຊົ່ວຄາວແມ່ນເຄື່ອງມືຫຼັກໃນການສ້າງຄວາມສະຫງົບ: ພວກມັນຖືກຈັດການໃນເວລາສັ້ນໆ ແລະ ນຳໃຊ້ຈົນກວ່າການຢ່າຮ້າງຈະຖືກລົງທະບຽນ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ບັນດາຝ່າຍລືມລົງທະບຽນພາຍໃນຫົກເດືອນ, ດັ່ງນັ້ນຄຳສັ່ງດັ່ງກ່າວຈຶ່ງສູນເສຍຜົນຂອງມັນ ແລະ ການດຳເນີນຄະດີຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່. ຄວາມຜິດພາດອັນທີສອງແມ່ນການບໍ່ຊອກຫາມາດຕະການຊົ່ວຄາວໃນຂະນະທີ່ສະຖານະການພາຍໃນປະເທດບໍ່ສາມາດຮັກສາໄວ້ໄດ້. ອັນທີສາມ, ດ້ານພາສີ ແລະ ເງິນບຳນານຈະຖືກກວດສອບຫຼັງຈາກການຢ່າຮ້າງເທົ່ານັ້ນ, ເມື່ອມັນເປັນຕົວກຳນົດຜົນການເຈລະຈາຢ່າງແນ່ນອນ.