ເຈົ້າໜ້າທີ່ອາດຈະຕັດສິນໃຈ, ແຕ່ຕ້ອງອະທິບາຍເຫດຜົນນຳ. ໜ້າທີ່ໃນການໃຫ້ເຫດຜົນແມ່ນໜຶ່ງໃນເຫດຜົນທີ່ຖືກກ່າວເຖິງຫຼາຍທີ່ສຸດໃນການດຳເນີນຄະດີທາງບໍລິຫານ, ເພາະວ່າມັນເປີດເຜີຍວ່າການຊັ່ງນໍ້າໜັກຜົນປະໂຫຍດໄດ້ເກີດຂຶ້ນແທ້ຫຼືບໍ່.
ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ
ມາດຕາ 3:46 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກຄອງທົ່ວໄປ ກຳນົດວ່າ ການຕັດສິນໃຈຕ້ອງອີງໃສ່ເຫດຜົນທີ່ດີ. ມາດຕາ 3:47 ກຳນົດໃຫ້ມີການລະບຸເຫດຜົນດັ່ງກ່າວເມື່ອແຈ້ງການການຕັດສິນໃຈ, ໂດຍລະບຸບັນດາບົດບັນຍັດທາງກົດໝາຍທີ່ການຕັດສິນນັ້ນອີງໃສ່ຕາມຄວາມຈຳເປັນ. ມາດຕາ 3:49 ອະນຸຍາດໃຫ້ອ້າງອີງເຖິງຄວາມຄິດເຫັນທີ່ປຶກສາ, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າຄວາມຄິດເຫັນນັ້ນມີເຫດຜົນພຽງພໍ ແລະ ຖືກສົ່ງໄປພ້ອມກັບການຕັດສິນ. ສຳລັບການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບການຄັດຄ້ານ, ມາດຕາ 7:12 ໄດ້ເວົ້າຊ້ຳຂໍ້ກຳນົດ ແລະ ເພີ່ມໜ້າທີ່ໃນການແກ້ໄຂເຫດຜົນທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີ. ໃນກໍລະນີທີ່ສານພົບເຫັນຂໍ້ບົກຜ່ອງໃນການໃຫ້ເຫດຜົນ ສານອາດຈະຍົກເລີກການຕັດສິນ, ແຕ່ມັນຍັງສາມາດນຳໃຊ້ວົງຈອນການບໍລິຫານ ແລະ ໃຫ້ໂອກາດເຈົ້າໜ້າທີ່ໃນການແກ້ໄຂຂໍ້ບົກຜ່ອງ.
ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ
ສຽງໝາຍເຖິງສິ່ງທີ່ເບິ່ງເຫັນໄດ້, ເຂົ້າໃຈງ່າຍ ແລະ ສາມາດປະຕິບັດການຕັດສິນໃຈໄດ້. ສູດມາດຕະຖານທີ່ເໝາະສົມກັບທຸກໆເອກະສານບໍ່ໄດ້ມີຄຸນສົມບັດ, ແລະ ເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ການໂຕ້ຖຽງທີ່ຍົກຂຶ້ນມາບໍ່ມີຄຳຕອບກໍ່ບໍ່ໄດ້. ການຕັດສິນໃຈທີ່ກວ້າງຂວາງຫຼາຍເທົ່າໃດ, ຫຼື ມັນຫ່າງໄກຈາກຄວາມຄິດເຫັນທີ່ປຶກສາ ຫຼື ນະໂຍບາຍກ່ອນໜ້ານີ້ຫຼາຍເທົ່າໃດ, ມາດຕະຖານກໍ່ຈະສູງຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ໃນຂັ້ນຕອນການຄັດຄ້ານ, ນີ້ມັກຈະເປັນແນວທາງການໂຈມຕີທີ່ມີປະສິດທິພາບທີ່ສຸດ, ເພາະວ່າຜູ້ມີອຳນາດຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າມັນຊັ່ງນໍ້າໜັກຜົນປະໂຫຍດແນວໃດ.
ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ
ມີສາມຈຸດເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆ. ທຳອິດ, ການໃຫ້ເຫດຜົນເພີ່ມເຕີມພຽງແຕ່ໃນຂັ້ນຕອນການອຸທອນເທົ່ານັ້ນ, ເຊິ່ງເປັນໄປໄດ້ແຕ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືຫຼຸດລົງ. ອັນທີສອງ, ການອ້າງອີງເຖິງຄວາມຄິດເຫັນທີ່ປຶກສາທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກແນບມາ. ອັນທີສາມ, ການຕັດສິນທີ່ອ້າງອີງກົດລະບຽບໂດຍບໍ່ໄດ້ອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງພວກມັນຈຶ່ງນຳໄປສູ່ຜົນໄດ້ຮັບນີ້ໃນກໍລະນີນີ້.
ຂໍ້ກໍານົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ
ໜ້າທີ່ໃນການໃຫ້ເຫດຜົນກ່ຽວຂ້ອງກັບ ຫຼັກການຂອງສັດສ່ວນ , ກັບ ວົງຈອນການບໍລິຫານ ແລະ ກັບ ແຈ້ງການຄັດຄ້ານ.
ການຕັດສິນໃຈຂອງທ່ານມີເຫດຜົນບໍ່ພຽງພໍບໍ? ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານກົດໝາຍບໍລິຫານ ຂອງພວກເຮົາ ວັດແທກມັນຕາມຂໍ້ກຳນົດຂອງກົດໝາຍ.
