ຫຼັກຖານໃນຄະດີອາຍາ

ຈຳເລີຍສາມາດຖືກຕັດສິນລົງໂທດໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອສານເຊື່ອໝັ້ນໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກຖານທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍວ່າການກະທຳຜິດດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກກະທຳ. ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍໝາຍເຖິງຫຼັກຖານທີ່ມາຈາກແຫຼ່ງທີ່ກົດໝາຍຮັບຮູ້; ການເຊື່ອຖືໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າສານຖືກເຊື່ອໝັ້ນແທ້ໆ.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ມາດຕາ 338 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງອາຍາຂອງໂຮນລັງໄດ້ກຳນົດຂໍ້ກຳນົດສອງຢ່າງນີ້. ມາດຕາ 339 ລະບຸວິທີການທາງກົດໝາຍຂອງຫຼັກຖານ: ການສັງເກດການຂອງສານເອງ, ຖະແຫຼງການຂອງຈຳເລີຍ, ໂດຍພະຍານ ແລະ ຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ແລະ ເອກະສານທີ່ຂຽນເປັນລາຍລັກອັກສອນ. ມາດຕາ 341(4) ຫ້າມຫຼັກຖານທີ່ອີງໃສ່ຖະແຫຼງການຂອງຈຳເລີຍຢ່າງດຽວ; ມາດຕາ 342(2) ມີກົດລະບຽບທີ່ຄຸ້ນເຄີຍຄື unus testis nullus testis: ຫຼັກຖານບໍ່ສາມາດອີງໃສ່ຖະແຫຼງການຂອງພະຍານພຽງຄົນດຽວເທົ່ານັ້ນ. ມາດຕາ 344(2) ໄດ້ຍົກເວັ້ນສຳລັບບົດລາຍງານຢ່າງເປັນທາງການໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ສືບສວນ, ເຊິ່ງສາມາດພຽງພໍດ້ວຍຕົວມັນເອງ. ສຳລັບພະຍານທີ່ຝ່າຍຈຳເລີຍບໍ່ສາມາດຕັ້ງຄຳຖາມໄດ້, ຂໍ້ກຳນົດທີ່ວາງໄວ້ໂດຍສານສິດທິມະນຸດເອີຣົບໃນ Al-Khawaja ແລະ Schatschaschwili ນຳໃຊ້: ຖະແຫຼງການມີນ້ຳໜັກຫຼາຍເທົ່າໃດ, ຕ້ອງມີມາດຕະການປ້ອງກັນການດຸ່ນດ່ຽງຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ຝ່າຍຈຳເລີຍບໍ່ຄ່ອຍຈະສຸມໃສ່ວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນຫຼືບໍ່, ແລະເກືອບທຸກຄັ້ງແມ່ນສຸມໃສ່ວ່າຫຼັກຖານຕອບສະໜອງການທົດສອບທາງກົດໝາຍຫຼືບໍ່. ການຟັງພະຍານຕໍ່ໜ້າຜູ້ພິພາກສາສືບສວນແມ່ນເຄື່ອງມືຫຼັກ; ການຮ້ອງຂໍຕ້ອງເຮັດໃນເວລາທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ມີເຫດຜົນ, ເພາະວ່າສານນຳໃຊ້ເງື່ອນໄຂຄວາມຈຳເປັນ ຫຼື ຜົນປະໂຫຍດຂອງຝ່າຍຈຳເລີຍໂດຍອີງຕາມຂັ້ນຕອນ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ຄຳຮ້ອງຂໍການສືບສວນແມ່ນເຮັດຢູ່ໃນການພິຈາລະນາຄະດີເທົ່ານັ້ນ ແລະ ຈະຖືກປະຕິເສດພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂທີ່ເຂັ້ມງວດກວ່າ. ຄວາມຜິດພາດອັນທີສອງບໍ່ແມ່ນການທ້າທາຍຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືຂອງຖະແຫຼງການດຽວທີ່ກ່າວຫາ, ເຊິ່ງເປັນບ່ອນທີ່ກົດລະບຽບຫຼັກຖານຂັ້ນຕ່ຳສຸດຈຳກັດ. ອັນທີສາມ, ຫຼັກຖານດິຈິຕອນເຊັ່ນ: ຂໍ້ຄວາມຈາກການບໍລິການສື່ສານທີ່ຖືກດັກຈັບແມ່ນໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໂດຍບໍ່ຕ້ອງສົງໄສເຖິງຕົ້ນກຳເນີດ ແລະ ຄວາມຊື່ສັດຂອງມັນ.