ສັນຍາສິດທິທຸລະກິດ

ສັນຍາແຟຣນໄຊສ໌ ແມ່ນສັນຍາທີ່ຜູ້ໃຫ້ແຟຣນໄຊສ໌ ໃຫ້ສິດແກ່ຜູ້ຮັບແຟຣນໄຊສ໌ ໂດຍມີຄ່າທຳນຽມໃນການດຳເນີນງານສູດ. ນັບຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍແຟຣນໄຊສ໌ຂອງໂຮນລັງ, ກົດລະບຽບບັງຄັບຈະປົກປ້ອງຜູ້ຮັບແຟຣນໄຊສ໌.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍສິດທິແຟຣນໄຊສ໌ ໄດ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ໃນວັນທີ 1 ມັງກອນ 2021 ແລະ ປາກົດຢູ່ໃນຫົວຂໍ້ທີ 16 ຂອງປຶ້ມທີ 7 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ, ມາດຕາ 7:911 ຫາ 7:922. ມາດຕາ 7:913 ກຳນົດໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ສິດທິແຟຣນໄຊສ໌ຕ້ອງໃຫ້ຂໍ້ມູນກ່ອນການເຮັດສັນຍາຢ່າງໜ້ອຍສີ່ອາທິດກ່ອນທີ່ຂໍ້ຕົກລົງຈະສຳເລັດ, ລວມທັງຮ່າງຂໍ້ຕົກລົງ, ຂໍ້ມູນທາງດ້ານການເງິນກ່ຽວກັບສະຖານທີ່ທີ່ຕັ້ງໃຈໄວ້ ແລະ ຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳເນີນງານ; ໃນໄລຍະເວລາຢຸດຊົ່ວຄາວນັ້ນ, ຂໍ້ຕົກລົງອາດຈະບໍ່ຖືກປ່ຽນແປງເຊິ່ງເປັນອັນຕະລາຍຕໍ່ຜູ້ຮັບສິດທິແຟຣນໄຊສ໌. ມາດຕາ 7:920 ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການຍິນຍອມ ຫຼື ການປຶກສາຫາລືກັບຜູ້ຮັບສິດທິແຟຣນໄຊສ໌ ສຳລັບການປ່ຽນແປງສູດທີ່ສູງກວ່າຂອບເຂດທີ່ກຳນົດໄວ້ໃນຂໍ້ຕົກລົງ, ຄວບຄຸມການຊົດເຊີຍຄ່ານິຍົມເມື່ອຢຸດຕິສັນຍາ, ແລະ ຈຳກັດຂໍ້ກຳນົດການບໍ່ແຂ່ງຂັນຫຼັງໄລຍະເວລາໄວ້ພຽງໜຶ່ງປີ, ຕໍ່ພື້ນທີ່ທີ່ຜູ້ຮັບສິດທິແຟຣນໄຊສ໌ດຳເນີນງານ, ແລະ ສິ່ງທີ່ຈຳເປັນເພື່ອປົກປ້ອງຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດ. ຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວແມ່ນບັງຄັບສຳລັບຜູ້ຮັບສິດທິແຟຣນໄຊສ໌ທີ່ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໃນປະເທດເນເທີແລນ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ໜ້າທີ່ຂໍ້ມູນຂ່າວສານແມ່ນຈຸດໃຈກາງ. ການຄາດຄະເນບໍ່ແມ່ນການບັງຄັບ, ແຕ່ຜູ້ໃຫ້ສິດທິທຸລະກິດທີ່ໃຫ້ຂໍ້ມູນຕ້ອງລະມັດລະວັງ; ການຄາດຄະເນທີ່ບໍ່ດີຈະສ້າງຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ສຳລັບຜູ້ຮັບສິດທິທຸລະກິດ, ມັນເປັນສິ່ງທີ່ສົມເຫດສົມຜົນທີ່ຈະໃຊ້ໄລຍະເວລາຢຸດຊົ່ວຄາວສຳລັບການຄິດໄລ່ເອກະລາດ ແລະ ການທົບທວນທາງກົດໝາຍ, ເພາະວ່າພື້ນທີ່ໃນການເຄື່ອນໄຫວຈະຫົດຕົວຫຼັງຈາກນັ້ນ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ຜູ້ໃຫ້ສິດທິທຸລະກິດໃຊ້ແມ່ແບບເກົ່າທີ່ບໍ່ມີຂອບເຂດສຳລັບການປ່ຽນແປງສູດ, ດັ່ງນັ້ນທຸກໆການປ່ຽນແປງຕ້ອງການການຍິນຍອມ. ບັນຫາທີສອງແມ່ນຂໍ້ຈຳກັດຫຼັງໄລຍະເວລາທີ່ກວ້າງຂວາງເກີນໄປ, ເຊິ່ງສາມາດຫຼຸດລົງໄດ້ທັງໝົດ. ອັນທີສາມ, ການຈັດລຽງຄວາມປາຖະໜາດີມັກຈະຖືກປະໄວ້ໂດຍບໍ່ມີການຄວບຄຸມ, ເຖິງແມ່ນວ່າກົດໝາຍກຳນົດໃຫ້ວິທີການຄິດໄລ່ປາກົດຢູ່ໃນຂໍ້ຕົກລົງ.