ການລັກພາຕົວເດັກສາກົນ

ການລັກພາຕົວເດັກສາກົນແມ່ນການຍ້າຍເດັກໄປປະເທດອື່ນ ຫຼື ການຮັກສາເດັກໄວ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເຊິ່ງເປັນການລະເມີດສິດທິໃນການດູແລເດັກຂອງພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ. ໃນທາງປະຕິບັດມັນມັກຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບພໍ່ແມ່ທີ່ຍ້າຍໄປຢູ່ຕ່າງປະເທດກັບເດັກໂດຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມຈາກພໍ່ແມ່ອີກຝ່າຍໜຶ່ງ ຫຼື ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກສານ.

ກອບກົດ ໝາຍ

ສົນທິສັນຍາເຮກ ປີ 1980 ວ່າດ້ວຍລັກສະນະພົນລະເຮືອນຂອງການລັກພາຕົວເດັກສາກົນ ຄຸ້ມຄອງການສົ່ງຄືນເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າສິບຫົກປີລະຫວ່າງລັດທີ່ເປັນພາຄີ. ພາຍໃນສະຫະພາບເອີຣົບ ມັນໄດ້ຮັບການເພີ່ມເຕີມໂດຍລະບຽບການບຣຸກແຊນ II-ter 2019/1111 ເຊິ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 1 ສິງຫາ 2022 ແລະ ເຮັດໃຫ້ຂັ້ນຕອນເຂັ້ມງວດຂຶ້ນຕື່ມອີກ.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແມ່ນການກັບຄືນ, ບໍ່ແມ່ນການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບຂໍ້ດີ. ສານໃນປະເທດທີ່ເດັກຖືກພາໄປນັ້ນຈະຕັດສິນໃຈພຽງແຕ່ວ່າເດັກຕ້ອງກັບໄປຫຼືບໍ່; ບັນຫາກ່ຽວກັບສິດອຳນາດ, ທີ່ຢູ່ອາໄສ ແລະ ການຕິດຕໍ່ແມ່ນຂອງສານຂອງປະເທດທີ່ເດັກອາໄສຢູ່ເປັນປະຈຳ.

ຂັ້ນຕອນໃນປະເທດເນເທີແລນ

ຄຳຮ້ອງສະໝັກຕ້ອງຜ່ານອຳນາດການປົກຄອງສູນກາງ, ເຊິ່ງໃນປະເທດເນເທີແລນແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງກະຊວງຍຸຕິທຳ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງ, ຫຼື ຍື່ນຕໍ່ສານໂດຍກົງ. ສານເຂດຂອງເມືອງເຮກມີອຳນາດຕັດສິນພິເສດໃນຄະດີທີ່ສົ່ງກັບຄືນ, ແລະ ການອຸທອນແມ່ນຂຶ້ນກັບສານອຸທອນໃນເມືອງເຮກ. ຄະດີຕ່າງໆໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂຢ່າງວ່ອງໄວ: ສົນທິສັນຍາໄດ້ກຳນົດມາດຕະຖານຫົກອາທິດຕໍ່ກໍລະນີ, ແລະ ການໄກ່ເກ່ຍແມ່ນສະເໜີໃຫ້ພ້ອມໆກັນໃນໄລຍະຕົ້ນໆ.

ການກັບຄືນອາດຈະຖືກປະຕິເສດຍ້ອນເຫດຜົນແຄບໆ, ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຄວາມສ່ຽງຮ້າຍແຮງຕໍ່ອັນຕະລາຍທາງຮ່າງກາຍ ຫຼື ຈິດໃຈ, ການຄັດຄ້ານຂອງເດັກທີ່ມີຄວາມເປັນຜູ້ໃຫຍ່ພຽງພໍ, ຫຼື ຄຳຮ້ອງຂໍທີ່ເຮັດຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງປີຫຼັງຈາກການຍົກຍ້າຍບ່ອນທີ່ເດັກໄດ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ໃນສະພາບແວດລ້ອມໃໝ່. ຂໍ້ຍົກເວັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງຈຳກັດ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ເວລາເປັນປັດໄຈຕັດສິນ: ຍິ່ງມີການຊັກຊ້າດົນເທົ່າໃດກ່ອນທີ່ຈະຍື່ນໃບສະໝັກ, ການໂຕ້ຖຽງທີ່ວ່າເດັກໄດ້ຕົກລົງກັນແລ້ວກໍ່ຈະຍິ່ງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆອັນທີສອງແມ່ນວັນພັກທີ່ກາຍເປັນການຍົກຍ້າຍຢ່າງງຽບໆ, ເຊິ່ງເປັນການຮັກສາໄວ້ ແລະ ເລີ່ມເວລາຄືກັນກັບການຍ້າຍອອກ. ການຍິນຍອມເປັນລາຍລັກອັກສອນສຳລັບການຍ້າຍໄປຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ພ້ອມດ້ວຍວັນທີກັບຄືນ, ປ້ອງກັນກໍລະນີເຫຼົ່ານີ້ສ່ວນໃຫຍ່.