ການໂອນຍ້າຍລະຫວ່າງປະເທດແມ່ນການເຮັດໃຫ້ຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້ສຳລັບຜູ້ຮັບທີ່ຢູ່ນອກເຂດເສດຖະກິດເອີຣົບ. ມັນໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ, ແຕ່ພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ລະດັບການປົກປ້ອງພາຍໃຕ້ GDPR ບໍ່ໄດ້ຖືກທຳລາຍໃນການປະຕິບັດ.
ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ
ບົດທີ V GDPR ຄວບຄຸມການໂອນຍ້າຍ. ມາດຕາ 45 ອະນຸຍາດໃຫ້ໂອນໄປຍັງບັນດາປະເທດທີ່ຄຸ້ມຄອງໂດຍການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບຄວາມພຽງພໍຂອງຄະນະກຳມະການເອີຣົບ; ສຳລັບສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຂອບຄວາມເປັນສ່ວນຕົວຂອງຂໍ້ມູນ EU-US ໄດ້ນຳໃຊ້ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 10 ກໍລະກົດ 2023, ແລະສະເພາະສຳລັບອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງເທົ່ານັ້ນ. ມາດຕາ 46 ລະບຸມາດຕະການປ້ອງກັນທີ່ເໝາະສົມ, ເຊິ່ງໃນນັ້ນມີຂໍ້ກຳນົດສັນຍາມາດຕະຖານປີ 2021 ທີ່ໃຊ້ຫຼາຍທີ່ສຸດ, ຄຽງຄູ່ກັບກົດລະບຽບຂອງບໍລິສັດທີ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້. ມາດຕາ 49 ໃຫ້ການຍົກເວັ້ນສຳລັບກໍລະນີບາງຄັ້ງຄາວ. ຫຼັງຈາກຄຳຕັດສິນຂອງ Schrems II ໃນວັນທີ 16 ກໍລະກົດ 2020, ເຄື່ອງມືຢ່າງດຽວບໍ່ພຽງພໍ: ຕ້ອງມີການປະເມີນກົດໝາຍໃນປະເທດຜູ້ຮັບ, ການປະເມີນຜົນກະທົບຂອງການໂອນຍ້າຍ, ພ້ອມດ້ວຍມາດຕະການເພີ່ມເຕີມຕາມຄວາມຕ້ອງການ, ເຊັ່ນ: ການເຂົ້າລະຫັດດ້ວຍລະຫັດທີ່ຖືໄວ້ໃນເອີຣົບ.
ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ
ຂັ້ນຕອນທຳອິດແມ່ນການກຳນົດບ່ອນທີ່ຂໍ້ມູນຢູ່ຕົວຈິງ ແລະ ໃຜສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້, ລວມທັງການສະໜັບສະໜູນຈາກນອກເອີຣົບ. ຈຸດສຸດທ້າຍນັ້ນມັກຖືກມອງຂ້າມ: ການເຂົ້າເຖິງທາງໄກໂດຍທີມງານສະໜັບສະໜູນກໍ່ເປັນການໂອນຍ້າຍເຊັ່ນກັນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ການເລືອກເຄື່ອງມື ແລະ ການປະເມີນຜົນຈະຕາມມາ, ແລະ ຕ້ອງໄດ້ບັນທຶກໄວ້ເປັນລາຍລັກອັກສອນ. ສັນຍາຄວນມີພັນທະໃຫ້ຜູ້ສະໜອງແຈ້ງການປ່ຽນແປງສະຖານທີ່ ຫຼື ຜູ້ປະມວນຜົນຍ່ອຍ.
ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ
ອົງກອນຕ່າງໆອາໄສການຮັບຮອງຂອງຜູ້ສະໜອງຂອງເຂົາເຈົ້າໂດຍບໍ່ໄດ້ກວດສອບວ່າມັນກວມເອົາການບໍລິການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງແທ້ໆ. ຄວາມຜິດພາດອັນທີສອງແມ່ນການເຊັນຂໍ້ຕົກລົງສັນຍາມາດຕະຖານໂດຍບໍ່ໄດ້ຕື່ມຂໍ້ມູນໃສ່ໃນເອກະສານຊ້ອນທ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນລາຍລະອຽດຂອງການປະມວນຜົນຈຶ່ງຫາຍໄປ. ອັນທີສາມ, ການປະເມີນບໍ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້, ເຖິງແມ່ນວ່າຫຼັກການຄວາມຮັບຜິດຊອບກຳນົດໄວ້ຢ່າງແນ່ນອນ.
ຂໍ້ກໍານົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ
ການໂອນຍ້າຍເຊື່ອມຕໍ່ກັບ ຂໍ້ຕົກລົງການປະມວນຜົນຂໍ້ມູນ , ການປະເມີນຜົນກະທົບຂອງການປົກປ້ອງຂໍ້ມູນ ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງ SaaS.
ເຈົ້າຮູ້ບໍ່ວ່າຂໍ້ມູນຂອງທ່ານຢູ່ໃສ? ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານກົດໝາຍໄອທີ ຂອງພວກເຮົາ ວາງແຜນການໂອນ ແລະ ມາດຕະການປ້ອງກັນ.
