ສັນຍາອະນຸຍາດ

ໃບອະນຸຍາດແມ່ນການອະນຸຍາດໃຫ້ນຳໃຊ້ສິດທິຊັບສິນທາງປັນຍາທີ່ເປັນຂອງຄົນອື່ນ. ຜູ້ອະນຸຍາດຍັງຄົງເປັນເຈົ້າຂອງ; ຜູ້ຮັບໃບອະນຸຍາດໄດ້ຮັບສິດໃນການນຳໃຊ້ພາຍໃນຂອບເຂດທີ່ຂໍ້ຕົກລົງກຳນົດໄວ້. ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການມອບໝາຍນັ້ນແມ່ນພື້ນຖານ ແລະ ມັກຈະມົວໆໃນການປະຕິບັດ.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ສັນຍາອະນຸຍາດບໍ່ໄດ້ຖືກຄວບຄຸມເປັນສັນຍາແຍກຕ່າງຫາກໃນປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ; ກົດໝາຍທົ່ວໄປກ່ຽວກັບພັນທະໃນປຶ້ມທີ 6 ນຳໃຊ້. ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຊັບສິນທາງປັນຍາຄວບຄຸມຂອບເຂດ. ມາດຕາ 2 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍລິຂະສິດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີເອກະສານສຳລັບການມອບໝາຍ, ໃນຂະນະທີ່ໃບອະນຸຍາດສາມາດອອກໄດ້ໂດຍບໍ່ມີຮູບແບບສະເພາະໃດໆ; ການບັນທຶກເປັນລາຍລັກອັກສອນຍັງຄົງແນະນຳ, ແນ່ນອນວ່າມີການຕົກລົງກັນກ່ຽວກັບຄວາມຜູກພັນ. ສຳລັບເຄື່ອງໝາຍການຄ້າ, ມາດຕາ 2.33 ຂອງສົນທິສັນຍາ Benelux ອະນຸຍາດໃຫ້ໃສ່ໃບອະນຸຍາດໃນທະບຽນ, ເຊິ່ງມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ຜົນກະທົບຂອງມັນຕໍ່ພາກສ່ວນທີສາມ. ໃບອະນຸຍາດລະຫວ່າງວິສາຫະກິດຍັງກ່ຽວຂ້ອງກັບກົດໝາຍການແຂ່ງຂັນ, ໂດຍມີການຍົກເວັ້ນການບລັອກການໂອນເຕັກໂນໂລຢີເປັນກອບ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ຫົວໃຈຂອງຂໍ້ຕົກລົງແມ່ນຢູ່ທີ່ສີ່ທາງເລືອກຄື: ອານາເຂດ, ໄລຍະເວລາ, ການກະທຳທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ, ແລະ ລະດັບຄວາມຜູກພັນ. ໃບອະນຸຍາດສະເພາະບໍ່ລວມເອົາຜູ້ອະນຸຍາດເຊັ່ນກັນ; ໃບອະນຸຍາດແຕ່ຜູ້ດຽວບໍ່ລວມເອົາ. ນອກຈາກນັ້ນຍັງມີຄ່າທຳນຽມ, ບໍ່ວ່າຈະອະນຸຍາດໃຫ້ອອກໃບອະນຸຍາດຕໍ່, ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຕໍ່ກັບການລະເມີດໂດຍພາກສ່ວນທີສາມ, ແລະ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອມີການລົ້ມລະລາຍ ຫຼື ການປ່ຽນແປງການຄວບຄຸມຢູ່ທັງສອງຝ່າຍ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ມີສາມຈຸດເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆ. ທຳອິດ, ຂອບເຂດຂອງສິດໃນການນຳໃຊ້, ເຊິ່ງຖືກອະທິບາຍຢ່າງກວ້າງຂວາງ ຫຼື ບໍ່ຊັດເຈນເກີນໄປ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມີພື້ນທີ່ສຳລັບການໂຕ້ຖຽງໃນພາຍຫຼັງ. ອັນທີສອງ, ການບໍ່ມີຂໍ້ກຳນົດໃດໆກ່ຽວກັບການຢຸດຕິການນຳໃຊ້, ເຊິ່ງສາມາດເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮັບອະນຸຍາດບໍ່ມີສິດຢ່າງກະທັນຫັນ. ອັນທີສາມ, ການສົມມຸດຕິຖານທີ່ວ່າໃບອະນຸຍາດຈະຖືກໂອນໂດຍອັດຕະໂນມັດໃນການຊື້ຂາຍຮຸ້ນ.