ໄລຍະເວລາຈຳກັດແມ່ນເວລາທີ່ຫຼັງຈາກນັ້ນການຮຽກຮ້ອງບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ການຮຽກຮ້ອງບໍ່ໄດ້ຫາຍໄປໝົດ, ແຕ່ມັນກາຍເປັນບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້: ລູກໜີ້ສາມາດອ້າງເຖິງຂໍ້ຈຳກັດໄດ້ ແລະ ສານຕ້ອງປະຕິເສດການຮຽກຮ້ອງ.
ໄລຍະເວລາທີ່ສຳຄັນ
ມາດຕາ 3:306 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງໂຮນລັງກຳນົດໄລຍະເວລາທົ່ວໄປຊາວປີ, ແຕ່ໄລຍະເວລາທີ່ສັ້ນກວ່ານັ້ນໃຊ້ໄດ້ເລື້ອຍໆກວ່າ. ການຮຽກຮ້ອງເພື່ອປະຕິບັດພັນທະຕາມສັນຍາແມ່ນຢູ່ພາຍໃຕ້ໄລຍະເວລາຫ້າປີພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:307, ນັບແຕ່ມື້ຫຼັງຈາກວັນທີ່ຮຽກຮ້ອງຄົບກຳນົດ. ການຮຽກຮ້ອງຄ່າເສຍຫາຍ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນສັນຍາ ຫຼື ການລະເມີດ, ແມ່ນຢູ່ພາຍໃຕ້ໄລຍະເວລາຫ້າປີພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:310, ນັບແຕ່ມື້ຫຼັງຈາກຜູ້ເສຍຫາຍຮູ້ເຖິງທັງຄວາມເສຍຫາຍ ແລະ ຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບ, ໂດຍມີຂອບເຂດຈຳກັດຢ່າງແທ້ຈິງຊາວປີນັບແຕ່ເຫດການທີ່ເປັນອັນຕະລາຍ.
ຍັງມີໄລຍະເວລາພິເສດຄື: ສອງປີສຳລັບການຂາຍຂອງຜູ້ບໍລິໂພກໃນບາງດ້ານ, ແລະ ລະບອບທີ່ຍາວກວ່າສຳລັບການບາດເຈັບສ່ວນຕົວ, ບ່ອນທີ່ຂອບເຂດຈຳກັດພາຍນອກຊາວປີບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້.
ການຂັດຂວາງໄລຍະເວລາ
ມາດຕາ 3:316 ຫາ 3:318 ໄດ້ກຳນົດວິທີການຂັດຂວາງຂໍ້ຈຳກັດ. ການອອກຄຳສັ່ງຈະຂັດຂວາງມັນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການຮັບຮູ້ການຮຽກຮ້ອງຂອງລູກໜີ້, ແລະ ການເຕືອນເປັນລາຍລັກອັກສອນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 3:317 ເຊິ່ງເຈົ້າໜີ້ສະຫງວນສິດໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງຈະແຈ້ງ. ຫຼັງຈາກການຂັດຂວາງ, ໄລຍະເວລາໃໝ່ຈະເລີ່ມຕົ້ນ, ເຊິ່ງມີໄລຍະເວລາເທົ່າກັບໄລຍະເວລາເດີມ, ຈຳກັດຢູ່ທີ່ຫ້າປີບ່ອນທີ່ໄລຍະເວລາເດີມຍາວກວ່າ.
ການເຕືອນເປັນລາຍລັກອັກສອນຕ້ອງຊັດເຈນ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ຖາມວ່າເວລາໃດທີ່ຄາດວ່າຈະໄດ້ຮັບການຈ່າຍເງິນໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນບໍ່ພຽງພໍ; ຈົດໝາຍທີ່ລະບຸວ່າການຮຽກຮ້ອງຍັງຄົງຢູ່ ແລະ ການຈ່າຍເງິນແມ່ນຖືກຮຽກຮ້ອງ.
ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ
ເຈົ້າໜີ້ມັກຈະສົມມຸດວ່າການເຈລະຈາເຮັດໃຫ້ໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວຢຸດຊະງັກ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຮັດແບບນັ້ນ. ການສົນທະນາກ່ຽວກັບການຕົກລົງທີ່ຍາວນານແມ່ນວິທີຄລາສສິກສຳລັບການຮຽກຮ້ອງທີ່ຈະໝົດອາຍຸ, ແລະ ການແກ້ໄຂແມ່ນຈົດໝາຍເຕືອນສັ້ນໆທຸກໆສອງສາມປີ, ຫຼື ຂໍ້ຕົກລົງເປັນລາຍລັກອັກສອນເພື່ອຕໍ່ໄລຍະເວລາ.
ຂໍ້ກໍານົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ
ເບິ່ງເອກະສານຄັດຕິດການລະເມີດສັນຍາ, ແຈ້ງການຜິດນັດ ແລະ ການຕັດສິນລ່ວງໜ້າ.
ອ່ານເພີ່ມເຕີມ
ເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ນີ້: ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຂໍ້ຈຳກັດໃນກົດໝາຍໂຮນລັງ: ໄລຍະເວລາທີ່ກຳນົດໄວ້ ແລະ ວິທີການຂັດຂວາງພວກມັນ.
ທີມງານກົດໝາຍແພ່ງ ຂອງພວກເຮົາ ກວດສອບຂໍ້ຈຳກັດກ່ອນທີ່ຈະດຳເນີນການຮຽກຮ້ອງ, ແລະ ປົກປ້ອງຂໍ້ຈຳກັດດັ່ງກ່າວໃນບ່ອນທີ່ມັນໄດ້ດຳເນີນໄປ.
