ການມອບໝາຍອຳນາດ ແລະ ການມອບໝາຍໜ້າທີ່ ແມ່ນສອງວິທີທີ່ອົງການບໍລິຫານມອບອຳນາດໃຫ້ຜູ້ອື່ນ. ພາຍໃຕ້ການມອບໝາຍໜ້າທີ່ ອຳນາດຈະຢູ່ກັບອົງການ ແລະ ການກະທຳທີ່ຕ້ອງມອບໝາຍໃນນາມຂອງມັນ; ພາຍໃຕ້ການມອບໝາຍໜ້າທີ່ ອຳນາດຕົວມັນເອງຈະຜ່ານໄປ.
ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ
ບົດທີ 10 ຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການປົກຄອງທົ່ວໄປ ຄຸ້ມຄອງທັງສອງຢ່າງ. ມາດຕາ 10:1 ກຳນົດຄຳນິຍາມຂອງອຳນາດ, ມາດຕາ 10:2 ກຳນົດວ່າການຕັດສິນໃຈພາຍໃຕ້ອຳນາດຖືວ່າເປັນການຕັດສິນໃຈຂອງຜູ້ບັງຄັບບັນຊາ, ແລະ ມາດຕາ 10:3 ບໍ່ລວມເອົາອຳນາດໃນກໍລະນີທີ່ລັກສະນະຂອງອຳນາດກີດຂວາງມັນ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ການຕັດສິນກ່ຽວກັບການຄັດຄ້ານໂດຍບຸກຄົນດຽວກັນທີ່ໄດ້ຕັດສິນໃຈເດີມ. ມາດຕາ 10:6 ອະນຸຍາດໃຫ້ຜູ້ບັງຄັບບັນຊາໃຫ້ຄຳແນະນຳ ແລະ ຕັດສິນໃຈເອງ. ມາດຕາ 10:11 ຄຸ້ມຄອງອຳນາດໃນການເຊັນ. ການມອບໝາຍແມ່ນຢູ່ໃນມາດຕາ 10:13 ແລະ ຕໍ່ໄປນີ້: ມັນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີພື້ນຖານທາງກົດໝາຍ, ແລະ ອົງການມອບໝາຍບໍ່ສາມາດໃຫ້ຄຳແນະນຳໃນກໍລະນີສ່ວນບຸກຄົນໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ທັງສອງຕ້ອງໄດ້ເຜີຍແຜ່, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວໃນການຕັດສິນໃຈມອບໝາຍ ຫຼື ທະບຽນ.
ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ
ເທດສະບານ ແລະ ອົງການບໍລິຫານຮັກສາບັນທຶກອຳນາດທີ່ກວ້າງຂວາງທີ່ລະບຸວ່າ, ສຳລັບແຕ່ລະອຳນາດ, ໃຜອາດຈະຕັດສິນໃຈ ແລະ ຂຶ້ນກັບຈຳນວນ ຫຼື ໝວດໝູ່ໃດ. ສິ່ງນັ້ນມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ພົນລະເມືອງ ເພາະວ່າການຕັດສິນໃຈທີ່ເຮັດນອກເໜືອຈາກອຳນາດນັ້ນມັກຈະມີຂໍ້ບົກຜ່ອງດ້ານຄວາມສາມາດ. ໃນທາງປະຕິບັດ ຂໍ້ບົກຜ່ອງດັ່ງກ່າວມັກຈະໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂໂດຍການໃຫ້ສັດຕະຍາບັນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນສະເໝີໄປທັນເວລາ.
ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ
ການຕັດສິນໃຈຕ່າງໆແມ່ນໄດ້ລົງນາມໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ປາກົດຢູ່ໃນທະບຽນມອບໝາຍ ຫຼື ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເກີນຂອບເຂດຂອງມັນ. ຄວາມຜິດພາດອັນທີສອງແມ່ນການຕັດສິນໃຈກ່ຽວກັບການຄັດຄ້ານຜ່ານເຈົ້າໜ້າທີ່ຄົນດຽວກັນທີ່ໄດ້ຕັດສິນໃຈເດີມ, ເຊິ່ງມາດຕາ 10:3 ຫ້າມ. ອັນທີສາມ, ໃນກໍລະນີທີ່ວຽກງານຕ່າງໆຖືກມອບໝາຍໃຫ້ເອກະຊົນ, ມັນຖືກລືມວ່າມອບໝາຍໃຫ້ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີໜ້າທີ່ຢູ່ພາຍໃຕ້ອຳນາດຕ້ອງໄດ້ຮັບຄວາມຍິນຍອມຈາກເຂົາເຈົ້າ.
ຂໍ້ກໍານົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ
ອຳນາດມອບໝາຍກ່ຽວຂ້ອງກັບ ການຕັດສິນໃຈດ້ານການບໍລິຫານ , ແຈ້ງການຄັດຄ້ານ ແລະ ກົດລະບຽບນະໂຍບາຍ.
ບໍ່ແນ່ໃຈວ່າການຕັດສິນໃຈດັ່ງກ່າວຖືກປະຕິບັດຢ່າງຖືກຕ້ອງບໍ? ທະນາຍຄວາມຝ່າຍບໍລິຫານ ຂອງພວກເຮົາ ກວດສອບທະບຽນໜ້າທີ່.
