ການຟອກເງິນ

ການຟອກເງິນ ແມ່ນການປິດບັງ ຫຼື ປິດບັງຕົ້ນກຳເນີດຂອງວັດຖຸທີ່ໄດ້ມາຈາກການກະທຳຜິດທາງອາຍາ, ຫຼື ການໄດ້ມາ, ການຄອບຄອງ, ການໂອນ ຫຼື ການນຳໃຊ້ວັດຖຸເຫຼົ່ານັ້ນໃນຂະນະທີ່ຮູ້ ຫຼື ຕ້ອງສົງໃສວ່າມີຕົ້ນກຳເນີດທາງອາຍາ.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ມາດຕາ 420bis ຫາ 420quar ຂອງປະມວນກົດໝາຍອາຍາຂອງໂຮນລັງ ປະກອບດ້ວຍການກະທຳຜິດ, ເຊິ່ງກວມເອົາການຟອກເງິນໂດຍເຈດຕະນາ, ການຟອກເງິນໂດຍປະໝາດ ແລະ ການຟອກເງິນຕາມນິໄສ. ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 2017 ມາດຕາ 420bis.1 ໄດ້ກວມເອົາການຟອກເງິນແບບງ່າຍໆ: ພຽງແຕ່ການໄດ້ມາ ຫຼື ການມີວັດຖຸທີ່ໄດ້ມາຈາກການກະທຳຜິດຂອງຕົນເອງ, ໂດຍມີໂທດສູງສຸດທີ່ຕ່ຳກວ່າ. ນັ້ນສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງກົດລະບຽບການຍົກເວັ້ນທີ່ພັດທະນາໃນກົດໝາຍສານສູງສຸດ: ຜູ້ທີ່ພຽງແຕ່ຖືວັດຖຸທີ່ໄດ້ມາຈາກການກະທຳຜິດຂອງຕົນເອງບໍ່ໄດ້ກະທຳຜິດໃນຮູບແບບທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່າໂດຍອັດຕະໂນມັດ. ຫຼັກຖານມັກຈະປະຕິບັດຕາມວິທີການເທື່ອລະຂັ້ນຕອນຈາກກົດໝາຍກໍລະນີນັ້ນ: ໃນກໍລະນີທີ່ມີຄວາມສົງໃສວ່າມີການຟອກເງິນ, ຈຳເລີຍອາດຈະຖືກຄາດຫວັງວ່າຈະໃຫ້ບັນຊີທີ່ເປັນຮູບປະທຳ ແລະ ສາມາດກວດສອບໄດ້ກ່ຽວກັບຕົ້ນກຳເນີດທີ່ບໍ່ໜ້າຈະເປັນໄປໄດ້ສູງຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ. ຄຽງຄູ່ກັບກົດໝາຍອາຍາ, ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການຕ້ານການຟອກເງິນ ແລະ ການຕ້ານການສະໜອງທຶນໃຫ້ແກ່ການກໍ່ການຮ້າຍຍັງນຳໃຊ້ກັບສະຖາບັນຕ່າງໆ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ກໍລະນີຕ່າງໆມັກຈະເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍບົດລາຍງານການເຮັດທຸລະກຳທີ່ຜິດປົກກະຕິ ຫຼື ເງິນສົດທີ່ພົບໃນລະຫວ່າງການກວດສອບເຊັກ. ຫົວໃຈຂອງການປ້ອງກັນແມ່ນບັນຊີຕົ້ນກຳເນີດ, ເຊິ່ງຕ້ອງໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນໂດຍເອກະສານຕ່າງໆ: ສັນຍາກູ້ຢືມ, ໃບຮັບເງິນຂາຍ, ໃບລາຍງານທະນາຄານຕ່າງປະເທດ. ການຢືນຢັນຢ່າງເປີດເຜີຍວ່າເງິນດັ່ງກ່າວມາຈາກຄອບຄົວບໍ່ພຽງພໍ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ຈຳເລີຍຍັງຄົງງຽບຢູ່ໃນໄລຍະຕົ້ນໆ ແລະ ໃຫ້ຄຳອະທິບາຍພຽງແຕ່ໃນການພິຈາລະນາຄະດີເທົ່ານັ້ນ, ບ່ອນທີ່ມັນຖືກຍົກເວັ້ນວ່າບໍ່ສາມາດກວດສອບໄດ້ພຽງພໍ. ບັນຫາທີສອງແມ່ນການພົວພັນກັບຂັ້ນຕອນການຍຶດຊັບສິນ, ເຊິ່ງນຳໃຊ້ລະບອບຫຼັກຖານທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ອັນທີສາມ, ຜູ້ປະກອບການປະເມີນຄ່າຕໍ່າເກີນໄປວ່າທຸລະກິດທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍສາມາດຖືກປະຕິບັດຄືກັບພາຫະນະຟອກເງິນບ່ອນທີ່ເງິນທຶນຖືກປະສົມ.