ຂໍ້ຄວາມທີ່ບໍ່ແມ່ນການຊັກຊວນ (relatiebeding)

ຂໍ້ກຳນົດຫ້າມການຊັກຊວນ ( relatiebeding ) ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ພະນັກງານທີ່ອອກຈາກວຽກເຂົ້າຫາ ຫຼື ເຮັດວຽກໃຫ້ລູກຄ້າ, ຜູ້ສະໜອງ ຫຼື ຜູ້ຕິດຕໍ່ທາງທຸລະກິດອື່ນໆຂອງນາຍຈ້າງໃນໄລຍະເວລາທີ່ກຳນົດ. ມັນເປັນຂໍ້ກຳນົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຂໍ້ກຳນົດທີ່ບໍ່ແຂ່ງຂັນ: ພະນັກງານອາດຈະເຂົ້າຮ່ວມກັບຄູ່ແຂ່ງ, ແຕ່ບໍ່ສາມາດເອົາສາຍພົວພັນໄປນຳໄດ້.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ກົດໝາຍໂຮນລັງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕໍ່ຂໍ້ກຳນົດການບໍ່ຊັກຊວນເປັນໝວດໝູ່ແຍກຕ່າງຫາກ. ມັນຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:653 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງໂຮນລັງ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າມີເງື່ອນໄຂດຽວກັນນີ້: ມັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຕົກລົງເປັນລາຍລັກອັກສອນກັບພະນັກງານຜູ້ໃຫຍ່, ແລະໃນສັນຍາໄລຍະເວລາກຳນົດ, ມັນຕ້ອງການການໃຫ້ເຫດຜົນເປັນລາຍລັກອັກສອນກ່ຽວກັບຜົນປະໂຫຍດທາງທຸລະກິດທີ່ໜ້າເຊື່ອຖື. ສານມີອຳນາດດຽວກັນໃນການຍົກເລີກ ຫຼື ຈຳກັດມັນ ແລະ ໃຫ້ຄ່າຊົດເຊີຍ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ເນື່ອງຈາກມັນແຄບກວ່າ, ຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການບໍ່ຊັກຊວນຈຶ່ງລອດພົ້ນຈາກການກວດສອບຂອງຕຸລາການຫຼາຍກວ່າຂໍ້ກຳນົດກ່ຽວກັບການບໍ່ແຂ່ງຂັນຢ່າງເຕັມທີ່. ສານພິຈາລະນາວ່າຄວາມສຳພັນດັ່ງກ່າວເກີດຂຶ້ນແນວໃດ: ການຕິດຕໍ່ທີ່ພະນັກງານນຳມານຳ, ຫຼື ສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຄິດລິເລີ່ມຂອງຕົນເອງທັງໝົດ, ໄດ້ຮັບການປະຕິບັດທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຜົນງານຂອງລູກຄ້າທີ່ນາຍຈ້າງມອບໃຫ້ແກ່.

ການຮ່າງຈະຕັດສິນວ່າຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວມີປະໂຫຍດແນວໃດ. ຂໍ້ກຳນົດທີ່ກວມເອົາທຸກໆການຕິດຕໍ່ໃນລະບົບ CRM ຂອງນາຍຈ້າງອາດຈະຖືກຕັດອອກ, ໃນຂະນະທີ່ຂໍ້ກຳນົດທີ່ຈຳກັດສະເພາະລູກຄ້າທີ່ພະນັກງານໄດ້ຮັບໃຊ້ຕົວຈິງ, ຕົວຢ່າງ, ໃນປີສຸດທ້າຍຂອງການຈ້າງງານແມ່ນມີການປ້ອງກັນຫຼາຍກວ່າ. ມັນຍັງມີຄວາມສຳຄັນວ່າຂໍ້ກຳນົດດັ່ງກ່າວຫ້າມພຽງແຕ່ການຕິດຕໍ່ຢ່າງຫ້າວຫັນ ຫຼື ການຕິດຕໍ່ໃດໆ, ລວມທັງລູກຄ້າທີ່ເຂົ້າຫາພະນັກງານໂດຍບໍ່ໄດ້ກະຕຸ້ນ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ນາຍຈ້າງມັກຈະລວມຂໍ້ຫ້າມແຂ່ງຂັນ ແລະ ຂໍ້ຫ້າມຊັກຊວນເຂົ້າກັນໂດຍບໍ່ຄິດເຖິງຄວາມຊ້ອນກັນ, ແລະ ຈາກນັ້ນກໍ່ໃຊ້ທັງສອງຢ່າງ. ຜົນໄດ້ຮັບມັກຈະເຮັດໃຫ້ສານຕັດທັງສອງຂໍ້ນີ້ກັບຄືນໄປເປັນຂໍ້ຫ້າມຊັກຊວນເທົ່ານັ້ນ. ໃນຝ່າຍພະນັກງານ, ຄວາມຜິດພາດທົ່ວໄປແມ່ນການສົມມຸດວ່າການເຄື່ອນໄຫວແບບ passive ແມ່ນປອດໄພ: ມີຫຼາຍຂໍ້ຖືກຮ່າງຂຶ້ນຢ່າງກວ້າງຂວາງພຽງພໍທີ່ຈະດຶງດູດລູກຄ້າທີ່ໂທຫາກ່ອນ.