ແຈ້ງການ ແລະ ການລຶບລ້າງ

ການແຈ້ງການ ແລະ ການລຶບອອກ ແມ່ນຂັ້ນຕອນທີ່ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງແຈ້ງໃຫ້ບໍລິການໂຮດຕິ້ງ ຫຼື ແພລດຟອມຮູ້ວ່າເນື້ອຫາສະເພາະໃດໜຶ່ງແມ່ນຜິດກົດໝາຍ, ໂດຍຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລຶບອອກ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ບໍ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້. ມັນເປັນວິທີແກ້ໄຂທີ່ໃຊ້ໄດ້ຈິງຫຼັກຕໍ່ການໝິ່ນປະໝາດ, ການລະເມີດ ແລະ ການເຜີຍແຜ່ທີ່ຜິດກົດໝາຍທາງອອນລາຍ.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ນັບຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການບໍລິການດີຈີຕອລ, ລະບຽບ (EU) 2022/2065, ກົດລະບຽບດັ່ງກ່າວມີຢູ່ບ່ອນນັ້ນແທນທີ່ຈະຢູ່ໃນຄຳສັ່ງກ່ຽວກັບການຄ້າອີເລັກໂທຣນິກ. ມາດຕາ 6 ມີການຍົກເວັ້ນຄວາມຮັບຜິດຊອບສຳລັບການບໍລິການໂຮດຕິ້ງ: ພວກເຂົາບໍ່ຮັບຜິດຊອບໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາບໍ່ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບເນື້ອຫາທີ່ຜິດກົດໝາຍ ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມຮູ້ນັ້ນແລ້ວ, ໃຫ້ປະຕິບັດຢ່າງວ່ອງໄວ. ມາດຕາ 16 ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ການບໍລິການໂຮດຕິ້ງສະໜອງກົນໄກການແຈ້ງເຕືອນທີ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້; ການແຈ້ງເຕືອນທີ່ມີຫຼັກຖານພຽງພໍຈະໃຫ້ຄວາມຮູ້. ມາດຕາ 17 ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຖະແຫຼງການເຫດຜົນຕໍ່ບຸກຄົນທີ່ເນື້ອຫາຖືກລຶບອອກ, ແລະ ມາດຕາ 20 ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ແພລດຟອມຕ່າງໆດຳເນີນການລະບົບການຈັດການຄຳຮ້ອງທຸກພາຍໃນ. ເສັ້ນທາງແພ່ງທຳມະດາຍັງຄົງເປີດຢູ່ເຊັ່ນກັນ: ການຮຽກຮ້ອງໃນການກະທຳຜິດຕໍ່ຜູ້ໂພສ ຫຼື ໃນການດຳເນີນຄະດີການບັນເທົາທຸກເບື້ອງຕົ້ນ, ຕໍ່ຕົວກາງ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ແຈ້ງການຈະມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ເມື່ອມັນລະບຸ URL ທີ່ແນ່ນອນ, ອະທິບາຍວ່າເປັນຫຍັງເນື້ອຫາຈຶ່ງຜິດກົດໝາຍ ແລະ ສະໜັບສະໜູນສິ່ງນັ້ນດ້ວຍເອກະສານຕ່າງໆ. ສຳລັບການໝິ່ນປະໝາດ, ຕົວກາງຈະພິຈາລະນາເຖິງເສລີພາບໃນການສະແດງອອກ; ພຽງແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ການສະແດງອອກນັ້ນຜິດກົດໝາຍຢ່າງບໍ່ມີຂໍ້ຜິດພາດເທົ່ານັ້ນ, ມັນຈຶ່ງສາມາດລຶບອອກໄດ້ໂດຍບໍ່ມີຄຳສັ່ງສານ. ໃນກໍລະນີທີ່ຕົວກາງປະຕິເສດ, ຂັ້ນຕອນການບັນເທົາທຸກເບື້ອງຕົ້ນແມ່ນຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປ, ອາດຈະລວມກັບການຮຽກຮ້ອງການເປີດເຜີຍລາຍລະອຽດຂອງຜູ້ໂພສ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ແຈ້ງການມີຄວາມກວ້າງເກີນໄປ, ບໍ່ມີ URL ຫຼື ຫຼັກຖານຢັ້ງຢືນ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ໃຫ້ຄວາມຮູ້. ຄວາມຜິດພາດອັນທີສອງແມ່ນການເຂົ້າຫາຝ່າຍທີ່ຜິດ: ຜູ້ລົງທະບຽນຊື່ໂດເມນບໍ່ແມ່ນບໍລິການໂຮດຕິ້ງ. ອັນທີສາມ, ການຮັກສາຫຼັກຖານຖືກລືມ; ເນື້ອຫາທີ່ຖືກລຶບອອກແມ່ນຍາກທີ່ຈະສ້າງຄືນໃໝ່ໃນພາຍຫຼັງໂດຍບໍ່ມີພາບໜ້າຈໍທີ່ທັນເວລາ.