ໄລຍະເວລາແຈ້ງການ (opzegtermijn)

ໄລຍະເວລາແຈ້ງການ ( opzegtermijn ) ແມ່ນເວລາທີ່ຕ້ອງຜ່ານໄປລະຫວ່າງການແຈ້ງໃຫ້ຊາບ ແລະ ການສິ້ນສຸດການຈ້າງງານ. ມັນມີຄວາມສຳຄັນໃນທຸກໆເສັ້ນທາງການໄລ່ອອກ, ລວມທັງຂໍ້ຕົກລົງການຕົກລົງ, ເພາະວ່າຜົນປະໂຫຍດການວ່າງງານຈະເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອໄລຍະເວລາທີ່ຄວນຈະໄດ້ຮັບການປະຕິບັດໄດ້ຜ່ານໄປແລ້ວ.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ມາດຕາ 7:672 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງຂອງໂຮນລັງ ກຳນົດໄລຍະເວລາຕາມກົດໝາຍ. ສຳລັບພະນັກງານ ໄລຍະເວລາແມ່ນໜຶ່ງເດືອນ. ສຳລັບນາຍຈ້າງ ມັນຂຶ້ນກັບໄລຍະເວລາຂອງການບໍລິການ: ໜຶ່ງເດືອນສຳລັບໜ້ອຍກວ່າຫ້າປີ, ສອງເດືອນສຳລັບຫ້າຫາສິບປີ, ສາມເດືອນສຳລັບສິບຫາສິບຫ້າປີ, ແລະ ສີ່ເດືອນສຳລັບສິບຫ້າປີຂຶ້ນໄປ.

ແຈ້ງການຈະຖືກມອບໃຫ້ໃນຕອນທ້າຍເດືອນຕາມປະຕິທິນ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າສັນຍາ ຫຼື ສັນຍາລວມໝູ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ເປັນຢ່າງອື່ນ. ໄລຍະເວລາຂອງພະນັກງານອາດຈະຖືກຕໍ່ອາຍຸໄດ້ໂດຍຂໍ້ຕົກລົງເປັນລາຍລັກອັກສອນສູງສຸດຫົກເດືອນ, ແຕ່ໄລຍະເວລາຂອງນາຍຈ້າງຕ້ອງຍາວຢ່າງໜ້ອຍສອງເທົ່າ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ໃນກໍລະນີທີ່ນາຍຈ້າງຢຸດຕິການຈ້າງງານຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກ UWV, ເວລາທີ່ໃຊ້ຂັ້ນຕອນອາດຈະຖືກຫັກອອກຈາກໄລຍະເວລາແຈ້ງການ, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າຍັງມີເວລາຢ່າງໜ້ອຍໜຶ່ງເດືອນ. ໃນຂໍ້ຕົກລົງການຕົກລົງບໍ່ມີການແຈ້ງໃຫ້ຊາບຢ່າງເປັນທາງການ, ແຕ່ວັນທີສິ້ນສຸດຄວນຖືກກຳນົດໄວ້ຄືກັບວ່ານາຍຈ້າງໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ຊາບແລ້ວ, ເພາະວ່າ UWV ນຳໃຊ້ໄລຍະເວລາລໍຖ້າຜົນປະໂຫຍດເທົ່າກັບໄລຍະເວລາແຈ້ງການທີ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມ.

ຝ່າຍທີ່ຢຸດຕິສັນຍາໂດຍບໍ່ປະຕິບັດຕາມໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວຕ້ອງຈ່າຍໃຫ້ອີກຝ່າຍໜຶ່ງເທົ່າກັບເງິນເດືອນສຳລັບສ່ວນທີ່ເຫຼືອ, ພາຍໃຕ້ມາດຕາ 7:672 ຂໍ້ 11. ບາງຄັ້ງນາຍຈ້າງມັກໃຊ້ເສັ້ນທາງນີ້ເພື່ອຮັບປະກັນການອອກເດີນທາງທັນທີ; ຫຼັງຈາກນັ້ນການຈ່າຍເງິນກໍ່ເປັນພຽງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການອອກ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ຄວາມຜິດພາດທີ່ແພງທີ່ສຸດໃນການປະຕິບັດແມ່ນສັນຍາການຕົກລົງທີ່ມີວັນສິ້ນສຸດທີ່ໄວເກີນໄປ. ພະນັກງານເຊັນ, ອອກໄປ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຄົ້ນພົບຊ່ອງຫວ່າງຜົນປະໂຫຍດໜຶ່ງຫາສີ່ເດືອນທີ່ທັງສອງຝ່າຍບໍ່ໄດ້ວາງແຜນໄວ້. ການກວດສອບວັນສິ້ນສຸດທີ່ຖືກຕ້ອງໃຊ້ເວລາເປັນນາທີ ແລະ ເປັນສິ່ງທີ່ມີປະໂຫຍດທີ່ສຸດທີ່ຕ້ອງກວດສອບກ່ອນທີ່ຈະເຊັນ.