ສັນຍາຊື້ຂາຍພະລັງງານ (PPA)

ສັນຍາຊື້ຂາຍພະລັງງານ ຫຼື PPA ແມ່ນສັນຍາໄລຍະຍາວທີ່ຜູ້ຊື້ຊື້ໄຟຟ້າທີ່ຜະລິດໂດຍການຕິດຕັ້ງສະເພາະ, ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວແມ່ນສວນພະລັງງານແສງຕາເວັນ ຫຼື ຟາມກັງຫັນລົມ. ມັນບໍ່ແມ່ນຂໍ້ຕົກລົງທາງກົດໝາຍ ແຕ່ເປັນສັນຍາທີ່ເຈລະຈາຢ່າງເສລີ, ແລະ ໃນປະເທດເນເທີແລນ ມັນໄດ້ກາຍເປັນເສັ້ນທາງຫຼັກໃນການສະໜອງທຶນໃຫ້ແກ່ໂຄງການພະລັງງານທົດແທນນອກໂຄງການຊ່ວຍເຫຼືອລ້າ.

ພື້ນຖານກົດໝາຍ

ສັນຍາຊື້ຂາຍໄຟຟ້າ (PPA) ຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດໝາຍທົ່ວໄປກ່ຽວກັບພັນທະໃນປຶ້ມທີ 6 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ. ບໍລິບົດດ້ານກົດລະບຽບຖືກກຳນົດໂດຍ Energiewet: ບັນດາຝ່າຍຕ້ອງຈັດແຈງຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ສົມດຸນ, ແລະ ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຊື້ຂາຍຕໍ່ໃຫ້ຜູ້ບໍລິໂພກຂະໜາດນ້ອຍ ຕ້ອງມີໃບອະນຸຍາດສະໜອງ. ການຮັບປະກັນຕົ້ນກຳເນີດຈະຖືກໂອນແຍກຕ່າງຫາກພາຍໃຕ້ຂອບພະລັງງານທົດແທນ, ເພາະວ່າໄຟຟ້າທາງກາຍະພາບ ແລະ ຄຸນລັກສະນະສີຂຽວແມ່ນແຕກຕ່າງກັນຕາມກົດໝາຍ.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ມີໂຄງສ້າງສາມຢ່າງທີ່ພົບເລື້ອຍ. ໃນ PPA ທີ່ແທ້ຈິງ ຫຼື ແບບມີສາຍໄຟຟ້າ, ໄຟຟ້າຈະຖືກສົ່ງຜ່ານຜູ້ສະໜອງທີ່ຮັບຜິດຊອບໃນການດຸ່ນດ່ຽງ. ໃນ PPA ໃນສະຖານທີ່ ຫຼື ແບບມີສາຍໄຟຟ້າສ່ວນຕົວ, ການຕິດຕັ້ງຈະຕັ້ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ ຫຼື ຫຼັງຄາຂອງຜູ້ຊື້ເອງ. ໃນ PPA ທາງດ້ານການເງິນ ຫຼື ແບບເສມືນ ບໍ່ມີການຈັດສົ່ງທາງດ້ານຮ່າງກາຍເລີຍ: ບັນດາຝ່າຍຈະຕົກລົງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງລາຄາທີ່ໄດ້ຕົກລົງກັນ ແລະ ລາຄາຕະຫຼາດ. ປະລິມານມັກຈະຈ່າຍຕາມການຜະລິດ ແທນທີ່ຈະເປັນການໂຫຼດພື້ນຖານຄົງທີ່, ເຊິ່ງປ່ຽນຄວາມສ່ຽງຂອງໂປຣໄຟລ໌ໄປຫາຜູ້ຊື້.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ຂໍ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດຂໍ້ຂັດແຍ່ງບໍ່ຄ່ອຍແມ່ນລາຄາ. ຊົ່ວໂມງລາຄາຕິດລົບ - ເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆໃນມື້ທີ່ມີແດດອອກ ແລະ ມີລົມແຮງ - ເຮັດໃຫ້ເກີດຄຳຖາມວ່າໃຜຮັບຜິດຊອບການສູນເສຍເມື່ອການຜະລິດຖືກຫຼຸດລົງ ຫຼື ມີມູນຄ່າໜ້ອຍກວ່າບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ. ການຫຼຸດຜ່ອນໂດຍຜູ້ປະກອບການຕາຂ່າຍໄຟຟ້າ, ການປ່ຽນແປງກົດໝາຍ, ແລະ ການຮັບປະກັນຕົ້ນກຳເນີດໄຟຟ້າເມື່ອຢຸດການຜະລິດກ່ອນກຳນົດ ຕ້ອງການການສະໜອງຢ່າງຈະແຈ້ງ. ການສະໜັບສະໜູນດ້ານສິນເຊື່ອແມ່ນຈຸດອ່ອນອີກຈຸດໜຶ່ງ: ບໍລິສັດໂຄງການທີ່ບໍ່ມີຊັບສິນນອກຈາກການຕິດຕັ້ງໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອໜ້ອຍ, ແລະຜູ້ໃຫ້ກູ້ຈະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຂໍ້ຕົກລົງໂດຍກົງທີ່ໃຫ້ພວກເຂົາມີສິດເຂົ້າຮ່ວມ.