ການລາຍງານຄະດີອາຍາ

ການລາຍງານອາຊະຍາກຳແມ່ນການແຈ້ງໃຫ້ຕຳຫຼວດ ຫຼື ອົງການໄອຍະການປະຊາຊົນຊາບວ່າມີການກະທຳຜິດທາງອາຍາ, ພ້ອມດ້ວຍການຮ້ອງຂໍໃຫ້ມີການດຳເນີນການ. ມັນເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການສືບສວນເກືອບທຸກໆຄັ້ງ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ອົງການໄອຍະການດຳເນີນຄະດີ.

ພື້ນຖານທາງດ້ານກົດໝາຍ

ມາດຕາ 161 ຫາ 163 ຂອງປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງອາຍາຂອງໂຮນລັງ ຄວບຄຸມການລາຍງານ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບການກະທຳຜິດສາມາດລາຍງານໄດ້; ສຳລັບການກະທຳຜິດທີ່ຮ້າຍແຮງບາງຢ່າງ ມາດຕາ 160 ກຳນົດໜ້າທີ່ໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ. ສຳລັບການກະທຳຜິດທາງອາຍາເຊັ່ນ: ການດູຖູກ ແລະ ການສອດແນມ, ຕ້ອງມີຄຳຮ້ອງທຸກຢ່າງເປັນທາງການ: ຄຳຮ້ອງຂໍໃຫ້ດຳເນີນຄະດີຢ່າງຈະແຈ້ງ, ເຊິ່ງຕ້ອງຍື່ນພາຍໃນສາມເດືອນນັບຈາກຜູ້ທີ່ມີສິດຮູ້ເຖິງການກະທຳຜິດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໜ່ວຍງານໄອຍະການຈະຕັດສິນໃຈພາຍໃຕ້ຫຼັກການຄວາມສະດວກສະບາຍຂອງມາດຕາ 167 ວ່າຈະດຳເນີນຄະດີຫຼືບໍ່. ການຕັດສິນໃຈທີ່ຈະບໍ່ດຳເນີນຄະດີສາມາດຖືກຄັດຄ້ານຕໍ່ໜ້າສານອຸທອນພາຍໃຕ້ມາດຕາ 12. ປະມວນກົດໝາຍວ່າດ້ວຍວິທີທາງອາຍາສະບັບໃໝ່ໄດ້ຖືກເຜີຍແຜ່ໃນປີ 2026 ແຕ່ຄາດວ່າຈະບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຈົນກວ່າປີ 2029; ຈົນກວ່າຈະຮອດເວລານັ້ນ ໝາຍເລກປັດຈຸບັນຈະຖືກນຳໃຊ້.

ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ

ບົດລາຍງານຈະມີນ້ຳໜັກຫຼາຍຂຶ້ນເມື່ອມັນມີຄວາມຊັດເຈນຫຼາຍຂຶ້ນ: ວັນທີ, ຈຳນວນເງິນ, ຊື່, ແລະເອກະສານອ້າງອີງທີ່ສະໜອງໃຫ້. ໃນກໍລະນີການສໍ້ໂກງ ແລະ ການຫຼອກລວງ, ພາບລວມຕາມລຳດັບເວລາພ້ອມດ້ວຍເອກະສານຊ້ອນທ້າຍມັກຈະເປັນຕົວຕັດສິນວ່າຕຳຫຼວດຈະດຳເນີນການເລື່ອງດັ່ງກ່າວຫຼືບໍ່. ຖ້າບົດລາຍງານບໍ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ ຫຼື ບໍ່ມີຫຍັງຕິດຕາມມາ, ຂັ້ນຕອນມາດຕາ 12 ແມ່ນເສັ້ນທາງທີ່ຕ້ອງປະຕິບັດ.

ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ

ຜູ້ຮ້ອງທຸກຄາດຫວັງວ່າຕຳຫຼວດຈະເກັບກຳຫຼັກຖານ; ໃນຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງການຄ້າ, ຄະດີທີ່ບໍ່ມີເອກະສານສະໜັບສະໜູນເກືອບທຸກຄັ້ງຈະຖືກຍົກເລີກ. ຄວາມຜິດພາດອັນທີສອງແມ່ນການພາດໄລຍະເວລາສາມເດືອນສຳລັບການກະທຳຜິດໃນການຮ້ອງທຸກ. ອັນທີສາມ, ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທາງແພ່ງຖືກນຳສະເໜີເປັນເລື່ອງທາງອາຍາ, ເຊິ່ງນຳໄປສູ່ການໄລ່ອອກ ແລະ ບໍ່ໄດ້ປັບປຸງຖານະທາງແພ່ງ.