ໄລຍະເວລາຢຸດການຊື້ຂາຍຕາມກົດໝາຍໃຫ້ຜູ້ຊື້ທີ່ຢູ່ອາໄສສ່ວນຕົວມີເວລາສາມມື້ເພື່ອຍົກເລີກການຊື້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຫ້ເຫດຜົນ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງເປັນໜີ້ຫຍັງ. ມັນໃຊ້ໄດ້ກັບຜູ້ຊື້ເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຜູ້ຂາຍ, ແລະ ໃຊ້ໄດ້ສະເພາະໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ຊື້ເປັນບຸກຄົນທຳມະດາທີ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ ຫຼື ທຸລະກິດ.
ພື້ນຖານກົດໝາຍ
ໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນມາດຕາ 7:2 ຂອງປະມວນກົດໝາຍແພ່ງ. ມັນມີສາມມື້ ແລະ ຕ້ອງປະກອບມີຢ່າງໜ້ອຍສອງມື້ເຮັດວຽກ. ມັນເລີ່ມຕົ້ນໃນມື້ຫຼັງຈາກສຳເນົາສັນຍາທີ່ໄດ້ເຊັນແລ້ວໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ຜູ້ຊື້. ສິດບໍ່ສາມາດຖືກຍົກເວັ້ນໄດ້ຕໍ່ຄວາມເສຍຫາຍຂອງຜູ້ຊື້; ຂໍ້ກຳນົດທີ່ເຮັດໃຫ້ສັ້ນລົງ ຫຼື ຍົກເວັ້ນມັນຈະເປັນໂມຄະ.
ເຮັດແນວໃດມັນເຮັດວຽກໃນການປະຕິບັດ
ການຍົກເລີກແມ່ນບໍ່ເປັນທາງການ: ຖະແຫຼງການເປັນລາຍລັກອັກສອນຕໍ່ຜູ້ຂາຍ ຫຼື ຕົວແທນອະສັງຫາລິມະສັບພາຍໃນໄລຍະເວລາແມ່ນພຽງພໍແລ້ວ, ແລະ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໃຫ້ເຫດຜົນ. ມັນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອຈັດການສຳຫຼວດໂຄງສ້າງ, ເພື່ອພິຈາລະນາຄືນໃໝ່ກ່ຽວກັບການໃຫ້ທຶນ ຫຼື ພຽງແຕ່ເພື່ອສະທ້ອນ. ເນື່ອງຈາກວ່າໂມງເລີ່ມຕົ້ນໃນການມອບສຳເນົາ, ມັນຈຳເປັນຕ້ອງບັນທຶກວັນທີ ແລະ ເວລາຂອງການມອບນັ້ນ; ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວ ຕົວແທນອະສັງຫາລິມະສັບຈະມີຜູ້ຊື້ເຊັນເພື່ອຮັບ.
ມັນຜິດພາດໄປບ່ອນໃດ
ຂໍ້ຂັດແຍ່ງສ່ວນໃຫຍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາ. ຖ້າມີພຽງແຕ່ຮ່າງທີ່ບໍ່ໄດ້ເຊັນ, ຫຼືສຳເນົາຖືກສົ່ງໄປທີ່ທີ່ຢູ່ທີ່ຜູ້ຊື້ບໍ່ໄດ້ໃຊ້, ໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວຈະບໍ່ເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຜູ້ຊື້ຍັງສາມາດຍົກເລີກໄດ້ຫຼາຍອາທິດຕໍ່ມາ. ບັນຫາທີສອງແມ່ນຂອບເຂດ: ໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວກວມເອົາທີ່ຢູ່ອາໄສ, ສະນັ້ນການຊື້ສະຖານທີ່ທຸລະກິດ, ທີ່ດິນ ຫຼື ຊັບສິນປະສົມຈຶ່ງຢູ່ນອກເໜືອຈາກມັນ. ຜູ້ຊື້ທີ່ປະຕິບັດຜ່ານບໍລິສັດກໍ່ຢູ່ນອກເໜືອຈາກມັນເຊັ່ນກັນ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ການເລືອກຂອງຝ່າຍສັນຍາເປັນການຕັດສິນໃຈກ່ອນໄວອັນຄວນແທນທີ່ຈະເປັນການຕັດສິນໃຈພາຍຫຼັງ.
ຂໍ້ກໍານົດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ
ສັນຍາຊື້ຂາຍອະສັງຫາລິມະຊັບ , ເງື່ອນໄຂທາງການເງິນ ແລະ ການໂອນກຳມະສິດ.
ມີຂໍ້ຂັດແຍ້ງກ່ຽວກັບວ່າໄລຍະເວລາດັ່ງກ່າວດຳເນີນໄປ ຫຼື ການຍຸບເລີກນັ້ນຖືກຕ້ອງບໍ? ທະນາຍຄວາມດ້ານອະສັງຫາລິມະຊັບ ຂອງພວກເຮົາ ປະເມີນສະຖານະການຢ່າງວ່ອງໄວ.
